[Lydia] Kurwa, co to ma być?
Niesamowite. To dwie różne łuski.
Dlaczego mamy dwie łuski, skoro Emily strzeliła tylko raz?
Nie wiem.
Tamtej nocy mógł tam być ktoś jeszcze?
Niby jak? Nie doszukuj się tu konspiracji.
Lydia, proszę...
Jeśli jest szansa na to, że nasza córka tego nie zrobiła,
musimy się przekonać.
Jak?
Odtajnijmy sekcję zwłok.
Pojebało cię?
Zamkną nas. Nie bez powodu ją utajniliśmy.
Nie. Wykluczone.
Oczywiście, panicz przemówił.
- Nie poradziłabyś sobie z tym. - Sam byś sobie nie poradził.
To ty udajesz, że tamtej nocy nigdy nie było.
Próbujesz wymazać Jacoba z naszej pamięci.
Nie wymazałem go.
Nie? Bo nigdy o nim nie mówisz. Nawet nie wypowiadasz jego imienia.
Wybacz, że nie chcę przeżywać na nowo najgorszej nocy mojego życia,
tak jak ty to robisz.
Ja po prostu nie chcę wymazywać wszystkich innych dni,
jakie z nim przeżyliśmy, jak ty.
Nie mogę tak żyć.
I nie mogę żyć z tobą.
Okej, już. Przestań.
Nie odchodź.
Czemu?
[tkliwa muzyka]
[wzdycha]
Bo...
ja odejdę.
Uhm.
Oczywiście.
[muzyka przewodnia]
ZA FASADĄ
Jest taki piękny.
Ma twój nosek, kotku.
Tak? Bo ja sam nie wiem, po kim go mam.
- Okej, wzięły cię uczucia. - Nie wiem, kim jestem.
Może mam geny seryjnego zabójcy.
- Może jestem z Florydy. - [wzdycha]
Gdzie mój wnusio?
Zjem te małe paluszki!
[pochmurna muzyka]
Co macie takie miny? Dziecku nic nie jest?
Dziecku nic, gorzej ze mną.
Okłamywałaś mnie.
Całe życie.
Musiałam mu powiedzieć.
- Dość się nasłuchaliśmy, gaduło. - [Dennis mruczy przecząco]
Przestań. Nic się jej nie czepiaj.
Jest uczciwą osobą. W przeciwieństwie do niektórych.
Kto jest moim ojcem?
Twoim ojcem jest Jimmy.
To on cię wychował.
Ledwo znałam twojego biologicznego ojca.
Ale postanowiłam ukryć go przed tobą aż do jego śmierci.
- O kurde. - Jezu, mamo.
- Nie złość cię. Próbowałam cię chronić. - [Dennis] Potrzebuję chwili.
[zamykanie drzwi]
Przepraszam, musiałam...
Prosiłam cię o jedno.
Nie mogłaś się powstrzymać.
To była poważna tajemnica.
Wiem. Skrywałam ją 39 lat.
Wiesz, ile razy chciałam mu powiedzieć?
Po prostu nie mogłam.
Dlaczego?
Nie wiem!
[wzruszająca muzyka]
Czasem, kiedy tak długo coś ukrywasz...
Kłamstwo przestaje być kłamstwem.
Właśnie.
[muzyka cichnie]
[dzwonek telefonu]
CHRISTINE BYŁA ŻONA
[odchrząkuje] Halo.
[stłumiony, zdenerwowany głos]
- Okej, spokojnie. - ...Harper...
Co? Nie ma jej z tobą?
Poczekaj.
Harper?
[niepokojąca muzyka]
Harper!
Jak latte? Dobra, nie?
Nie wolno mi pić kawy.
Dlatego tak fajnie pójść ze mną do eleganckiego hotelu.
Dwie ostre laski!
[naśladuje klakson]
Rozwodzicie się?
Co? Twój tata coś mówił?
Próbuję się pogodzić, ale z jego nerwami jest ciężko.
Wiesz, jaki bywa.
- [wibracje telefonu] - O wilku mowa.
- Halo? - [J.D.] Gdzie ty jesteś?
Gdzie jest Harper?
Jest tutaj. Wszystko w porządku, kochanie.
Żadne „kochanie”.
- Cześć, tato. Pijemy kawę. - [śmiejąc się] Pijesz kawę?
[śmieje się] Nie powinnaś. Możesz zdjąć mnie z głośnika?
Proszę.
Gdzie byłeś? Martwiłam się o ciebie.
Nie udawaj głupiej.
Bobby wszystko mi powiedział. Koniec gry.
Jakiej gry?
Gdzie jest Bobby?
Jest w lepszym miejscu.
Jeśli nie chcesz też tam skończyć, przyprowadź tu moją córkę.
Słyszysz?
[udaje śmiech]
Też cię kocham.
Nie powiedziałem tak!
[Margo naśladuje pocałunek] Nie, ja ciebie bardziej.
- Masz czelność... - [chichocze]
Nie mogę z nim.
[intrygująca muzyka]
Jak się czujemy?
Jak chujowy śmieć w gównie.
- Rozumiem. - [chichocze, stęka]
Ale wszystko się udało. Jesteś wojowniczką.
Dzięki.
[wzdycha] Po prostu naprawdę dużo się teraz dzieje.
- [wibracje telefonu] - Proszę, przestań.
- [wibracje cichną] - Masz tyle powodów do radości.
- Dziecko, dom... - Uhm.
Przyznaję, że też złożyłyśmy z żoną ofertę na Derby Drive.
- Naprawdę? - Tak.
- [śmieje się] Co za mały świat. - Uhm.
Pomimo tego, co się tam stało.
- Co? - Co?
A co się tam stało?
Boże, przepraszam. Cofam to.
Nie, niczego nie cofaj.
- Jeśli chcesz wiedzieć... - Chcę.
Słyszałaś o aplikacji Citizen?
[tajemnicza muzyka]
[szczęk zamka drzwi]
[otwieranie drzwi]
- [brzdęk kluczy] - [wzdycha]
- [zamykanie drzwi] - [Mikey] Co tu, kurwa, robisz?
[Paul jęczy]
Przyszedłem ci dopierdolić. A potem się położyłem.
[wzdycha] I teraz za bardzo bolą mnie plecy.
- Gdzieś ty był? - U Nate’a.
Poznałem jego narzeczoną.
Sympatyczna.
Gratuluję jebanego szczęśliwego zakończenia.
Przez ciebie skończyło się moje małżeństwo.
- Przeze mnie? - Tak.
Bo powiedziałem Lydii coś, co sam powinieneś był jej powiedzieć?
Ty to masz tupet, dupku.
Dobra.
Czemu to było w twojej skrzynce?
To łuska z twojego pistoletu. Miałem zebrać dowody.
Nie. To jest ta łuska. Była w poszewce na poduszkę.
Próbujesz mnie oszukać?
Nie, podniosłem to, co było na podłodze w kuchni.
Sam zadzwoniłeś po kryminalistę, żeby ci wtedy pomógł.
A ja przyjechałem jak frajer...
To nie tak.
Wiesz co? Siedziałem, kurwa, trzy lata.
- A ty znowu? - Tak.
Nie mogłeś poświęcić pół godziny, żeby mnie zobaczyć?
- Przez ciebie wróciłem do ćpania. - Nie mogłem.
Nie potrafiłem.
Zadzwoniłem wtedy, bo jesteś moim bratem, nie kryminalistą.
Jesteś moim bratem.
[wzruszająca muzyka]
Przepraszam.
Jestem dupkiem, okej?
Wreszcie możemy się obaj zgodzić.
[Paul] Racja.
Dobra, musisz już iść. Mam sporo do roboty.
Nie mam gdzie się podziać. Lydia mnie nienawidzi.
To zrób coś, żeby przestała.
Wstawaj i zawalcz o nią.
[wzdycha]
Wstawaj. Poważnie, ty debilu.
Pomóż, kutasie.
- [Mikey stęka] - Ostrożnie. [jęczy]
- Podać ci kurtkę? - Dam radę. [stęka]
- Jestem młodszy niż ty. - Nie wyglądasz.
Wyglądam.
- Hej, wszystko gra? - Tak. Ładnie się tu urządziłeś.
- [zamykanie drzwi] - Idź się jebać.
[Paul] Ty też!
[chichocze]
[tajemnicza muzyka]
[zamykanie drzwi]
Żyjesz.
Jezu, nie umiesz pukać?
Myślałem, że zamordowała cię banda szopów.
Sześć razy nie mogłem się do ciebie dodzwonić.
Do kurwy nędzy, co znowu?
Wielopokoleniowa rodzinka poszła z gazem.
Mogę tak żartować, bo jestem ćwierć-Żydem.
Wątpię. Czemu się wycofali?
Doszły do nich plotki z aplikacji.
O Jacobie? Co mówią?
Nic dobrego. Więc wybierz szybko kupca.
Potrzebuję tej prowizji, żeby opłacić mojego trenera.
- Buziaki! - [dzwonek telefonu]
- O! - [otwieranie drzwi]
- [zamykanie drzwi] - Halo.
[kobieta] Pani Morgan, dzwonię z gabinetu koronera.
Tak. Dzień dobry.
Oddzwaniam w sprawie odtajnienia sekcji zwłok syna.
Pani prawniczka przyszła wczoraj po dokumenty.
Co?
[muzyka gra dalej]
- Lydia. - Przyszłam do mojej prawniczki.
Ja... Wejdź... Proszę...
[Leslie] Przepraszam cię.
Nie wiem, co jest ze mną nie tak.
Zawsze muszę wszystko wiedzieć. Taką mam pracę.
Zwykle mi to pomaga.
Ale tym razem mnie poniosło.
- Rozumiem to. - Bełkoczesz.
Przepraszam. Naprawdę.
Nie chciałam sprawić ci więcej bólu.
Ale sprawiłaś.
- Po prostu zostaw nas w spokoju. - [cicho] Dobrze.
Lydio... [wzdycha] Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Nie wiem, jak to jest stracić dziecko.
Ale wiem, jak to jest stracić samą szansę na dziecko.
[wzruszająca muzyka]
To mnie zabiło. Musiałam poznać odpowiedź.
Myślałam, że dając ci jakieś odpowiedzi, mogę ci pomóc.
Przeczytałaś je?
Wyniki sekcji?
Aaa...
Tak.
Napisali, z jakiej broni go zastrzelono?
Tak, kaliber .40.
[zgrzyt zamka błyskawicznego]
[Lydia] A to co jest?
[drżąco] Tak... okej. Eee...
To kaliber 9 milimetrów.
Boże.
[szlochając] Kurwa, Boże...
Lydia...
[Lydia zawodzi]
Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć?
[szlocha]
W końcu jestem twoją prawniczką.
[pociąga nosem, wzdycha]
[wzruszająca muzyka]
KOMPOZYCJE MUZYCZNE
[dzwonek do drzwi]
- Hej, jestem Margo z naprzeciwka. - Wiem. Jestem Emily.
No tak. Przepraszam.
Przepraszam, że tak wpadam. Idź do lodówki po coś do picia.
Gdzie jest kuchnia?
Przepraszam, to nagły wypadek.
Mąż odstawił leki. Nie chcę, żeby był przy Harper.
Dziękuję, że się nią zajmiesz.
- Ale jak długo? - Tylko z cztery, pięć godzin.
- Pięć godzin? - [Margo] Dziękuję!
[kuriozalna muzyka]
[Dennis] Ten dom dobrze wygląda.
Nie ma miejsca dla gości.
Ponadto nigdy nikogo tam nie zamordowano.
[Carla] Hmm...
Odetniesz mamę na zawsze?
Jak mogę jej znów zaufać?
Ludzie kłamią.
- Kłamią? - Czasem mają powody.
Nie. O, nie.
A jak tam twoja książka?
Okej, ale to co innego.
- [mruczy sceptycznie] - Poza tym ty nie kłamiesz.
Utrzymywałaś w tajemnicy ten milion dolarów,
ale to łatwiej przełknąć.
Nie milion.
Co?
Miliard.
Co?
Miliard. Dziewięć zer.
Mój tata jest miliarderem.
Jest...
Ale jest też męską dziwką. Zniszczył życie mojej mamie.
[zacina się] Czekaj, cofnijmy się.
To dlatego nie rozmawiasz z tatą?
Tak, nie chcę być mu niczego winna.
- Tak. - Nie chcę też mieszkać z twoją mamą.
Jasne.
Mój tata zaczął dzwonić, ale nie mogę odebrać.
Przepraszam, że nie powiedziałam ci wcześniej.
To pojebane.
Owszem.
Wiem.
Musiałam się upewnić, czemu mnie kochasz.
Na pewno nie dla skrywanego miliarda dolarów.
Kocham po prostu ciebie.
A twoja mama kocha ciebie.
Ludzie popełniają błędy.
- Może twój tata też je popełnił. - Och...
- Tak. - [mruczy przecząco]
[bierze wdech]
[muzyka budująca napięcie]
[odchrząkuje]
- Lydia? - Hej, tato.
- Hej. - Wyszła.
- Powiedziała dokąd? - [otwieranie drzwi]
[Lydia] Emily?
[zamykanie drzwi]
- Kochanie... - Emily.
Nie zrobiłaś tego.
- Co? - Czego?
- Odtajniłam sekcję zwłok... - Widziałaś wyniki?
Jacob został postrzelony z kalibru .40,
a my mamy 9 milimetrów.
Dlatego były dwie różne łuski.
Zaraz, co ty mówisz? Czyli to nie była moja wina?
- To nigdy nie była twoja wina. - Oczywiście.
[zacina się] Zwłaszcza teraz.
Ja pierdolę.
Wiem, kochanie.
Wiem.
[poruszająca muzyka]
Skończył się wam papier toaletowy. Wypiłam dużo kawy.
Aha.
[tajemnicza muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
Gdzie jest Harper? Co z nią zrobiłaś?
Nie martw się. Jest bezpieczna.
Dość tego, Margo.
Dość tych twoich przekrętów.
Jakich przekrętów?
Ta bomba w samolocie. Restauracja na lotnisku.
Jest w tobie coś prawdziwego? Czy to tylko gucci i kłamstwa?
To nie tylko kłamstwa.
- I nie tylko gucci. - [chichocze]
I tyle z tego masz,
bo intercyza nic już nie znaczy.
Nic a nic.
Nie mam już pieniędzy.
Rozumiesz? Wydoiłaś mnie do zera.
Chcę tego domu.
Na moje nazwisko.
[napięta muzyka]
Po moim trupie, Luann.
Zamieszkaj sobie w torebce!
A teraz gadaj, kurwa, gdzie jest moja córka.
Albo co?
Uderzysz mnie?
O czym ty mówisz?
[jęczy]
- Właśnie to zrobiłeś. - Co ty wyprawiasz?
- [jęczy] - Co z tobą?
Potężny lewy sierpowy.
Oszalałaś. Nigdy nie podniosłem na ciebie ręki.
[Bobby] Podniosłeś.
Widziałem na własne oczy.
Wyciągnąłem cię z oceanu.
Zawiozłem cię na pogotowie. Uratowałem ci życie!
Jeśli chcesz się uratować, daj jej, czego chce.
[wzdycha]
To takie dziwne.
Czemu Margo zostawiła ją tutaj?
Mówi, że jej mąż odstawił leki. Martwiła się.
Powinna. On ma broń.
Tak?
Może te teorie Phyllis wcale nie są takie szalone.
Jakie teorie Phyllis?
Myśli, że miałeś romans z Margo.
Co?
To jest szalone.
No nie wiem, pamiętam was w tamtym jacuzzi.
Co ty.
- Fu. - [Lydia] Nie. Wiem.
- Nie poleciałaby na ciebie. - Skąd wiesz?
Phyllis powiedziała też, że aresztowali cię za narkotyki.
- Co? - [śmiejąc się] Co?
Tak.
Co to ma wspólnego z Jacobem?
Nie wiem. Może J.D. był zazdrosny.
O co? Podobno jestem obrzydliwy.
- Owszem. - Mamo!
On ma broń kalibru .40.
Jacob go okradł.
- I podobno odstawił leki. - [otwieranie drzwi]
[Harper] Tato!
[J.D.] Skarbie! Już jestem. Wszystko w porządku?
- [Harper] Uhm. - [J.D.] To dobrze. [chichocze]
- Cześć. - O, cześć.
Przepraszam, przyszedłem tylko po córkę.
- Okej, zabierz ją. - Ty to masz, kurwa, tupet.
Rozumiem, jesteście wkurzeni, bo nasza oferta nie przeszła.
- Oferta? - Tak.
- Ty chory... - Okej. Em.
Weź Harper do drugiego pokoju.
- Okej. - [J.D.] Dziękuję.
- No. - Możesz pograć na keyboardzie Jacoba.
- Okej. - Nie umiem grać.
Przecież Jacob dawał ci lekcje przez ponad rok.
Nie, dał mi tylko jedną.
[Lydia] Co?
A potem przychodził tylko do Margo.
O Boże.
[wstrzymuje dech]
O kurwa.
[złowieszcza muzyka]
[J.D. i Paul wzdychają]
[cykanie świerszczy]
- [otwieranie drzwi] - [pociąga nosem]
[pikanie przycisków alarmu, sygnał prawidłowego kodu]
Bobby?
- [zamykanie drzwi] - Wróciłeś?
[westchnięcie]
Boże, to noc objawień. I to niefortunnych.
- Tak. - Ta kurwa!
Zło wcale nie czyha w cieniu.
Czai się po drugiej stronie ulicy.
Wejdźmy tutaj. Pogadamy na osobności.
Tak. Nie chcę, żeby Harper wiedziała, jaką suką jest Margo.
- Tutaj niczego nie usłyszy. - Kurczę, serio.
[Paul] Uhm.
[J.D.] Niezła kanciapa dla faceta.
- Zabiłeś mojego syna, ty chuju? - Hej!
[muzyka gra dalej]
Lydia?
Jak się tu dostałaś?
Macie kod 6969, ty zboczona kurwo.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Co zrobiłaś z moim synem?
Uwiodłaś go?
Fu, Lydia!
Jestem mężatką.
Za kogo ty mnie masz?
Nigdy nie skrzywdziłbym Jacoba. Lubiłem go.
Nie wiedziałeś, że Margo cię zdradza?
Niczego nie robiliśmy.
Podkochiwał się we mnie. Przynosił mi prezenty, kolczyki...
Przyjmowałaś je? On był dzieckiem.
Było mi go żal.
Był taki smutny. Wiem, że miał problemy z Paulem.
Potrzebował czyjejś uwagi.
Nie mów mi, czego potrzebował mój syn. Niczego o nim nie wiedziałaś.
Ty nie wiedziałaś, że kradł.
Okradł też nas.
Zrobiłeś to, bo ukradł ci rolexa za 50 000?
Nie, to nie... Zaraz.
To był Jacob?
Skąd wiedziałaś, że to on? Chyba że widziałaś go tamtej nocy.
[prycha] Bez żartów, nie trzeba być geniuszem.
Był zły, bo powiedziałam mu, żeby już nie przychodził.
Groził, że naopowiada J.D.-emu bzdur.
[cicho] Ona powie wszystko, żeby dostać to, czego chce.
To bardzo niebezpieczna kobieta.
[Lydia] Mówisz, że zrobił to J.D.?
Mówię, że jeśli to zrobił, miał do tego prawo.
Jako Amerykanin. Jacob włamał się do naszego domu.
Okradł nas.
Nawet się nie waż.
Jezu, Lydia!
Co chciałaś zrobić?
Zastrzelić mnie jak mojego syna?
Nie wiem, co sobie myślisz,
ale to tylko myśli.
Ty podła pizdo.
Wiesz co?
Możesz zrobić sobie ładny makijaż, ale widzę, jaka jesteś naprawdę.
Jesteś żałosnym zerem z czarną duszą.
I chujowym gustem.
Ten dom jest jak burdel z Vegas.
[muzyka cichnie]
Lydia, nic ci nie jest? Gdzie byłaś? Zamartwiałem się.
- Myślę, że Margo... - Ona to zrobiła.
- Co? To u niej byłaś? - Tak.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Nie musisz się mną opiekować.
- Zajebię ją. - Nie.
- [Paul] Co robisz? - Dzwonię do prawniczki.
Nie rób niczego głupiego.
[wzdycha]
[wzruszająca muzyka fortepianowa]
[wzdycha]
[mały Jacob, pobrzmiewając] Widziałeś mnie, tato?
Złapałem tamtą piłkę.
O, tak!
Widziałeś?
Przepraszam, Jakey.
Wiem...
[wzdycha] Wiem, że nie byłem świetnym tatą.
Ale...
wiesz, że cię kocham, prawda?
[wzdycha]
Nie wiem, co będzie...
ze mną i twoją mamą, ale...
jeśli z nią rozmawiasz...
[wzdycha]
...może wstaw się za swoim staruszkiem.
[wzdycha]
Powiedz jej, że ją kocham.
[Lydia] Czemu sam jej nie powiesz?
Kocham cię.
Dzięki.
[chichocze]
[szlochając] Muszę usiąść.
[Paul wzdycha]
Przepraszam...
[wzdycha] Wiem, że byłem małym zasrańcem.
Nie takim małym.
Ale wszystko było tu posrane.
Racja.
Wiem tylko, że gdziekolwiek będziesz, chcę być z tobą.
Kocham cię.
Dzięki.
[chichocze płaczliwie]
- [Paul wzdycha] Bałem się. - [pociąga nosem]
Myślałem, że będziesz chciała rozwodu.
To nie taka prawniczka.
- Aha. - Spokojnie.
Cholera jasna!
Nie pomagałam Lydii, żeby zdobyć dom.
Chciałam być dobrą osobą.
- Jesteś dobrą osobą. - [wzdycha]
- W przeciwieństwie do mnie. - O czym ty mówisz?
Jesteś najprzyzwoitszą osobą, jaką znam.
Zmieniłam się.
Zdradziłam mojej pacjentce historię tamtego domu zaraz po porodzie,
żeby go nie chciała.
Bo wciąż chcesz tego domu?
Zrozumiałam, jak mi na nim zależy, kiedy go straciłyśmy.
- Jak kiedy straciłyśmy... - Tak.
Rozumiem.
Naprawdę.
[sentymentalna muzyka]
Ale nie powinnam być położną z podłą duszą.
A bądź sobie. To najseksowniejsza rzecz, jaką zrobiłaś.
Pocałuj mnie.
[muzyka przechodzi w ciepłą]
Boże, nie pomieścimy się tu.
Wiem. Znajdziemy coś.
Keith szuka.
„ Randall Owens”?
To od twojego taty.
[Carla wzdycha]
„Nie wierzę, że moje dziecko ma dziecko”.
[śmieje się] To całkiem urocze.
To takie taktowne, że aż niepokojące.
Może twój tata wyluzował na starość.
- Dobrze, że w końcu do niego zadzwoniłaś. - Okej, nie przeginaj.
- Mówię tylko... - [Jimmy płacze]
- Ja pójdę. - Nie, ja się tym zajmę.
Nie spałeś całą noc.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
PIĘĆ MILIONÓW DOLARÓW DLA MOJEGO WNUKA
- [Dennis] O kurde! - Co?
- Wszystko okej?
- Wszystko gra? - Tak, nic się nie stało.
Już idę.
- [Paul] Chodź tu. - Co się dzieje?
- Przestań zadawać pytania. - Nie chcę przestać. O!
- Co ty tu robisz? - Ciebie też dobrze widzieć.
Mikey chciał odwdzięczyć się za to, że pomogłaś mu z detoksem.
Należy do ciebie.
[Lydia] Co?
[wzruszająca muzyka]
[wstrzymuje dech, wzdycha]
Jak...?
Musieliśmy przekazać szczodrą darowiznę dla fundacji USC Shoah.
- [cmoka] - Bardzo szczodrą.
- [Paul] Ale było warto. - [Lydia wstrzymuje dech]
Jeśli kiedykolwiek sprzedamy dom, kasa się zwróci.
Już się tym zajęłam.
- Ooo! - Otóż to.
[popowa piosenka Eurythmics – Missionary Man]
[kobiecy wokal po angielsku]
[Margo, z pogardą] Czarna dusza.
Pierdol się.
- [dramatyczna muzyka] - [Margo, pobrzmiewając] Co to było?
Jacob?
Co ty odpierdalasz?
[dysząc] Zabieram to, co ci dałem.
Odłóż to albo powiem wszystkim, że kradniesz.
- A ja powiem o nas J.D.-emu. - [Margo] Nie ma nas.
[Jacob] W łóżku mówiłaś coś innego.
- Przestań! - [pobrzmiewając] Masz przesrane.
- [Margo] Stój! - [Jacob dyszy]
[Margo] Nie stracę wszystkiego przez ciebie.
[Jacob] Za późno. [dyszy]
- [brzdęk] - [Jacob stęka]
[Margo] Stój!
- [dyszy] - [klekot]
[Jacob] Jezu, kurwa...
[Margo] Hej!
Nie żartuję.
Jeśli coś powiesz, przysięgam...
- [Jacob stęka] - Stój!
[Jacob stęka]
[łoskot]
[oddycha drżąco]
[Emily] O Boże!
- [drżący oddech] - [coraz głośniejsze pikanie alarmu]
- [głośne pikanie alarmu] - [piosenka powraca]
Cholera!
O cholera.
Pomocy! Pomocy! Pomocy!
Pomocy! Pomocy!
[pisk opon]
[piosenka cichnie]
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
DUCHY NASZYCH PRZODKÓW
DLA MOJEGO OJCA JIMMY’EGO
[Carla] Nie wierzę, że tam zamieszkamy.
Wiem. Derby Drive!
- [Carla chichocze] - To cud.
Tylko dla nas.
W końcu spłonął dom.
Tak, ale teraz możesz zbudować swoje marzenie.
Dzięki wielkiej zaliczce za trzecią książkę tatusia.
- [spłukiwanie wody] - Tak.
Mówiłam, że dziecko tylko wam pomoże.
- [mruczy, śmieje się] - O, tak, mamusiu!
Daj mojego wnusia.
Twoja mamusia zaprojektuje mi domek dla gości.
[chichocze] O, tak.
- O, tak. O, tak! - [powiadomienie telefonu]
TATA CARLI WIDZIAŁEM, ŻE SPIENIĘŻYŁEŚ CZEK.
KIEDY MOGĘ ZOBACZYĆ WNUKA?
IGNORUJESZ MNIE? DAŁEM CI 5 MILIONÓW!
[tajemnicza muzyka]
[wzdycha]
[muzyka przechodzi w lekką]
Odrobina palo santo dla dobrego nastroju.
To będzie twój pokój, maleńki.
Czas podlać drzewo mandarynkowe.
Lydia zostawiła szczegółowe instrukcje.
- [śmieje się] Nie wątpię. - [Sarah mruczy łagodnie]
[muzyka przechodzi w zagadkową]
- [mężczyzna] Często tu przychodzisz? - Mogę, jeśli będziesz wracał.
Naciesz się drinkiem. Nieprędko znów się napijesz.
Luann.
[muzyka przechodzi w nieprzyjemną]
To była długa, męcząca podróż.
Wreszcie jesteśmy w domu.
Jesteśmy na terenie Teton.
[kobieta] Cięcie!
- [dzwonek] - [kobieta 2] Znacznik!
Mogę to powtórzyć.
[reżyserka] Było świetnie. Następna scena.
- Tak? - [reżyserka] Tak.
Świetnie.
- [Emily] Dziękuję. - [aplauz]
[Emily] Następna piosenka to prawdziwy collab.
Mój brat napisał muzykę,
ja napisałam tekst, a moja mama, wielka Lydia Morgan,
zagra na pianinie.
[wiwatuje]
- [aplauz cichnie] - [odchrząkuje] Dziękuję.
Cieszę się, że tu jestem.
[ciepła melodia]
♪ Oto jest życie ♪
♪ W którym utknęłam ♪
♪ Jeśli dasz mi chwileczkę ♪
♪ Dotrę tam, gdzie nie byłeś ♪
♪ Do domu ♪
♪ Jesteśmy w domu ♪
♪ Błędy to nic złego ♪
Cześć.
♪ Wiem, że je popełniłeś ♪
♪ Tylko dlaczego tak długo ♪
♪ Wracaliśmy do domu? ♪
♪ Teraz jesteśmy w domu ♪
[piosenka rozbrzmiewa dalej]
[partia instrumentalna]
[wokal powraca]
Napisy: Filip Bernard Karbowiak