SERIAL ZAINSPIROWANY FAKTAMI
Nie chcę twoich kwiatów, butelki ani chusty.
Prosisz się o to.
O co?
O to, żeby wylecieć. A o co innego?
Trzeba było widzieć, jak go policzkuje.
Przestań gadać bzdury, dziewczyno.
To nie są bzdury, doña Rosario. To aktorstwo.
Hej, myślisz, że wyglądam jak aktorka?
Pociągnij materiał.
Mocniej.
Inaczej don Félix się wkurzy.
Te maszyny są warte więcej niż twoje życie.
Patrz na mnie.
Patrz na mnie!
Stresuję cię, skarbie?
To byłam ja.
Świetnie.
Pięć nadgodzin bez zapłaty. Jasne?
Tak, proszę pana.
MIASTO MEKSYK, 1971
Dobry wieczór.
Halo?
Sprzątanie.
Negliżownik z Tlalpan znów uderzył.
Jego ostatnią, czwartą już ofiarą, jest 24-letnia Lucía Martínez.
Kobiety w całym mieście boją się wychodzić z domu
i domagają się, żeby policja zamknęła mordercę...
- Czemu „Negliżownik”? - ...raz na zawsze.
Bo rozbiera ofiary, kiedy je zabije.
Nie strasz brata.
Nie bałem się.
Chodźmy.
Zaraz zejdzie.
Raz, dwa i...
Trzy!
Trzy zabite siostry!
A oni nic nie zrobili!
Kolejna wczoraj!
Ile jeszcze musi zginąć, żeby coś się zmieniło? Ile?
Jeśli nie odejdziecie, spędzicie noc w areszcie.
Walić to.
Całe życie siedziałyśmy w więzieniu.
Gotowi?
Start!
HISTORIA NAUKI
Ani jednej więcej! Kobiety ręka w rękę!
NEGLIŻOWNIK
Brawo, Loczku.
Siostrzyczka cię pokonała.
Świetnie.
Grzeczny chłopiec.
Co to za hałasy? Brać się do roboty.
Tak jest.
Pomóż mamie, skarbie.
Już idę.
Brawo, Loczku.
Siostrzyczko!
Gabina.
- Pomóż mi, skarbie. - Idę.
Nawet nie próbuj.
Kuchenka znów się spaliła.
Musimy kogoś wezwać.
Musimy kupić nową kuchenkę.
Nie mamy na to pieniędzy.
Pracujesz trzy lata w tym samym miejscu i nigdy nie dostałaś podwyżki.
Czemu nie poprosisz?
Brawo!
- Dziękuję. - Sto lat, tato.
Muszę już iść.
- Wychodzisz? - Tak. Mam spotkanie.
Teraz.
Widzieliście moje spinki? Te złote.
Zostawiłeś je w biurze.
Nie możesz zostać?
Nie mogę. Mam teraz spotkanie. Ale widzimy się na kolacji.
Będę musiał pojechać na parę dni do Acapulco.
- Co? Znowu? - Tak, nie mam wyboru.
Klient mnie tam potrzebuje, a jestem architektem. Tak to jest.
- Pa. - Sto lat.
Kto chce tort?
Twój dziadek, niech spoczywa w pokoju,
mawiał, że lepiej pracować za dużo, niż nie mieć pracy.
I zmarł na zawał przy swoim biurku w wieku 41 lat.
Ale dobrze nas utrzymywał.
Nie wiem, co robić, mamo. Prawie codziennie wraca późno.
A przez ten hotel w Acapulco nie widzimy go nawet w weekendy.
Tęsknię za nim.
Skarbie, nie rób z siebie ofiary. To nie jest atrakcyjne.
Kawa jest zimna.
Nie robię, mamo.
Chcę tylko częściej go widzieć.
Pracuje dużo, bo cię kocha.
Ty codziennie jesteś w domu z dziećmi.
A on cały czas siedzi zamknięty w biurze.
Nawet w swoje urodziny.
Możesz zostać z dziećmi, jak wrócą ze szkoły?
Pewnie.
Muszę poprosić o podwyżkę.
- Oto Paco Pacorro... - Nie ma szans. Tu nie ma podwyżek.
Najśmieszniejszy ze wszystkich.
Wracamy do was, drogie panie, bo mamy dla was niespodziankę.
Zaprosiliśmy dziś wyjątkowego gościa. Jest z nami Don Emilio Escobedo.
Sam prezydent Republiki mianował ostatnio Dona Emilia
na stanowisko szefa stołecznej policji.
Prosimy o brawa.
Jebać policję!
Dopiero co przyszedł.
Słucham?
Jebać policję.
Tak, jebać policję.
Słucham was. Nie myślcie, że nie.
Wiem, że zasługujemy na wasz gniew.
Ale to już nie jest rok 1968. Mamy 1971. To nowa dekada.
Nowa władza, nowa policja.
Nie rzucam słów na wiatr. Chcę to wszystkim udowodnić.
Chcę wam powiedzieć, że musimy myśleć o przyszłości.
Musimy zdecydować, kim chcemy być. Policją bardziej otwartą.
Policją, która nie wyklucza.
Oczywiście, ale jak?
Jak mieć otwartą policję, która nie wyklucza?
Otworzymy nasze drzwi,
żeby każda chętna kobieta mogła wstąpić do policji miasta Meksyk.
Właśnie, panie i panowie.
Policjantki. To tutaj o tym usłyszeliście.
Z pewnością jednak wiele pań, które nas ogląda,
zastanawia się:
„Dlaczego? Dlaczego teraz?”.
Bo ulice Meksyku terroryzuje morderca, panie prezydencie.
I co to ma niby wspólnego z policjantkami?
Bo to przyciągnęło uwagę wszystkich mediów.
Jeśli będą pisać o tym, będą mniej pisać o panu.
Bo nie zrobiliśmy bardzo ważnego kroku,
odkąd kobiety zyskały prawo wyborcze.
I dzisiaj zrobimy właśnie ten krok.
No proszę!
Damy im inny temat.
Nie podoba mi się to.
Coś jak...
Kobiety.
Coś jak kobiety-bohaterki?
A nie ofiary.
Odrobimy straty po nagłówkach o Negliżowniku.
To pomoże twojej prezydenturze.
Jednocześnie zaoferujemy godność kobietom, które żyją w strachu,
a to pomoże krajowi.
Mnie się to podoba.
Muszę o coś spytać, przepraszam.
Negliżownik wciąż grasuje.
Nie boi się pan narażać więcej kobiet na ryzyko,
nawet mimo tego, że będą nosić odznakę?
Powiesz tak.
Nie.
Dlatego że odpowiednio je wyposażymy,
żeby mogły się obronić, a zarazem przysłużyć społeczeństwu.
Kobiety i broń?
Oby twoja żona tego nie usłyszała.
Zbliżamy się do końca. Teraz...
Myślisz, że płacą lepiej?
Tak, na pewno.
Patrz, jak to promują.
Zbliżamy się do końca, ale drogie panie w domu,
pytanie szefa wisi w powietrzu.
Są panie gotowe na tę zmianę?
Są panie gotowe wypuścić na wolność tę policjantkę, którą w sobie nosicie?
Kochanie?
Sto lat...
Co się dzieje?
Czego potrzebujesz? Chodzi o łazienki? Musisz zdecydować. Tutaj czy tutaj.
Bo musisz sprawdzić, czy na górze nie ma już łazienki,
czy jest miejsce, czy są okna, czy nie...
Słucham.
Halo. Jak miło słyszeć ten głosik.
Wiesz, że bym chciał, ale nie mogę. Nie jest głupia. Zacznie podejrzewać.
Wkrótce będziemy mieć dla siebie całą plażę.
Ja też.
Muszę kończyć.
Plan nowego hotelu.
- Tak. - Sprawdzimy go teraz?
Tak. Zawołaj Marca.
Mamy mnóstwo roboty. Co najmniej dwie, trzy godziny.
Czyli za dziewięć tygodni będziecie dziadkami.
- Dziewięć? - Tak!
Tato.
Słucham, skarbie.
Szef policji ogłosił, że kobiety...
Nie.
- Tato, ale... - Nie.
- Daj mi... - Nie.
Gabina. Tata mówi „nie”. Odpuść.
Byłaby z niej dobra glina.
Nie odzywaj się teraz, proszę.
Wiedziałaś, że zabił kolejną dziewczynę w twoim wieku?
Tato, mogę chronić takie jak ona.
- Jestem gotowa. Od dziecka... - Albo skończyć jak ona.
Czemu każdy może być w policji poza mną?
Bo potrzebujemy cię tutaj, przy mamie, a nie na ulicy.
Dołożyć ci?
Wystarczy.
Tak, krowa.
Bum, bum, bum.
Nie zauważył, że spadło.
Umówiliśmy się na ósmą. Co się dzieje?
Mieliśmy się nie okłamywać, skurwysynu!
No to gadaj.
Czekam.
Bądź mężczyzną i powiedz, kim ona jest.
I czemu ta szmata jest ważniejsza niż twoja rodzina.
Co się dzieje, kochanie?
Byłam tu z mamą.
Dobry wieczór.
Cześć, María.
A Valentina?
Valentina? Naprawdę myślałaś, że tu będzie?
Zamówmy coś.
- Proszę. - Umieram z głodu. Mam urodziny.
Polecam zupę cebulową.
- Zamówię ją. - Tak?
Poproszę wino.
Proszę.
Żabka patrzy na żabę...
Na zdrowie!
Patrzcie sobie w oczy.
Słuchajcie, mam pytanie.
Umiałyby zatrzymać złodzieja? Albo mordercę, takiego jak Negliżownik?
Pewnie, że nie.
Nawet jako policjantki?
Nie chcę być seksistą, bo nim nie jestem.
Popieram to wszystko. Nie, skarbie?
Ale to kwestia biologii. Różnicy w masie mięśniowej i sile.
Co nie?
Nie jesteśmy tacy sami.
Jaka kobieta zostawiłaby rodzinę, by patrolować ulice?
Zgadzam się z tym.
Na ulicach jest już dość kobiet.
Skąd wiesz?
Mijam Sullivan w drodze do pracy.
Słyszycie? Ma kosmate myśli.
Trzeba mieć odwagę, żeby zostać policjantką.
- Tak. - Nie sądzisz?
- Chyba tak. - Ciekawostka. Pewnie nie wiedzieliście.
María, kiedy była mała, chciała być detektywką.
Twój tata mi mówił. Czytała powieści kryminalne.
To było bardzo dawno.
- Ja chciałam być weterynarką. - Strażakiem.
Ja zawsze chciałam być mamą.
Ja? Fangio. Formuła 1.
To wyjaśnia, czemu tak jeździsz.
Jak widać, nie została detektywką. Ale kryminały czyta nadal.
Co tydzień nowa książka.
Hej, wyobrażacie sobie Maríę jako policjantkę?
Nie. A ciebie jako weterynarkę?
Nie!
Poddałbym się tylko po to, żebyś założyła mi kajdanki.
Zdrowie.
Wyciągnę cię stąd, ale obiecaj już nie dzwonić.
Co? Dlaczego?
Bo zerwaliśmy rok temu. Odzywasz się tylko w tarapatach.
Wcale nie.
- Wiesz, że tak. - Nie.
Nikt cię do tego nie zmuszał.
Vale. Patrz, gdzie jesteś.
Przynajmniej wciąż walczę.
- Ja też. - Nie.
Tak, zza biurka. Maszyna do pisania to mój miecz.
Mówię serio. Posłuchaj. Nie śmiej się.
Między nami koniec. Nie ma mnie już.
Poznałem kogoś innego.
Maszyna to twój miecz?
Noż kurwa.
Wiedziałem, że to wyśmiejesz.
Broń to jeszcze.
- Ale miecz? Serio? - Co się tak tego czepiłaś?
- Zakochałem się. - Tak, słyszałam.
W kimś...
Skoro jesteś taki, kurwa, zakochany
i podobno nie mylisz już namiętności ze złością,
to czemu, kurwa, wyciągasz mnie z aresztu?
Lucas?
Masz rację.
Dziękuję.
Hej, siostrzyczko.
- Proszę bardzo. - Przynosisz dary.
Mole verde i mole negro.
Dziękuję.
Proszę.
Przynieś mi autopsje pozostałych ofiar.
OFIARA #2 OFIARA #3
Zostaw to i idź.
Muszę go jakoś przekonać.
Mówisz o tacie.
Ale wiesz, że mogę to robić.
Nie chodzi o to. Przecież wiesz.
- Myślisz, że miałem wybór? - To nie fair.
Słuchaj, Loczku.
Gdyby tata wiedział, co potrafisz...
Gdyby zobaczył cię w tym mundurze, to kto wie?
Ale tak nie będzie.
Odpuść, Loczku.
Byłaś trochę dziwna na kolacji.
Miałam ciężki dzień.
Tak?
Ciężki? Jak?
Był ciężki, bo...
Mamo, możemy wejść?
- Nie. - Tak, wejdźcie.
- No... - Łaskotki!
No nie. Co wy?
Poczytasz nam?
Jedną bajkę? Czy 14?
- Ale ja wybieram. - Wybierałaś ostatnio.
- Uciekajcie! - Moja kolej.
Dlaczego był ciężki?
To nic takiego. Idź do nich.
Halo?
Twoja siostra.
Dziękuję bardzo.
Ma dziś urodziny. Wiedziałaś?
Na pewno świetnie je spędził beze mnie.
Kaucję pokryły jego pieniądze.
- Powinnaś być wdzięczna. - Jestem. Mam też plan, jak ci oddać.
Powiedziałabym ci, ale nie chcesz słuchać
i pewnie musisz już wracać do swojej bańki.
Jeśli nie masz żadnych planów... chętnie bym się czegoś napiła.
Czegoś? Na przykład... alkoholu?
Tak, może być.
Proszę przodem, proszę pani.
Dziękuję.
No to co się stało?
Nic.
Dawno nie rozmawiałyśmy.
Opowiedz mi, co to za plan.
Zostanę policjantką.
Na pewno nie.
Na pewno tak.
- Na pewno nie. - Na pewno tak.
Ale ty nienawidzisz policji.
Wszyscy jej nienawidzimy, ale to coś innego.
Jak innego?
Bo to znaczy, że nasze protesty zadziałały.
Że otworzyli drzwi i teraz możemy walczyć po tej stronie.
Zapomnij o tym. To szaleństwo.
Nie mówiąc o ryzyku.
Zmienianie historii zawsze było ryzykiem.
Poza tym nie zmienisz niczego, siedząc i pijąc herbatkę.
Nie tylko to robię.
Jeszcze nie jestem detektywką,
ale wiem, że jesteś tu, bo dzieje się coś, czego nie opowiesz swoim przyjaciółkom.
Muszę już iść.
Hej.
María, co się stało?
Zdradził mnie.
Skurwysyn jeden!
- Ten jebany... - Ciszej.
Jak się dowiedziałaś?
Nie uwierzyłabyś.
Wyparł się. Skurwysyn.
Musisz stawić mu czoła.
A jeśli wybierze ją?
Nie chcę, żeby dzieci dorastały bez ojca.
Jestem pewna, że wolałyby mamę, która umie się obronić.
Wolałyby pełną rodzinę.
Nawet zakłamaną?
Kocham go, Val.
Nie chcę go stracić.
Problem w tym, że jesteś przewidywalna.
Wiesz, czego mu trzeba?
Żeby zobaczył, jak jego życie wyglądałoby bez ciebie.
Zostaw mnie.
Daj mi spokój!
Ochrona!
Idziemy. Wypad stąd, mendo.
Spokojnie.
Nie wracaj tu.
Prosił się o to.
Octavio Romandía, prawda?
Osiemnaście lat w policji.
Trzy medale za odwagę. Trzydzieści siedem rozwiązanych spraw
i 132 skazanych przestępców.
Ale też 16 upomnień za niesubordynację
i zawieszenie bez odwołania za złamanie szefowi nosa.
Ktoś ty, kurwa?
Nowy szef policji, który lubi swój nos.
Tworzymy właśnie program dla policjantek i chcę, żebyś został kapitanem.
Ilu cię pogoniło?
- Czy to ważne? - Ilu?
Wszyscy.
- Nie jesteś policjantem. - Nie.
Prowadziłem kampanię wyborczą prezydenta.
Jesteś sprzedawcą.
Powiedzmy.
Posłuchaj mnie, sprzedawco.
Policja w tym kraju ma na rękach za dużo krwi.
Nie zmyjesz jej ani ty, ani nikt inny.
Być może, kapitanie Romandía.
Ale tylko ty nie odmówiłeś dlatego, że to program dla kobiet.
Gdybyś zmienił zdanie, zaczynamy jutro o 9.00.
- Kochanie. - Co?
- Wiesz, czemu byłam wczoraj dziwna? - Czemu?
Bo za tobą tęsknię.
Tak sobie myślałam.
Odłóż to na chwilę. Chodź tu. Usiądź.
Może poprosisz innego architekta, żeby pojechał do Acapulco?
A w tym czasie my...
Patrz na mnie.
W tym czasie my możemy wynająć pokój w hoteliku, w którym mi się oświadczyłeś.
Wiesz, że nie mogę.
- Wiesz, że nie mogę. - Nasze małżeństwo tego potrzebuje.
Nasze małżeństwo potrzebuje, żeby mnie nie zwolnili.
Za tydzień wrócę i zrobimy, co tylko chcesz.
Kochanie, nic nie rozumiem.
Zostawiłam listę w kuchni, mamo.
Mar tańczy we wtorki i czwartki. Alex ma piłkę w środy.
To blisko domu. Zaprowadzisz ich i odbierzesz.
Zachowujesz się jak szalona.
Spodziewałabym się tego po Vale, ale ty?
Zdradził mnie, mamo,
i jedzie do Acapulco, żeby zrobić to znowu.
I rozwiązaniem jest zostawić rodzinę?
To był błąd. Wszyscy mężczyźni je popełniają.
- Tak? - Tak.
- Tata też? - Nie wygłupiaj się.
Tata nie. Inni.
Nie oczekuję, że to zrozumiesz, ale nie zostawiam rodziny.
Próbuję ją ratować.
A co to ma wspólnego z tym?
Dokładnie nie wiem. Wiem tylko, że nie będzie mnie w domu, kiedy wróci.
To jedź na wakacje!
Ale praca tutaj?
To ci nie przystoi.
Wystarczy już. Trzymaj.
- Potraktuję je jak wszystkich kadetów. - Tego oczekuję.
- Jeśli nie podołają, odpadną. - Nie inaczej.
Coś jeszcze?
Tak.
Kiedy znudzi ci się ta zabawa i odeślesz je do domów,
ja tu zostanę, jako detektyw.
Dobrze.
Za mną.
Litery I do M ustawią się w kolejce.
Bez członków rodziny. Tylko kadetki.
Rejestracja odbywa się na dziedzińcu głównym.
Proszę zachować porządek.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Nazwisko i wiek.
Gabina Herrera Martínez Vázquez, 25 lat.
Proszę to wypełnić.
Dziękuję.
Hej, idź sobie gdzie indziej.
Nazwisko i wiek.
Carrión Galindo Romina, 37.
Serio przyprowadziłaś mamę? Po co? Żebym zmieniła zdanie?
Będę policjantką!
Po co ci walizka?
Bo jest tak samo szalona jak ty.
Chcę być nieprzewidywalna.
Kadetki!
Stańcie w ośmiu szeregach po dziesięć. Już.
- Rodzina może już iść. - Niech wam Bóg wybaczy.
Osiem rzędów po dziesięć. No już.
Równy odstęp.
Chcę zobaczyć jedną linię przednią i jedną linię boczną.
Jestem kapitan Octavio Romandía.
Dowodzę kobiecym oddziałem policji.
Jeśli się uśmiechacie, to dlatego, że dobrze tego nie przemyślałyście.
Popatrzcie na osobę po prawej.
Przywitajcie się z nią.
A teraz wyobraźcie ją sobie na ziemi.
Postrzeloną w brzuch.
Błagającą, żeby powstrzymać krwawienie.
Ale nie możecie.
Bo już nie żyje.
Teraz wyjaśnijcie jej mamie, czemu jej córka umarła, a wy nie.
I noście tę winę w sobie aż do śmierci na zawał.
Myślicie, że to fajna praca?
Strzelają do was, a pensja jest do dupy.
Myślicie, że w domu was nie cenią?
To nic jeszcze nie widziałyście.
Ale nie musi tak być.
Możecie w tej chwili wrócić do domu
i pomyśleć o tym, jak prawie podjęłyście kretyńską decyzję.
Inteligentnym dam chwilę na zmianę zdania.
Miałeś je szkolić, ty draniu, a nie straszyć.
Chcesz 16 policjantek w dwa tygodnie?
Nie, María. Nie idź, proszę.
Tak je dostaniesz.
Pozbyliśmy się już naddatków, więc rozejdźcie się do kwater.
Zaczynamy rano.
Miło cię poznać. María de la Torre.
Ángeles Cruz.
Dlaczego tu jesteś?
Bo kuchenka się zepsuła.
Ja jestem tutaj, bo... pomyślisz, że zwariowałam, ale...
próbuję ratować swoje małżeństwo.
Twój mąż jest w policji?
Nie, nie. Po prostu...
Masz męża?
Mam babcię.
Mieszkam z nią, bo moi rodzicie zginęli
w napadzie na bank, w którym pracowali, w dniu 3 marca 1947.
O Boże, bardzo mi przykro.
Dlaczego? Nie ty ich zabiłaś.
Nawet nie będę pytać, dlaczego tu jesteś.
Mam to we krwi. Gabina, miło poznać.
Valentina.
Możesz uwierzyć w to, że tu jesteśmy? W końcu będziemy policjantkami.
Bez urazy, ale zawsze myślałam, że policjanci to dupki.
To co tu robisz?
Chcę to zmienić.
Patrzeć przed siebie.
Wiem, że niektóre z was myślą, że będąc tutaj
tworzycie... jakiś ruch.
Walić wasz ruch!
Jesteście tu tylko w jednym celu. Żeby szkolić się na policjantki.
Mam gdzieś, czy to facet, kobieta czy palma.
Nazwisko.
María Elena de la Torre, kapitanie.
Chodź do przodu.
No już.
Przepraszam za spóźnienie.
Chcecie być traktowane jak mężczyźni?
Uważajcie, czego pragniecie.
Spocznij.
Już!
Dwadzieścia pompek.
Kolana do góry! Biodra w linii prostej.
Włóżcie w to więcej siły. Chcecie być policjantkami?
Musicie zapomnieć, kim byłyście.
Musicie odnowić swoją skórę.
Słyszałaś go.
Odnówmy sobie skórę. Chodź.
Zapomnijcie o życiu na zewnątrz. Nie jesteście paniami domu ani matkami.
Jesteście kadetkami.
Dalej!
Szybko!
No już!
Dawaj, Herrera!
Trzymaj się!
Przepraszam.
Kadetka María de la Torre.
Wystąp, proszę.
No już!
Tutaj.
Popatrz na koleżanki.
Normalnie poszłybyście na kolację.
Ale ponieważ kadetka de la Torre rano się spóźniła,
zrobicie jeszcze 10 okrążeń.
Wstańcie więc.
I biegnijcie. No już!
Biegnijcie!
Szybko!
Spóźnij się znowu, a wytrę podłogę twoim makijażem, jasne?
Dalej!
Wstajemy! Już!
Profesorze.
Dowiedziono, że trawka zmniejsza wskaźniki przemocy.
To z doświadczenia?
Siedem przypadków, w których wolno użyć siły.
Żeby uniknąć poważnego zagrożenia i zagrożenia, które...
Pokonać opór tych, którzy sprzeciwiają się pilnemu poleceniu funkcjonariusza.
Żeby chronić ludzi przed poważnym zagrożeniem.
Już jest siedem.
Herrera. Dobrze. Cruz. Zawsze dobrze.
De la Torre, spodziewałem się więcej. Camacho, trzeba było zostać w domu.
Idziemy!
No już! Szybko!
Prawa, lewa, prawa.
Linia!
Wstawać!
Przerywamy program, by nadać wiadomość z ostatniej chwili.
Wczoraj nasz kraj doznał kolejnej niepotrzebnej straty.
Zwłoki Nory Menéndez,
piątej ofiary Negliżownika z Tlalpan,
znaleziono w basenie uniwersytetu, na którym w nocy pracowała.
21-letnia Nora z Choluli w stanie Puebla przyjechała do miasta Meksyk,
bo chciała zostać weterynarką.
Teraz to marzenie nie spełni się nigdy.
Córki, siostry i matki są brutalnie mordowane
przez potwora, który nie ustanie, póki ktoś czegoś nie zrobi.
To się musi skończyć.
Mieszkańcy miasta pytają policję, kiedy ten morderca trafi za kratki.
Miejmy nadzieję, że stanie się to, zanim kolejna kobieta przypłaci życiem.
Pięćdziesiąt siedem?
- A przecinek? - Pięćset siedemdziesiąt.
A kto tu idzie?
Tato.
- Tęskniliście? - Jak było?
- Świetnie. - Dzieci. Możecie iść na chwilę do siebie?
Musimy porozmawiać z tatą.
Dobrze.
- Przyjdziesz tu na chwilę? - Tak.
Usiądziesz? Porozmawiamy.
A gdzie jest María?
Nie uciekaj. Napieraj.
- Olé! - Dawaj!
Uwolnij się, kurde! Dawaj, María! Uwolnij się!
Dasz radę! Uwolnij się, do cholery!
Patrz na mnie!
Patrz na mnie. Uwolnij się!
Ja cię kręcę.
Gabina!
Co ty tu, kurwa, robisz?
Możemy, proszę, pogadać?
- Pogadać? - Tak.
Akurat. Idziesz ze mną.
Herrera.
Nie powinno cię tu być.
Romandía, zrób coś dla mnie.
Nie wtrącaj się. To mojej siostry nie powinno tu być.
Coś ty sobie myślała?
- Nic nie można zrobić? - Tylko bym pogorszył sprawę.
Proszę, Gerardo. Niedługo kończymy.
Psiakrew, Gabina!
Nic nie rozumiesz, co?
Okłamałaś tatę. Wiesz, co zrobi, kiedy się dowie?
Możesz mu wyjaśnić. Ciebie słucha.
Nie ma mowy. Chodź.
Ja zostaję.
Dobrze się zastanów, co robisz.
Zostaję.
Ty mu to powiesz.
Nie ja.
Jesteś z tym sama.
Kadetki.
Odsuńcie się.
Nie próbował się ze mną skontaktować.
Czego się spodziewałaś? Wrócił do domu i cię nie było.
Mamo, proszę, nie stawaj po jego stronie. Zawsze robisz to samo.
To on to musi naprawić.
Nie liczyłabym na to.
Mówił ci coś?
Nie. Boję się, że kiedy przejdzie ci ten kaprys...
Kaprys? Tak to nazwał?
A co to jest innego?
Kadetki. Usiądźcie, proszę.
Chcę was powitać na ostatnim etapie waszego szkolenia.
Polecimy samolotem wojskowym z prędkością 200 km/h.
Kiedy dolecimy na wysokość trzech kilometrów, wyskoczycie,
osiągając prędkość między 200 a 430 km/h.
Nie bój się.
Statystycznie masz 100 razy większe szanse się udławić, niż zginąć ze spadochronem.
Nie trzeba robić wiele więcej, żeby zdać. To tylko mały kroczek.
Kadetki! Uwaga!
Praca w policji oznacza, że kiedy zakładacie mundur,
oddajecie swoje życie w ręce losu.
Rząd pierwszy.
Powstać!
Przypiąć się!
Już!
Dalej!
Pozycja! Skakać!
Dalej!
Rząd drugi!
Powstać.
Przypiąć się!
Dalej!
Skakać!
Dalej, skacz!
Dalej!
De la Torre. Skacz!
Nie.
Jak to nie?
Kazałem ci skakać.
Nie!
- No już. Idź! - Nie.
- Chodź.
Dalej!
- Skacz! - Nie mogę!
Dlaczego, kurwa?
Bo jestem mamą.
Kadetką, nie mamą!
Nie! Jestem mamą!
- Jeśli nie skoczysz, nie zdasz. - Nieważne!
To po co weszłaś na pokład?
Nie wiem.
Wiesz! Dlaczego?
Dlaczego?
Bo to nie jest kaprys!
To weź to, kurwa, udowodnij.
Dobrze. W porządku.
Przyznam, że mnie zaskoczyłyście.
Jak wiecie,
do programu może wejść tylko 16 kadetek.
Jeśli tu jesteście, to dlatego, że się wam udało.
Gratuluję.
Brawo, wojowniczki!
María.
Zgłoś się do stołówki.
Pięknie wyglądasz.
Powinienem był przyjść wcześniej.
Nie wiem, czemu zwlekałem. Idiota ze mnie.
Miałem czas, żeby wiele przemyśleć.
Pojąłem, że nie chcę cię stracić.
Rozmawiałem z Miguelem
i poprosiłem go, żeby przejął projekt w Acapulco.
Koniec wyjazdów.
Chcę...
Chcę być z tobą.
I chcę ci podziękować.
Bo robiąc to wszystko,
pomogłaś mi przejrzeć na oczy.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Wracajmy do domu. Wezmę twoje rzeczy.
Chodźmy.
Co się dzieje?
W młodości nie tylko chciałam być detektywką.
To była moja obsesja.
Pochłaniałam każdą książkę, którą zdobyłam.
Moje ulubione były o detektywie Murrietcie.
Na okładkach rysowałam spódnicę i długie włosy.
Detektywka María.
Odłożyłam to na bok, żeby spędzić życie z tobą.
Ale i tak się znudziłeś.
Nie.
- Nie znudziłem się. - To nie tylko twoja wina.
Ja też byłam znudzona. Sobą.
Ale chyba już nie jestem.
Chcę skończyć.
Chcę zostać policjantką.
A nasza rodzina?
Mogę robić obie rzeczy.
Valentina Camacho Morales.
María Camacho de la Torre.
Widzicie? Policjantki.
Nie płacą ci za oglądanie telewizji.
Tak, pani komendant.
Na koniec
chcę zaprosić na scenę pierwszą damę,
Maríę Esther Zuno.
Dziękuję, Emilio.
Dziś tworzymy historię.
Nie poczekasz?
Nie, już się spóźniam, a ty zawsze wymagasz punktualności.
Powiedz chociaż, na co się spóźniasz.
Jest niebezpiecznie.
Paola.
Kobiety, możecie być pewne.
Ochrona tego miasta to niebezpieczna praca.
Niektóre osoby będą chciały nas zatrzymać.
Skrzywdzić nas.
Ale jestem pewna,
że kobiety, które dostały dziś odznaki,
są najlepsze w tym mieście.
A osobom, które nas tu nie chcą, powiem tak:
„Pora się z tym zmierzyć. Czasy się zmieniają”.
Witamy w policji miasta Meksyk.
KU PAMIĘCI LYNN FAINCHTEIN
KOBIETY W BŁĘKICIE
W następnym odcinku...
Reprezentujecie stołeczną policję.
Zawsze się uśmiechajcie. No już.
Chcę zgłosić zaginięcie.
Ale widziałyście się wczoraj.
Znaleźliśmy dziś w parku zwłoki.
Nie możesz przesłuchiwać. Nie jesteś detektywką.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska