Kto mówi?
Jaja sobie robisz? Jest 4.00 rano.
Co?
Zostań tam. Już jadę.
Co się stało? Dokąd idziesz?
Zaczekaj.
Panie detektywie.
Díaz.
Rozmawiałeś o tym z kimś innym?
Nie.
Chciałem jak najszybciej to panu pokazać.
Mów. Co się stało?
Skończyłem właśnie zmianę.
Wracałem do domu.
Ten farmer mnie zatrzymał.
Cholernie mnie wystraszył.
Rozmawiał z kimś jeszcze?
- Nie. Powiedziałem, że się tym zajmiemy. - Dobrze.
Wygląda tak samo jak inne.
Rozebrana. Związana.
Z siniakami na szyi.
Jakby Negliżownik wstał z martwych.
Nie. Jakiś świr zobaczył to w telewizji i zechciał go naśladować.
Nie byłby to pierwszy raz.
Jaki wariat chciałby naśladować Negliżownika?
Sprawdziłeś ciało? Może jeszcze żyje.
Żyje?
Nie ma mowy.
Wyciągnęła już nogi.
Díaz!
Dzwoń po karetkę!
KOBIETY W BŁĘKICIE
Kochanie.
Co się dzieje? Która godzina?
Jeszcze wcześnie.
Jak długo będziesz tu jeszcze spał?
María, nie chcę teraz rozmawiać. Proszę. Jestem zmęczony.
I to bardzo. Potrzebuję snu.
- Ja nie mogę spać. - No tak.
Byłam na pogrzebie Paoli Machado.
Kim jest Paola Machado?
Ostatnią ofiarą Negliżownika.
Czemu tam poszłaś?
Nie wiem.
Jej siostra przyszła do komisariatu. Rozmawiałam z nią.
Pogrzeb był na cmentarzu Dolores.
Natalia też tam leży.
Ostatnio dużo o niej myślę.
W pracy mam wrażenie, że stoi za każdą moją decyzją.
Prawie jakby...
Kochanie?
KATALOG SAMOCHODOWY
Jessica, co u ciebie?
Czego chcesz?
Przepraszam. Byłam w restauracji i twój szef podał mi twój adres.
Proszę tylko o chwilę. Mogę wejść?
Czemu przyszłaś na pogrzeb?
Bo wiem, jak to jest stracić kogoś bliskiego.
- Dokąd ją zabieracie? - A pan to kto?
Detektyw Herrera. Prowadzę tę sprawę.
Próbowano ją udusić liną.
Nie liną, tylko rękami.
Proszę mi coś powiedzieć. Jak mogła przeżyć?
Ma w szyi guza. Mógł ukryć jej tętno.
Może sprawdził, nie mógł go wyczuć i uznał, że ją zabił.
Będzie żyć?
Zobaczymy za parę godzin, po operacji.
Znamy jej nazwisko?
Alma Álvarez. Zidentyfikowała ją przyjaciółka.
- Jaka przyjaciółka? Wciąż tu jest? - Tak, w poczekalni.
- Chodź. - Dziękujemy.
Musimy z nią porozmawiać.
Panie detektywie, Lucas Otero, Independencia.
A gdzie Nacho?
W Kongresie. Teraz ja zajmuję się policją.
Dobrze wiedzieć.
Dostałem wieści,
że w kanale przy autostradzie znaleziono kobietę.
Możecie coś o niej powiedzieć?
- Nie. Nie ma co mówić. - Ale słyszałem, że tam byliście.
- Nie wiem, czy jest w tym szpitalu. - Zobaczmy.
- Lucas, tak? - Tak.
Słuchaj, nie wiem, skąd masz te informacje,
ale jeśli będziemy mieć coś ważnego,
skontaktujemy się z tobą.
Nie puszczaj go, Vaca.
Czy ktoś mógłby chcieć ją skrzywdzić?
Skrzywdzić? Nie, skądże.
Jak długo ją pani zna?
No, odkąd zaczęła pracować w sklepie. Przeniosła się tu prawie rok temu.
Pochodzi z San José del Pacífico. Miała tam problemy.
- Czyli ucieka przed czymś? - Nie.
W każdym razie nic o tym nie wiem.
Nie było jej tam łatwo.
Jacyś krewni? Przyjaciele? Znajomi? Chłopak?
Nie chciała chłopaka.
- No, był jeden taki. - Kto?
Narzucał jej się. Ale ona go spławiła.
Był kilka razy w sklepie.
Co pani może o nim powiedzieć?
Miał brodę.
Co jeszcze?
Proszę pani, w tym mieście są tysiące ludzi z brodą.
Jaki był? Wysoki, niski, szczupły?
- Wysoki, silny i bogaty. - Co jeszcze?
Bogaty? Jak to?
Elegancko ubrany.
Zawsze czysty.
Radziłam Almie, żeby się z nim umówiła.
Pamięta pani, jak się nazywał?
Na pewno pani nie pamięta?
To podstawa, żeby jej pomóc. Rozumie pani, prawda?
Rozpoznałaby go pani na zdjęciu?
Proszę posłuchać.
Wszystko się przyda.
Jeśli coś sobie pani przypomni, proszę o kontakt z agentem Díazem.
Mówiłam już wszystko policji.
Muszę się pakować, bo skasują mnie za ten miesiąc.
Proszę tylko, żebyś pomogła mi zidentyfikować tamto auto.
Po co?
Złapali już Tita Floresa, nie?
I gnije, tak jak powinien.
Tito Flores nie umiał prowadzić.
Co to znaczy?
Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków, ale...
istnieje możliwość, że Tito Flores nie był Negliżownikiem.
Czyli się pomyliliście.
Badamy wszystkie opcje.
Pomożesz mi?
Proszę.
Na cmentarzu widziałam auto z białym dachem.
Zamarłam i nie przyjrzałam się tablicy, ale...
Przyniosłam te wycinki, żebyś mi pokazała, jakie auto wtedy widziałaś.
Kapitanie, byłam u Jessiki.
Pokazałam jej wszystkie auta i wybrała to.
Tę samą markę i model widziałam na pogrzebie.
Ten z okrągłymi światłami po bokach.
Po co wciąż o tym mówisz?
Bo obie widziałyśmy to samo auto.
Tyle że ja ciemnoczerwone, a ona brązowe.
Ale może się pomyliła, bo to była noc.
Jak sądzisz, ile aut z białym dachem jest w tym mieście?
Tysiące.
Wiesz, co to dla mnie jest?
Pieprzony zbieg okoliczności.
Ale gdyby właściciele tego modelu byli już wcześniej karani,
- to by coś znaczyło, nie? - Nie.
A tak w ogóle to się dziś spóźniłaś.
To twoja praca.
Wykonuj ją, do cholery.
Albo to ja cię zwolnię.
Sortuj z Chelą akta do końca zmiany plus trzy godziny.
A w międzyczasie odbieraj telefony.
Zabierz te twoje wycinki.
Proszę pana, pan Cabos zaraz coś ogłosi.
Proszę o uwagę!
Zapraszam do sali głównej.
Mam coś ważnego do ogłoszenia.
No dobrze,
chcę wam powiedzieć,
że po raz pierwszy od 27 lat, kiedy założyłem tę firmę,
jestem gotowy mianować partnera, który pomoże mi nią zarządzać.
Kogoś, kto podziela moją wizję przyszłości.
Kogoś, kto ma talent, pasję
i potrzebne zdolności przywódcze,
żeby zajść dalej, niż mógłbym zajść sam.
Proszę, żebyście razem ze mną pogratulowali...
Miguelowi Ballasto.
Ja? Naprawdę?
Alex, nie miałem pojęcia.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Bez ciebie bym tego nie osiągnął.
- Bardzo się cieszę. - Dziękuję.
Pan Cabos właśnie ogłosił, że awansuje Miguela.
Wybacz mi.
Nie sądziłam...
Nie chciałam...
Mówiłem ci, że tak będzie.
Ale...
nie możesz nic zrobić?
Coś musi być. Możesz na przykład...
Co mam zrobić?
Mam iść do Cabosa i go błagać?
Paść na kolana?
Powiedzieć, że jestem lepszym architektem i to ja zasługuję na awans?
Tego ode mnie oczekujesz?
Właśnie to przy wszystkich ogłosił, kurwa mać!
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić. Dość już powiedziałaś.
Dzwonię, bo wieczorem obchodzimy awans Miguela
i potrzebuję, żebyś mi towarzyszyła.
- Dzisiaj? Ale muszę... - Co musisz, María?
Co musisz, María?
Muszę zostać dłużej, segregując akta.
Posegregujesz je kiedy indziej, ale dzisiaj musisz być tu ze mną.
Wiem, że to ważne, kochanie,
i chcę tam być, ale...
Przynajmniej tyle możesz od siebie dać.
To przez ciebie tak wyszło.
María?
Jest o siódmej.
- Dobrze. - Proszę.
Zobaczę, co da się zrobić.
Przepraszam.
Przyszła pani Vitse.
Niespodzianka.
- Cześć. - Cześć.
Jestem na parę dni.
Z hotelem kiepsko, odkąd go zostawiłeś.
Ale nie po to przyjechałam.
Chciałam cię spytać, czy masz na dzisiaj plany.
Mam już plany...
na dzisiaj.
Wciąż próbujesz uratować swoje małżeństwo, tak?
Będę w sali zebrań z imbecylem, który cię zastąpił.
Dobrze cię widzieć.
Pilarica.
Myślałeś, że idę gdzie indziej?
Dzięki, że jesteś.
A Clara gdzie? W pracy?
Nie pracuje.
Jest raczej domatorką, tak?
Udziela się w szpitalu dla dzieci.
Przejdziemy się?
Policja mnie olewa.
Powiedz kto. Dopilnuję, żeby wiedzieli, z kim zadzierają.
Wczoraj znaleźli w kanale kobietę.
Nie żyje?
Jest na OIOM-ie.
Detektywi nic mi nie powiedzieli,
ale pielęgniarka potwierdziła, że tam leży.
Podobno ktoś ją dusił.
I posłuchaj tego.
Znaleziono ją w bieliźnie.
Kurde. To Negliżownik.
- Niekoniecznie. - Co?
- Niekoniecznie? - Mógł go naśladować.
Kiedy taki zabójca przykuwa uwagę mediów,
niektórzy degeneraci zaczynają robić to samo.
Tak było z Kubą Rozpruwaczem.
Nie! Mówiłyśmy im, kurwa!
I nikt nas nie słuchał.
Wiem, ale nie można niczego zakładać.
My nie zakładamy,
robi to policja, od kiedy aresztowali Tita.
- Z kim rozmawiałeś? - Z Herrerą.
Musimy zobaczyć akta
i tylko Gabina może je zdobyć.
Hej, Sofi.
Potrzebuję analizy liny Almy Álvarez.
Jak najszybciej, proszę.
Dziękuję.
Jak mój brat, który przywrócił miastu bezpieczeństwo?
Dobrze.
- Jestem zajęty, jasne? - Wyglądasz na zmęczonego.
Wiesz, co się dzieje, kiedy nie sypiasz.
To nie twój problem.
To niesprawiedliwe.
Jeśli szukasz sprawiedliwości, to pomyliłaś miejsca.
Powinieneś z kimś porozmawiać.
Dobra, nie gadajmy o twoim zdrowiu.
Opowiedz mi o sprawach, jak za dawnych czasów.
Jakich czasów?
Kiedy nie byłaś plotkarą?
Bo wszystko, co się tu dzieje opowiadasz swoim koleżankom, nie?
Kim jesteś?
Herrerą czy błękitną?
Obudziła się.
Zastanów się nad tym.
Wyjdź z mojego biura.
Brawo, Gabina. Co my tu mamy? Alma Álvarez...
Widzicie, jak pasuje?
Duszona, znaleziona w bieliźnie.
Stopy i ręce związane liną.
Zlecili laboratorium analizę
i jeśli lina okaże się ta sama,
nie będzie wątpliwości.
Negliżownik nadal żyje.
Analizę robiłaby Sofía.
Jak dobrą jest przyjaciółką? Może mieć problemy.
Nie wiem, jak dobrą,
ale tylko ona ma dostęp do tej informacji.
Mój brat myśli, że to naśladowca.
- To nie ma sensu. - Lucas też tak sądzi.
Ponoć tak się dzieje, kiedy mordercy zyskują sławę.
OBRAŻENIA KRTANI
Zablokowała się.
Mogę ją naprawić.
- Dawaj. - Uwaga na oryginały.
Musimy oddać je w takim samym stanie.
Wiemy, że Tito nie zabił tamtych kobiet.
Dlaczego więc naśladowca?
Mówię tylko, że jest taka możliwość.
Nie tylko mój brat tak sądzi. Lucas też.
Właśnie. Zaczęło się od Kuby Rozpruwacza.
Co? Tak mówią.
Tu coś jest.
Rozmawiali z Berthą Courą, koleżanką Almy z pracy.
Powiedziała, że w sklepie odwiedzał ją mężczyzna.
Czyli ile razy tu był?
Ostatnim razem mocno się zdenerwował.
Dlaczego?
Było widać, że nie podobała mu się odmowa.
Wczoraj mocno złapał ją za ramię.
Myślicie, że to on?
Przepraszam. Nie mogę przestać płakać.
Nie przepraszaj. To nie twoja wina.
- Napijesz się wody? - Poproszę.
Alma przeżyje, prawda?
Lekarze robią, co w ich mocy.
Zawsze była dobrą przyjaciółką.
Co rozumiesz przez „dobrą przyjaciółkę”? Możesz dać mi przykład?
Mam dwoje dzieci i kiedy pojawiały się problemy,
brała moją zmianę, żebym mogła wyjść.
Dziękuję.
Bertha, wiesz może, czy ten mężczyzna miał takie auto?
Nigdy nie widziałam żadnego.
Podpisał się może kiedykolwiek na paragonie albo czeku?
Nie. Płacił gotówką.
Chociaż...
dał mi wizytówkę dla Almy.
Oczywiście, przekażę jej.
Zobaczmy.
Jej mina sugerowała, że pewnie ją wyrzuci.
- Juan Domingo Callos Robles. - Tak.
- Masz książkę telefoniczną? - Tak.
Musimy powiedzieć o tym Gerardowi.
Bo ostatnio tak świetnie poszło?
To co robimy? Anonimowe zgłoszenie?
Większość takich zgłoszeń jest fałszywa.
Nie sprawdzą tego.
Coś musimy zrobić.
Wiesz, że nie potraktują nas serio, nie?
Ale wiesz, kogo potraktują? Berthę.
Może zadzwonić na policję
i powiedzieć, że kiedy ten facet kupował buty,
zostawił dla Almy wizytówkę.
To mi się podoba.
Najwyższa pora, kochana.
Przerwa obiadowa się skończyła. Wracasz na komisariat?
Jadę do domu przygotować się na imprezę Alejandra.
Urywaj się tak dalej, a cię zwolnią.
To dla niego ważne.
A twoja praca jest ważna dla ciebie. Zadzwoń i powiedz, że musisz zostać.
Nie dostał przeze mnie awansu.
Więc jeśli ty stracisz pracę przez niego, to co?
Jak to działa? Będziecie kwita?
- Nie rozumiesz mnie. - Nie?
- Nie. - Nie?
Najwyraźniej.
Chcesz chyba zaprzepaścić wszystko, na co pracowałaś.
Idź do domu, usiądź i cały dzień czekaj.
Tak?
Przez cały czas wspierałaś tego dupka.
On powinien wspierać ciebie.
Zastanów się.
Pamiętam, że dał jej wizytówkę.
Znalazłam ją w koszu na śmieci.
Halo? Herrera.
Panie detektywie, mam już wyniki.
Powiedz, co odkryłaś, proszę.
Nie spodoba się to panu.
Linę zrobiono ręcznie.
Z tego samego włókna co pozostałe.
I ma taki sam splot.
Ile różnych typów liny można zrobić z tego samego włókna?
W tym przypadku jeden.
Mówisz, że to dokładnie ta sama lina, którą znaleziono na innych ofiarach?
Mówię, że Negliżownik wciąż jest na wolności.
Chcę zobaczyć raport.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Co robimy?
Mam dobre wieści.
Bertha Coura, przyjaciółka ofiary, złożyła właśnie zeznanie.
Dała nam nazwisko buca, który nagabywał dziewczynę.
Juan Domingo Callos Robles.
Siedem skarg o napaść.
Jedna próba gwałtu. Ale za każdym razem go puszczali.
To jego adres?
Jedziemy.
Dorwiemy tego skurwiela.
Przestań mnie śledzić.
Mówię to po raz ostatni.
To twoja wina, że pozwolenia nie były autoryzowane!
Twoja wina!
Czy ty rozumiesz, co mi mówisz?
- Że policja... - Tak, wiem, co ci mówię.
Policja złapała nie tego gościa.
- Potrzebuję przysługi. Patrz tu. - Co?
Patrz na mnie. Musisz iść do detektywa Herrery
i poprosić go o ponowne otworzenie sprawy.
Wiesz, co robią w tym kraju dziennikarzom, którzy fikają policji?
Że niby nie wiem?
A ty nie wiesz, jak to jest być kobietą i mieć świadomość, że ten chuj grasuje!
Dobra. Porozmawiam z nim.
Lucas.
O co chodzi?
Wiem, że masz dziewczynę.
Dla mnie spoko.
Jeśli nie chcesz mnie już widzieć, powiedz mi to wprost.
Mam dziewczynę.
Nie chcę cię już widzieć.
Proszę.
Panowie, chcemy go mieć żywego.
Wybijemy z niego prawdę pięściami.
- Będzie się stawiał? Wiecie, co robić. - Tak jest.
Policja!
Jest ktoś w domu?
Czego chcecie?
López, skup się. Wchodzimy!
María?
W porządku?
Tak.
Coś ty sobie myślała?
Jak mogłaś sama za nim pojechać?
Nie wiem.
Nie myślałam.
Nie myślałaś?
Wiesz, że mógł cię zabić?
Tak.
Po prostu...
to nie tak, że zamierzałam go śledzić.
Chciałam tylko wiedzieć, czy ma auto z białym dachem.
Ale wtedy wyszedł, zobaczyłam go i...
nie wiem, co mi się stało.
Obiecaj, że już nigdy nie zrobisz takiej głupoty sama.
- Dobrze. - Przysięgnij, do cholery.
Przysięgam.
Chodźmy. Auto zrobią dopiero na jutro.
- Muszę jechać na komisariat. - Nie. Już nie musisz.
Ángeles wzięła twoją zmianę, żebyś mogła iść z Alejandro.
- Naprawdę? - Tak.
- Już prawie siódma. Chodźmy. - Dobrze.
Wsiadła do brązowego auta.
- Z białym dachem... - Tak, już pani mówiła.
Ale nie pamięta pani marki?
Było takie jak to.
Dokładnie ten model?
Tak.
Prowadzą podejrzanego.
W sprawie tej kobiety z wczoraj.
To on?
O Boże. To on.
María mówiła, że go nie macie.
- Czemu to zrobiłeś, skurwielu? - Dość tego!
- Zabierzcie tę wariatkę! - Obyś zdechł, gnoju!
- Puszczaj! - Zabierzcie ją!
- Oby zdechł! - Hej!
- Puśćcie mnie! - Proszę się uspokoić.
To świadek w sprawie oszustwa. Innej.
- Vaca, przynieś wodę. - Lepiej zioła.
W porządku?
Wiemy, że byłeś w sklepie co najmniej cztery razy.
Nagabywałeś ją, dupku.
A ostatnim razem jej groziłeś.
To nie zbrodnia, nie?
Masz rację.
To nie zbrodnia.
Ale to już tak, mendo.
Co to ma wspólnego ze mną?
Ty mi powiedz.
Myślicie, że ja to zrobiłem?
Gdzie, do kurwy nędzy, byłeś we wtorek w nocy?
W moim domu w Cuernavace z Aną Nuñez.
A kim jest Ana Nuñez?
- Moją narzeczoną. - Narzeczoną.
A wie o Almie?
Nie ma co wiedzieć.
Powiedz mi coś, skurwielu.
Związujesz je przed tym czy po tym, jak je udusisz?
Mam tego dość. Chcę iść do domu?
Masz się za twardziela.
Bo myślisz, że nie żyje.
Ale coś ci powiem, chujku.
Ona żyje.
Rozpozna cię.
I zgnijesz, kurwa, w więzieniu.
Żartujesz?
Nawet nie jest martwa.
Wiesz co?
To ty pożałujesz, dupku.
Kiedy z tobą skończę, nic ci nie zostanie.
Dobry wieczór. Dziękuję.
Nie ma żadnych wgnieceń, tak?
- Wyglądasz pięknie. - Tak?
- Gotowa? - Gotowa. Hej!
Dziękuję.
Dlaczego mi pomagasz?
Nadal mam go za palanta, ale jeśli mówisz, że się zmienia,
to ci wierzę.
María! Chodź.
- María. - Esme.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Gratulacje dla Miguela.
Dziękuję, kochana.
To była niespodzianka.
Kiedy zadzwonił, z emocji upuściłam patelnię.
Wyobrażam sobie.
Miguel był pewny, że to będzie Alejandro.
Nigdy nie przypuszczał, że będzie szefem swojego mentora.
Tak czy siak...
Podoba mi się twoja fryzura. Bardzo ładna.
- Dziękuję. Widziałaś Alejandra? - Nie.
Przyszliśmy na czas, ale go nie widziałam.
To dziwne.
Cześć.
Potrzebujesz pomocy?
Nie.
Nie przeszkadzam ci tu?
Nie.
Twój brat przesłuchuje Juana Callosa.
Tak.
Nie lubi się mylić.
Ani słuchać innych.
Nie.
Nie jesteś taki sam.
Nie, raczej nie.
Jesteś bardzo szczera.
To raczej rzadkie.
A ty nie jesteś?
Nie tak, jak bym chciał.
To smutne.
Po prostu...
nie zawsze mówię to, co naprawdę chcę, co naprawdę myślę.
Dlatego pakuję się w kłopoty.
A ja dlatego, że mówię to, co naprawdę myślę.
Moja babcia mówi, że nie każdy chce wiedzieć, co mam w głowie.
Ja akurat bym chciał.
Co sądzisz?
Zobaczmy.
Rany! Podoba mi się.
Jest idealny... na festyn miejski.
Tylko to wzięłam ze sobą.
Mogę pożyczyć ci swoją marynarkę.
Rozmawiałam z Ángeles.
Nadal przesłuchiwali typa, który zaatakował Maríę.
Martwisz się, że to może być Negliżownik, nie?
Dlaczego miałabym się tym martwić?
To by znaczyło, że twój brat nie jest idealny.
Powiesz mi, kurwa, gdzie naprawdę byłeś wtorkowej nocy.
Myślisz, że jeśli będziesz ciągle zadawał te same pytania,
to powiem coś innego?
Będziesz gadał, zjebie.
- Puść mnie. - Chodź na chwilę.
Czego chcesz?
Chodź na chwilę.
Jego alibi jest mocne.
Ana Nuñez potwierdziła, że od 18.00 byli w Cuernavace.
Nie pierdol.
Pewnie kryje tego skurwiela.
Nie, bo nie byli sami.
Był tam też jego tata.
No i?
Kim jest jego tata?
Tak się składa, że to sędzia Callos.
Musimy go puścić.
Kurwa mać!
- Co jest? - Mówi Lucas Otero.
- Poznaliśmy się w szpitalu. - Wiem. Czego chcesz?
Mam informację, którą chciałbym potwierdzić.
Ta kobieta, którą znaleźliście w kanale,
była wtedy w szpitalu, prawda?
Powiedz mi dokładnie, czego chcesz.
Podobno znaleziono ją ze związanymi rękami i stopami.
To brzmi, jakby Negliżownik wciąż grasował.
Posłuchaj.
Jeśli opublikujesz tę informację,
utrudnisz trwające śledztwo.
Rozumiesz, nie?
Ludzie mają prawo wiedzieć.
Dzięki takiej historii twoja kariera może wystrzelić, nie?
- Z całym szacunkiem, nie zna mnie pan. - Słuchaj, mały.
Ty też mnie nie znasz.
Rozumiemy się?
Kurwa jego mać!
- Hej. - Hej, jak tam?
- Dobrze, a u ciebie? - Też.
Pamiętasz mnie?
- Pewnie! - Naprawdę.
Cześć.
Nie chcę przeszkadzać, ale to nie ty jesteś na okładce Gran Hogar?
- To ty, prawda? - Tak.
Czytałem ten artykuł i cię rozpoznałem.
Był bardzo interesujący.
Nigdy wcześniej nie spotkałem nikogo sławnego.
Na przykład kogo?
Ciebie.
Mogę postawić ci drinka?
Dziękuję, ale nie, dziękuję.
Przepraszam.
Dobranoc.
To nie było zbyt miłe.
Zasada numer jeden. Nigdy nie bierz drinka od pierwszego faceta.
Dlaczego?
Nie wiem. Wszyscy mają swoje zasady. Taka jest moja.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Mamo, jest tam Alejandro?
Nie. Jest na przyjęciu.
Gdzie ty jesteś?
Na przyjęciu.
Już od jakiegoś czasu. Nie ma go tu.
Ale mówił mi, że nie idziesz.
W końcu poszłam i nie mogę go znaleźć.
Jeśli go tam nie ma, to pewnie jest w drodze.
Dzieci!
- Powiedz mu, że musiałam wrócić do pracy. - Dość.
María.
Serio jesteście z policji?
- Próbujemy być. - Jak to?
Więcej szacunku.
Stoi przed wami funkcjonariuszka Gabina Herrera,
która jest bez wątpienia najlepszą policjantką w mieście.
A jak zakładasz komuś kajdanki?
Łapiesz tego kogoś,
- zginasz mu ramię... - Nie wyjaśniaj.
Pokaż to na mnie.
- Na pewno? - Tak.
- Chodź tu. Daj rękę. - Rękę?
Odpręż się i...
Spokojnie. Bawią się tylko.
- Uważaj, o co prosisz, Dario. - Spoko. Dobra jesteś.
- Zatańczymy? - Tak.
- Idę do łazienki. - Dobra.
Zaraz wracam.
- W porządku? - Tak.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Chcesz się przewietrzyć? - Tak.
- Ale miło! - Gorąco tam, nie?
Tak.
Świetnie tańczysz.
- Nie. - Tak.
Naprawdę.
Dzięki.
Nie.
Spokojnie. Wszystko gra.
Czekaj!
Wszystko w porządku.
Czekaj!
Czekaj! Nie!
- Już dobrze. - Czekaj!
Nie!
Co z tobą?
Hej, zostaw ją.
A ty co, chujku?
Co z tobą?
Co się stało?
- Co jej zrobiłeś? - Nic! Uderzyła mnie.
- W porządku? - Co jest?
- Nic. - Dzięki.
Chcesz wracać?
- W porządku? - Wal się, zjebie.
- Ale co się stało? Nic nie zrobiłem! - Chodź.
Sam wiesz... baby.
To nie był on. Miał alibi.
To niemożliwe.
Czyli wracamy do punktu wyjścia.
Przyjęcie się skończyło?
Tak. Wcześniej, niż myślałam. Dziękuję, że mnie zastąpiłaś.
- Tak robią dobre przyjaciółki. - Ángeles, jesteś super.
Dziękuję.
Mam odebrać?
Nie. Idź odpocząć.
Zrobiłaś już dużo.
Do zobaczenia.
Komisariat, dobry wieczór.
Tak. Słucham.
Dobrze. Oczywiście.
- Cześć. - Cześć.
- Jak u ciebie? - Dobrze.
A u ciebie?
Teraz świetnie.
Komisariat, dobry wieczór.
Chcę rozmawiać z policjantem.
Jestem policjantką.
Ty jesteś policjantką? Nie powinnaś być w domu z rodziną?
Kto mówi?
Mówią na mnie...
Negliżownik.
W następnym odcinku...
- Widocznie się pomyliliśmy. - „My”?
Ufamy panu.
Zebrałam dane możliwych właścicieli. Tylko jedno przykuło moją uwagę.
Coś nam umknęło.
Chcemy ogłosić, że weszliśmy
w tak zwaną drugą fazę śledztwa.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska