Przyszliśmy do parku Santiago,
żeby poznać opinię ludzi.
Jak przyjęli wiadomość, że policja schwytała w końcu Negliżownika?
Czuję się spokojna, bo możemy, Bogu dzięki, znów wychodzić wieczorem.
To dzięki naszym modlitwom go złapano.
- Myślę, że… - Chcę wiedzieć, czemu dopiero teraz.
Jako policjantka musi się pani czuć podwójnie zadowolona,
że w końcu aresztowano Negliżownika.
Wszyscy mieszkańcy będą się czuli na ulicy bezpieczniej.
To medialny cyrk, proszę pana.
Rząd próbuje odwrócić naszą uwagę od prawdziwych problemów w tym kraju.
Gratulacje w imieniu wszystkich ofiar.
Oby tak dalej, a wsadzimy więcej szaleńców.
Miło jest nie musieć tak uważać nocami, wie pan?
Nigdy nie miał procesu.
Negliżownik postanowił odebrać sobie życie.
Wiem, ale…
Czy to był naprawdę Negliżownik?
Najwyższa pora. Bardzo się cieszę.
W końcu mamy spokój w okolicy.
Mamusiu, wysyłam ci buziaki aż do Tamaulipas!
Musimy się za niego modlić.
Mam trzy córki i nie chciałbym, żeby coś się im stało.
W końcu policja dała radę.
A jeśli tego nie zrobił?
Co pani wyprawia? Chce pani przestraszyć widzów?
To miał być pozytywny materiał.
- Chodź. - Przepraszam.
- Co? - Mogłaś więcej się uśmiechać.
Z przekonaniem.
Wiecie, że mam rację.
No co tak stoicie? Idziemy patrolować.
Wszystko będzie dobrze. Wyciągnę cię stąd.
María!
KOBIETY W BŁĘKICIE
NEGLIŻOWNIK ZŁAPANY!
Dlaczego im to zrobiłeś?
Przyjrzyj się, bo za to zapłacisz, gnoju!
Patrz, co zrobiłeś!
Przestraszyłam się.
Co się dzieje?
Nic. Nie wiem, gdzie mam głowę.
Nie spałam za dobrze.
Halo?
Pan Cabos. Co za miła niespodzianka.
Nie, skąd. Nie przeszkadza pan. Tak, jest tutaj. Już go daję.
Miłego dnia.
Dzień dobry. Jak się pan miewa?
Bardzo dobrze. Dziękuję.
Dzisiaj o 20.00. Świetnie.
Dziękuję bardzo. Do zobaczenia.
I?
- Zaprosił nas na kolację. - Kolację?
Tak, my dwoje, on i jego żona.
U niego.
Myślisz, że…
- Pewnie, kochanie! - Nie, nie.
- Gratuluję! - Nie, proszę.
- Ale emocje! - Jeszcze nie świętujmy.
Przecież nic nie wiemy. Po rezygnacji z Acapulco myślałem…
Skarbie, masz to w garści. Jestem pewna.
- Nie wiemy. - Co ma? Nie rozumiem.
Tata dostanie bardzo zasłużony awans w pracy.
Nie wiemy tego.
I zasługuje też na tulenie.
Gratulacje!
- Tak. - No…
Na pewno go dostaniesz.
Hej, mamo.
Czy to znaczy, że nie będziesz już musiała pracować?
Nie, kochanie. Dalej będę pracować.
No dobrze, usiądź.
- Czyli jesteśmy umówieni? - Tak.
Musimy tam być o 20.00.
- Nie możemy się spóźnić. - Jasne.
Witaj. Nazywam się María de la Torre. Jak się masz?
Tak, możemy wkrótce pójść na kolację.
Ángeles, śniadanie!
- Jak praca? - Zapłacą mi w piątek.
Nie o to pytałam.
Jak twoje koleżanki?
Nie wiem, czy to moje koleżanki. Pracuję z nimi.
A są tam faceci?
- Są faceci w policji? - Tak. Wielu. Większość to mężczyźni.
Któryś ci się podoba? Jako chłopak albo coś w tym stylu.
Żebyś nie była sama.
Nie jestem sama. Jestem z tobą.
No tak, ale taka staruszka to nie to samo,
co mężczyzna u boku.
Towarzysz.
Muszę już iść.
Ángeles?
Tak?
Chciałabyś mieć chłopaka?
Tak.
Bardzo.
O której się obudziłaś?
Jakiś czas temu.
Posprzątałaś?
Valentina, nikt nie lubi bałaganu.
Tak, ale to mój bałagan. Następnym razem spytaj, dobra?
Kiedy tacie przejdzie, nie będę ci przeszkadzać.
Twój tata nie wygląda na takiego, któremu przechodzi.
- Skąd. Po prostu trochę przesadził. - Rąbnął cię w twarz.
Bo go okłamałam.
Moja rodzina może i jest tradycyjna. Ale jesteśmy sobie bliscy.
Bardzo się kochamy.
Opłacaj połowę czynszu i nie sprzątaj, a możesz zostać, ile chcesz, dobra?
- Pijany jest? - Mam kaca od samego patrzenia.
Zmiana planów.
Od teraz będziecie na przemian w komisariacie i w parkach.
I w paru innych miejscach.
Dlaczego?
- Kto spytał? - Ja.
Polecenie szefa.
Bo znalazłyśmy zwłoki?
- Jak to zwłoki? - No tak.
Złapali Negliżownika. Czemu nie możemy być w parku?
Bezsens. Najpierw nie dają nam broni,
potem znajdujemy zwłoki, a teraz zabierają nam park?
Nie wolelibyście po prostu zamknąć nas w szafie?
Ciebie tak.
Ale to dobre wieści.
W komisariacie pracuje się naprawdę.
Co nie?
Wyjaśnię, na czym polega poranna odprawa.
Ja wydaję rozkazy, a wy je wykonujecie.
Bez pogaduszek.
Bez sugestii i przede wszystkim bez cholernych dyskusji.
Każda grupa dostała swój dział.
Sprawdźcie sobie na liście.
Nie jest tak źle?
Przypisano nas tu.
Co dokładnie mamy robić?
Przypuszczam, że oferować pomoc.
Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje.
Tysiąc razy o tym rozmawialiśmy.
Tak.
Oczywiście, że słucham.
A co twoja matka ma z tym wspólnego?
A z moją córką?
Posłuchaj.
Jeśli myślisz, że pozwolę twojej matce decydować o mojej córce…
Poczekaj.
Możesz tu tak nie sterczeć?
Przeszkadzasz mi.
Oczywiście.
Co?
Nasze zadanie to oferować pomoc.
Pomóc panu?
Jeśli potwierdzę, odejdziesz?
Jeśli pomoc zakłada, że mam pójść gdzieś indziej, to tak.
Dobrze.
Zaraz oddzwonię.
- Díaz. - Co tam?
Oferuję ci pomoc w przyszłych projektach.
Tak.
Parę razy przeczytałam policyjny podręcznik.
Znam taktyki śledcze, walkę wręcz,
broń i co ważniejsze, nie uginam się pod presją.
Jasne, łapię.
W sumie możesz mi w czymś pomóc.
Prawdziwa praca, co?
Przyniesiesz mi kawę?
Widzisz? Nie tak źle mieć tu kobiety.
Dziękuję.
Proszę.
Potrzeba czegoś jeszcze?
Na przykład czegoś bardziej, nie wiem, policyjnego?
Papierkowa robota.
A, właśnie.
W sumie mamy coś dla was.
Stawiasz obiad, nie?
Trzeci raz w tygodniu? Teraz ty.
- Co to? - Oświadczenia.
1964. 1965.
Trzeba je uporządkować do archiwum.
Alfabetycznie i po dacie.
- Do dzieła. - Nie tutaj!
Dopiero potem.
Słyszałyście. Najpierw uporządkujcie.
Czyli dostaniemy biuro?
Raczej nie.
Kapitan powinien to ustalić z szefem komisariatu.
To gdzie mamy pracować?
Jeśli chodzi o mnie, możecie nawet w sraczu.
Ale skończcie to dzisiaj.
- Idziemy na obiad? - Jasne.
Co pani tu robi?
Nic. Przyszłam sprawdzić, czy nie potrzebuje pan pomocy.
Nie potrzebuję. Dziękuję bardzo. Może pani iść.
Przepraszam, nie wyraziłem się jasno? Pójdę z panią.
- Panie detektywie. - Tak?
Wiem, że znaleźliście jego odciski palców na ciele ofiary.
Zgadza się.
Były też na ciałach innych ofiar?
To informacja poufna. Nie pani sprawa.
No tak, rozumiem, ale ponieważ sprawę już zamknięto
i Negliżownik nie żyje, pomyślałam, że może czegoś się nauczę.
Chce się pani czegoś nauczyć?
Proszę popatrzeć.
Do tego ludzie są dzisiaj zdolni.
Radzę nie wychodzić z domu.
- Chodźmy. - Co to?
Widzisz? Mają nas za niewolnice, nie policjantki.
Jutro będziemy zamiatać.
Znaleźli ślady na ziemi i odciski na ciele.
Poza tym aresztowali go od razu w parku.
Gdzie pracował.
Którakolwiek z was zostawiłaby ofiarę w miejscu swojej pracy?
Ja bym nikogo nie zabiła.
Wiemy, Ángeles. Chodzi o to, czy nie chciałybyście się upewnić.
Co wy tu robicie, do cholery?
Wszędzie was szukałem.
Chronimy obywateli, panie kapitanie. Nie widać?
Takie dostałyśmy zadanie.
W środku nie było miejsca.
Psiakrew.
Gdyby był trzeźwy, nie byłby taki brzydki.
Nie wiem, jak wy, ale ja bym chciała mieć pewność,
że Flores był Negliżownikiem.
Naprawdę?
Jasne.
Musiałaś nauczyć się czegoś z tych wszystkich kryminałów, nie?
Włóżmy kij w mrowisko i zobaczmy, co się stanie.
Co masz na myśli?
Ángeles, pracowałaś w wydziale odcisków.
Sprawdzisz, czy odciski Tita były na innych ciałach?
To by było wbrew protokołowi.
Zaczekajcie.
Myślę, że powinnyśmy słuchać mojego brata.
Wiem, że nie jest łatwy.
Ale to dobry gliniarz i nie aresztowałby nikogo bez dowodu.
Musisz kiedyś dorosnąć, Gabina.
Możesz sprawdzić odciski. Nikt nie musi wiedzieć.
Ja bym wiedziała.
Wiem.
Mówię o tych dupkach na górze.
Jeśli coś znajdziemy, musimy iść prosto do Gerarda.
Taki jest protokół.
Brak odcisków nie znaczy, że ich nie zabił.
Jessica mówi, że jej siostra wsiadła w dniu śmierci do auta z białym dachem.
Kiedy aresztowali Margarita, wspomnieli o jego mamie.
Porozmawiajmy z nią.
Co miała na sobie? No jasne, ale z niej zdzira.
Detektyw Sanchez albo Ramirez potrzebują adresu,
żeby wysłać rzeczy osobiste i…
Jestem w trakcie rozmowy.
A ja jestem w kłopocie.
Chodź tutaj.
Jeśli tego dziś nie dostarczę, to mnie zwolnią.
Wiesz, co byłoby okropne? Przyznać, że to przez pracowniczkę,
która rozmawiała prywatnie w godzinach pracy.
To nie jest rozmowa prywatna.
Może być nawet ze św. Mikołajem. Radiowóz nie wie, dokąd jechać.
To jak będzie?
Czego trzeba?
Adresu Margarita Floresa.
Kto to jest?
Jak masz na imię?
Chela.
Margarito Flores to Negliżownik.
Dobrze. Pomogę ci.
Dziękuję.
Kapitanie.
Daję tylko znać, że wychodzimy na obiad.
Nie musicie mnie uprzedzać.
- Idźcie. - Dobrze.
De la Torre.
María, proszę.
Słysząc „de la Torre”, czuję obecność męża.
No to w takim razie…
María.
Posłuchaj.
Wiem, że wydaje się wam, jakby was tu nie chcieli.
Nie wydaje się nam. Tak jest.
No tak.
Chodzi o to… że oni utknęli w przeszłości.
Nie widzieli tego, co ja w akademii.
Pamiętam, jak pierwszy raz przyszedłem do komisariatu.
Miałem 24 lata. Byłem pełen…
- Kapitanie. - O co chodzi?
Koleżanki na mnie czekają, żeby iść na obiad.
No tak, idźcie. Proszę.
Dziękuję.
Idziemy.
- Ja nie idę. - Dlaczego?
Bo moja rodzina czeka, aż nawalę.
Chcą dowieść, że tu nie pasuję. Nie dam im tej satysfakcji.
- Kto się dowie? - Moi bracia.
A ofiary?
Nie przez nie jesteśmy w policji?
W porządku.
Pracuj nad dokumentami. Na wypadek, gdybyśmy się spóźniły.
Nie w porządku.
Co?
Ta baba jest okropnie upierdliwa.
Założę się, że jej mąż żyje, tylko się ukrywa.
Jak ty ją znosisz?
No, udało nam się porozumieć. Zaufała mi. Czuła się przy mnie dobrze.
Tak. Musisz być cierpliwy.
Przyzwyczai się.
Albo pojedziesz ze mną do Acapulco…
- Nie. - …weźmiemy ją na kolację,
powiesz, że nie jestem byle kim…
- Nie jadę tam. - …że się znam.
- Proszę. - Nie ma potrzeby.
- Jest większa, niż myślisz. - Nie.
- Tak. - Mówiłem,
że chcę być z rodziną.
Złożyłem obietnicę. I zamierzam jej dotrzymać.
Czego tu nie rozumiesz?
To obietnica, która może kosztować nas firmę.
Stracimy ten projekt. Walić twoją obietnicę, Alejandro.
Przestań pieprzyć.
Miguel. Projekt należy teraz do ciebie.
Dlatego pojedziesz do Acapulco,
przejmiesz kontrolę i zajmiesz się tym,
czym musisz się zająć, Miguel.
Proszę.
Dobrze.
- Zajmę się tym. - Świetnie.
Gratuluję dzisiejszego wieczoru.
Zasłużyłeś.
Cierpliwości.
Pierwsza dama przypomniała, że choć miasto cieszy się
z aresztowania Negliżownika, to czas na refleksję.
Poprosiła, żebyśmy modlili się za ofiary, zwłaszcza ostatnią, Paolę Machado,
której pogrzeb odbędzie się jutro o 10.00 w Panteón Jardín.
Hej, słuchałam.
- Wybacz, nie mogę skupić się na mapie. - Może kogoś spytajmy?
- Nie trzeba. - Nie chcę się tu zgubić.
Nie zgubiłyśmy się.
Po prostu niektóre ulice mają nazwy, których nie ma na mapie.
Czyli się zgubiłyśmy.
Chyba musisz skręcić w lewo.
Chyba?
- Chcesz mapę, a ja poprowadzę? - Nie moje auto.
To przestań pieprzyć i skręć w lewo. No już, skręcaj.
To tutaj.
MORDERCA
Pani Norma Hidalgo Juarez? Jesteśmy z policji.
Idźcie sobie, proszę.
Chcemy tylko zadać parę pytań. Proszę.
Żebyście mogli kłamać na temat mojego syna, co?
Nie, po prostu chcemy poznać prawdę. Proszę pani!
Cholera jasna!
Pani Normo, według nas pani syn nie zabił tych kobiet.
Mój syn nie był mordercą. Był dobrym człowiekiem.
Może pani pomoże nam tego dowieść.
Zastanawiałam się, kiedy nas odwiedzisz.
Masz kopie odcisków znalezionych na ofiarach Negliżownika?
Po co ci one?
To nie narusza protokołu, ale na razie musi zostać w tajemnicy.
Pracujesz w policji od paru dni i już masz tajemnice.
Mam kopie wszystkich odcisków.
Nauczyłaś mnie tego. Myślisz, że zapomniałam?
Zobaczmy.
A jak twoje nowe koleżanki?
Wciąż próbuję je zrozumieć.
Są trochę dziwne.
Nie martw się. Prędzej czy później je zrozumiesz.
Mnie zrozumiałaś.
Proszę.
Dziękuję.
Nie urodził się taki. Koń kopnął go w głowę.
Na ranczu mojego brata.
Lekarz powiedział, że wystarczyłby centymetr w lewo
i oderwałby mu głowę.
I co się potem zmieniło?
Wszystko. Zmieniło się wszystko.
Nie mógł się już ruszać. Prawie nie mógł mówić.
Wyrzucili go ze szkoły.
Bo nie wiedzieli, co z nim zrobić.
A co z jego karalnością?
Karalność, akurat. To było inne obrzydliwe kłamstwo.
Niedaleko jest park.
Mój Tito godzinami siedział tam na huśtawce.
Tam poznał też Inés.
Miała 13 lat, ale dla Tita była jak starsza siostra.
Pewnego dnia Inés dała mu kwiatka.
Tito chciał ją pocałować.
Był nastolatkiem.
Popełnił błąd.
Jej mama wniosła zarzuty.
Uznała, że to wykorzystywanie seksualne.
Wsadzili mi go do więzienia.
Minął miesiąc, zanim udało mi się go wyciągnąć.
Kiedy wrócił…
Coś się tam stało, wiedzą panie?
Nigdy już się nie odezwał.
Jak pani syn jeździł do pracy? Miał samochód?
Proszę pani.
Nie umiał nawet utrzymać ołówka.
Jeździłam z nim autobusem.
NIE UMIAŁ PROWADZIĆ
A potem go odbierałam.
Zdałam sobie sprawę, że nie umie zapamiętać trasy autobusu.
A co dopiero prowadzić samochód.
Przepraszam.
Wie pani, gdzie znajdę parę do tego buta?
Nie dzisiaj, proszę. Mam dużo pracy.
A ja jestem klientem, który szuka pary butów.
Nie obsłużysz mnie?
Jaki rozmiar?
A ty jaki masz?
Trzydzieści siedem.
Co za małe stópki. Podobają mi się takie.
Spokojnie.
Przepraszam?
Mam propozycję.
Kupię ci buty, co ucieszy bardzo twojego szefa,
a ty włożysz je na naszą kolację, co ucieszy bardzo mnie.
Wszyscy zyskamy.
Proszę posłuchać. Mówiłam już to panu nie wiem ile razy.
Nie umówię się z panem.
- Nie lubisz mężczyzn? - Co za tupet.
Pożałujesz tego.
Co ci powiedział?
Że niby tego pożałuję.
Powinnaś się z nim umówić.
Z takim facetem do końca życia nie musiałabyś pracować.
Nie jestem zainteresowana, wiesz?
Nie masz przecież wielu zalotników. Nie byłabym taka wybredna.
Ale jak chcesz. Idzie tu.
Wezmę te.
Rozmiar 37.
Komendant Herrera. Kopę lat.
- W ogóle się pan nie postarzał. - Kto pozwolił panu usiąść?
Moje podwładne potrzebują miejsca do pracy.
Park jest wystarczająco duży, prawda?
Ale Escobedo przypisał je tutaj. Pan, jako szef komisariatu…
Moim zadaniem jest dopilnować, żeby każdy centymetr
był poświęcony badaniu i rozwiązywaniu przestępstw,
a nie spełnianiu pierdolonych kaprysów polityka,
który chce się przechwalać obietnicami wyborczymi.
Panie komisarzu, z całym szacunkiem.
Nie jestem ślepy.
Osobiście je wyszkoliłem.
I muszę panu powiedzieć, że w tej grupie są prawdziwe policjantki.
W tym pańska córka.
Ma pan dzieci?
Nie, nie mam.
Oczywiście, że nie.
Inaczej by pan zrozumiał, że nie jestem dumny, że moja jedyna córka
paraduje, kurwa, po ulicach tego niebezpiecznego miasta
w pierdolonej minispódniczce.
Zepsułem wszystko.
Nie.
Kiedy zaprosiliśmy mundurowe do stolika dla detektywów?
Ma pan chwilę?
Skończyłyście?
To coś ważniejszego.
Nie mówisz mi, co jest ważne.
- Ja mówię to tobie. - Lozano, daj im spokój.
Jak widzicie, jesteśmy zajęci. O co chodzi?
Margarito Flores.
- Co z nim? - Nie jest Negliżownikiem.
Mamy na to dowody.
- Macie dowody? - Tak.
Idioci. Kto za tym stoi?
- Díaz. - To ty, nie?
Ty to powiedziałeś.
Ja?
Nie udawaj.
To nie jest żart.
- To nie żart? - Nie.
Pokażcie te dowody.
Oczywiście.
U Margarita Floresa zdiagnozowano nieodwracalne uszkodzenie móżdżka,
który kontroluje motorykę małą.
Dlatego nie mógł złapać długopisu, by podpisać zeznanie.
A co dopiero związać sześć ofiar.
Dziewiętnaście chaotycznych odcisków na ramionach,
ale żadnego na szyi, nadgarstkach ani kostkach.
Mimo że została związana i uduszona.
Wręcz przeciwnie. Te miejsca były czyste.
Nikt tak staranny nie byłby taki zdezorganizowany.
Jego matka powiedziała, że nie umiał prowadzić
ani jeździć autobusem bez jej pomocy.
Czy ktoś może mi wyjaśnić, jak dojechał sam na każde miejsce,
zabił je wszystkie i nie zostawił przy tym żadnego śladu?
Bardziej prawdopodobne jest, że był w parku, gdzie pracował.
Robiąc obchód, znalazł zwłoki ofiary, pomyślał, że żyje,
i próbował ją obudzić, zostawiając odciski na ramionach.
Kiedy zrozumiał, że jest martwa,
uciekł, zostawiając odcisk buta w błocie.
Przeprowadziłyście śledztwo?
Zgadza się.
Uczcie się, głąby.
Panowie.
Tak prowadzi się śledztwo.
Romandía! Chodź tutaj!
Co się stało?
Nic. Wszystko dobrze. W sumie to chciałbym ci pogratulować.
Słuchaj, trzy twoje podwładne
przeprowadziły nieautoryzowane śledztwo, naruszając każdą hierarchię służbową,
i miały jaja,
żeby powiedzieć mi w twarz,
że aresztowałem niewinną osobę, tak?
Nie…
Bądź cicho, dobrze?
Przy osobie wyższej rangi masz być cicho.
To samo dotyczy ciebie i ciebie.
Chyba że powiemy inaczej.
Byłyście u jego mamy, tak?
I co niby miała wam powiedzieć?
Jasne, że chciała chronić swojego syna i przekonać was,
że nie jest mordercą.
A odciski?
Naprawdę, bardzo dobra robota.
Gratuluję. Powiem tylko jedno.
Zabójcy nie są idealni.
Popełniają błędy. I właśnie tak ich łapiemy.
Zrozumiano?
Mam w dupie, że to ukochany projekt Escobeda.
Wnoszę zarzuty o niesubordynację.
A te trzy mundurowe zostają natychmiast zawieszone.
To wasz koniec w policji.
Przestańmy się opieprzać, panowie, i wracajmy do pracy.
Możecie odejść.
Do mojego gabinetu. Już.
Słuchaj, Herrera…
masz rację.
Wciąż nie wiedzą, jak tu wszystko działa.
Daj im drugą szansę.
Osobiście dopilnuję, żeby przestrzegały zasad.
Tak unikniemy Escobeda.
No tak.
Czemu niby miałbym to zrobić?
Bo inaczej odejdę z pracy.
No proszę.
Taki z ciebie bohater.
Rób, co chcesz, Romandía. To twój pogrzeb, nie mój.
Ten burdel cię zmienił, co?
Dziękuję.
- Czemu nie przyszłyście do mnie? - Bo to on jest detektywem.
Ale ja jestem waszym szefem!
Wyszedłem na idiotę.
Zrobiłyście to za moimi plecami.
Chciałyśmy tylko, żeby ponownie otworzyli sprawę. Przepraszamy.
Nie chcę słuchać przeprosin.
Chcę, żebyście już się tam nie zbliżały i nawet na nich nie patrzyły!
Nie nadstawiacie tylko swojego karku, jasne?
A teraz wynocha.
Ty zostań.
Czy ci się to podoba, czy nie, twoje czyny mają konsekwencje.
Chcesz być liderką?
Najpierw to zrozum.
Herrera.
Panie komendancie, mówi Escobedo.
Jestem bardzo zajęty, proszę pana.
Nie zajmę panu dużo czasu.
Kobiety w błękicie.
Słucham.
Rozumiem, że rozmawiał pan z kapitanem Romandíą.
- I bardzo jasno mu powiedziałem, że… - Wiem, co pan powiedział.
Ale moje policjantki muszą pracować. Potrzebują przestrzeni. Po prostu.
W komisariacie nie ma teraz więcej miejsca.
Wiem, że z powodu reputacji policji w ostatnich latach
brakuje personelu. Mam przed sobą liczby.
- Mogę je panu podać. - Znam te liczby.
Czuje się pan zagrożony przez parę dziewczynek w błękicie?
O to chodzi?
Ależ skąd, proszę pana.
Nie potrzebuję żadnych luksusów. Coś prostego. I już.
W porządku.
Pan prezydent i ja będziemy wdzięczni za pańską pomoc.
Zapraszam.
Wchodźcie.
I co?
No to jesteśmy na miejscu.
Na jakim miejscu dokładnie?
Waszym nowym miejscu pracy.
A co to za zapach?
Wilgoć. I pewnie martwy szczur.
Twój tata sam wybrał to miejsce.
No dobrze. Czujcie się jak u siebie w domu.
Dobry wieczór.
No…
Dokąd idziesz?
Czemu pan pyta?
Nie, nie, po prostu…
Proszę, nie myśl, że…
Już nic. Dobranoc.
Wiesz, mało kto kwestionuje tu zdanie mojego brata.
Wiem, że nie chciał was słuchać, ale to była świetna robota.
Bardzo dokładna.
Tak. Wiem.
Tak czy siak, chciałem ci to tylko powiedzieć.
Jestem Ángeles Cruz.
A ty jak się nazywasz?
Gabriel. Gabriel Herrera.
No dobrze.
- Dobranoc, Gabrielu. - Dobranoc.
Zabrać cię do domu?
Dobrze. Gdzie masz auto?
Gdzie…
Nie mam auta.
Możemy iść, jeśli chcesz.
Dobrze.
Tak.
W porządku.
Serio?
Chodźmy.
I jesteśmy.
No dobrze.
Może…
Tak sobie myślałem, że może lepiej nie wspominać, że pracujesz w policji.
Żeby nic się nie skomplikowało…
Mam kłamać?
Nie. Proszę tylko, żebyś unikała tego tematu.
Na razie.
Potrzebuję tego awansu.
Oboje go potrzebujemy.
Dobrze.
- A to nasza wnuczka. - Zobaczmy.
- Urocza. - Dziękuję.
- Ma oczy babci. - Naprawdę? Dziękuję.
Macie dwoje dzieci, prawda?
- Tak. - Chłopca i dziewczynkę.
Czasem czuję się przytłoczona.
Wierz mi, będziesz tęsknić, kiedy się wyprowadzą.
Powinniście pomyśleć o kolejnym dziecku.
Żeby wam towarzyszyło.
Tak, rozmawialiśmy o tym.
- Prawda? - Tak.
To lepiej się pośpieszcie, bo młodsi nie będziecie.
Daj im spokój, kobieto.
Czy ktoś ma ochotę na mus czekoladowy?
Pewnie.
Przyznam, że czekolada to mój jedyny grzech.
- Mój też. - Tak?
Uwielbiam ją.
Lucas!
Muszę ci coś powiedzieć. Spodoba ci się.
- Lucas… - Tak?
Szukasz Lucasa?
Tak. Jest tutaj?
Jeszcze nie wrócił. Kim jesteś?
Nikim.
Możesz mu powiedzieć,
że szukała go Valentina?
Vale… Valentina?
Vale!
Ale miło cię poznać.
- Lucas dużo mi o tobie mówił. - Tak? A co takiego?
Nic poważnego.
Nie mamy przed sobą tajemnic, wiesz?
Nie wiem.
- Wejdź. - Nie, mam dużo na głowie.
Przypomniałam sobie.
Lucas zaraz przyjdzie. W sumie już powinien tu być.
Zostań na kolację.
Nie jem kolacji.
Vale.
Tak?
To, że jesteś policjantką,
to najodważniejsza rzecz na świecie.
No dobrze.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- Tak. - Pa.
Leżakowało 24 lat w Szkocji.
- Dwadzieścia cztery? - Tak.
Czuję się winny, kiedy je piję.
- To szmat czasu, nie? - Spokojnie. Pij, pij.
Wspaniałe rzeczy nie trwają wiecznie.
Whisky.
Piękno.
Życie.
Nie do końca się zgadzam.
Słucham cię.
Architektura, na ten przykład.
Bez niej nie wiedzielibyśmy, kim jesteśmy,
kim byliśmy, albo kim chcemy być
w sferze prywatnej i publicznej.
Mamy Koloseum, Golden Gate,
wieżę Paniego – wszystkie są świadectwem jakiegoś momentu historycznego, prawda?
Tego, co mieliśmy.
Na przykład technologii w danych czasach.
Albo sposobu myślenia czy obyczajów.
Dlatego właśnie mówię, że architektura jest na zawsze.
Bo my, jako architekci, mamy możliwość,
odpowiedzialność,
odcisnąć swój ślad
w czasie.
„Odcisnąć swój ślad w czasie”.
- To mi się podoba. - Tak.
Właśnie dlatego
nie mogę myśleć,
że to tylko praca.
Dla mnie to kultura.
Sztuka.
Wypijmy za to.
Na zdrowie.
Robi wrażenie.
Tapeta, połączenie kolorów. Bardzo ładne.
Chciałabym mieć odrobinę twojego gustu.
Łatwo nie było.
Na pewno masz wrodzony talent.
Mogę ci coś wyznać?
Chodzę na kurs aranżacji wnętrz.
Naprawdę?
Mówię ci, mam na tym punkcie obsesję.
Zawsze, gdy odwiedzam przyjaciółkę,
nie wiem, mam ochotę coś zmienić.
Cudownie robić coś, co się kocha.
Ty też coś robisz, prawda?
Nie.
- Skądże. - Tak.
Powiedz mi. Ja ci powiedziałam. Możesz mi zaufać.
No cóż.
Na początku wątpiłam, czy to coś dla mnie,
ale nie mogę przestać o tym myśleć.
Powiedz mi. Co robisz?
Jestem policjantką.
O rety. Policjantką.
Ale wiedz, że całkowicie poświęcam się rodzinie.
Oczywiście, jakże by inaczej?
Gilberto. Bogu dzięki.
Myślałem, że to ktoś, kto da radę mnie złoić.
Tyle cię nie było, że zapomniałeś, jak tu wszystko działa?
Już z nimi gadałem.
Wystarczy.
Wstawaj, chuju.
Posłuchaj mnie, skurwysynu.
Jeśli jeszcze raz podważysz autorytet mojego ojca…
wiesz, co się stanie.
Lepiej nie idź na skargę do Escobeda.
Zachowaj resztkę godności.
Zadrzyj jeszcze raz z Herrerami,
a sam cię zajebię, słyszysz?
Gilberto.
Idziemy.
Nie jest tego warty.
- Kochanie… - Powiedziałaś jej?
Ustaliliśmy, że nie powiesz.
Tak byłoby lepiej. Czemu musiałaś to zrobić?
Rozmawiałyśmy w zaufaniu.
W zaufaniu? Ale kurs aranżacji wnętrz to coś całkiem innego niż praca w policji.
Nie rozumiesz tego?
Kochanie, byli tobą zachwyceni.
Ale jeśli to cię uspokoi, jutro im wyjaśnię,
że to był mój pomysł i nie miałeś z tym nic wspólnego.
Otóż to. Właśnie tak było.
I przez to wyglądam jeszcze gorzej.
Jak jakiś dureń.
- Myślę, że przesadzasz. - Przesadzam?
Tak! Prędzej czy później i tak by się dowiedzieli.
- Wtedy… - Tak.
…kiedy już bym awansował!
A teraz, dzięki tobie, to niemożliwe!
- Możesz mówić ciszej? - Jasne!
Mam o wiele lepszy pomysł.
Boska opatrzność kieruje naszym życiem
i z boskiej woli obracamy się w pył.
Amen.
27 SIERPNIA 1937 - 14 MARCA 1956
UKOCHANA CÓRKA I SIOSTRA
Wybacz mi!
W następnym odcinku…
Wygląda tak samo jak inne.
Jaki wariat chciałby naśladować Negliżownika?
Policja złapała nie tego gościa.
Kapitanie, byłam u Jessiki.
Pokazałam jej wszystkie auta i wybrała to.
Wiesz, co to dla mnie jest?
Pieprzony zbieg okoliczności.
Spóźniłaś się dzisiaj.
Wykonuj swoją pracę, do cholery.
Albo to ja cię zwolnię.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska