(ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข)
(ตอนที่ 11 สิ่งที่แม่เหลือไว้ให้)
ตาจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง
ว่าทำไมสุมิถึงแต่งเข้าตระกูลไซโมริ
และผนึกพลังพิเศษของหลานเอาไว้
หลายปีก่อนที่หลานจะเกิด
สึรุกิการค้าเจรจา กับลูกค้าเจ้าใหญ่เจ้าหนึ่งล้มเหลว
และมีผลประกอบการตกต่ำ นับตั้งแต่เปิดกิจการมา
พวกเราที่มีสึรุกิการค้าคอยค้ำจุน
ต้องเป็นหนี้ก้อนโตและตกที่นั่งลำบาก
ในตอนนั้นเอง
มีตระกูลหนึ่งมาทาบทามสู่ขอเรา
ไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหน ว่าตระกูลอุสุบะกำลังเผชิญวิกฤติ
จึงมาเสนอว่าจะชำระหนี้ก้อนโตให้
แลกกับการขอสุมิไปเป็นลูกสะใภ้
ฝ่ายนั้นคอยเทียวมาสู่ขอไม่ยอมเลิกรา
ซึ่งตาปฏิเสธไปทั้งหมด
แต่อยู่มาวันหนึ่ง
สุมิกลับตอบรับการสู่ขอเสียเอง โดยไม่มาปรึกษาตาก่อน
ลูกรู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป!
เราต้องยกสายเลือดอุสุบะให้ตระกูลอื่นเชียวนะ
ขืนเราไม่ยอมทำอะไร อุสุบะจบสิ้นแน่ค่ะ
สุมิ ลูกไม่เข้าใจอะไรเลย
ร่างกายอ่อนแออย่างลูกจะทำอะไรได้
เราไม่มีหนทางอื่นแล้วค่ะ
ขอโทษนะคะ ท่านพ่อ
ลูกนี่มันโง่จริงๆ
ตระกูลที่เธอแต่งเข้าไป ก็คือตระกูลไซโมรินั่นแหละ
เมื่อทำสัญญาที่เรียกว่าแต่งงานเสร็จสิ้น
ช่องทางการติดต่อของเธอก็ถูกตัดขาด
ผลคือเรากับสุมิ
ต้องตัดความสัมพันธ์กันไป
มิโยะ
ตามีอะไรอยากให้หลานดูสักหน่อย
หลานครอบครองพลังเนตรฝัน
นั่นเป็นพลังที่แม้แต่สุมิก็ไม่เคยมี
พลังเนตรฝัน…
ลองแตะต้นไม้ต้นนี้ดูสิ
จะมาจากอุสุบะหรืออะไรไม่รู้แหละ
เจ้าสาวหน้าตาบอกบุญไม่รับเอาซะเลย
ชินอิจิ
นี่ไม่ใช่การแต่งงานทางการเมืองธรรมดาๆ
รู้หน้าที่ของตัวเองดีใช่ไหม
ครับ
ต้องให้กำเนิดเด็กที่มีพลังพิเศษของอุสุบะให้ได้
ขอฝากด้วยนะ คุณสุมิ
ทำได้ดีมาก
เด็กคนนี้
มีพลังเนตรฝัน
ยังยืนยันไม่ได้งั้นเหรอ
ครับ มิโยะยังเด็กอยู่เลย
ถ้าไม่รีบเอาพลังพิเศษของอุสุบะมาครอง
ตระกูลไซโมริคงถึงคราวตกต่ำ
เราลงแรงไปมาก กว่าจะได้สายเลือดอุสุบะมา
ผู้หญิงคนนั้นจะล้มป่วยเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ถ้ามิโยะใช้การไม่ได้ ก็ต้องรีบให้เธอคลอดคนต่อไป
ครับ
ขอโทษนะ มิโยะ
แม่เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วล่ะ
เมื่อถึงเวลา
พลังของลูกก็ต้องปรากฏออกมาอยู่ดี
เมื่อเป็นแบบนั้น
เนตรฝันก็จะตกเป็นเครื่องมือ และตระกูลอุสุบะคง…
จากนี้ไปลูกจำเป็นต้องอยู่คนเดียว
ลูกอาจจะต้องเศร้าใจหรือทุกข์ทรมาน
และโทษตัวเองว่าทำไมถึงไม่มีพลังพิเศษ
แต่แม่ขอผนึกพลังนั้นไว้ก่อนนะ
ขอโทษนะ มิโยะ
หลานก็มองเห็นใช่ไหม
ตารู้ว่าหลานคงจะยอมรับไม่ได้ในทันที
ตอนนี้ไปพักผ่อนร่างกายก่อนเถอะ
บ้าเอ๊ย ไม่หมดสักที
คุณโกโด ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป…
อย่าเพิ่งใจเสาะ ต้องหาทางต้านมันไว้ให้ได้
หัวหน้า!
พวกนาย
ต้านไว้ได้ดีมาก
เราไม่ตายแล้วทิ้งหัวหน้าเอาไว้หรอกครับ
หน่วยสอดแนมรายงานมา
ฝูงปีศาจส่วนใหญ่โดนกวาดล้างไปแล้ว
กำจัดปีศาจที่เหลือให้หมดทีเดียวเลย
- รับทราบ! - รับทราบ!
ลุยได้
ค่ะ
อรุณสวัสดิ์ครับ มิโยะ
รู้สึกยังไงบ้าง
พลังพิเศษสงบลงแล้วใช่ไหมครับ
ต่อให้ไม่พูดอะไร
สีหน้าคุณก็บอกทุกอย่างแล้วครับ
แล้วระหว่างอยู่ที่นี่ กรุณาใส่เสื้อผ้าพวกนี้นะครับ
นี่เป็นชุดพิเศษของมิโกะแห่งเนตรฝัน
ที่สืบทอดในอุสุบะรุ่นสู่รุ่น
ส่วนเสื้อผ้าที่มิโยะใส่มา ผมจะเก็บรักษาไว้ให้เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ
แม้เราจะได้รับการปลดปล่อยจากฝันร้าย และร่างกายเริ่มฟื้นตัวขึ้น
แต่ระหว่างที่เวลาผันผ่านไปเรื่อยๆ ในกรงนกอันคับแคบแห่งนี้
ความคิดถึงที่มีต่อคุณท่านและความเสียใจ
กลับยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกวัน
เรามีคำตอบมาตั้งนานแล้วแท้ๆ
ทำตัวเองทั้งนั้น
ไม่ทานเหรอครับ มิโยะ
ยังไม่ยกโทษให้ผมเหรอครับ
หรือจะไม่ชอบห้องที่อยู่
อาหารไม่ถูกปากสินะครับ
เดี๋ยวผมให้คนทำอย่างอื่นมาให้
ไม่ใช่ค่ะ
หนักใจแย่เลยแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการอะไรเหรอครับ
ช่วยคืนกิโมโนลายซากุระมาด้วยค่ะ
มันเป็นกิโมโนตัวสำคัญที่ได้รับมาจากคุณท่าน
ไม่ได้หรอกครับ
ยังไงก็ไม่ได้เหรอคะ
ครับ
ฉันอยากคุยกับคุณท่านอีกสักครั้งค่ะ
ทำไมล่ะ
เพราะฉันคิดว่าฉันทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมดค่ะ
ฉันไม่มีหน้าไปเจอคุณท่านก็จริง
แต่ฉันยังอยากขอโทษแล้วก็…
คุณอยากออกไปจากที่นี่เหรอครับ
ผมไม่ยอมหรอกครับ พวกเรา…
ไม่สิ รู้บ้างไหมว่าผมรอคุณมานานแค่ไหน
รู้บ้างไหมว่าตอนนี้ผมมีความสุขแค่ไหน
คุณไม่รู้หรอก
ผมอยากปกป้องคุณครับ
ทำไมล่ะ…
เพราะนั่นเป็นหน้าที่ของผมครับ
ได้โปรดเถอะค่ะ
ฉันแค่อยากเจอคุณท่านเท่านั้น
เจอกับเขาแล้วบอกสิ่งที่ฉันควรพูด แต่ไม่ได้พูดมันออกไป
พวกเราปฏิบัติตามกฎที่บรรพบุรุษตั้งไว้ อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด
ห้ามใช้นามสกุลที่แท้จริง
อนุญาตให้แต่งงานได้เพียงในหมู่เครือญาติ
ห้ามมีเพื่อนสนิทหรือคนรัก
หน้าที่ของอุสุบะ
คือการยับยั้งผู้ใช้พลังพิเศษที่คลุ้มคลั่งครับ
แต่ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยได้รับคำสั่ง ให้ทำแบบนั้นเลยสักครั้ง
จะทำตามกฎอย่างเคร่งครัดแค่ไหน ก็ไม่มีความหมายเลยครับ
เพราะยังไงวันที่จะได้ทำหน้าที่ของอุสุบะ ก็ไม่มีวันมาถึง
ผมต้องการหน้าที่ซึ่งเป็นของผมคนเดียว
ได้ยินว่าเมื่อมิโกะแห่งเนตรฝันปรากฏตัว
ผู้ใช้พลังพิเศษที่ได้รับเลือกจากในตระกูล
จะได้ทำหน้าที่ปกป้องมิโกะแห่งเนตรฝันด้วยชีวิต
สำหรับสมัยนี้ นั่นคงจะเป็นหน้าที่ผม
เกรงว่าจะรวมถึงการเป็นคู่ครองของคุณด้วย
ผมขอร้องล่ะมิโยะ อยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ
ผมอยากปกป้องคุณ
ผมไม่อยากยกหน้าที่นี้ให้ใครทั้งนั้นครับ
นึกว่า…
คุณจะเหมือนผมซะอีก
เป็นคนกลวงเปล่าที่สูญเสีย ความหมายในการมีชีวิตไปเหมือนผม
มิโยะ
สำเร็จแล้ว
เรากำจัดฝูงปีศาจได้แล้ว
เราเป็นฝ่ายชนะ!
โกโด จัดแนวทัพกลับเป็นรูปแบบแรกเริ่ม
เราจะตั้งหน่วยค้นหาศัตรูขึ้นใหม่
ครับ
หือ
โกโด!
- หัวหน้า! - หัวหน้า!
อยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง
มีอะไรติดขัดบ้างหรือเปล่า
ไม่มีนะคะ
คือว่า หนูไม่สามารถเจอคุณท่านได้เลยเหรอคะ
ขอโทษนะ มีแค่เรื่องนั้นที่ยอมไม่ได้
แค่ครั้งเดียวก็ได้ค่ะ
ได้โปรดเถอะค่ะ
หัวดื้อเหมือนสุมิไม่มีผิดเลย
ตอนนั้น…
ถ้าตาไม่ผลักไสสุมิ
ก็คงไม่สูญเสียลูกสาวไปเร็วขนาดนี้
และหลานก็คงไม่ต้องมีชีวิตที่ตกระกำลำบาก
ที่หลานต้องทนลำบากมาตลอดหลายปี
ตาขอโทษด้วยนะ
พวกเราเป็นครอบครัว ที่เกี่ยวพันทางสายเลือดมาตั้งแต่แรก
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะคอยช่วยเหลือและสนับสนุน
หลังจากนี้ตาอยากให้มาพึ่งพาเรา โดยไม่ต้องเกรงใจ
จู่ๆ มาบอกว่าเป็นครอบครัวกัน หนูก็ลำบากใจนะคะ
ถึงจะบอกให้พึ่งพา หนูก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงดี
จริงๆ แล้วครอบครัวคืออะไรกันแน่
หนูไม่รู้เรื่องนั้นด้วยซ้ำ
คนอื่นคงพากันเอือมระอา
แล้วหนูก็ทำคุณท่านโกรธด้วย
เอ่อ ขอโทษนะคะ ที่พูดเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้
ไม่เป็นไรหรอก
ตาดีใจนะที่ได้ฟังความในใจของมิโยะ
ขอตาพูดอะไรให้สมเป็นตาหน่อยนะ
ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ
ตาว่าการแบ่งปันเรื่องที่ตัวเองรับไม่ไหว คือสิ่งที่ครอบครัวเขาทำกันนะ
แบ่งปันเหรอคะ
การพึ่งพาไม่ได้หมายถึง การโยนภาระทั้งหมดให้คนอื่น
ตาคิดว่ามันคือการขอให้คนอื่น
ช่วยแบ่งเบาภาระบางอย่าง ที่หนักหนาเกินไปสำหรับตัวเอง
พวกเขาจะเอือมระอาหรือโกรธก็ไม่เป็นไร
สายสัมพันธ์ครอบครัว ไม่พังทลายเพราะอะไรแบบนั้นหรอก
ตอนท่านแม่ออกจากบ้านนี้ก็เหมือนกันเหรอคะ
ตายอมรับว่าตอนนั้นโกรธจนลืมตัวไป
แล้วไม่เกลียดท่านแม่เหรอคะ
ใครจะเกลียดลงล่ะ
สุมิสำคัญกับตา เกินกว่าความรู้สึกว่ายกโทษให้ไม่ได้
ทุกวันนี้ตาก็ยังนึกเสียใจ
ตามองสิ่งที่ควรปกป้องผิดไป
จนต้องสูญเสียลูกสาวที่แสนสำคัญ
และมิโยะ
หลานเองก็สำคัญกับตาไม่แพ้กันเลยนะ
หนูเหรอ
ใช่
เพราะสุมิออกเรือนตอนนั้น หลานจึงได้ลืมตาดูโลก
และตระกูลเราถึงอยู่รอดมาได้
ตามีความสุขจริงๆ
ที่เราได้มาพบหน้ากันแบบนี้
ท่านตาก็เหมือนกับเราสินะ
พูดในสิ่งที่ไม่ได้คิด
และทำร้ายจิตใจคนสำคัญของตัวเอง จนต้องแบกรับความเสียใจไว้
และท่านแม่ก็ปรารถนาให้เรามีความสุข…
สักวันย่อมถึงเวลา
ที่พลังนี้จะจำเป็นขึ้นมา
เพราะฉะนั้น…
มิโยะ
แม่รักลูกนะ
ท่านแม่…
ดูเหมือนว่าผนึกของสุมิจะคลายออกหมดแล้วนะ
ท่านปู่ครับ!
มีอะไรเหรอ
ผมเพิ่งได้รับการติดต่อจากกองทัพครับ
ว่าไงนะ คุโดเหรอ…
เกิดอะไรกับคุณท่านเหรอคะ
คุโด คิโยกะโดนปีศาจโจมตีจนหมดสติไป
ผมรู้มาแค่นั้นครับ
เห็นว่าเขาบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติการ และยังไม่ฟื้นคืนสติ
ไม่จริง
คิดจะไปไหนครับ
เดี๋ยวสิครับ
ให้ฉันไปหาคุณท่านเถอะค่ะ
ฉันไม่อยากยอมแพ้ค่ะ
ผมปล่อยให้คุณไปไม่ได้หรอก
ไม่ค่ะ ยังไงฉันก็จะไปให้ได้
เข้าใจผิดแล้ว
คนที่ต้องการกักตัวมิโยะไว้ที่บ้านหลังนี้ ไม่ใช่ผมหรอกครับ
ผมทำข้อตกลงกับคนผู้หนึ่งเอาไว้
อาราตะ!
ผมไม่อยากโกหกมิโยะอีกต่อไปแล้วครับ
คนที่ผมทำข้อตกลงด้วยคือองค์จักรพรรดิ
ตระกูลอุสุบะปรารถนาแรงกล้า จะนำตัวมิโกะแห่งเนตรฝันกลับมา
องค์จักรพรรดิจึงยื่นมือช่วย
โดยมีข้อแม้ว่า
หลังจากนี้ห้ามมิโยะติดต่อกับ ผู้ใช้พลังพิเศษคนอื่นโดยเด็ดขาด
และรับสั่งให้เก็บการมีอยู่
ของมิโกะแห่งเนตรฝันไว้เป็นความลับที่สุด
ทำไมกัน
ผมไม่รู้หรอกว่าฝ่าบาทพยายามจะทำอะไร
แต่หากฝืนรับสั่ง ไม่ใช่แค่ตระกูลอุสุบะ
มิโยะจะโดนลงโทษยังไงบ้างก็ไม่รู้
ไม่จริง…
ท่านปู่
ผมไม่ยอมแพ้เรื่องคุณหรอก
เหมือนที่คุณไม่ยอมแพ้เรื่องคุโด คิโยกะ
แต่ผมก็ตัดสินใจแล้วครับ
คุณอยากไปหาคุโด คิโยกะใช่ไหมล่ะ
เอ๊ะ
มีข้อแม้ว่าผมจะไปกับคุณด้วย
เพื่อปกป้องคุณ
ให้ตายสิ จนใจจริงๆ
ทั้งหลานทั้งมิโยะ ต่างเป็นหลานคนสำคัญของปู่
การสนับสนุนทั้งคู่ถือเป็นหน้าที่คนเป็นปู่เป็นตา
เอ้า ไปเถอะ
ขอบคุณมากค่ะ!
คุณท่าน
โปรดอย่าเป็นอะไรไปนะคะ
ทำไมกัน
ทำไมหัวหน้าถึงยอมเจ็บเพื่อคนอย่างผม
คุณท่าน!
คุณมิโยะ
ค่อยยังชั่วหน่อย มาแล้วเหรอ
คุณท่าน…
ยังมีชีวิตอยู่
ฉันได้แต่คิดว่าจะทำยังไงดี
ถ้าทั้งสองคนต้องจากลากันไปตลอดกาล
โดยที่ไม่ได้เจอกันอีก
คุณฮะซึกิ
คุณท่านจะต้อง…
ฟื้นขึ้นมาแน่ค่ะ
ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้
มิโยะ ถ้าเป็นคุณ น่าจะปลุกคุโด คิโยกะให้ฟื้นขึ้นมาได้
พลังเนตรฝันต้องช่วยได้แน่
พลังพิเศษของฉัน…
ผมให้คำยืนยันไม่ได้หรอก
แต่ก็คุ้มค่าที่จะลองครับ
ฉันจะทำค่ะ
ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ฉันทำได้
คำบรรยายโดย: วรัทรินทร์ พิณพริษฐ์กุล