Μεγάλωσα σε μια φάρμα, στο Μοντέστο.
ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ
Όπως τα περισσότερα παιδιά στην κοιλάδα, μου άρεσαν οι βόλτες με αμάξια.
Περιπλανιόμουν και πέρασα τη νιότη μου στους δρόμους της πόλης.
Ακολουθώντας τον δρόμο αυτό, κατά έναν τρόπο αποκόπηκα από το σχολείο.
Η μητέρα μου ανησυχούσε για μένα.
"Δεν θα γίνει τίποτα στη ζωή του."
Ο πατέρας μου έλεγε "Θα αργήσει να ανθίσει.
"Μην ανησυχείς. Θα αργήσει".
Το να οδηγώ αμάξια με ταχύτητα μου άρεσε.
Μου άρεσε η αίσθηση αυτή.
Ήθελα να γίνω μηχανικός και να αγωνίζομαι με αμάξια.
Τότε, στο λύκειο, είχα ένα μικρό αμάξι,
ήταν περίπου τόσο,
και καθώς έστριβα, ήταν ένας επαρχιακός δρόμος...
και εκεί υπήρχε ένας τύπος.
Οδηγούσε με 150 χιλιόμετρα την ώρα.
Δεν τον είδα να έρχεται.
Άκουσα την κόρνα
και αυτό ήταν.
Με χτύπησαν στο πλάι.
Το αμάξι γύρισε επτά ή οκτώ φορές γύρω από ένα δέντρο.
Και όταν ξύπνησα, το πρώτο που άκουσα
ήταν η νοσοκόμα να λέει "Μην ανησυχείς, έχεις όλα τα μέλη σου."
Είπα "Τι εννοείς;"
THE MODESTO BEE McClatchy Εκδόσεις εφημερίδων
Όλοι έλεγαν πως θα έπρεπε να ήμουν νεκρός.
ΝΕΟΣ ΕΠΕΖΗΣΕ ΑΠΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Τότε ήταν που αποφάσισα ότι ίσως να υπάρχει λόγος που είμαι εδώ.
Ο πατέρας μου ήθελε να ασχοληθώ με χαρτικά είδη,
να πουλάω εξοπλισμό γραφείου.
ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ
Το έφτιαξαν για να το αναλάβω, αλλά είπα πως δεν το θέλω.
Δε θα πήγαινα ποτέ σε δουλειά όπου θα έκανα το ίδιο κάθε μέρα
ξανά και ξανά.
Ήταν η μεγαλύτερη διαφωνία που είχαμε.
Είπα "Θα πάω στο σχολείο, στο κολέγιο."
Τότε γινόταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ.
Μόνο στο κατώτερο κολέγιο μπόρεσα να μπω.
Έκανα πολλά μαθήματα στις κοινωνικές επιστήμες,
ψυχολογία και ανθρωπολογία, και κόλλησα.
Είπα "Είναι υπέροχο. Το λατρεύω."
Ένα βιβλίο που έπρεπε να διαβάσω ήταν Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα.
Και μου κίνησε την περιέργεια η ιδέα για το πώς χτίζεις μια κοινωνία.
Όλα έγιναν από ιστορίες, μύθους και ήρωες.
4 ΟΙ ΠΡΩΙΜΟΙ ΗΡΩΕΣ
Στο πρώτο έτος ανακάλυψα την ταινία.
Κατέληξα στο USC.
ΣΧΟΛΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΑΡΧΕΙΟ ΧΙΟΥ ΧΕΦΝΕΡ
Ξαφνικά έβλεπα όλων των ειδών ταινίες.
Μου άνοιξε τα μάτια. Ήταν ένας νέος κόσμος.
Ήταν ταινίες που σε απορροφούσαν
και λάτρευες το κάθε λεπτό.
Αμέσως κατάλαβα ότι αυτό ήταν για μένα.
Δεν ήξερα τι είναι σκηνοθέτης.
Δεν ήξερα τι είναι παραγωγός.
Ήξερα μόνο ότι ήθελα να κάνω ταινίες, ό, τι κι αν συνεπάγεται αυτό.
ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΖ. ΛΟΥΚΑΣ
Ήταν το πρώτο εξάμηνο, και άρχισα να κάνω φοιτητικές ταινίες.
Κατέκτησα το Τμήμα κινηματογράφου.
Γνωριστήκαμε τη δεκαετία του '60, όταν έκανε πρεμιέρα η ταινία του,
ΣΤΙΒΕΝ ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ
το THX 1138, κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ.
Ο Τζορτζ κέρδισε βραβείο.
Ηλεκτρονικός λαβύρινθος: THX 1138 4EB
THX 1138 4ΕΜΒ. Εδώ Ανώτατη Αρχή. Σταμάτα εκεί που είσαι.
Είπα πως δεν θα κάνω ποτέ τόσο καλή ταινία.
Ένα από αυτά που μας έδεσαν ήταν ότι κάναμε ταινίες για το κοινό,
και όχι τόσο για τους εαυτούς μας.
ΣΤΙΒΕΝ ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ
Όλοι οι φίλοι μου
ΦΡΑΝΣΙΣ ΦΟΡΝΤ ΚΟΠΟΛΑ
λάτρευαν τις ταινίες.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν να βγάζει λεφτά.
Απλώς τους ενδιέφερε να φτιάχνουν ταινίες.
Ο Λούκας τελείωσε το σχολείο και δουλεύει με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα,
που πρόσφατα αποφοίτησε από τη σχολή κινηματογράφου του UCLA.
Ο Κόπολα σκηνοθετεί τον Άνθρωπο της βροχής,
η τρίτη του ταινία για τη Warner Bros.
Ο Λούκας τον κινηματογραφεί να γυρίζει την ταινία.
Η ιδέα είναι ότι...
Πρέπει να θέλεις να κάνεις κάτι
και τότε τίποτα δε σε σταματά.
Θα μας πείτε κάτι για τον βοηθό σας, τον Λούκας;
Δεν είναι βοηθός μου, βασικά είναι συνεργάτης.
-Εντάξει. -Κέρδισε βραβείο για να έρθει
στη Warner Bros και να δει τα γυρίσματα.
Στο Κάτω απ' το ουράνιο τόξο, είδα το παιδί με το μούσι
και ρώτησα ποιος είναι.
Και είπε "Σε παρακολουθεί."
Στην ταινία αυτή,
ήμασταν οι μόνοι δύο κάτω των 50 ετών,
κι οι μόνοι από σχολή κινηματογράφου.
Είχαμε κοινά.
Ήμασταν νέοι και αντισυμβατικοί.
Και έτσι, το '69 πήγαμε στο Σαν Φρανσίσκο.
Και οι δύο είπαμε "Εδώ πρέπει να είμαστε."
Δεν υπάρχουν πολλά μέρη με μπιλιάρδα εδώ.
Σωστά. Ελπίζουμε ότι στις τρεις το πρωί
θα έχουμε κάποια άνεση όταν θα δουλεύουμε σε μια ταινία
στο άλλο δωμάτιο. Είναι το κυρίως...
Πήραμε εξοπλισμό μίξης και επεξεργασίας.
Φτιάχναμε ένα μικρό στούντιο.
Θα κάναμε τα πάντα μόνοι μας.
Έπρεπε να κάνω μεγάλου μήκους, μια από τις φοιτητικές μου ταινίες.
Μια ταινία του Κόπολα γυρίστηκε σε γκαράζ
στο αεροδρόμιο του Σαν Φρανσίσκο.
Μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας από τον Λούκας που είναι 25 ετών.
Με τη γυναίκα του κάνουν οι ίδιοι την επεξεργασία της.
Αν κι η Warner Bros συμφώνησε να χρηματοδοτήσει και να την κυκλοφορήσει,
ο Λούκας είχε πλήρη δημιουργικό έλεγχο.
Όσον αφορά την ταινία μου, έχω την πλήρη ελευθερία
να πω ό, τι θέλω.
Σωστό, λάθος ή αδιάφορο. Τουλάχιστον μπορώ να το πω.
THX-1138 ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ, 1971
Το THX κηρύσσεται ανίατο και θα παραμείνει υπό κράτηση.
Με τη Warner Bros, δεν ήρθαν να δουν τι κάνω εδώ
και δεν ξέρω καν αν διάβασαν το σενάριο.
Τελικά δείξαμε τη λήψη και έμειναν άναυδοι.
Εκκενώστε. Όλο το προσωπικό...
Δεν άρεσε στο συμβούλιο.
Και το έκοψαν. Κατέληξαν να κόψουν πέντε λεπτά
και μερικά είχαν καλό υλικό.
Δεν υπάρχει χειρότερο από την απογοήτευση
να μην καταλαβαίνει κάποιος τι κάνεις
και να πάει να το μετατρέψει σε κάτι άλλο.
Και ως αποτέλεσμα των διαφωνιών μας
με τη Warner Bros. στην τελική επεξεργασία του THX,
καταλήξαμε να χάσουμε πολλά έργα που θα κάναμε γι' αυτούς.
Η εταιρεία που είχαμε χτίσει μαζί, η American Zoetrope, χρεοκόπησε.
Έτσι, ο Φράνσις έφυγε κι έκανε τον Νονό.
Ο ΝΟΝΟΣ
Μου είπε
"Αρκετά με αυτές τις περίεργες ταινίες της επιστημονικής φαντασίας.
"Θέλω να κάνεις μια κωμωδία.
"Απόδειξέ μου ότι μπορείς να κάνεις."
ΝΕΑΝΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
Πρώτη φορά γνώρισα τον Τζορτζ στην οντισιόν για μια ταινία του
με τον ακατανόητο τίτλο Νεανικά συνθήματα.
Έπρεπε να ψάξω τη λέξη "γκράφιτι"
γιατί δεν ήξερα τι σήμαινε, και υπήρχαν πράγματα για τον Τζορτζ
που ως ηθοποιός τα έβρισκα μυστηριώδη.
Δεν μιλάει πολύ στους ηθοποιούς.
Είναι λίγο αινιγματικός.
Μιλάει για την ατμόσφαιρα, έναν κόσμο.
Θυμάμαι ότι χρειάστηκαν έξι οντισιόν σε διάστημα περίπου έξι μηνών
για να μας επιλέξουν.
Του έκανα πλάκα γι' αυτό κάποια στιγμή.
Είπε "Τόσο καιρό πήρε και για τα αμάξια."
Όταν γυρίζαμε τα Νεανικά συνθήματα, ενθουσιάστηκα από την ελευθερία
που έδινε στους ηθοποιούς, αλλά και ολόκληρη την δημιουργία του.
Τότε δεν θα ήξερα να χρησιμοποιήσω τον όρο.
Τα αμάξια ήταν εξίσου σημαντικά γι' αυτόν.
Πολλά είναι από τη δική μου εμπειρία.
Τότε, το θέμα με τα αμάξια είχε τελειώσει,
και ένιωθα υποχρεωμένος να καταγράψω την οικειότητα
στη σχέση του ανθρώπου με τη μηχανή.
Η βόλτα με το αμάξι ήταν σαν αμερικανικό τελετουργικό ζευγαρώματος.
Τι είπες;
Περίμενε. Τι είπες;
Τι είπες;
Σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο,
ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ Η ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΤΟΥ 1962
προφανώς έκανε κλικ στο κοινό.
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ - ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ
Ήταν μεγάλη στιγμή για μένα επειδή πραγματικά είπα στον εαυτό μου
"Εντάξει, τώρα είμαι σκηνοθέτης.
"Τώρα μπορώ να είμαι δημιουργικός όπως μου αρέσει."
Μια μέρα ήμασταν έξω από το εστιατόριο του Μελ,
και είπα στον Τζορτζ "Τι θέλεις να κάνεις μετά;"
Και απάντησε "Επιστημονική φαντασία.
"Οι πρόοδοι που έκανε ο Κιούμπρικ...
2001: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ
"Θέλω να το κάνω τύπου Μπακ Ρότζερς ή Φλας Γκόρντον
"σαν μια σειρά ταινιών.
"Σε συνδυασμό με τα ειδικά εφέ του 2001,
"αλλά τα σκάφη να πηγαίνουν πολύ γρήγορα."
Και αυτό είναι το μόνο που είπε.
Αυτό είχα μόνο.
Έψαχνα ιστορία,
και μετά σκέφτηκα τη μυθολογία.
Η ιδέα ότι μια κοινωνία δημιουργεί ήρωες που μπορεί να θαυμάσει.
Μπορούσα να το δω σαν μηχανισμό, σαν μια παγκόσμια πραγματικότητα.
Έτσι, ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά σε μια σύγχρονη εκδοχή.
Πρώτα έπρεπε να βρω την ιδέα της ιστορίας.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΓΟΥΙΛΣ Ι
Δεν είμαι ο καλύτερος συγγραφέας.
Έκανα πρόταση σε μερικά στούντιο,
και το απέρριπταν τελείως μπερδεμένοι.
Ρομπότ και Γούκι.
Δεν μπορούσαν να πουν "Καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται."
Η επιστημονική φαντασία δεν τα πήγαινε καλά στα ταμεία.
Και εκτός από αυτό, ήταν κυρίως για νέους
κι οι περισσότεροι έλεγαν "Κοίτα, το κάνει η Ντίσνεϊ.
"Εμείς δεν μπορούμε."
Δεν πίστευα ότι θα έβγαζα ποτέ ταινία.
Και το ξαναέγραφα.
Το πήγα σε όλα τα στούντιο, και όλοι το απέρριψαν.
Άρχισα να απελπίζομαι.
Αλλά μόλις αποφάσιζα να κάνω κάτι,
δεν θα άφηνα τίποτα να με σταματήσει.
Ήξερα ότι θα έπρεπε να το πουλήσω.
Μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις.
Πήρα τον εικονογράφο Ραλφ Μακουάρι για να σχεδιάσει τους χαρακτήρες.
Όταν μου έδειξε τις εικόνες,
είπα "Αυτό ακριβώς θέλω."
"Έχω 100 ιδέες."
"Κάνε αυτήν τη σκηνή. Και αυτήν, κι αυτήν."
Οι εικόνες με ενέπνευσαν για να συνεχίσω να γράφω το σενάριο,
και έτσι τα κατάφερα.
Η εικόνα θα ήταν
ΡΑΛΦ ΜΑΚΟΥΑΡΙ
μια θαυμάσια οπτική εμπειρία όσο και μια ιστορία.
Θα ήταν μια τρελή βόλτα με ανατροπές.
Γεμάτη πράγματα που θα εντυπωσίαζαν το κοινό.
Ο νέος διευθυντής του Fox, ο Άλαν Λαντ Τζούνιορ,
είδε τα Νεανικά συνθήματα και τα λάτρεψε.
ΑΛΑΝ ΛΑΝΤ ΤΖΟΥΝΙΟΡ
Νομίζω ήταν καταπληκτική ταινία.
Είπα "Θα ήθελα να συναντήσω τον Τζορτζ
"και τι ιδέες έχει;"
Είδε τις ζωγραφιές και είπε "Περί τίνος πρόκειται;"
Είπα "Είναι ένα είδος διαστημικής όπερας, με μια παλιομοδίτικη αίσθηση,
"και υπάρχει ένας τεράστιος σκύλος που πετάει με τον ήρωα,
"και είναι δύσκολο να καταλάβεις τι είναι."
Μιλούσα με τον Τζορτζ,
και είχε ευαισθησία για το όλο θέμα.
Ήξερε ακριβώς τι ήθελε.
Ήταν μοναδικό, και είπα "Εντάξει, ας κάνουμε συμφωνία".
ΤΖΟΡΤΖ Γ. ΛΟΥΚΑΣ ΤΖΟΥΝΙΟΡ
Είχαμε προϋπολογισμό 2 εκατομμύρια δολάρια για τα ειδικά εφέ,
που σήμερα δεν θα αγόραζαν ούτε πλάνο.
Στην αρχή, η Fox που χρηματοδοτούσε την ταινία,
δεν ενδιαφερόταν στη δημιουργία μιας νέας εταιρείας ειδικών εφέ
αποκλειστικά για τον Πόλεμο των Άστρων.
ΑΠΟΘΗΚΗ ILM
Έτσι, για την ίδρυση της ILM χρειάστηκαν μισό εκατομμύριο δολάρια.
Τα πλήρωσα μόνος μου με χρήματα από τα Νεανικά συνθήματα.
Και αν βρεις κάποιον
που είναι πολύ καλός...
ΤΖΟΝ ΝΤΑΪΚΣΤΡΑ
Θα φέρει και όλους τους άλλους μαζί του.
Ήταν ένας οργανισμός
που μεγάλωνε.
Σκεφτόμασταν ονόματα και τα περισσότερα ήταν άσχημα.
Αλλά, σκέφτηκα πως ήμασταν σε μια αποθήκη,
ήταν κάπως βιομηχανική, και δημιουργούσαμε με μαγεία και φως.
Απλώς ήρθε στο μυαλό μου.
Είπα "Θα την ονομάσω Industrial Light and Magic."
ILM.
Θα πήγαινα Αγγλία και Τυνησία για τα γυρίσματα της ταινίας.
Πάμε!
Έπρεπε να ξεκουραστώ πριν καταρρεύσω.
Οι αρθρώσεις μου σχεδόν πάγωσαν.
Ήμουν σε κακή κατάσταση όταν ήμουν στην Τυνησία.
Όλα πήγαν στραβά.
Όλο το σκηνικό κατέρρευσε τη νύχτα και την επόμενη μέρα είχαμε γύρισμα.
Δεν είχαμε τίποτα.
Ήταν το ένα μετά το άλλο.
Υπήρχαν προβλήματα και ανησυχίες από άτομα
που ασχολούνταν με τα οικονομικά
λόγω του κόστους. Αυξανόταν όλο και περισσότερο.
Πολλοί με ρωτούν ποιο είναι το μυστικό για να κάνω ταινίες.
Και απαντάω "Η επιμονή".
Μόνο έτσι μπορείς να το περιγράψεις.
Και αν τα παρατήσεις, δεν μπορείς να το κάνεις.
Πρέπει να έχεις επιμονή κάτω από αδύνατες συνθήκες.
Έτσι, μπήκα στο αεροπλάνο και το πρώτο μέρος που πήγα ήταν η ILM.
ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ VAN NUYS
Όταν επέστρεψα, είχαμε λιγότερο από έναν χρόνο για τα ειδικά εφέ.
Είχαν ξοδέψει ένα εκατομμύριο δολάρια.
Και είχαν τρία πλάνα.
Ήταν πολύ θυμωμένος.
Μπορούσες να το νιώσεις ακόμη και όταν δεν ήταν εκεί.
Ξέρω ότι ήταν δυσαρεστημένος, αλλά δεν ξέρω
εάν ήταν δυσαρεστημένος με εμένα ή με την κατάσταση.
Το στούντιο τον είχε από κοντά.
Δεν νομίζω ότι ένιωθε καλά.
Μια μέρα, έπρεπε να πάω στη συντακτική ομάδα για ένα κομμάτι φιλμ,
και έπρεπε να περάσω από την αίθουσα προβολής.
Ήμουν γεμάτος ενέργεια περνώντας από την αίθουσα,
ο Τζορτζ και ο Ντάικστρα είχαν μια έντονη διαφωνία,
και τους πέτυχα στη μέση.
Δεν ξέρω καν περί τίνος επρόκειτο.
Θα απολύαμε τον Τζον Ντάικστρα.
Ξόδεψε τόσα χρήματα, τόσο χρόνο και δεν συνέβαινε τίποτα.
Ήταν πραγματικά χάος. Δεν είχαν πρόγραμμα παραγωγής.
Δεν είχαν σχέδιο για το πώς θα γίνει.
Ήταν πολύ ενοχλητικό.
Δουλεύαμε 18 ώρες την μέρα
για να φτιάξουμε τον εξοπλισμό και τις μινιατούρες.
Το ότι δεν τα είχαμε φτιάξει όλα
ήταν τότε η ελάχιστη ανησυχία μου.
Έφτασα σπίτι, πετώντας από το Λ.Α. στο Σαν Φρανσίσκο,
και σκεφτόμουν πως δεν θα λειτουργήσει.
"Είναι ένα χάος και δεν θα ξαναδουλέψεις ποτέ".
Είχα σοβαρούς πόνους στο στήθος.
Με πήγαν στο νοσοκομείο γιατί σκέφτηκαν ότι μπορεί να πάθω καρδιακό.
Είπαν "Είστε πιεσμένος τελευταία;"
Και απάντησα πως ήμουν. Πιθανόν να ήταν από αυτό.
Μού έδωσαν ασπιρίνες και με άφησαν.
Γιατί δεν ήταν καρδιακή προσβολή.
Φάνηκε ότι ήταν στηθάγχη ή κάτι τέτοιο.
Αλλά φυσικά, όλοι πανικοβλήθηκαν.
Κι αν πέθαινα; Δεν ήξεραν καν πώς είναι η ταινία.
Ήταν ένα εκατομμύριο κομμάτια.
Κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά έκανα.
Ήμουν ο τέταρτος συντάκτης που προσέλαβαν.
Έτσι, πολλή δουλειά είχε ήδη γίνει
ΠΟΛ ΧΙΡΣ ΜΟΝΤΕΡ
και εντυπωσιάστηκα με το όλο θέμα.
Αλλά σχεδόν κάθε λήψη έπρεπε να αλλάξει.
Πήρα το θάρρος και είπα "Άκου, Τζορτζ,
"Πρέπει να σου πω κάτι".
"Δεν έχω ξαναδουλέψει σε κάτι τόσο μεγάλο".
Μου είπε "Μην ανησυχείς. Κανείς δεν έχει".
Έχω ένα πολύ κακό προαίσθημα.
-Γύρνα το σκάφος από την άλλη. -Μάλλον έχεις δίκιο.
Πλήρης αντιστροφή. Τσούι, κλείσε την ισχύ.
Ήμουν απογοητευμένος που μόνταρα χωρίς εφέ.
Σε τι είχα μπλέξει;
Πώς θα το κατάφερνα;
Ο Τζορτζ, κάποια στιγμή, αποφάσισε ότι ήθελε τη γνώμη συναδέλφων,
του Μπράιαν Ντε Πάλμα του Μάρτιν Σκορτσέζε,
και του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Είδα τον Πόλεμο των Άστρων για πρώτη φορά σε rough cut.
Εδώ είμαστε. Το διαστημικό λιμάνι του Μος Έισλεϊ.
Η πιο άθλια φωλιά από αποβράσματα.
Η ταινία ήταν το λιγότερο ατελής.
Γυρίστε πίσω στο σκάφος!
Πού πάτε; Γυρίστε πίσω!
Δεν είχε τα εφέ ακόμα.
Βοήθησέ με, Όμπι-Ουάν Κενόμπι.
Είσαι η μόνη μου ελπίδα.
Υπήρξε μεγάλη συζήτηση σχετικά με το περιεχόμενο
επειδή υπήρχαν λίγα πλάνα με εφέ.
Πού είμαστε;
Ποιοι είμαστε;
Ποιοι είναι αυτοί;
Τους χρειαζόμαστε;
Τζορτζ, τι είναι αυτή η έκρηξη φαντασίας
που μας δείχνεις και μας διαλύει;
Ακόμα κι εγώ, που δούλεψα στην ταινία,
μετά βίας κατάλαβα την ιστορία.
Ήταν πιο απαιτητική από απλό rough cut.
Η μισή ταινία ήταν σαν ντοκιμαντέρ
για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γιατί αυτό μόνο είχαμε.
Αυτό είναι!
Θα μπορούμε τώρα να το δούμε.
Έχε τα μάτια ανοιχτά για τα μαχητικά.
Εγώ κι ο Άλαν Λαντ Τζούνιορ, ο επικεφαλής της Fox,
ήμασταν ίσως οι μόνοι που λάτρευαν την ταινία
στην κατάσταση που ήταν.
Αλλά όταν ο R2 και ο C-3PO δραπετεύουν
και βλέπεις το όχημά τους να φεύγει
από την πλατφόρμα πρόσδεσης και να πηγαίνει στο διάστημα,
αυτό το πλάνο από μόνο του μας έλεγε τι θα ήταν η ταινία
με τη βοήθεια της ILM. Αλλά δεν ήταν rough cut.
Όταν είπα ότι δεν υπάρχουν
άλλες εταιρείες ειδικών και οπτικών εφέ,
δεν υπήρχαν στον κόσμο όλο.
Άρα δεν είχα άλλη επιλογή.
Έπρεπε να φύγω.
Και απλώς συνεχίζαμε.
Γι' αυτόν,
ήταν περισσότερο θέμα παραίτησης παρά απόφαση
το ότι επρόκειτο να λειτουργήσει.
Κάθε φορά γυρίζαμε πλάνα με τη χρήση ελέγχου κίνησης,
με κοντάρια, μπούμα και άλλα τέτοια,
ήταν τόσο επίπονο να γυρίσουμε ένα πλάνο.
Καταλάβαμε ότι είχαμε τόσα που έπρεπε να γυρίσουμε.
Δεν μου έφταναν οι ώρες για να γυρίσω τα πάντα.
Ο Κεν τραβούσε τα κανόνια.
Ο Ντένις τραβούσε τα X-wing.
Και μετά, έβαζα την κάμερα στην μακέτα,
και έπρεπε να βγουν για να το φτιάξουν.
Δεν ήταν ένας τέλειος κόσμος, σωστά;
Το να ασχολούμαι με όλα αυτά τα φιλμ
ήταν σαν μαζοχισμός φωτογραφίας.
Πραγματικά ανησυχούσα
για το πώς θα τα παρακολουθούσαμε όλα.
Με ένα εξελιγμένο πρωτότυπο,
υπάρχουν πάντα προβλήματα, αλλά για τον Τζορτζ, ήταν αδιαπέραστο.
Είχαμε όλο αυτό τον εξωτικό εξοπλισμό.
Κάναμε πράγματα που δεν είχαν ξαναγίνει.
Ο Ντάικστρα είχε σημαντικό ρόλο στον σχεδιασμό και τη λειτουργία.
Αλλά μας τελείωνε ο χρόνος και τα χρήματα.
Είπα "Βάλτο σε μια ράβδο
"και τράβα το στο σκοτάδι. Βάλε και μερικά αστέρια.
"Πρέπει να τελειώσουμε με αυτό".
Αρκετοί ήρθαν να βοηθήσουν να γίνουμε
πιο αποτελεσματικοί και οργανωμένοι.
Ο Τζορτζ Μάδερ.
Προσπάθησε πραγματικά να μας οργανώσει.
Έκανε ό,τι μπορούσε και εμείς συμφωνούσαμε σε μερικά.
Αλλά νομίζω ότι η Ρόουζ ένωσε όλα τα κομμάτια.
Όταν έφτασα για τη συνέντευξή μου,
ήταν ένα...
ΡΟΟΥΖ ΝΤΟΥΙΝΑΝ
άθλιο μέρος.
Δεν είχαν ωραία έπιπλα.
Έμοιαζε με χωματερή.
Ας το παραδεχτούμε. Ένας τύπος καθόταν δίπλα μου,
με τα πόδια του ψηλά, και ρωτούσα τη ρεσεψιονίστ
"Πώς τα πας εδώ; Είναι καλός ο Τζορτζ Λούκας;
"Πες μου για την ταινία. Είναι επιστημονικής φαντασίας".
Και φαινόταν πολύ σφιγμένη.
Και τότε ο Ντάικστρα ανοίγει την πόρτα και λέει "Έλα για τη συνέντευξη".
Και αυτός ο νεαρός σηκώνεται και μπαίνει μέσα μαζί μου.
Φυσικά, αυτός ο νεαρός ήταν ο Λούκας.
Γύρισε και μου έκανε δύο ερωτήσεις.
Κάνεις στενογραφία;
Θα αρχίσεις τη Δευτέρα;
Είχα δει τα Νεανικά συνθήματα, οπότε με είχε κερδίσει.
Ό,τι κι αν ήθελε, ήμουν μέσα.
Είχε επιστρέψει από την Αγγλία, οπότε κυρίως ήταν στο μοντάζ.
Εμφανιζόταν δύο μέρες την εβδομάδα,
και έπρεπε να τον ακολουθώ και να κρατάω σημειώσεις.
Κάποιος έπρεπε να τον συνοδεύει παντού
και να παρακολουθεί ό,τι έλεγε σε κάθε τμήμα.
Αλλά τις περισσότερες φορές ακολουθούσα τον Ντάικστρα.
Ήταν συναρπαστικός και χαρισματικός.
Ήταν χαλαρός, αστείος.
Και όταν ήταν ο Τζορτζ εκεί, όλα αφορούσαν τη δουλειά
και ένιωθα μια ψυχρότητα μεταξύ τους.
Κανείς δεν οργάνωνε τίποτα.
Δεν ξέρω πώς κατάφερναν να αποφασίζουν τι να γυρίζουν και πότε.
Χρειαζόμασταν έναν ενήλικα
να λέει τι πρέπει να γίνει.
Ο Μάδερ έφερνε την τάξη που έδωσε στον Λούκας
τρομερή αυτοπεποίθηση.
Ο Μάδερ και εγώ καταγράφαμε κάθε τι που έπρεπε να γίνει.
Έμπαινε στο ημερολόγιο
και τα πράγματα άρχισαν να ρέουν ομαλά.
Είχαμε ένα μεγάλο βιβλίο με στόριμπορντ,
και κάθε μέρα έγραφα σημειώσεις από τις ημερίδες
και αυτός τις έκοβε σε μικρές λωρίδες,
και τις κολλούσε στο βιβλίο.
Μόλις το σύστημα ολοκληρώθηκε, έφερνα τον Τζορτζ
για να του δείξω τη διαδικασία, και έλεγα "Ας ξεκινήσουμε με αυτό.
"Υπάρχουν δύο ή τρία στοιχεία στο πλάνο".
Τραβούσα το πρώτο στοιχείο,
το ανέπτυσσα σε περίπου 10 λεπτά,
το έβαζα στο Moviola,
και έλεγα "Σου αρέσει ή θες να την αλλάξεις;"
Και έλεγε "Ίσως μπορεί
"να αλλάξει λίγο".
Και τραβούσα άλλη.
Και έλεγε "Ναι, αυτή μ' αρέσει".
"Ας κάνουμε την επόμενη και μετά τα ενώνουμε", έλεγα.
Έτσι, μπορούσε να δει και τα δύο στοιχεία που είχα τραβήξει.
Του το έκανα έτσι για μερικές φορές.
Τον διδάξαμε, κατά μία έννοια.
Έβλεπε ότι αυτό που κάναμε μπορούσε να έχει επιτυχία
γιατί το προϊόν ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον
από ό,τι θα ήταν
αν είχαμε συμβιβαστεί με μια πιο φθηνή και χαρωπή προσέγγιση.
Μα υπήρχαν πολλά πλάνα που θα μπορούσαν να είχαν γίνει
με παλιές διαδικασίες και τεχνικές.
ΝΤΕΝΙΣ ΜΙΟΥΡΕΝ
Αυτό που βρήκε ο Τζον ήταν η κομψότητα.
Μόλις το καταλάβαινες
μπορούσες να κάνεις ό,τι πλάνο ήθελες.
Για όλους μας ήταν εκπαίδευση,
τόσο να τα καταφέρουμε με την τεχνολογία,
όσο και να καταλάβουμε το όραμα του Τζορτζ.
Για κάθε πλάνο, τα στόριμπορντ μάς έδιναν την ιδέα
και μετά θα τα ερμήνευα για να δω τι θα γυρίσω πρώτα.
Αυτό που με έκανε να τρέμω ήταν το πρώτο πλάνο.
Αν δεν τραβούσε το μάτι και αν δεν έπειθε το κοινό
ότι πρέπει να δει την ταινία, τότε θα είχαμε πρόβλημα.
Το καλύτερο εφέ είναι αυτό που έχει υποσυνείδητα συνθήματα
και στοχεύει να κάνει τα πράγματα δυσδιάκριτα από την πραγματικότητα.
Και ο Τζορτζ θα ερχόταν και θα έλεγε
"Ο Αστροκαταστροφέας θέλω να φαίνεται τεράστιος.
"Μπορούμε να φτιάξουμε τη μακέτα στον τοίχο και να έχουμε σκάλες
"ή άλλα πράγματα που δίνουν κλίμακα"
και έλεγα "Έχουμε ήδη έναν Αστροκαταστροφέα
"που είναι μεγάλος".
"Θέλω να δοκιμάσω.
"Βάλε τους καλύτερούς σου να φτιάξουν λεπτομερώς το κάτω μέρος του
"και να το διακοσμήσουν"
"και φτιάξε έναν παραβιαστή για τους Επαναστάτες
"στο μέγεθος ενός τσιγάρου, και θα το βάλω σε ένα καλώδιο
"που θα προεξέχει μπροστά,
"και θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη κλίμακα."
Ήταν πολύ σημαντικό η κάμερα να είναι πολύ κοντά στις μακέτες,
και θα κρεμόταν από την μπούμα.
Γύρισα σε τέτοιο επίπεδο τον Αστροκαταστροφέα,
ώστε ο φακός να απέχει χιλιοστά από τη μακέτα
και σε μερικά σημεία πέρασε πραγματικά ξυστά.
Βασικά, το τράβηξα ανάποδα.
Και την επόμενη μέρα όλοι ήταν έντρομοι.
Το συναίσθημα που έχεις στο πρώτο πλάνο
όταν έρχεται από πάνω ο Αστροκαταστροφέας
ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Τζορτζ.
Αυτό είναι ένα από τα κλειδιά που το έκανε να δουλεύει.
Όλο το σκάφος είναι στο επίκεντρο, από το πιο κοντινό πράγμα στην κάμερα
έως το πιο μακρινό.
Είναι σημαντικό στοιχείο για την δημιουργία κλίμακας.
Και η μακέτα είχε μικρές πόρτες και παράθυρα.
Πράγματα ανθρώπινης κλίμακας που σου λένε πόσο μεγάλο είναι.
Αυτά τα υποσυνείδητα στοιχεία και η κατανόηση του τρόπου χρήσης τους
είναι που το κάνουν καλλιτεχνικό, σε αντίθεση με την απλή μηχανική.
Είναι ένα μυστήριο.
Είναι μαγεία, πραγματικά.
Δημιουργούμε μαγεία μέσα από αυτή την μελαγχολική διαδικασία.
Προέκυψε ένα τόσο δημιουργικό ομαδικό πνεύμα.
Συνεργατική επίλυση προβλημάτων, σε κάθε ομάδα και σε κάθε τμήμα.
Ξέραμε ότι έπρεπε να αλληλοβοηθηθούμε, να αλληλοστηριχτούμε
για να γίνει η δουλειά.
Αφορά το να κάνεις την ταινία,
να πεις την ιστορία, να μην αφήσεις τον εγωισμό σου να μπει στη μέση.
ΧΑΡΙΣΟΝ ΕΛΕΝΣΟ ΜΑΤ ΖΩΓΡΑΦΙΑ
Πολλά προβλήματα λύθηκαν στην καφετιέρα.
Οι άνθρωποι περνούσαν, είχαν πρόβλημα, σ' το έλεγαν,
ζητούσαν βοήθεια.
Ήμασταν οικογένεια.
Μου άρεσε που ο Τζορτζ έμενε μέχρι αργά και με βοηθούσε.
Θα ήταν 9:00 το βράδυ και θα σφραγίζαμε στόριμπορντ.
Ήταν χαρούμενος
όταν ήταν στις μακέτες, όταν κολλούσε κομμάτια στο διαστημόπλοιο.
Του άρεσε πολύ να το κάνει.
Ήμασταν πίσω, και πήρε καιρό να κάνουμε τόσα πλάνα.
Ήταν καλός στο να συμβιβάζεται.
"Να το χρησιμοποιήσουμε ξανά εδώ.
"Μπορούμε να γυρίσουμε το πλάνο προς τα πίσω
"και θα φαίνεται σα να πηγαίνει προς την άλλη κατεύθυνση."
Αρχίσαμε να κάνουμε τεράστια άλματα.
Τα πράγματα επιταχύνθηκαν.
Υπήρχαν κάποια δύσκολα σημεία.
Πρέπει να είσαι τρελός για να εργαστείς σε οπτικά εφέ.
Πρέπει να είσαι λίγο παλαβός.
ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Αλλά αφού δεν ξέραμε τι επρόκειτο να γίνει,
απλώς φτιάχναμε πράγματα και τα βάζαμε μπροστά στην κάμερα.
Είχε πάντα πλάκα.
Όταν ήταν εξαντλητικό, είχε πλάκα.
Το αστρικό πεδίο ήταν κενό στο εσωτερικό.
Mπορούσες να μπεις και να κοιμηθείς άνετα.
Μια μέρα είπε κάποιος "Μην αφήνεις το μαξιλάρι στο φως.
"Θα ζεσταθεί."
Ήταν τρέλα.
Κάναμε πολλά πάρτι και έβαζα ξηρό πάγο στο χυμό
μέχρι που έμαθα ότι ήταν δηλητήριο,
ότι δεν μπορείς να βάλεις ξηρό πάγο.
Όπως έλεγε ο Τζορτζ "Δώστε τους πίτσα και μπύρα,
"και θα κάνουν τα πάντα."
Ήταν σαν ένας οίκος αδελφότητας.
Το στούντιο μάς αποκαλούσε Λέσχη.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
Μπαίναμε στο τζακούζι, παίζαμε στις νεροτσουλήθρες,
και ήμασταν ανώριμοι.
Αλλά κανείς δεν δούλευε περισσότερο και πιο σκληρά.
Είχαμε ανοίξει νέους δρόμους.
Είχε πραγματικά πολύ πλάκα μέχρι που έφτασε προς το τέλος.
Η κρίση είχε αρχίσει.
ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΓΑΛΑΞΙΑ ΣΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
Πιέζαμε πολύ τον εαυτό μας για να τελειώσει η ταινία στην ώρα της.
Πλησίαζε η πρεμιέρα, όλοι είχαν φρικάρει.
Το τμήμα ήχου ήθελε τη δουλειά,
γιατί έπρεπε να βάλουν τον ήχο.
Ο Τζο σχεδίαζε ξανά τα στόριμπορντ και μάς έδινε διαφορετικά πλάνα.
Κάναμε γυρίσματα σαν τρελοί, πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο.
Κεν!
Προσπαθούσαμε να κάνουμε τη δουλειά.
Ο φωτισμός, τα γυρίσματα, όλα να γίνουν όσο πιο γρήγορα.
Ήταν μια αποστολή πίστης.
Κανείς δεν ήξερε αν θα τα καταφέρναμε.
Όλοι ήταν πολύ αισιόδοξοι.
Αλλά ήμουν υπό τεράστια πίεση.
Η ομάδα ήταν υπό τεράστια πίεση.
Καθώς περπατούσαμε,
έδειχνε απογοητευμένος, σαν τα πράγματα
να μην ήταν όπως τα περίμενε.
Ήταν απογοητευμένος με μερικά πλάνα.
Δεν δόθηκε έγκριση στη δουλειά όλων.
Ήταν...
όχι πολύ επικριτικός, αλλά η ταινία ήταν δική του.
Αυτός θα έπαιρνε την ευθύνη.
Είμαι τελειομανής.
Αν κάτι δεν είναι σωστό, αναστατώνομαι μέσα μου.
Μερικές φορές και έξω, αλλά κυρίως μέσα.
Η εντύπωσή μου για τον Τζορτζ ήταν
εξαιρετικά ευφάνταστος,
αλλά και εξαιρετικά πρακτικός.
Συνήθως βρίσκεις ανθρώπους να 'ναι το ένα ή το άλλο, όχι και τα δύο.
Έχω μάθει να ζω με το γεγονός
ότι δεν μπορούν όλα να είναι όπως θέλεις.
Πρέπει να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και να προχωράς.
Ο Τζορτζ δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένος με τα πλάσματα
που του είχαν δώσει για την καντίνα.
Έτσι, προγραμματίστηκαν επαναληπτικά πλάνα.
Γυρίζαμε τη σκηνή της καντίνας.
ΓΥΡΙΣΜΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
και ήθελα να έχω γύρω μου εξωγήινους.
Μου έδωσαν, αλλά δεν ήταν αρκετοί.
Νομίζω ήταν θέμα προϋπολογισμού. Δεν υπήρχαν τόσα πολλά λεφτά,
οπότε μού φάνηκε ότι αυτό που έκαναν
ήταν ότι πήγαν σε τμήμα κοστουμιών,
και πήραν πράγματα τύπου Μπέατριξ Πότερ.
Γυρίσαμε ό,τι μπορούσαμε και μετά είπα
"Θα τα μαζέψω όταν γυρίσω σπίτι".
Ο Τζορτζ προσέλαβε εμένα, τον Τζον Μπεργκ
και δύο άνεργους τεχνίτες stop motion
κι η οδηγία του ήταν
"Φτιάξτε όσους εξωγήινους μπορείτε μέσα σε έξι εβδομάδες."
Έκανα σχέδια και διάλεξα άλλα 12 τέρατα.
Ο Ρον Κομπ έκανε μερικά σχέδια,
και εμείς τα πλάθαμε και τα κατασκευάζαμε.
Μετά πήγαμε σε μια σκηνή στη Λεωφόρο Λα Μπρία.
Ο Τζορτζ μάς έβαζε στις μάσκες μας.
Το τμήμα κοστουμιών μάς έντυνε, και κάπως έτσι γίνονταν όλα.
Ο Φιλ Τίπετ και ο Τζον Μπεργκ μου άρεσαν.
Ήταν καλή ομάδα.
Γίναμε φίλοι.
Μια φορά την εβδομάδα, ο Τζορτζ ερχόταν για να δει την πρόοδο,
και μια μέρα κοιτούσε και είδε στο ράφι
έναν χαρακτήρα stop motion που είχα κάνει όταν ήμουν 20 χρονών.
Είπε "Κάνετε σχέδια stop motion;"
Μας έδειξε το σετ με το σκάκι και την πρώτη λήψη που είχε
χωρίς χαρακτήρες.
330. Λήψη δύο.
Αρχικά, στη σκηνή με το σκάκι θα είχε
ανθρώπους με μάσκες μπροστά από μια μπλε οθόνη,
αλλά μόλις είχε βγει το Future World
και είχε μια σκηνή με ηθοποιούς σε σκακιέρα.
Ο ιππότης μου στο πιόνι σου.
Αυτό τον άδειασε κατά κάποιο τρόπο.
Σαν να μην ήταν πρωτότυπο το δικό του.
Αλλά αν έκανε stop motion, τότε θα ήταν πρωτότυπο.
Έτσι, είπε σε μένα και τον Τζον Μπεργκ,
"Μπορείτε να κάνετε δέκα εξωγήινους stop motion σε δύο βδομάδες;"
Είπα "Γι' αυτό είμαστε εδώ".
Το πλεονέκτημα που είχαμε στην ILM είναι ότι είχαμε άτομα,
από την πιάτσα, που μπορούσαν να κάνουν τα πάντα.
Ήμασταν ακριβώς στο τέλος.
Όταν μπήκα με τον Μπεργκ να κλείσουμε συμφωνία,
ο Ντάικστρα είχε ένα μεγάλο τραπέζι, και ο Τζορτζ κάθισε στο ένα άκρο
και ο Ντάικστρα είχε ένα πιστόλι ρέπλικα.
Και ενώ διαπραγματευόμασταν τις τιμές,
αυτός έπαιζε με τον γεμιστήρα.
Δεν είχε ιδέα ότι το έκανε,
και σκεφτόμασταν "Μήπως είναι πολλά;"
"Θα το κάνουμε δωρεάν".
Είχαμε ένα χάρτινο κουτί με μικρούς χαρακτήρες.
Το πήγα στο πλατό και ρώτησα τον Τζορτζ τι ήθελε,
και λέει "Δεν ξέρω.
"Τι λες να πηδάει ο κίτρινος και ο πράσινος να τον πιάνει
"να τον ρίχνει κάτω, και οι άλλοι να παρακολουθούν".
Και είπαμε "Εντάξει. Το 'χεις".
Κάναμε γύρισμα για πάνω από τρία βράδια.
Και ήμασταν σαν παιδιά που έπαιζαν.
Αυτό ήταν το μοναδικό υλικό stop motion.
Ήμασταν χαρούμενοι με τα αποτελέσματα.
Τώρα πρόσεχε, R2.
Έκανε μια καλή κίνηση. Το να ουρλιάζεις δεν σε βοηθά.
Άσ' τον να κερδίσει. Δεν είναι σοφό να νευριάσεις Γούκι.
Ο Τζορτζ ήταν γενναιόδωρος με τη δημιουργική ελευθερία που σου έδινε,
και πολύ υπομονετικός αν είχες κάποια ερώτηση,
εάν δεν έβγαζες νόημα, θα σου εξηγούσε ακριβώς
τι ήθελε να κάνει.
Όταν ερχόταν εδώ, περνούσα μαζί του όσο χρόνο μπορούσα.
Τον θυμάμαι να κάθεται στο τραπέζι σχεδίασης
και να σχεδιάζει την ακολουθία του τέλους,
την επίθεση στο Άστρο.
Ο Τζορτζ δεν είναι καλλιτέχνης.
Μπορεί να κάνει γραμμές, αλλά δεν είναι καλλιτέχνης.
Και με εντυπωσίαζε το πώς μετέφερε την ιδέα
σε πολύ ακατέργαστα γραφικά για το πώς θα ήταν η επίθεση.
Η τελική μάχη σήμαινε πολλά στον Τζορτζ
επειδή το στούντιο απειλούσε να την αποκλείσει.
Ανησυχούσαν μην υπερβούν το κόστος,
και σκέφτηκαν ότι θα έφταναν στο Άστρο,
θα έσωζαν την πριγκίπισσα και τέλος.
Ο Τζορτζ ήταν αποφασισμένος να βάλει την τελική μάχη.
Είναι κινητικές.
Οι ταινίες είναι κίνηση.
Ξέχνα τα πάντα. Όλα αφορούν την κίνηση.
Το κυνηγητό ήταν η πρώτη μορφή του σινεμά.
Και όπως όλα σε μια ταινία, το κυνηγητό έπρεπε να χτιστεί.
Έχεις αρχή, μέση και τέλος,
και έχεις και αρκετά περιστατικά.
Στο τέλος της ταινίας, η ιδέα ήταν να δημιουργήσουμε
μια διαστημική αερομαχία που φαινόταν ρεαλιστική.
Επιτίθονταν ένα άτρωτο φρούριο,
το Άστρο του Θανάτου και η ανδρεία του πιλότου Λουκ
τους έκανε να πετύχουν την καταστροφή αυτού του μεγαθήριου.
Ο λόγος που είχε ρωγμές
ήταν επειδή μόνο έτσι θα επιτυγχάναμε μια αίσθηση ταχύτητας.
Είχαμε καβαλήσει μοτοσικλέτες σε ρέματα στην έρημο και παρατηρήσαμε
ότι όλα φαίνονταν να ταξιδεύουν.
Φαίνονταν πολύ γρήγοροι.
Ο Τζορτζ ήθελε μια αστική ματιά,
σα να πετάς πολύ γρήγορα στο Μανχάταν με κάποιο σκάφος.
ΠΕΙΡΑΜΑ ΜΠΕΡΚΛΕΪ, 1973
Η κλίμακα θα ήταν πολύ μεγαλύτερη.
Κάτι που θα έμοιαζε σαν να ταξίδευες με 60 χιλιόμετρα
θα ήταν ένα.
Αυτό είναι κατόρθωμα.
Σήμαινε ότι θα υπήρχαν πολλές λεπτομέρειες σε κάθε επιφάνεια.
Η επιφάνεια του Άστρου
ήταν το πρώτο πρότζεκτ και με προσέλαβαν για δύο μήνες.
Και δεν μου πήρε πολύ να καταλάβω
γατί οι άλλοι κατασκευαστές δεν ήθελαν να το κάνουν.
Τα είχαν φτύσει.
Ήσουν όλη μέρα γονατιστός σε μεγάλα μαξιλάρια αφρού
και έπρεπε να σέρνεσαι γύρω.
Φτιάξαμε έξι καλούπια για αυτήν τη γιγαντιαία επιφάνεια.
Έπρεπε να μπορούμε να τα κόψουμε και να τα βάλουμε
σε διάφορες θέσεις.
Έτσι, δεν αναγνώριζες ότι υπήρχε πολλή επανάληψη.
Ήταν αστρονομικός ο αριθμός των συνδυασμών
που είχαμε στη διάθεσή μας.
Στο τέλος της μακέτας,
έπρεπε να δείξουμε ότι συνεχίζεται.
Έτσι, φωτογραφίσαμε ένα μέρος της τάφρου και το κολλήσαμε
σε ένα κομμάτι μασονίτη.
Ζωγράφισα πάνω του λεπτομέρειες.
Απλώς για να φαίνεται πιο ζωντανό,
χιλιάδες μικρά παράθυρα
έπρεπε να μπουν παντού με ανακλαστική ταινία,
με γυάλινες χάντρες που αντανακλούν το φως.
Αλλά υπήρχαν χιλιάδες.
Ήταν δουλειά μου να το κάνω.
Κάποτε η Μάρσια Λούκας, η τότε γυναίκα του Τζορτζ,
ήρθε και είδε το Άστρο του Θανάτου.
Πήρε την κάμερα, το κοίταξε, το φωτίσαμε,
και είπε "Τα παράθυρα πρέπει να είναι μικρότερης κλίμακας".
Θεέ μου, θα έπρεπε να είναι τα μισά!
Η προσέγγιση δεν θα είναι εύκολη.
Πρέπει να κάνετε ελιγμούς ακριβώς κάτω από αυτήν την τάφρο
και ίσα ίσα να ακουμπήσετε την επιφάνεια.
Η στοχευμένη περιοχή έχει μόνο δύο μέτρα πλάτος.
Είναι μια μικρή θερμική θύρα εξάτμισης ακριβώς κάτω από την κεντρική θύρα.
Όταν ήρθε η ώρα να γυρίσουμε την τάφρο,
ο Τζορτζ μάς μιλάει και χάνεται.
Φαίνεται να μη βλέπει τίποτα
γιατί είναι χωμένος στο μυαλό του, αλλά μπορείς να δεις στα μάτια του
αυτό που βλέπει ως τελικό προϊόν.
Είμαστε μέσα στο μυαλό του.
Λατρεύουμε την ιστορία και μας έχει ενθουσιάσει όλους.
"Αυτή είναι η σκηνή. Πηγαίνετε να τη γυρίσετε", και πήγαμε.
Κοίτα το μέγεθος αυτού του πράγματος.
Αυτό είναι.
Έφυγε!
Καταλάβαμε ότι ταξιδεύαμε με 30 χιλιόμετρα την ώρα
με τη μακέτα του Άστρου του Θανάτου.
Το βάλαμε στο πάρκινγκ, και ο μόνος τρόπος να δώσουμε στην κάμερα
αρκετά υψηλή ταχύτητα ήταν με ένα μηχανοκίνητο όχημα.
Αντάρτικη παραγωγή, βάζεις την κάμερα στο πίσω μέρος φορτηγού.
Ο Ρίτσαρντ σκαρφάλωσε,
περάσαμε τη μακέτα και ρίξαμε τα εκρηκτικά.
-Χτύπημα! -Αρνητικό.
Δεν πήγα μέσα.
Απλή πρόσκρουση στην επιφάνεια.
Δεν υπήρχαν κανόνες.
Ό,τι δούλευε, καταφέρναμε να λειτουργήσει
και τελικά φτιάχναμε κάτι υπέροχο.
R2, αυτός ο σταθεροποιητής έσπασε πάλι.
Δες αν μπορείς να το κλειδώσεις.
Απίστευτο πρόγραμμα, απίστευτος προϋπολογισμός,
προσπαθούσαμε να κάνουμε πράγματα που δεν είχαν ξαναγίνει.
Ήμασταν η Επαναστατική Συμμαχία.
Προσεκτικά!
Είσαι εντάξει, μικρέ. Ας το ανατινάξουμε να πάμε σπίτι.
Όλοι τα κατάφεραν στο τέλος.
Ήξερα ότι θα έρθεις.
Τελειώσαμε την ταινία! Ζήτω!
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Και το τελευταίο βράδυ, η ILM έκανε πάρτι.
Όλοι γύρω μας ούρλιαζαν.
Και ένα μάτσο τύποι εξυπνότεροι από μένα
πήραν μετοχές της 20th Century.
Δεν ξέραμε πάνω σε τι δουλεύαμε.
Ήταν απλώς μια δουλειά, πέντε ή έξι μέρες την εβδομάδα.
Δεν ξέραμε μέχρι που βγήκε η ταινία.
Και μιξάραμε.
Μιξάραμε μέχρι τη μέρα που κυκλοφόρησε.
Και όταν τελειώσαμε, πήγαμε για μπέργκερ
στη Λεωφόρο Χόλιγουντ, απέναντι από το Κινεζικό Θέατρο Γκράουμαν.
Και έλεγαν "Κάτι συμβαίνει εκεί.
"Πρέπει να είναι πρεμιέρα ή κάτι τέτοιο".
Και μόνο όταν βγήκαμε έξω, καταλάβαμε ότι ήταν ο Πόλεμος των Άστρων.
Ήταν σαν όχλος. Οι δρόμοι είχαν κλείσει.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
Αυτό είναι, παιδιά.
Βλέποντας το τελικό προϊόν, σε μια γιγαντιαία οθόνη με τον ήχο,
εντυπωσιάστηκα.
Βλέπεις τη χαρά των ανθρώπων που δούλεψαν πάνω σε αυτό.
Ήμασταν υπερβολικοί σε κάποια πράγματα,
αλλά τη γλιτώσαμε γιατί ήταν η πρώτη φορά.
Μας κάλεσαν στην πρεμιέρα και όλοι εντυπωσιάστηκαν.
Οι γονείς μου το λάτρεψαν.
Η ανάλαφρη πινελιά ήταν τόσο ελκυστική.
Ήταν τυχεροί που μας είχαν στην ομάδα των οπτικών εφέ
γιατί δεν νομίζω ότι υπήρχε άλλος
να κάνει αυτό που κάναμε.
Σας ευχαριστώ.
Όλα αυτά τα παιδιά έκαναν εκπληκτική δουλειά.
Όλοι συνέβαλαν.
Βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και το εκτιμούσα πολύ.
Αλλά ταυτόχρονα, υπήρχε τεράστια πίεση.
Για τον προγραμματισμό, τα χρήματα, τα σκηνικά.
Ήθελα να γίνει με τον τρόπο μου,
αλλά δεν είχα χρόνο ούτε χρήματα να το κάνω.
Έλεγε πράγματα όπως "Αν είχα ένα μαγικό ραβδί,
"θα έβαζα ηλεκτρόδια στο κεφάλι μου για να κάνουμε την ταινία εκεί."
Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΟΡΤΖ ΛΟΥΚΑΣ
Συνήθιζε να λέει ότι μόνο 25%
από αυτά που είχε στο μυαλό του έβγαιναν στον Πόλεμο των Άστρων,
το οποίο με σόκαρε,
γιατί εμένα μού φαινόταν 100%, αλλά όχι για τον Τζορτζ.
Μπορούσε να δει μέσα από τη μαγεία.
Μπορώ να δω την ταινία
και τα λαστιχάκια που την κρατούν ενωμένη.
Αλλά έτσι γίνονται οι ταινίες.
Δεν γίνονται σωστά,
αλλά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ανάλογα με τις συνθήκες.
Σκεφτόμουν πως σίγουρα μπορούσαμε να βρούμε καλύτερους τρόπους.
Μάλλον πρέπει να τους ανακαλύψω.
Απόδοση διαλόγων: Πόπη Μακράκη