- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Gdzie Paola? - Jej zmiana jeszcze się nie zaczęła.
Cholera.
Dzień dobry.
Hej! Jestem tu, kochana.
Już idę.
- Przepraszam. Jeszcze kawy? - Proszę.
- Dziękuję. - Przepraszam.
- Co z twoją siostrą? - Nie wiem.
Kiedy przyjdzie, powiedz jej, że wylatuje.
Może jest chora albo coś. Nie odbiera telefonu.
- Byłaś u niej? - Myślałam, że tu się zobaczymy.
NEGLIŻOWNIK WCIĄŻ NA WOLNOŚCI
Proszę o rachunek.
Stolik piąty woła.
Mam jej zdjęcie.
Zobaczmy.
Ładna jest, nie?
Niech zostanie.
Chcę zgłosić zaginięcie.
Ale widziałyście się wczoraj.
Czytałam wiadomości. A jeśli porwał ją Negli...
Negliżownik.
Dość tego.
Wie panile osób mówiło mi dziś, że ten skurwysyn porwał ich siostry?
Siedem.
I wie pani, ile z nich wróciło, jak gdyby nigdy nic?
Wszystkie.
Sugeruję pani iść do domu,
zrobić sobie herbatkę ziołową, poczytać książkę.
Paola?
Martwię się o nią.
Proszę pani.
To, że nie przyszła do pracy, nie oznacza, że coś się stało.
Ludzie mają swoje tajemnice i tyle.
Pao?
Cholerny kot.
Zawsze się tak dzieje.
- Nie zostawiłaby kota. - Nie.
Bez jedzenia.
Koty są wytrzymałe. Proszę mi wierzyć. Sam mam trzy.
Ona taka nie jest.
Zwykle w takich przypadkach są ze swoimi chłopakami.
- Proszę nakarmić kota. - Nie słucha pan.
Ona nie ma chłopaka.
Na pewno?
Tak się o nie wszyscy martwicie,
a potem nagle się pojawiają i opowiadają o nowym facecie.
Proszę nie marnować mojego czasu.
Mamy już co robić.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Czyli nie zjesz z nami?
Tłumaczyłam ci już, kochanie. Nie mogę wrócić przed końcem zmiany.
Zrozum, proszę. Zostanie z wami babcia.
Mówiłem ci, że nie cierpię jej kuchni. Okropnie gotuje.
Przestań jęczeć.
Zignoruj go, mamo.
Pa.
Zrobię wam kotlety po mediolańsku na kolację, co wy na to?
Jeśli mamusia mi nie gotuje, to nie jem.
- W porządku? - Nie wiem.
Boję się. Albo denerwuję. Sama nie wiem.
Dwa tygodnie to chyba za mało, żeby się przygotować.
Jestem pewny, że wiesz wszystko, co powinnaś wiedzieć.
- Tak myślisz? - Jasne.
Postępuję słusznie?
Tak.
- Tak. - Tak?
Tak, postępujesz słusznie.
- Tak myślisz? - Tak.
Jasne. Wyskoczyłaś z samolotu, nie?
- Tak. - Spadochron się otworzył?
Tak, otworzył się.
Wiesz, w czym problem?
Jesteś dla siebie zbyt surowa. Czego nie wiesz teraz, nauczysz się potem.
Krok po kroku. Wszystko gra.
Ale dzieci nie winię,
bo kotlety twojej mamy nie są tak dobre jak twoje.
Dzięki.
Wskrzeszenie ciała
i życie wieczne.
Dzień dobry, tato.
Z ZIMNĄ KRWIĄ
Serio chcesz się spóźnić pierwszego dnia?
Oczywiście, że nie, mamo.
Mówiłeś, że Negliżownik zniknie z mediów.
Panie prezydencie, udało nam się częściowo odzyskać utraconą pozycję.
- Śledztwo... - W takim razie
wyjaśnij mi, kurwa, ten nagłówek!
Dzwoń do PIPSY. I dojedź tych chujków.
Z całym szacunkiem, panie prezydencie,
nie sądzę, żeby w tym momencie
rządowi przysłużyły się wiadomości, że reglamentujemy prasie papier.
To złap tego skurwysyna raz na zawsze!
Słyszysz mnie, ty gnoju?
Pracujemy nad tym, panie prezydencie.
Podwójne, potrójne zmiany. Cały personel...
Dość tych wymówek, Emilio.
Miałeś proste zadanie.
Zdominować narrację i zmienić wizerunek policji.
Podołasz czy wezwać kogoś innego?
Miłego dnia.
Znowu nie wróciłeś na noc.
Wyśpię się, kiedy go złapiemy.
Gadałaś z tatą?
Mniej więcej.
Wiesz, że nigdy tego nie zaakceptuje.
Koło gospodyń. Oto, co tu teraz mamy, do cholery.
Kto wie?
Trochę spódniczek nam tu nie zaszkodzi, nie?
Nie gadaj bzdur.
Ktoś musi powiedzieć tym babom, że nie...
Że nie co?
Lozano?
Po co się tak wydurniamy?
Hej. To prawda, że wyciągnęli cię z jakiegoś zasranego burdelu?
Z kabaretu egzotycznego.
Widzicie, chłopaki? Jakie to wszystko poważne?
Musieli sprowadzić bramkarza, żeby zajął się tymi bzdetami.
Ta odznaka nie robi z ciebie gliny.
Chcesz ją znowu stracić?
Tak właśnie myślałem.
Usiądźcie, proszę.
Witam.
Co słychać?
Dzień dobry.
Ślicznie.
Jak się panie czują?
Dobrze.
Przyszedłem życzyć wam powodzenia w pierwszym dniu
i przypomnieć, że reprezentujecie
stołeczną policję.
Dlatego...
uśmiechajcie się.
Zawsze się uśmiechajcie. No już.
O to chodzi! Kapitanie.
Podzielimy was na cztery patrole po cztery.
Pérez, López, Carrión, Hernández. Park Hundido.
Sánchez, Aedo, Rodríguez, Astorga. La Alameda.
De la Torre, Camacho, Herrera i Cruz. Park Santiago.
A teraz idźcie po sprzęt.
Życzę wam wspaniałego pierwszego dnia.
Dziękujemy.
- Pani Herrera. - Tak jest. Gabina Herrera.
- Gabina Herrera. Dobrze? - Tak.
Córka komendanta Herrery, szefa komisariatu. Tak?
Tak.
Świetnie.
Myślę, że nikt lepiej nie rozumie wagi tego, co robimy.
- Oczywiście. - Nie wszyscy to widzą.
Nie, szefie.
A to problem.
Zmieńmy to, Gabina!
A uda się to tylko dzięki historiom.
Prawdziwym, autentycznym, ludzkim historiom.
- Nadążasz? - Nie bardzo.
Chcę opowiedzieć twoją historię. „Gabina Herrera.
Córka odznaczonego komendanta policji.
Siostra trzech funkcjonariuszy policji miasta Meksyk”.
A teraz ty, w niebieskim mundurze, podtrzymujesz tę tradycję.
Trafisz na okładkę magazynu Gran Hogar.
Chcecie, żebym była na okładce?
Tak.
Ty i twój tata.
- Nie. - Dlaczego?
- Bo mu się to nie podoba. - Co takiego?
- Zainteresowanie. - Serio?
- Nie cierpi tego. - A to szkoda.
- Tak. - Ale bez obaw, Gabina, bo mamy ciebie.
To najważniejsze.
Kiedy skończy się twoja zmiana, przyjdź do sali zebrań.
- Jak myślisz, co nam dadzą? - Kaliber 22.
- Super. - Nie, półautomaty. Te dobre.
A kogo chcesz zabić?
Dziękuję.
Przepraszam.
Wie pan, gdzie dostaniemy resztę wyposażenia?
Jaką resztę?
Naszą broń?
Jak to, do cholery, nie dostaniemy broni?
To pewnie kwestia biurokracji.
Zostało trochę papierkowej roboty.
- Ile to zajmie? - Nie wiem.
A co mamy robić z tym?
Są tam monety, żeby zadzwonić na policję, jeśli zobaczycie coś nielegalnego.
Słyszałaś go, prawda?
- Słyszałaś czy nie? - Tak. Uspokój się.
Czyli my, policjantki, mamy zadzwonić na policję?
A ten gwizdek?
Gdyby nielegalne działanie było skierowane w waszą stronę, dmuchniecie w niego.
W takim razie proszę dmuchać sobie samemu. Widać, że ma pan doświadczenie.
- Valentina. - Co?
Lepiej jej pilnuj.
Da dobie radę.
Wyleci z roboty.
A gdzie są nasze radiowozy?
A my im uwierzyłyśmy.
Myślę, że jesteś trochę nierozsądna.
- Ja? - Tak, ty.
Ja jestem nierozsądna?
Okłamali nas. To jest rozsądne?
Opóźnienia się zdarzają.
Mój brat zgubił kiedyś kajdanki.
Mówił, że ktoś je ukradł, ale według mnie gdzieś je posiał.
W każdym razie nowe dostał dopiero po czterech miesiącach.
Kiedy kogoś aresztował, musiał używać liny.
Biedaczek umierał ze wstydu.
Lepiej nie nosić broni.
Statystycznie jej obecność zwiększa przemoc,
zamiast ją zmniejszać.
- Naprawdę? - Zbadano to.
Poza tym 71% funkcjonariuszy ani razu nie używa na służbie broni.
- Słyszałaś, Val? Dobrze wiedzieć. - Tak, dobrze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wasza praca jest super.
Dziękujemy, młoda damo.
Mój mąż jest pilotem.
Dla jakich linii panie pracują?
A teraz bierzmy się do pracy.
Dziękujemy.
Pokaże mi pani, proszę, jak dojść do Muzeum Miejskiego?
Mogę panom jakoś pomóc?
Da się pani zaprosić na kawę?
Oczywiście, że nie. Jestem na służbie.
Czterysta metrów na południe, trzysta metrów na zachód
i pani dotrze.
Za kogo mnie masz? Za redaktora?
Pracuje w gazecie od trzech miesięcy.
Mamy temat, Lucas.
Gwizdki zamiast broni.
- Okłamali nas. - Mówią, że to opóźnienie.
No pewnie. A co mają mówić?
Opóźnienie w meksykańskim rządzie to żaden news.
Co ci się stało?
O co ci chodzi?
Czemu nie przyznasz, że się boisz, ty dupku.
Kiedy się burzysz, chcesz, żeby inni też się burzyli.
Nie, ale...
To była ważna rozmowa.
- Te monety są tylko do użytku służbowego. - Tak?
Musiałam się służbowo wyładować.
Czemu się narzucasz?
Ma nową dziewczynę.
To nic poważnego. Nie zostanie z nią.
To taka... jak to mówią? Zapchajdziura.
Ostin!
- Chodźmy. - María.
Co się stało?
- Nie mogę znaleźć Ostina. - Kogo?
- To mój pies. - Jak wygląda?
Jest malutki. Biały w brązowe łatki.
Spokojnie. Pomożemy ci go znaleźć.
Nie, nie pomożemy, bo to nie nasz obowiązek.
- Możesz sobie iść. Pa, dzięki. - Nie, czekaj.
To jest nasz obowiązek.
Miałyśmy pomagać, a on potrzebuje pomocy.
Czemu zawsze robisz to, co ci każą? Co?
Nawet w dzieciństwie nie kolorowałaś poza linią.
Bo po to są linie.
Nie zostałam policjantką, żeby ganiać za zgubionymi psami.
A ty?
Ty?
- Widzisz? - Co widzę?
Że tego nie zrobimy.
Z braćmi rozstrzygam wszystko rzutem monety.
Niech będzie.
- Dobra. - Reszka.
Ostin!
- Wołaj go. - Ostin!
Ostin. Chodź tu, piesku.
Znalazłam go!
Cześć.
Tajemnica wyjaśniona. Możemy już wracać?
Patrz tutaj.
Hej. Chodź tu, piesku.
Ale słodki.
Patrz tutaj.
Patrz.
Co?
Co to jest?
Nie wpuszczajcie tu ludzi.
- Co to? - Chyba nowa ofiara Negliżownika.
Te same cechy: ciemnowłosa kobieta,
w bieliźnie, ze związanymi stopami, kostkami i nadgarstkami.
Przyczyna śmierci?
Pewnie uduszenie, ale sekcja to potwierdzi.
- Biżuteria, inne rzeczy? - Naszyjnik.
Dobra, zabierz go do komisariatu.
Niech go zbadają. Może znajdą odciski palców.
Coś jeszcze?
Przeczesaliśmy okolicę, ale nic.
Posłuchaj. Zróbcie to jeszcze raz.
- Potrzebujemy, kurwa, świadka. - Dobra.
Szlag.
Kto znalazł ciało?
Nie spodoba ci się to.
- Ty ją znalazłaś? - Nie.
Ja.
Coś jeszcze musimy wiedzieć?
Do ciała zaprowadził je pies.
Kiedy przyjechaliśmy, zauważyliśmy, że przykryła je swoją marynarką.
Po jaką cholerę ktoś miałby skazić miejsce zbrodni?
Przez szacunek.
Szacunek?
Coś ci poradzę, dziewczyno.
Jeśli chcesz pomóc ofierze, przede wszystkim szanuj miejsce zbrodni.
Dopiero potem, jeśli możesz, ciało.
Zrozumiano?
- Zrozumiano? - Tak.
- Wiemy, kto to? - Jeszcze nie.
Musimy sprawdzić wszystkie listy zaginionych.
- Coś się znajdzie. - Tak.
Przy zwłokach jest odcisk buta.
Może chcecie zrobić odlew.
Díaz.
Wpisz do raportu odcisk.
- Vaca. - Tak?
Zabierz je stąd, proszę.
Spisz ich oświadczenia w komisariacie.
Idziemy. Na dziś wystarczy.
Idziemy!
Mogę sama decydować, co chcę robić, a czego nie.
Jeśli tego nie rozumiesz, to twój problem.
Chcesz być wolna? Wyjdź z mojego z auta.
- María. - Co?
Nie przypominała ci...
Kogo?
Natalii.
Po co tak mówisz?
W ogóle nie była podobna.
Tego nie mówię, ale przypominała mi...
Nieważne.
Jak idzie pierwszy dzień?
Chyba dobrze, ale...
Dobrze, nie? Uspokoiłaś się. Widzisz? To żaden problem.
Wiem, ale i tak był to dziwny dzień.
Może to poprawi ci humor.
Halo, mamo?
- Hej. - Rozmawiałem z nią.
Powiedziałam nauczycielce, że jesteś w policji i łapiesz przestępców.
Złapała przestępcę?
Mamo, to prawda, że złapałaś przestępcę?
- Po kolei. - Nie, skarbie.
To pierwszy dzień.
Powiedziała, że prawdziwi przestępcy to policja.
To jest jej opinia.
Myli się. To wariatka.
- Mamo, kiedy wrócisz? - O siódmej.
Nie zapomnijcie odrobić lekcji.
Bardzo za wami tęsknię. Podacie mi tatę?
- Tak. - Kochamy cię.
- Halo. - Halo.
Dobrze cię słyszeć.
Co dziwnego się dziś stało?
Lozano woła cię w sprawie zwłok.
- Już! - Dobrze, idę.
- Opowiem potem. - Tak?
Muszę iść. Do zobaczenia.
- Dobrze, pa. - Pa.
Już przyszły.
Przywieźli podejrzanego.
Duży, przysadzisty facet. Łysiejący, z brodą.
Ma co najmniej 30 lat.
Pracuje w parku.
Widziałyście go podczas służby?
- Nie. - Nie.
Na pewno?
Tam idzie.
Słuchajcie. Wypełnijcie te oświadczenia, zanim pójdziecie do domu.
- Zrobicie to potem. - Chodźcie.
No idziemy. Już.
Nie mogę.
Nie mogę zapomnieć jej twarzy.
To okropne.
Wyobrażacie sobie, jak cierpiała? Jak bardzo się bała?
Jest już z Bogiem.
Wcale nie.
Leży na metalowym stole w kostnicy.
Jest naga i sama.
To tylko jej ciało. Jej dusza jest z Bogiem.
Cieszę się, że tak myślisz, bo może mi coś wyjaśnisz.
Wierzysz, że ten skurwysyn, który jej to zrobił, też ma duszę?
Wszyscy mamy dusze. Tak mówi Biblia.
Nie. Tak mówią ludzie tacy jak ty.
Z waszym boskim planem.
To nie mój plan. To plan Boga.
Moja babcia mówi, że w rozdziale 29. Księgi...
To co my tu, kurwa, robimy?
Możecie mi wyjaśnić, po co szukamy Negliżownika,
jeśli ostatecznie wszystkie te morderstwa są częścią jebanego boskiego planu?
Valentina, zostaw ją.
Dokończę to.
Wszystko dobrze?
- W porządku? - Nie chciałam jej zezłościć.
Jego szef mówi, że ma 24-godzinne zmiany
i musi meldować się tylko raz w tygodniu.
Czyli podejrzany mógł być nieobecny przez dłuższy czas
i odpowiadał tylko przed nim.
Nasze oświadczenia, panie detektywie.
- Coś jeszcze? - Nie.
No i siedział już za napaść na tle seksualnym.
Czego jeszcze potrzebujemy?
Według opinii psychiatry
sprawę oddalono, kiedy skończył 17 lat.
Miał oznaki niepełnosprawności umysłowej.
Niepełnosprawności umysłowej. Zboczeniec to zboczeniec.
Wiem, Lozano. Ale potrzebujemy dowodów.
A mówiąc o potencjalnych dowodach...
Chodź, Sofi. Usiądź przy mnie.
Jak tam odciski?
Pasują.
Panowie,
weźcie to do notariusza, niech zredaguje zeznanie.
- Zadzwońmy do jego mamy. - Nie, póki nie podpisze zeznania.
Lozano, chodź.
Margarito.
Znasz tę kobietę?
Tito?
Tito.
Znasz tę kobietę?
- Może kawy? - Dzięki, kochana. Czytasz mi w myślach.
Podoba ci się?
Spacerowała po parku, w którym pracujesz.
Widziałeś ją, tak?
Chciałeś z nią porozmawiać, tak?
Dlatego do niej podszedłeś, zgadza się?
Ale cię odrzuciła.
I się rozgniewałeś, tak?
Bardzo się rozgniewałeś, prawda?
Czemu to zrobiłeś?
Dokąd to?
Siadaj tu!
„W dniu 29 marca 1971 roku
podejrzany śledził Paolę Machado Rojo.
Podszedł do niej i się odezwał”.
I ją zabiłeś, gnoju.
Dlaczego, Tito?
Dlaczego im to zrobiłeś?
Dobrze się przyjrzyj, bo za to zapłacisz, ty gnoju!
Podpiszesz zeznanie i za to zapłacisz.
Bierz ten długopis, Tito! Podpiszesz to...
On was nie rozumie. Nie widzicie tego?
Co ty tu, kurwa, robisz? Wychodź!
- Już idę. - Podpiszesz to, Tito!
- Proszę niczego nie dotykać. - Dobrze.
Gabriela, moja droga.
- Gabina. - Gabina. Piękne imię.
Mam dla ciebie niespodziankę. I to dużą.
Prawda, komendancie?
Tak sobie pomyślałem. Gabina na okładce: dobrze.
Ale tata i córka na okładce: świetnie, niesamowicie.
No i uznałem, że sprawdzimy, jak bardzo twój tata nie lubi zainteresowania.
Dlatego go wezwałem.
Chodźmy.
Bierzmy się do roboty.
O tak.
Zaczynajmy.
Może pan zbliżyć się do córki?
Proszę.
Panie komendancie, może pan objąć córkę?
Proszę ją objąć, no już.
Szeroki uśmiech.
Uśmiech, komendancie.
- O tak! Super. - I jeszcze jedno.
Niebieska. Chodź tutaj.
Przyszła siostra ofiary.
Musi zidentyfikować ciało. Zabierz ją do kostnicy.
Co? Ja?
A rozmawiam z kimś jeszcze?
Muszę wrócić przed siódmą. Obiecałam rodzinie.
Mogłaś obiecać nawet papieżowi.
Chodź tu. No chodź.
Robisz to, co ci się każe, jasne?
Poza tym baby są w takich rzeczach lepsze. Trzymaj.
Dobry wieczór. Jessica Machado?
- Tak. - María de la Torre.
Przepraszam, że tak późno. Pracowałam.
Proszę ze mną.
Z Paolą w porządku?
Słucham?
Dzwonili, że mają informacje o mojej siostrze.
Ma kłopoty?
Nic więcej nie mówili?
To znaczy?
Proszę usiąść.
- Pani siostra... - Paola.
Paola.
Znaleźliśmy dziś w parku zwłoki.
Co?
Prosimy, żeby pani...
powiedziała, czy to Paola.
Kotku.
- To pani siostra? - Paola.
To Paola.
Co ci zrobili, kotku?
Nie!
O wilku mowa.
Mówiłaś o mnie?
Może.
Jesteś sama?
A ty?
Tak.
Ciekawe.
Przez telefon byłaś zła.
Z powodu broni.
Tak, jestem zła z powodu broni.
Trochę poszperałem.
Nie sądzę, żebyście to przez biurokrację nie dostały broni.
To nie jest opóźnienie?
Po prostu myślą, że kobieta z bronią to coś niemoralnego?
Co za chujowy dzień!
Chcesz wejść?
Nie mogę.
Nie możesz?
Czy nie chcesz?
- Dobranoc. - Tak, dobranoc.
Wzywał mnie pan.
Dwa pierwsze razy.
Pierwsze zwłoki w pierwszym dniu.
Jeśli to jakieś pocieszenie...
Negliżownik się przyznał.
Co takiego?
Jutro rano stanie przed sądem.
Przykro mi, ale zmuszono go do podpisu. Jest niezrównoważony.
Oczywiście. Zamordował sześć kobiet.
- Ale... - Rozumiem.
Widziałaś pierwsze zwłoki, ale dzięki temu mamy dowód.
Byłam tam, kapitanie.
Zaczęli go bić. Nie mógł nic powiedzieć. Było trzech policjantów.
- Nie mógł nawet... - Dość!
Ani słowa więcej.
Powiem ci coś, za co będziesz mi wdzięczna.
Twój mąż też nie chce o tym słuchać.
Nie bierz tego do domu.
Wierz mi.
Na dowód mam byłą żonę.
Idź już. Późno jest.
Dobranoc.
Zawieźć gdzieś panią?
To tutaj.
Opowiesz mi o tamtym wieczorze?
Tak się śpieszyła, że nabrałam podejrzeń.
Nie poczekasz?
Nie, już się spóźniam, a ty zawsze wymagasz punktualności.
Powiedz, na co się spóźniasz.
- Pa. - Paola. Jest niebezpiecznie.
Wyszłam minutę później. Już jej nie było.
Zobaczyłam tylko auto.
Miało biały dach.
Zaparkowało na końcu uliczki, ale z włączonym silnikiem.
Widziałaś je wcześniej?
Nigdy.
Zupełnie go nie rozpoznałam.
To było dla niej normalne?
Co?
Wsiadanie do aut nieznajomych.
Co chcesz powiedzieć?
Chcę spytać...
czy normalnie wsiadała do aut nieznajomych.
Jak prostytutka?
- Nie. - Nazywasz moją siostrę prostytutką?
Oczywiście, że nie.
Jessica.
Jak możesz tak mówić o kimś, kogo nawet nie znałaś?
Powinnaś się wstydzić.
Dziękuję.
Panie komendancie. Dziękuję, że poświęcił pan swój cenny czas.
A ty, Gabina...
Jesteś w dechę, jak mawia dzisiejsza młodzież.
Jest cudowna, prawda?
Tato.
Dziękuję, że...
Sam fakt, że postawiłaś mnie w tej sytuacji.
To nie jest żart.
Nie wiesz, jak tam jest.
Próbowałem cię ostrzec. Ochronić cię.
Nie patrz mi w oczy, jeśli tego nie wymagam!
Nie jesteś mile widziana w domu.
Mamo, co tu robisz?
Ratuję ci skórę.
Mamo, jak było w pracy? Świetnie?
Idź umyj ręce. Gdzie twój brat?
Strzelił focha przez jedzenie babci.
- Skarbie. - Hej.
Martwiliśmy się.
- Przepraszam. Straciłam poczucie czasu. - María!
- Gdzie schowałaś ketchup? - Nie schowałam. Jest w spiżarni.
Dzieci raczej nie powinny jeść ketchupu, prawda?
Dziękuję, mamo.
Dziękuję za wszystko.
Po co ją wezwałeś?
Bo byliśmy głodni. Nie zmieniaj tematu.
Wiesz, że przez cały czas cię wspierałem.
We wszystkim.
Ale muszę wiedzieć. I dzieci też.
Co się dzieje? Możemy na ciebie liczyć czy nie?
Wiesz, ile razy musieliśmy jeść bez ciebie
- przez jakieś pilne spotkanie? - Nie chcę się kłócić.
Zrezygnowałem z Acapulco, żeby być z tobą i z dziećmi.
Ale jeśli powiesz, że to się nie powtórzy, będę zadowolony, dobrze?
Kocham cię.
Alex, mama wróciła do domu. Zejdź na kolację.
- Już gotowe. - Tak.
Jesteśmy gotowi. Tak?
Nie powinnam wracać do policji.
Dlaczego?
Znaleźliśmy w parku zwłoki 24-letniej kobiety.
To okropne.
A moja partnerka nakrzyczała na mnie,
bo powiedziałam, że dusza ofiary jest z Bogiem.
Stwierdziła, że Negliżownik nie ma duszy.
Widać, że nie czytała Biblii.
Na pewno była rozgniewana.
Bo się myli.
Niekoniecznie.
Zawsze mówisz, że dusze ofiar idą do Boga.
Tak, ale nie każdy myśli tak jak my.
To kto ma rację?
- Obie strony. Ona nie... - Nie rozumiem jak.
Ona wierzy w to, w co wierzy. My też.
Musimy zaakceptować ludzi takimi, jacy są, a nie jakimi chcielibyśmy, żeby byli.
Czekolada ci stygnie.
Wszystko dobrze?
Tak. Robię kotlety po mediolańsku dla dzieci.
Słyszałem w radiu, że znaleziono kolejną ofiarę Negliżownika.
Tak.
W parku?
Tak, słyszałam.
Okropieństwo. Dlatego taka byłaś?
Nie. Denerwowałam się pierwszym dniem.
Widziałam ładny samochód.
Jeden z tych nowych, z białym dachem. Drogie są takie?
Tanie nie są. Pochodzą z importu.
Ale jeśli ci się takie podobają, to kiedy zostanę partnerem, mogę ci kupić.
Cadillaca, tego z reklamy. Wiesz którego?
Pewnie. Jest piękny.
Zaraz będą wiadomości.
Dobrze.
Dobrze?
- Jesteś śliczna. - Dziękuję.
Czekasz na telefon?
Nie.
Halo?
Chwileczkę.
Kapitan Romandía do ciebie.
Halo?
De la Torre.
Przesłuchałaś siostrę ofiary?
Potrzebowała podwózki.
Pół godziny przekonywałem ją, żeby nie składała skargi
i nie wiem, czy słusznie.
- Zaraz przyjdę, dobrze? - Dobrze.
De la Torre!
Słucham.
Przepraszam, ale wygląda na to, że ofiara, Paola,
wsiadła do auta tego wieczoru, kiedy zginęła.
No i co?
To było drogie auto.
Strażnika w parku nie byłoby na nie stać.
Wystarczy.
To nie ma znaczenia, bo gość nie żyje.
Co?
Znaleziono go martwego w celi, kiedy podpisał zeznanie.
Dziś o godzinie 13.24
po telefonie alarmowym
z parku Santiago w dzielnicy Tlalpan
Wydział Policji i Ruchu Drogowego
znalazł ciało obywatelki Paoli Machado.
Po wskazaniu dowodów i przeprowadzeniu rozległych poszukiwań
aresztowano jedną osobę,
ogrodnika o nazwisku Margarito Hidalgo Flores
w wieku około 35 lat.
W obliczu niezbitego dowodu przeciwko niemu
podejrzany przyznał się w końcu do zbrodni.
Kilka godzin później, kiedy trafił do celi,
w której miał spędzić resztę swoich dni,
dręczony przez zbrodnie, jakie popełnił,
Negliżownik z Tlalpan postanowił odebrać sobie życie.
Po tej śmierci nasze miasto może tej nocy w końcu odpocząć.
- W końcu dobre wieści. - Szefie.
Dobry wieczór.
Negliżownik z Tlalpan zostawił po sobie sześć ofiar.
Oraz całe miasto pogrążone w strachu.
Ale noc jest najciemniejsza tuż przed świtem.
A policja dystryktu federalnego zareagowała odważnie.
Byłam tam, kapitanie.
Nie chciał mówić. Zaczęli go bić.
Było trzech policjantów.
- Nie mógł nawet... - Dość!
Posłuchaj mnie uważnie.
Nie możesz nikogo przesłuchiwać.
Nie jesteś detektywką.
Sprawę Negliżownika zamknięto.
Dobranoc.
BRĄZOWE Z BIAŁYM DACHEM
POWIĄZANE MORDERSTWA
POLICJA NIE MA TROPÓW CORAZ WIĘCEJ ZABÓJSTW
W następnym odcinku...
NEGLIŻOWNIK ZŁAPANY!
Będziecie na przemian w komisariacie i w parkach.
Pomóc panu?
Jeśli potwierdzę, odejdziesz?
Chciałabym mieć pewność, że Tito Flores był Negliżownikiem.
Jessica mówi,
że jej siostra wsiadła w dniu śmierci do auta z białym dachem.
Kiedy aresztowali Margarita, wspomnieli o jego mamie.
Porozmawiajmy z nią.
MORDERCA
Zapomniałeś, jak tu wszystko działa?
Wie pani, gdzie znajdę parę do tego buta?
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska