Komisariat, dobry wieczór.
Chcę rozmawiać z policjantem.
Jestem policjantką.
Ty jesteś policjantką?
Nie powinnaś być w domu z rodziną?
Kto mówi?
Mówią na mnie Negliżownik.
Kurwa, Herrera. Wystraszyłeś mnie.
Czy to nie może poczekać do jutra?
Znaleźliśmy kolejną ofiarę.
Almę Álvarez.
Próbowano ją udusić.
Żyje.
Myślimy, że to Negliżownik.
Niedobrze być samą.
Nie jestem sama.
Nie mówię o tobie.
Mówię o Almie Álvarez.
Tak czy inaczej, tamten problem został już rozwiązany.
Co jej zrobiłeś?
Traktujecie mnie jak drobnego przestępcę.
Nie widzicie mnie. Po prostu nie bierzecie mnie na serio.
Myślicie, że nazywając jakiegoś idiotę moim imieniem, sprawicie,
że przestanę zabijać?
Proszę, powiedz mi, co jej zrobiłeś.
To, co zawsze robię.
I co będę robił dopóty, dopóki nie potraktujecie mnie poważnie.
Aresztowaliśmy Margerita Floresa.
Mieliśmy dowody.
Widocznie się pomyliliśmy.
„My”, kretynie? „My”?
Myśleliśmy, że to naśladowca,
ale mamy dość informacji, żeby uznać...
Czekaj, Herrera.
Mówisz, że zrobiłem z siebie idiotę
podczas konferencji prasowej i okłamałem cały naród?
Tak?
Szpital Juárez.
Proszę posłuchać.
Pacjentka z sali 503 jest w niebezpieczeństwie.
Proszę sprawdzić.
Proszę mnie posłuchać.
Jesteś tam? Nie każ mi gadać do siebie, ty suko!
Tak, jestem. Przepraszam.
Przepraszam.
Nie lubię podnosić głosu.
Pytałem, czy naprawdę sądzicie, że Flores był do tego zdolny.
Przyznał się.
Powiedz mi coś. Jak wyciągnęliście z niego zeznania?
Pobiliście go?
Nie, szefie.
Kiedy Margarito Flores zobaczył zdjęcia,
jego reakcja wskazywała na to, że je zabił. Poza tym...
z własnej woli podpisał zeznanie.
Będzie więcej ofiar, gnoju.
Ale to nie jedyny problem.
W Independencii jest dziennikarz,
który wie więcej, niż powinien.
W każdej chwili może coś opublikować,
a ja potrzebuję, żeby dał mi pracować w spokoju.
A ja potrzebuję, żebyś znalazł Negliżownika.
Wszystko jest na widoku,
ale nie widzicie tego, czego nie chcecie widzieć.
- Czego nie chcemy widzieć? - Nie.
Nie wykonam za was tej roboty.
Wy róbcie swoje, a ja będę robił swoje.
Nie mieszajmy tego.
Wiem, że Tito Flores nie mógł zabić tamtych kobiet.
Dlaczego?
Bo nie był skrupulatny.
Nie był spostrzegawczy.
Negliżownik jest.
Dziękuję.
Tylko ja je widzę.
Dlatego byłeś na pogrzebie Paoli?
Proszę pani?
Tak.
Próbowaliśmy ją reanimować,
ale niestety Alma Álvarez zmarła.
KOBIETY W BŁĘKICIE
To pewnie jakiś dureń się bawił.
Znał nazwisko Almy Álvarez.
Kazałem ci zostawić tę sprawę.
Kazał mi pan też odbierać telefony i to robiłam.
Zaniedbując męża i dzieci.
Wykonywałam polecenie, kiedy zadzwonił, więc proszę nie mówić mi, że...
Miałaś odbierać telefony,
a nie wierzyć pierwszemu zjebowi, który zadzwoni.
- W domu w porządku? - Nie pańska sprawa!
Nie moja, ale to ty histeryzujesz.
A co mam robić?
Rozmawiałam z kimś, kto podał się za Negliżownika i zabójcę Almy.
A w szpitalu powiedzieli mi, że właśnie zmarła.
Posłuchaj. Pozwól, że to sprawdzę, ale sama się w to nie mieszaj.
Jeśli ktoś się dowie, to koniec. Tego chcesz?
Wiem, jaką siłę ma wiara w to, że coś jest prawdą, ale...
nie wierzę, że to mówię,
ale zasady po coś są.
Jako twój szef wydaję ci polecenie, żebyś odpoczęła.
Proszę.
Po co mi to?
Żebyś mogła stawić czoła temu, co czeka w domu.
Fajnie było na imprezie?
Nie, nie było fajnie.
Czyli poszedłeś.
Tak, pewnie.
Ja też. Ale cię nie widziałam.
Długo nie zostałem.
Więc gdzie byłeś?
Jak to „gdzie byłem”?
Jest prawie 3.30 rano.
Gdzie byłeś?
Poszedłem do klubu z klientami.
A co?
Nieważne.
María, mówię ci prawdę.
W porządku. Zamknij drzwi.
Myślałem już, że poszłaś do konkurencji.
Sto lat, mała.
Dziękuję bardzo.
Jak będziesz świętować?
Tak jak zwykle. W domu, z rodzicami i braćmi.
Mam coś specjalnego.
- Tak? - Tak.
Tort brzoskwiniowy.
Lekarz dyżurujący powiedział, że zmarła w środku nocy.
Niewydolność oddechowa.
Jak, do cholery, mogło do tego dojść w szpitalu?
Skąd mam wiedzieć?
Miała w szyi guza. Może się udusiła.
Nie.
Usunęli go w trakcie operacji.
Wiemy coś o jej rodzinie?
Są spoza miasta.
- Jeszcze z nimi nie rozmawialiśmy. - I nie rozmawiajcie.
Nikomu nic nie mówcie. Jasne?
Komisariat był pusty. Byłam sama.
Chyba stąd ta mina.
Źle spałam.
Będziemy musiały coś zrobić,
bo jeśli policja nie wznowi śledztwa, Negliżownik będzie zabijać.
Rozmawiałam z Romandíą. Obiecał pomóc.
Uważaj. To, że jest naszym przełożonym, nie znaczy, że jest po naszej stronie.
Znacie niemiecki?
Gdzie wejście muzeum?
- Gdzie jest wejście... - Gdzie jest...
- ...do muzeum. Tak się mówi. - Dziękuję.
Ja wiem. Zaprowadzę panią.
- To co wiemy? - Że ma auto z białym dachem.
Super. Wiesz, ile aut z białym dachem jeździ po tym mieście?
Nie mamy rejestracji ani dostępu do śledztwa.
Jak poznamy, że to jego?
Jest jeden sposób.
Jaki?
Nasza praca polega głównie na segregowaniu akt,
więc nikt się nie zdziwi, że o jakieś poprosimy.
Przeprowadzimy czyszczenie danych,
filtrując je według roku produkcji, miejsca rejestracji
i weryfikując pod kątem uprzedniej karalności, płci, wieku...
To zajmie mnóstwo czasu.
Ale jest to jakiś pomysł. Co sugerujesz?
Wiemy, że w tym kraju na policję działa tylko presja mediów.
Czyli pójdziesz do Lucasa.
Co tak patrzysz?
- Ponoć nie chce cię widzieć. - A może ja jego?
Poza tym tu nie chodzi o Lucasa i o mnie.
- Co mu powiesz? - Prawdę.
Że policja ukrywa śmierć Almy.
Nie wiesz tego. Nie jesteś lekarką.
Jedyne, co osiągniesz, to że policja źle wypadnie.
Z tym nie potrzebują mojej pomocy.
- Szefie? - Wejdź, Lucas.
Usiądź.
Dzwonił do mnie Emilio Escobedo.
Poprosił, żebyśmy wstrzymali się parę dni z publikacją twojego artykułu.
Ludzie muszą wiedzieć o Negliżowniku.
Tak, Lucas.
- Nie, przecież... - Proszę cię.
Musimy pozwolić im pracować?
Zanim się zdenerwujesz, mam dla ciebie propozycję.
Wszyscy mówią teraz o seryjnych mordercach.
Goyo Cadenas wydaje książkę, którą napisał w więzieniu.
Kim jest Goyo Cadenas?
- Nie śpieszyłeś się. - Ano.
Przyszedłem, kiedy mogłem. Nie jesteś tu moim jedynym kumplem.
Sam w to nie wierzysz.
Dobrze wyglądasz.
A ty beznadziejnie.
Jakbyś miał na głowie mopa.
A te wąsy?
Wyglądasz jak buldog. Serio.
Przestań.
Myślisz, że jakaś kobieta zwróci na ciebie uwagę?
Dobra, dość. Nie przyszedłem o tym gadać.
W takim razie zapomnij.
- Nic ci nie powiem. - Nawet nie wiesz, o jaką sprawę chodzi.
Nieważne.
Nie jesteś już detektywem.
Alma Álvarez.
Okoliczności nie przypominają ci innych ofiar Negliżownika?
Nie, bo Alma Álvarez zmarła przez niedotlenienie.
Mówię o tym, jak ją znaleźli.
Nie powinienem ci tego mówić,
ale Negliżownik zadzwonił na komisariat.
Co ty gadasz?
Nie zgrywaj głupa, Uriel. Znam cię.
Mówisz mi, że jesteś całkowicie pewny, że Negliżownik nie żyje?
Ja też nie.
Nazwisko nieznane.
Pilar Valdez.
Arantza Ruiz.
Lucía Martínez.
Nora Menéndez.
Paola Machado.
Alma.
- Dzień dobry. - Przepraszam.
Nie zostawiaj tu tego, Ronald.
Dobrze, zaraz wracam.
- Dzień dobry. Jak się pani miewa? - Dobrze, dziękuję.
Wczoraj mój szef zostawił tu płaszcz.
- Niczego nie ma. - Może pani sprawdzić?
Jest bardzo roztargniony i mógł go gdzieś zawieruszyć.
Ale jest członkiem tego klubu. Nazywa się Alejandro de la Torre.
Nie mogę podać pani tej informacji.
Może sprawdziłaby pani w rejestrze odwiedzin.
A nuż znalazłybyśmy jego nazwisko.
Do widzenia pani.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Ronaldo!
Mówiłam ci, żebyś tu tego nie zostawiał.
Teraz ty wytłumaczysz się kierownikowi.
- Dobrze. - Nie mogę.
Hej. Jest tu kto?
Zrobiłaś to sama w dwie godziny?
Godzinę i 54 minut.
Co tam masz?
Testament mamy? Zostawia ci wszystko?
To nic takiego. Co tam?
Spoko. Każdy ma tajemnice.
Ważne, że Ángeles znalazła wśród właścicieli aut nazwisko.
Chodźmy do Romandíi.
- Dlaczego do niego? - Bo tylko on może iść do Gerarda.
Poza tym nam pomaga.
Romandía pomaga tylko sobie.
Był gotów dla nas odejść.
Wierzysz w to?
Wie, że jeśli nas zwolnią, to jego też.
Nikt go tu nie chce.
Właśnie dlatego mu ufam.
Nie wiem, czy można polegać na mężczyznach, którym ufasz.
Idę!
- Otworzysz? - Za chwilę!
Chcę się położyć. Jestem zmęczona.
Kochanie?
Co tam robiłeś?
Nic. Sprzątałem bałagan.
Chodź. Chcę ci coś pokazać.
Poczuj, jak twoje dziecko kopie.
Połóż tu rękę.
Czujesz?
Zobaczmy.
Gerardo, czemu nadal to robisz?
Kończyłem to porządkować, ale spokojnie. Sprawa jest zamknięta.
Może pójdziemy na spacer?
Zostaw to.
Co?
Co jest, Gerardo?
- No co? - Może się połóż?
Spacer dobrze ci zrobi, kochanie. Gerardo.
Przepraszam. Muszę iść.
Dokąd, Gerardo?
Pokazujemy to panu, bo panu ufamy.
Zmieniłyście to miejsce w swoją osobistą centralę?
Jestem pod wrażeniem.
Pod wrażeniem w sensie „dobra robota"
czy w sensie „jesteście zwolnione"?
W sensie
„módlcie się, żeby nikt na górze się o tym nie dowiedział".
Co jeszcze macie?
Negliżownik jeździ jednym z takich aut.
Wiemy, że w kraju jest 3452 egzemplarzy tego modelu z białym dachem.
W naszym mieście liczba spada do 1826.
Wciąż za dużo.
Dlatego zebrałam dane możliwych właścicieli, modeli i lat.
Wykluczyłam auta zarejestrowane na kobiety i osoby z niepełnosprawnością,
a potem sprawdziłam, kto z reszty ma uprzednią karalność.
Głównie przemoc wobec kobiet.
Dwadzieścia sześć nazwisk, ale tylko jedno przykuło moją uwagę.
Andrés López.
Ma sporo mandatów za parkowanie, przekraczanie prędkości i brawurową jazdę.
Skupiłbym się raczej na tych, którzy byli karani za przemoc domową.
Ja nie.
Z całym szacunkiem.
Siedem tygodni temu Andrés López przestał dostawać mandaty.
Na tydzień przed pierwszą ofiarą.
Jeśli zabijasz, to się pilnujesz.
Nie chcesz, żeby zatrzymała cię drogówka.
- Gdzie znajdę tego wzorowego obywatela? - W tym problem.
Na razie mamy tylko numer skrzynki, a potrzebujemy nakazu.
Zajmę się tym.
URZĄD POCZTOWY
- Proszę bardzo. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Kapitan Octavio Romandía.
W czym mogę pomóc, panie kapitanie?
W bardzo wielu sprawach.
Na początek proszę otworzyć skrzynkę B-403 na nazwisko Andrés López.
Potrzebuję nakazu, żebym mogła...
Wiedziałem, że jest pani porządna.
Mogę coś pani zdradzić?
Słucham.
Myślę, że to Negliżownik.
- Nie mówi pan poważnie. - Ależ mówię.
- López, tak? - López.
Chwila.
Nie było go tu od siedmiu tygodni.
O kurczę.
Dziękuję za pomoc, kochana.
Świetnie.
Córeczko.
Sto lat, Gabina.
Dzięki, mamo. Jestem za wcześnie? Patrz.
- Z kim rozmawiasz, Tomasa? - Z nikim!
- Mogę wejść? - Jeszcze nie, skarbie.
Niech sytuacja bardziej się uspokoi.
Co ty tu robisz?
Dobrze wiesz, co tu robię.
- Nie jesteś tu mile widziana. - Nie mów tak do siostry.
Chcesz imprezki?
Zorganizuj ją sobie z koleżankami. No już.
Wracaj do środka.
Do środka, mówię!
- Tak jest. - „Tak jest”. Idź.
Kochanie,
nie myśl, że nie wiem, jakie to dla ciebie ważne.
Ale to twój tata, Gabina.
Bądź cierpliwa.
- Tomasa, mówię do ciebie! - Idę.
Kochanie...
przepraszam cię.
Wszystkiego najlepszego. Wybacz mi.
Gabina!
Ty gnoju!
- Uważaj, Loczku. - Przepraszam.
Sto lat.
Dziękuję.
Mam coś dla ciebie. Trochę tandetne, ale przypomina mi ciebie.
Nie jest tandetne.
Ale szkoda, że wyrzuciłam tort.
Hej, nie słuchaj ich.
Rób dalej to, co robisz.
To bardzo ważne.
Byłeś w domu?
Wiedziałeś, że mnie nie wpuszczą i nic nie powiedziałeś?
Co miałem powiedzieć, Loczku?
Nie słuchają mnie.
Mogłeś chociaż spróbować.
Gabina!
Cześć, María. Chcę ci coś powiedzieć o Gabinie.
Dam ci spokój.
Mąż mnie chyba zdradza.
Znowu.
To powszechne.
W Meksyku wskaźnik recydywy wynosi 27%,
więc szanse na to, że do tego wróci, są bardzo wysokie.
To nie jest sprawa.
To moje życie.
Tak.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
To nie twoja wina.
Skąd mogę wiedzieć, czy znowu to robi?
Czy po pierwszym wykroczeniu nastąpiła jakaś zmiana w jego zachowaniu?
Na początku tak, ale...
potem już raczej nie.
Czy kiedykolwiek okazał skruchę z powodu popełnionego wykroczenia?
Nie.
Czy przynajmniej się do niego przyznał?
Nie.
W takim razie szanse, że do tego wrócił, są bardzo wysokie.
Ale jeśli chcesz mieć pewność, powinnaś go spytać.
Co chciałaś mi powiedzieć o Gabinie?
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam A kto? Gabina!
Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję.
Czegoś brakuje.
Brawo! Super, Gabina.
Dziękuję.
Skąd wiedziałyście?
- Powiedziałaś nam pierwszego dnia. - Pamiętałaś!
Ja nie. Ale ona tak.
Tak, 6 kwietnia 1945 roku. Wtedy się urodziłaś.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Sto lat.
Wszystko już sprawdzaliśmy.
Coś nam umknęło.
Co znaczy „169”?
Słuchaj, to może być zbieg okoliczności.
Znak na drzewie w parku publicznym.
Każdy mógł go zrobić.
Pewnie był tam, zanim znaleźliśmy ciało.
Gerardo.
Gerardo!
Wiem, że jesteś pod presją.
Ale nie powinniśmy tu być.
W tym momencie powinniśmy wyjść przez te drzwi,
zacząć zbierać fakty i nie fantazjo...
Chodź tutaj.
Proszę bardzo.
169.
Kochanie, przyszła Valentina. Myślałyśmy, że będziesz wcześniej.
Powinnyśmy zrobić szkołę, jak...
Cześć.
Co?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dasz nam chwilę?
Chodzi o pracę.
Same nudy.
- Jasne. - Okropne.
Dobrze.
- Czuj się jak u siebie. - Dzięki.
Lubię ją.
Mów, co masz powiedzieć, i idź.
Negliżownik zadzwonił na policję.
Dobry wieczór.
Ale niespodzianka.
Co tu robisz?
Gdzie wczoraj byłeś?
Mówiłem ci.
W klubie.
To nieprawda.
Tak.
No tak. Nie poszedłem do klubu.
Tylko do kabaretu.
Nie mówiłem ci, bo wiedziałem, że będziesz zła.
Z kim tam byłeś?
Z klientami.
Jakimi?
María, proszę.
To nieważne.
- Czemu kłamałeś? - Powiedziałem ci czemu.
- Mów prawdę! - Powiedziałem!
Dlaczego?
Bo kiedy miałem wejść na przyjęcie, poczułem się upokorzony.
Bo latami walczyłem o awans, który straciłem.
To była moja przyszłość. Nasza. A ty miałaś to gdzieś.
Myślisz, że mam gdzieś naszą przyszłość?
No to dlaczego musiałaś powiedzieć, że jesteś policjantką?
Wiedziałem, że tak będzie. Wiedziałem.
- Wymsknęło mi się. - To do ciebie niepodobne.
Dlaczego?
Widziałam jej szczęście.
Widziałaś jej szczęście?
Szczęście, że znalazła coś, dzięki czemu czuła się dobrze.
Coś poza byciem matką albo żoną.
A ona widziała to we mnie.
Spytała mnie w zaufaniu i jej odpowiedziałam.
I przedłożyłaś to ponad naszą rodzinę. Zdajesz sobie z tego sprawę?
Nie powinnam ukrywać czegoś, co mnie uszczęśliwia.
Możemy wrócić do tego w domu, proszę?
María.
Byłam tam w środku.
Co?
Byłam w szafie
i cię słyszałam.
Nie rozumiem.
Słyszałam, jak z nią rozmawiałeś w dniu swoich urodzin.
Było mi przykro, że musisz pracować w takim wyjątkowym dniu.
Więc przyszłam, żebyś się ucieszył.
W ramach niespodzianki.
Ale to ja miałam niespodziankę.
María, słyszałaś tylko fragment rozmowy.
I to wystarczyło.
Upokorzenie, które wczoraj poczułeś,
nie może się równać z tym, co ja czułam,
kiedy słuchałam, jak planujesz jechać z tą kobietą do Acapulco.
Trzy godziny, Alejandro.
Tyle tam spędziłam.
Aż wyszedłeś do restauracji.
Nie wiem... co powiedzieć.
Wybacz mi.
Kim ona jest?
Jest... właścicielką hotelu w Acapulco.
Twoją szefową?
Tak, moją szefową. I klientką.
Ma na imię Francesca.
Wczoraj...
Wczoraj też z nią byłem.
Chciałbym móc to wszystko naprawić.
Nie wiem jak.
Ja wiem.
Możemy zrobić to, co chciałaś. Pojechać do tego hotelu w Malinalco,
w którym ci się oświadczyłem.
Chcę, żebyś się wyprowadził.
Nie możesz mi mówić, że zabójca, który siedzi od 30 lat, jest ważniejszy
niż Negliżownik,
który jest na wolności i wciąż zabija.
Ale ludzie muszą wiedzieć!
- Nigdy nie widziałam go tak złego. - Ale to prawda.
Ja tak. Nawet bardziej.
Czasem chciałabym znać tamtego Lucasa.
Też bym tak chciał, ale tak nie jest.
Ale chyba dojrzał.
- Zostaniesz na kolację? - Dobrze.
Nie, zrobiłam już to, po co przyszłam.
Vale!
Rozmawiałem z redaktorem.
- Pozwolił mi napisać o Negliżowniku. - Tak?
Tak. Myślałem, że mnie zwolni, bo na niego nakrzyczałem.
Miałaś rację. Zadziałało.
Czasem trzeba mówić głośno, żeby ludzie nas usłyszeli.
Teraz policja będzie musiała ponownie otworzyć śledztwo.
Ale się nakręciłem.
Powiedz mi wszystko o tamtym telefonie.
Więc będziesz odbierał, kiedy zadzwonię?
Jeśli chodzi o tamto...
Nie przejmuj się tym.
- Przepraszam. - Nie.
- Jestem twoim dłużnikiem. - Odbiorę zapłatę.
Straciłem ją.
Straciłem ją. Nie wiem, co robić.
- To nie była twoja wina. - Nie mów tak. Wiem, co zrobiłem, Jero.
No tak. Ale to skończyłeś.
Zawaliłeś, ale to skończyłeś, żeby skupić się na rodzinie.
Tak czy nie?
Tak.
A co zrobiła María?
- Jak to? - Zostawiła cię.
Sama mówiła, że od dziecka chciała być policjantką.
Nie udawajmy, że zrobiła to tylko przez tę zdradę.
Fakt, że woli być na komisariacie
niż z rodziną nie ma nic wspólnego z twoją pracą, Francescą ani tobą.
Zrób to samo co ona i zastanów się, czego ty chcesz.
Chcę odzyskać rodzinę.
No dobrze. Są na to sposoby.
Jakie sposoby?
Prawne.
Nie.
Księga pierwsza, rozdział szósty, werset dziewiąty.
„Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego?
Nie łudźcie się.
Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy”...
Gdzie tata?
Wyjechał służbowo.
A kiedy wróci?
Nie wiem. Niedługo.
Chcę do niego zadzwonić.
Mówiłam ci, że to podróż służbowa.
Nie zostawił numeru.
Jak to?
Nie znasz numeru taty?
Nie obchodzi cię to?
Ani razu tak nie powiedziałam.
Dzwonię do jego biura.
Nigdzie nie dzwonisz.
- Ale czemu? Przecież... - Bo ja tu jestem!
Jeśli czegoś wam trzeba, to tu jestem!
Przepraszam.
Mamo, wszystko gra?
Przepraszam.
Dziękuję.
Co mam ci powiedzieć? Lucas z tobą rozmawia. Świetnie.
Nie tylko rozmawia. Powiedzmy, że buzia mu się nie zamyka.
María?
Co się stało? Wszystko gra?
Co?
Znowu to zrobił.
Ale tym razem wyrzuciłam go z domu.
Teraz mi powiesz, że jestem idiotką.
Nie powiem.
Ty mu po prostu wierzyłaś.
To znaczy, że jesteś dobra.
A on dalej jest idiotą.
Błękitne. Proszę ze mną.
Tak jest.
Okazuje się, że Andrés López to nie tylko Andrés López,
ale też Damián Écija i Eduardo Suárez.
Podał trzy fałszywe adresy.
I od siedmiu tygodni nie sprawdzał skrzynki.
Od kiedy zaczęły się morderstwa.
Właśnie.
Bardzo możliwe, że używa nowej tożsamości.
Czyli nic nie mamy, zgadza się?
Zgadza się.
Ale to jest tak.
Jedne tropy się urywają, znajdujemy nowe. Trzeba szukać dalej.
Ma pan rację. Chodźmy szukać.
Dziękujemy za pomoc.
Dobrze się spisałyście.
Gratuluję.
Ostrzygł się pan?
Tak, miałem dość tamtych długich włosów.
Dobrze pan wygląda.
Mniej zrzędliwie.
Nie wiemy, gdzie mieszka, ale mamy miejsca, gdzie dostał mandaty.
Wykluczyłyśmy te najdalsze.
Te 12 mandatów jest za to samo wykroczenie.
Blokowanie wejścia do jednego domu. Wszystkie skargi wniosła ta sama kobieta.
López albo pracuje, albo mieszka w tej okolicy.
Musimy z nią porozmawiać.
- Pójdziemy wszystkie po pracy? - Nie.
Dziś nie mogę wrócić późno do domu. Możemy pójść teraz.
Może wy zostańcie, jakby Romandía czegoś potrzebował?
María i ja zaraz wrócimy.
Dobrze.
Chodźmy.
Media chcą krwi i ode mnie jej nie dostaną.
Nie mam nic na swoją obronę.
Najlepiej dla kraju i dla sprawy będzie,
jeśli zrezygnuję i zastąpi mnie ktoś inny.
Teraz robisz z siebie męczennika.
Dzielnie ustąpisz, żeby inny kretyn przyszedł i posprzątał twój bałagan.
- Krew, Herrera. Krew. - Jeśli chce pan, żebym odszedł...
Nie chcę, żebyś odchodził, kurwa!
Herrera.
Potrzebuję informacji.
Potrzebuję odpowiedzi.
Coś mamy.
Myślimy, że ma związek z fragmentem Biblii.
Wolałabym go nie znać. To mój sąsiad z naprzeciwka.
To pani złożyła skargę na pana Lópeza?
I bardzo mi to pomogło.
Parkował tutaj, na moim podjeździe.
- Rozmawiała z nim pani? - Broń Boże.
Złożyłam skargę, jak dobra obywatelka.
Ulżyło mi, kiedy wyjechał.
Jak to „wyjechał”? Kiedy?
Dokładnie to nie wiem.
Wsiadł chyba do auta i ruszył.
Niech Bóg ma go w swojej opiece, ale daleko stąd.
Dziękujemy za pomoc i poświęcony nam czas.
Dziękuję.
Do widzenia.
Dzwonimy do Romandíi?
Albo możemy szybko rzucić okiem.
Nie.
- Jesteśmy tu. - Vale.
- Co? Szybciutko. - Słuchaj...
Powiedziała, że nikogo nie ma.
- Co się może stać? Wejdziemy... - Valentina.
Możesz tu zostać i stać na straży.
Albo możesz pójść...
jak policjantka.
Oszalałaś, Valentina.
Panie i panowie,
przyjaciele z mediów i wszyscy widzowie w domach.
Możecie się zastanawiać, o co chodzi
z tą tajemniczą, zwołaną nagle konferencją.
Inspektorze Herrera.
Dziękuję, komisarzu Escobedo.
Wydział policji miasta Meksyk pragnie poinformować, że niestety
sprawa Negliżownika z Tlalpan pozostaje otwarta.
Co się dzieje? Co to znaczy?
Ostrożnie.
Chcemy ogłosić,
że weszliśmy w tak zwaną drugą fazę śledztwa.
Jak państwo wiecie, faza pierwsza zakończyła się
pojmaniem Margarita Floresa, który przyznał się
do popełnienia sześciu z siedmiu morderstw.
Po przeanalizowaniu nowych informacji
doszliśmy do wniosku, że Margarito Flores nie działał sam.
Co on mówi?
Flores był tylko pionkiem w rękach ukrytego sprawcy.
Prawdziwy Negliżownik z Tlalpan pozostaje na wolności.
To umysł występny,
inteligentny,
zdolny zmanipulować każdego,
tak jak zrobił to ze zmarłym Margaritem Floresem.
- Kłamie. - Spokojnie.
Proszę się uspokoić!
Złapaliśmy już jednego sprawcę
i jest tylko kwestią czasu, zanim drugi też trafi za kratki.
To jest Alma Álvarez,
ostatnia ofiara Negliżownika.
Urodzona w Oaxace.
Dziś są z nami jej rodzice.
O Boże.
- To Andrés López? - Tak.
- To lina Negliżownika. - Tak.
Negliżownik z Tlalpan to motywowany religią mściciel.
Na każdym miejscu zbrodni pozostawił numer.
Jeden. Sześć. Dziewięć.
Nie ujawnialiśmy tych informacji ze względu na dobro śledztwa.
Wiedziałaś o tym?
Znaczenie tego napisu jest następujące.
To Pierwszy List do Koryntian, werset 6:9, który brzmi tak:
„Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie posiądą królestwa Bożego?
Nie łudźcie się.
Ani rozpustnicy, ani cudzołożnicy, ani złodzieje,
ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy
nie odziedziczą królestwa Bożego”.
Wiemy, kim jesteś, i wiemy, co zamierzasz.
Znajdziemy cię.
Słyszeliśmy,
że Almę Álvarez znaleziono żywą i że zmarła w szpitalu.
Co to za pytanie?
Proszę okazać więcej szacunku!
Prosimy przedstawicieli mediów o spokój i cierpliwość.
W następnym odcinku...
Gdzieś tam jest ktoś, kto coś wie.
A ty sobie stoisz i nic nie robisz.
Goyo Cadenas ma rację. 169 nie ma związku z religią.
Zabił cztery kobiety i pochował je w swoim ogródku.
A gdyby pomógł nam znaleźć Negliżownika?
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska