Nie możemy tak dalej.
Pamiętaj, że ty pierwszy zadzwoniłeś.
Wiem, ale minął ponad tydzień i...
Nie mogę. Nie jestem taki.
To bardzo wygodne.
Dlaczego?
Bo mogłeś mnie kopnąć w dupę, zanim zabrałeś mnie na parking,
- żeby się pieprzyć! - Zostawię Clarę.
Zostawię Clarę.
Jesteśmy tylko ty i ja, Val. Zawsze byliśmy tylko ty i ja.
Kocham cię.
Dzień dobry.
Co słychać? Dzień dobry. Hej.
KRONIKA KRYMINALNA PILNE
„Daj to jutro na jedynkę
albo codziennie zabiję czyjąś córkę, póki tego nie zrobisz.
Żeby udowodnić moją tożsamość: porzuciłem ciało Almy Álvarez
na wysokości 27. kilometra autostrady Toluca.
Ale tam nie zmarła. Musiałem ją zabić w szpitalu Juárez.
Miała piękne znamię na lewym udzie. Nigdy tego nie opublikowano”.
Sprawdź to u śledczych.
„Do wszystkich kobiet w mieście: jestem waszą śmiercią.
Przybędę tak niespodziewanie, jak pewnie.
Policja tylko kłamie, więc postanowiłem zwrócić się do was bezpośrednio.
Poluję na żmije.
Poluję na nie sam.
Chodzę po ulicach, kierowany kompasem,
który pomaga mi wybierać i wskazuje do ciebie drogę.
Chodź ostrożnie, bo jeśli nasz wzrok się spotka,
nawet na chwilę, twoja śmierć będzie moja.
Do zobaczenia”.
Podpisane: Negliżownik z Tlalpan, 169.
- Sprawdź to. - Już.
- Potwierdzone. Dzwonić do drukarni? - Tak.
Nie możemy tego puścić.
- Czemu? To wiadomości. - Nie możemy słuchać szaleńca.
Cicho bądź.
- Proszę. - Lucas.
- Proszę! - Lucas!
Posłuchaj. Jeśli tego nie puścimy,
będziesz się tłumaczył rodzicom następnych ofiar?
Dzwoń do drukarni.
Kobiety będą sterroryzowane.
Może powinny.
KOBIETY W BŁĘKICIE
NEGLIŻOWNIK WŁASNYMI SŁOWAMI
- Nie musisz pukać dwa razy. Wejdź. - Wstali już?
- Nie. - Dobrze.
Cześć.
- Chodźmy. - Cicho.
Zaraz zejdę.
Nie wiem, jak długo możemy to robić.
Dzieci się zorientują.
Tak.
Pewnie, że się zorientują. Nie są głupie.
- Daj mi wrócić. - Nie chcę już udawać.
Ja też nie.
- Mamo, van przyjechał. - Idę.
Nie, ja pójdę.
- Ty zostań. - Dobrze.
Nie zapomnij pójść jutro do szkoły Alexa.
To jutro?
Tak. Mówiłam ci w zeszłym tygodniu i w poprzednim.
Rzecz w tym, że w tym tygodniu przyjechali do nas klienci.
Tylko w tym. Jutro wyjeżdżają i muszę tam być.
Wszyscy inni tatowie przyjdą.
- Tato, van już jedzie. - Idę.
- Jestem idiotą. To moja wina. - A teraz
- człowiek, który... - Kocham cię.
...rozmawia z największymi sławami.
- Na razie. - Oto bohater dnia, Jacobo Zabludovsky.
Don Gregorio Cadenas gości nas dziś w więzieniu Lecumberri.
Bardzo dziękujemy, że poświęca nam pan swój czas.
Proszę, mów mi Goyo.
WIĘZIENIE LECUMBERRI
W swojej książce dokładnie opisuje pan więzienne okropności.
Siedzę tu już od 30 lat,
bo policja zdecydowała, że jestem zwierzęciem,
które trzeba do końca życia trzymać w klatce.
Widzę, że ma pan za sobą wiele wycinków o Negliżowniku.
Nie sądzi pan, że jest zwierzęciem?
Nie.
Zwierzęta nie mają powodów.
Nie mają motywacji emocjonalnej.
A skoro mowa o motywie, jak pan sądzi, co znaczy numer 169?
Według policji to symbol satanistyczny.
Ależ skąd.
Mylą się, jak zawsze.
Policji... zawsze świetnie szło
niedocenianie ludzi w tym kraju.
Kiedy mówią o potworach, tworzą pewien obraz.
Ludzie spodziewają się zobaczyć kogoś, kto ma ponad dwa metry,
szpony, wielkie kły.
Tymczasem prawdziwy morderca pozostaje na wolności.
To ktoś, kto wygląda tak samo jak pan czy ja.
Ktoś, kogo nie zauważamy. Ktoś niewidzialny.
WIERSZE
SATYRA FILOZOFICZNA
Pracował chyba ze szkłem dmuchanym.
- Robił figurki. - Naprawdę?
Kim jesteś? Nie znam cię.
To Martín, nasz sąsiad.
Mario.
Mario był na tyle miły, że zaproponował nam naprawę kuchenki.
Z przyjemnością paniom pomogę.
Technik wycenił to na 250 pesos. Mogę zapłacić ci tyle samo.
Nie, skarbie. Nie obrażaj go pieniędzmi.
Pozwól mu za to zaprosić cię na kolację.
W takim razie straciłby pieniądze, naprawiając kuchenkę,
a to restauracja by zarobiła.
To nie ma żadnego sensu.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio była na randce.
Nigdy.
Nigdy nie byłam na randce.
W takim razie chętnie pójdę.
Chętnie pójdzie.
Nie, dziękuję.
Do widzenia.
Co mogę powiedzieć, przyjaciele z mediów?
Publikacja tego listu była wysoce nieodpowiedzialna.
Lucas Otero osiągnął tylko tyle, że postawił to zwierzę w centrum uwagi.
Ale zapewniam,
że detektyw Herrera
znajdzie Negliżownika i postawi go przed sądem.
Zarówno ja, jak i cały kraj
mamy całkowitą pewność, że się to panu uda.
Proszę.
Wskaźnik zabójstw kobiet rośnie!
Ten gnój Escobedo umywa ręce od tej sprawy.
Rzuca cię na pożarcie lwom.
A ty sobie stoisz i nic nie robisz.
Robię, co mogę, panie komendancie.
Podnosisz na mnie głos?
Nie.
Przepraszam.
Czujesz presję aż tutaj, prawda?
Tak.
Gdzieś tam jest ktoś, kto coś wie.
Wiesz, czemu nie chce mówić?
Bo całe miasto boi się Negliżownika.
Chcesz, żeby ten ktoś coś powiedział?
To spraw, żeby bał się bardziej ciebie niż jego.
Nie.
Z całym szacunkiem,
czasy się zmieniły.
Wsadź sobie w dupę szacunek.
Powiedz tę bzdurę każdej dziewczynie, która trafiła na tego skurwiela.
Powiedz im to!
Chcesz, żebym ci pomógł czy nie?
Całą noc czytałam Biblię i to nie ma żadnego sensu.
Ludzie cały czas zabijają w imię religii.
To nie musi mieć sensu.
- Ściągnij nogi. - Wiem.
To ten werset nie ma sensu.
Ofiary Negliżownika nie należą
do żadnej z wymienionych tam grup.
Policja interpretuje to pod siebie.
Valentina ma rację.
O kurczę.
Biblię interpretowano na różne sposoby,
żeby usprawiedliwić przemoc,
ale to nie pasuje.
W takim razie jeśli to nie z Biblii, to co znaczy 169?
Nie wiem. To jakaś wiadomość.
Coś, co mamy zrozumieć.
Ściągnij nogi.
Przyniosłem radia?
- Zobaczmy. - Proszę, nauczcie się kodów
i pamiętajcie,
są tylko do użytku służbowego.
Nie wierzę, że góra w końcu
daje nam coś więcej niż cholerne gwizdki.
To nie broń, ale od czegoś trzeba zacząć.
- Racja. - Czemu zmienili zdanie?
Prawda jest taka, że o tym nie wiedzą,
ale musicie się jakoś komunikować.
No i lepiej prosić o wybaczenie niż pozwolenie.
Czyli jednak pan o nas dba. Jak miło.
Nie pozwolisz mu chyba wrócić?
Nie, ale to skomplikowane.
Z mojego punktu widzenia nie bardzo.
Może lepiej opowiedz o Lucasie. Co u niego? Nadal jest z Clarą?
Akurat dzisiaj zamierza ją wyrzucić.
Gratulacje, wygrałaś.
Czemu się nie cieszysz?
Bo wiem, jak to się skończy.
Znudzisz się i go zranisz.
To nie kolega Alejandra?
- Jerónimo. - María.
Co ty tu robisz?
- Masz chwilę? - Jasne.
Idź. Ja zaraz przyjdę.
Zapraszam.
Wszystko dobrze?
Nie.
Nie chciałem przychodzić,
ale myślę, że powinnaś wiedzieć, co się dzieje.
Co się dzieje?
Widziałem Alejandra.
Nie może się skupić na pracy, nie chce rozmawiać,
mieszka w hotelu i za tobą tęskni, na miłość boską.
Wybacz, ale nie mam na to czasu. Muszę pracować. Przepraszam.
Posłuchaj.
Nie chce wchodzić na drogę sądową, ale ma różne opcje.
O co ci chodzi?
- Co to jest? - Orzeczenie,
które zmuszałoby cię do odejścia z pracy i powrotu do domu.
Co?
Kiedy praca żony
narusza moralną integralność rodziny,
prawo jasno stanowi, że mąż może zmusić ją do odejścia.
Sądy są po jego stronie.
- Nie może tego zrobić. - On może, ty nie.
Lubię cię, María.
Nikt tego nie chce.
Ale musisz się opamiętać. To się wymknęło spod kontroli.
Co to za bzdura?
Możesz to odeprzeć.
Praca w policji nie narusza moralnej integralności rodziny.
Chyba nieważne, czy narusza, czy nie.
Jest tak, jak mówi mąż.
Według kodeksu cywilnego, artykuł 169...
- Ja pierdzielę. - Co? O co chodzi?
Artykuł 169. kodeksu cywilnego.
Co w nim jest? Gdzie to?
„Mąż może się nie zgodzić, żeby jego żona pracowała”.
To nie może być przypadek.
Przypadki to tylko związki, których jeszcze nie widzimy.
To czego chce Negliżownik?
Może karać swoje ofiary.
Wszystkie miały pracę.
Ale żadna nie miała męża.
Dlatego to on je karze.
169 nie ma związku z religią.
Ale czemu zabija kobiety pracujące?
Jak to nie żyje?
Leżał związany w swojej lodówce.
Ja pierdolę.
Miał wiele tożsamości. Andrés López, Damián Ézija.
- Eduardo Suárez nic ci nie mówi? - Tu był Lalo Suárezem.
Naprawdę?
Nie było w nim nic dziwnego.
Trzymał się na uboczu. Dobrze pracował.
Parę razy go przyłapałem, jak wymykał się tylnymi drzwiami, żeby...
no wiesz, ze swoją dziewczyną.
Rozumiem.
Pracuje tutaj? Mogę z nią porozmawiać?
Pracowała.
To była prawdziwa miłość, bo odeszli w tym samym dniu.
Masz może jej dokumentację?
Owszem, szefie.
Ale jest poufna.
Jak bardzo poufna?
To była druga ofiara. Arantza Ruiz, stewardessa.
Pilar Valdez, pielęgniarka.
Lucy Martínez, krawcowa.
Nora Menéndez, sprzątaczka.
Paola Machado, kelnerka.
I Alma Álvarez. Ekspedientka w sklepie obuwniczym.
Wszystkie pracowały i wszystkie nosiły uniformy.
Myślimy, że zatrzymuje te uniformy, jakby miały dla niego jakieś znaczenie.
To nie jest zła teoria.
Były już sprawy, w których zabójca zatrzymywał rzeczy osobiste ofiar.
Jako trofea.
Właśnie.
Protokół nakazuje nam działać w interesie publicznym.
Musimy ostrzec ludzi.
Nie wywołamy paniki na ulicach.
Na ulicach już panuje panika.
Co się stało, kiedy dałyście Negliżownikowi znać
o aucie z białym dachem?
No właśnie.
Zostało spalone przed komisariatem i straciliśmy nasz jedyny trop.
Nie traćmy ot tak kolejnego.
Kapitan ma rację.
Nie możemy tego ujawnić, póki nie dowiemy się więcej.
Czyli nie zrobimy nic?
Wiele kobiet w uniformach to potencjalne ofiary.
Na przykład my.
My też nosimy uniformy.
WSPOMNIENIA Z CELI 23
Co czytasz? Pokaż.
Goyo Cadenas ma rację.
W czym?
Powiedział, że 169 to nie jest symbol satanistyczny.
Goyo Cadenas zabił cztery kobiety i pochował je w swoim ogródku, María.
Nie wiem, czy powinnaś słuchać rad kogoś takiego.
A gdyby pomógł nam znaleźć Negliżownika?
Jak?
Poproś Lucasa, żeby załatwił mi akredytację prasową.
Nie wiem, po co ktoś chciałby go odwiedzać.
Piszę artykuł o książce pana Cadenasa.
Nie ma lepszych książek, o których warto by napisać?
Baby i te ich cholerne obsesje.
Ma więcej seksapilu niż goście na zewnątrz.
Odwiedzają go nawet mężatki, takie jak pani.
Tak.
Odwiedziny dla prasy trwają pięć minut. Powiadomię panią.
Dziękuję.
Dzień dobry, panie Cadenas.
Mam na imię María.
Piszę artykuł o Negliżowniku do gazety Independencia.
Jakiego typu artykuł?
Nie mamy dużo czasu,
więc chciałabym skupić się na tym, co może popchnąć kogoś do zbrodni.
Zapisałam parę pytań.
María.
Uwielbiam to imię.
Zawsze, kiedy je słyszę, myślę o Maríi de los Ángeles González.
Pańskiej pierwszej ofierze.
Na tej karteczce ma pani pytania na jej temat?
Nie.
Więc źle pani zaczęła.
Żeby wejść do umysłu artysty,
trzeba poznać jego sztukę.
Myśli pan, że Negliżownik jest artystą?
Próbujesz mówić o czymś,
o czym nic nie wiesz, prawda?
Gdybym ja...
w tej chwili...
pochylił się nad tym stołem...
i sięgnął w twoją stronę, mógłbym złamać ci kark.
Powiedział pan, że policja myli się co do motywów Negliżownika.
Skąd pan to wie?
Jeśli nie czuję się winny, jestem winny?
- Tak. - Nie sądzę.
Trzy minuty!
Jesteś zazdrosny!
Nie cierpi, kiedy mnie odwiedzają. Zwłaszcza kobiety.
- Chce mnie mieć tylko dla siebie. - Czego nie widzi policja?
Ile ofiar zabił Negliżownik?
Siedem.
No właśnie.
I jeszcze raz. I jeszcze raz.
Póki się nie zmęczy.
Siedem ofiar.
Trzeba być bardzo dobrym, żeby nie dać się złapać,
nie sądzisz?
Lubię pianino. Gram na nim.
Wiedziałaś o tym?
Nie. Nie wiedziałam.
Mieliśmy na dziedzińcu piękne pianino.
Nie wiesz, jak długo zajęła mi nauka...
Pomoże mi pan czy nie?
Wiele lat uczyłem się, jak dobrze na nim grać.
Za pierwszym razem nigdy nie idzie idealnie.
To było chyba ze cztery lata temu.
Wybuchł tu duży pożar, María,
i pianino przepadło.
Wiesz, że naczelnik nawet nie zadbał o to, żeby sprawić nam nowe?
Koniec!
Nie minęło pięć minut.
- Nic mi pan nie powiedział. - Nieprawda. Nie słuchasz.
Czas się skończył.
Proszę powiedzieć mi coś przydatnego.
Najpierw potrzebuję czegoś w zamian.
- Czego? - Pianina.
Pianina?
Wtedy powiem ci wszystko, czego chcesz.
Raczej nie mogę załatwić pianina.
Więc raczej nie mogę pani pomóc, pani władzo.
- Cześć. - Cześć.
Idziemy?
Wszystko w porządku?
Babcia wysyła mnie na kolację z sąsiadem. Chce, żebym miała chłopaka.
Dobrze.
To dobrze, że martwi się o twoje życie uczuciowe, nie?
A ty?
Chcesz tego?
Powiedziałam, że nie.
To dobrze, prawda?
W końcu nie wiemy, jaki ma gust co do...
Nie podoba ci się twój sąsiad? Jest brzydki?
Chcesz pójść ze mną jutro na kolację?
Ja?
Tak, pewnie. Oczywiście.
- Nie możesz wejść. - Czemu? Co się stało?
Nie będę już okłamywać dzieci.
Jak mogłeś być dzisiaj rano taki miły, a potem wbić mi nóż w plecy?
Jak mogłem... co? O co ci chodzi?
Nie udawaj niewiniątka. Wysłałeś Jerónima z groźbą.
Oszalałaś?
Myślisz, że... Nikogo nigdzie nie wysłałem.
Nie wierzę ci.
Posłuchaj. Co on ci powiedział?
Nie widzisz, że zranisz tym tylko dzieci?
Co on zrobił?
Poprosisz sąd, żeby zakazał mi pracy?
Zakazał ci pracy? To nie ja, przysięgam!
- Rozmawiałeś z Jerónimem? - Tak. Rozmawiałem z nim.
Był u mnie w hotelu. María!
Nie obchodzi mnie, że prawo jest po twojej stronie
ani co muszę zrobić.
- Nie słuchasz. - Nie i już!
Jeśli będziesz nalegał, stracisz mnie na zawsze.
Słuchasz mnie? Powiedziałem mu tylko, żeby...
W ten weekend powiemy dzieciom, że jesteśmy w separacji.
María, proszę!
Po wczorajszej konferencji
mamy kupę roboty, więc będziecie obsługiwać numery alarmowe
i rozmawiać z informatorami, którzy przyjdą na komisariat.
No dobrze.
Podzielicie wszystkie zgłoszenia na trzy stosy.
Pierwszy z tropami, które powinni sprawdzić detektywi.
Niedawno zaginione kobiety,
osoby, które widziały lub słyszały coś związanego z 169.
Podglądacze, dewianci i tak dalej.
Sprawy niezwiązane z Negliżownikiem pójdą na stos drugi.
A wariaci i żartownisie, którzy marnują nasz czas, na stos trzeci.
Jakieś pytania?
Zajmij się tym.
Gdzie jest María?
Funkcjonariuszka de la Torre spóźni się z przyczyn osobistych.
Ciekawi was praca waszych tatów?
Tak, proszę pani.
Dzień dobry. Jak się macie?
Dzień dobry. Przyszła pani z mężem?
Obawiam się, że nie.
Coś mu wypadło w pracy, ale go zastąpię.
Dobrze. Nie powinno być problemu.
Świetnie.
Nasz kolejny gość to pan Capellini, tata Cassandry.
Jest prawnikiem.
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry.
Nazywam się Diego Capellini i jestem prawnikiem.
Wydział Policji i Ruchu Drogowego.
Przepraszam pana. Już przełączam.
Wydział Policji i Ruchu Drogowego.
Nie pamięta pani? Nic nie zrobimy. Wie pani, jak duże jest miasto?
- Dupek! - Dzień dobry.
Sataniści spotykają się w parku La Viga, żeby słuchać sławiącej diabła muzyki.
Wydział Policji i Ruchu Drogowego.
Jakiś mężczyzna krzyczy sprośności do przechodzących kobiet.
Moja dziewczyna myśli, że to jej ojczym. Zawsze płacze, ale teraz już za dużo.
Powinna zmienić chłopaka.
Zapach dobiega z jego mieszkania?
Ja nie palę trawki.
Wydaje mi się, że mój rzeźnik to Negliżownik.
Czemu tak pani sądzi?
Jest dziwny, cichy i ma długie włosy.
Długie włosy nie zmieniają kogoś w mordercę.
Kiedy to się stało?
Siedem lat temu.
Zaatakował moją kuzynkę i nazywał kobiety żmijami.
Żmijami? Jak w tym liście z gazety.
To samo pomyślałam.
Mówił też, że kobiety nie powinny pracować.
Chwileczkę.
To mocny trop.
- Do niczego. Stos trzeci. - Czemu? Bo nie znała jego nazwiska?
Bo po pierwsze, pewnie była prostytutką,
a to nie jest profil ofiar Negliżownika.
Po drugie, to było siedem lat temu, na długo przed tym, jak zaczął zabijać.
Stos trzeci.
A teraz mama Alexa, pani María de la Torre.
Dziękuję.
Witajcie.
Mam na imię María.
Jestem nie tylko mamą Alexa,
ale też policjantką.
Wiecie?
Kiedy byłam w waszym wieku, to było moje największe marzenie.
Ale kiedy dorastałam,
ludzie zaczęli mi mówić, że muszę odłożyć swoje marzenia na bok.
Że mogę być tylko żoną albo matką.
A ja ich słuchałam.
Aż pewnego dnia dostałam od życia cios.
Bardzo bolesny.
Wtedy przypomniałam sobie, kim jestem...
i kim chcę zostać.
Więc jeśli ktokolwiek z was, chłopiec czy dziewczynka,
marzy, żeby zostać astronautką, strażakiem,
gwiazdorem filmowym czy policjantką, nie wahajcie się.
Nie dajcie sobie wmówić, że nie możecie marzyć.
Wiecie, kiedy to zrozumiałam?
Ostatniego dnia szkolenia policyjnego,
kiedy, pomimo strachu,
odważyłam się skoczyć ze spadochronem z wysokości 3000 metrów.
Jakieś pytania?
Bała się pani wyskoczyć z samolotu?
Bardzo. Ale w końcu...
Alex.
Tak?
Twoja mama jest super.
Mamo.
Dziękuję.
Powodzenia.
Dziękuję.
María, zgłoś się.
Tak? Tu María. Odbiór.
Przyjeżdżaj. Ángeles coś znalazła.
Myślałam, że weźmiecie mnie za wariatkę, bo myślę, że to on.
To było dawno temu.
Nieważne, jak dawno to było.
Przez telefon nie mówiła pani, gdzie pracowała kuzynka.
Nie mówiłam.
Wszystko jedno, jak zarabiała, nie?
Laura, nam możesz powiedzieć.
Nie przyszłyśmy tu osądzać ani aresztować twojej kuzynki.
Chcemy ci pomóc.
Pracowała na ulicy.
Przy ulicy Sullivan.
Tam ją znalazł.
Zaoferował jej butelkę, a ona udała, że pije.
Bardzo mądrze.
Może to uratowało jej życie.
Związał jej ręce liną, złapał ją za szyję...
i powiedział, że kobiety nie powinny pracować.
Wtedy go kopnęła, zdołała wydostać się z auta
i uciekła ze związanymi rękami.
Biegła, póki starczyło jej sił.
Wiesz, gdzie jest twoja kuzynka?
Musimy z nią porozmawiać.
Niestety nie,
bo parę miesięcy potem przeprowadziła się na północ, do Juárez.
Człowiek, który otwarcie mówi o swoich poglądach prostytutce,
to nie ten sam ostrożny człowiek, który nie zostawia odcisków.
Bardzo sensowna uwaga.
To się nie wydaje ten sam człowiek.
Myślę, że może być ten sam.
Ktoś, kto nie umie grać na pianinie, może się tego nauczyć.
Powinnyśmy porozmawiać z Gerardem.
I co mu powiemy?
Że sprawdziłyśmy trop, który Lozano odrzucił?
Że rozmawiałyśmy z kimś, kto nie jest świadkiem,
a świadkiem jest jej dawno niewidziana kuzynka?
To poszukajmy twardych dowodów.
Bo chcę w końcu poczuć się jak policjantka.
Nie po to zapracowałam na ten mundur, żeby podawać kawę
i przemykać za plecami braci, którzy ze mną nie rozmawiają,
i taty, który udaje, że przestałam istnieć.
Myślę, że powinnyśmy się pokazać.
Potrzebujemy dostępu do archiwum nierozwiązanych spraw.
Tylko tak znajdziemy inne możliwe ofiary.
Ale to archiwum jest pod kluczem.
To miejsce jest bezpieczne, zwłaszcza dla tego, co będziecie tu robić.
Znajomi ofiar coś wiedzą i skłonimy ich do gadania,
w taki czy inny sposób.
Aquileo Mata, strażnik na basenie, gdzie pracowała Nora Menéndez,
ofiara numer pięć.
Jorge Armando Pérez, ratownik.
Pracował na tej samej zmianie co Pilar Valdez, ofiara numer dwa.
Zajrzyjcie do kuchni.
Bruno Argüelles, właściciel restauracji,
w której pracowała Paola Machado...
- Panie Argüelles. Proszę ze mną. - ...ofiara numer sześć.
Félix Jimenez, kierownik szwalni, w której pracowała Lucía Martínez,
ofiara numer trzy.
Gerarda nie ma cały dzień i nie odbiera radia.
Nie wiesz, gdzie jest?
Nie mam pojęcia. Wyszedł rano z twoimi braćmi i Díazem.
- I żaden nie odbiera? - Nie.
W rejestrze nic nie ma. O Gilbercie też.
To dziwne.
Faktycznie. Jeśli to pomoże, dałam leki Gerarda Lozanowi.
Może mu je zawiezie.
Dobrze. Dziękuję.
- Miłego wieczoru. - Dzięki. Wzajemnie.
- Nie wiem. - Jak to?
Co zrobiłeś Paoli Machado?
- Nic! - Gadaj!
Ty skurwielu!
Proszę, przestań.
Powiedz więcej.
Co to ma, kurwa, być?
Co pan tu robi?
Nie. Co wy tu robicie, gnoju? Myślałeś, że się nie dowiem?
Chciał pan dostać wyniki, prawda?
Ale nie tak, ty idioto.
Skończ te gierki. To jest, kurwa, rozkaz.
Mówił pan, że ma do mnie zaufanie.
Tak, ale...
Mówił pan, że ma pełne zaufanie do instytucji, którą zarządza,
i do jej metod.
Więc jeśli mnie pan nie zwalnia...
proszę dać mi pracować.
Badam sprawę Andrésa Lópeza.
Policja myślała, że Negliżownik zabił go dla auta,
ale ja czułem, że to coś więcej.
Posłuchaj. Kiedy zginął, pracował w fabryce manekinów.
Miał tam dziewczynę, która zniknęła w dniu zabójstwa.
Mam tu jej dokumenty i zdjęcie. Zgadnij co.
Była pierwszą ofiarą Negliżownika. Tą niezidentyfikowaną.
Serio? To rewelacja.
Tak. Jestem pewny, że ma to jakiś związek z fabryką manekinów.
Dlaczego tak myślisz?
Po prostu czuję, że się znali.
Pierwsze kradzione auto, którego użył, i jego pierwsza ofiara są właśnie stąd.
Potem ci wszystko opowiem.
Będę w domu za godzinę. Kocham cię.
Halo.
Jak tam, mamo?
Wszystko dobrze.
Możesz zostać z dziećmi trochę dłużej?
Pewnie.
Czemu sprzedałaś pianino?
Nikt na nim nie gra.
Ale jest Alejandra.
Tak, ale zajmowało za dużo miejsca.
Dzięki, mamo.
A masz!
Gadaj, gnoju!
Będziesz tylko oddychał?
Czemu oddychasz? Lubisz smak krwi?
Ty chuju.
- Dość tego. - Czego dość?
Czego dość?
- Pieprzyłem się z nią. - Beto, przestań.
Czemu to ukryłeś?
Czemu ukryłeś romans z Lucy?
Bo jestem żonaty.
Mam dzieci.
Ale to skończyłem. Zerwałem z nią.
Nic więcej z nią nie robiłem.
Dlaczego?
Bo znalazła sobie chłopaka.
Słyszałem, jak rozmawia przez telefon tamtego wieczoru, kiedy zginęła.
Umawiali się. Mieli się spotkać.
Gdzie?
W barze albo restauracji. Nie wiem.
Miejsce nazywało się Raj.
NIEROZWIĄZANE SPRAWY
O Boże!
Włamałaś się do mojego biura. Szperałaś mi w szufladach.
I ukradłaś moje klucze!
Przepraszam.
Postanowiłam... posłuchać pańskiej rady.
Lepiej prosić o wybaczenie niż pozwolenie.
Myślałam, że jeśli znajdę jakiś dowód...
María, nie znasz granic.
Tacy słono za to tutaj płacą.
Idź i powiedz mężowi, że to koniec twojej przygody.
Nie wracaj jutro. Zwalniam cię.
Daj mi klucze. Już!
Ofiara numer jeden nie była pierwsza.
María.
Może być wiele ofiar, o których nie wiemy.
Może nie był wtedy tak ostrożny i coś przy nich zostawił.
Daj mi jakiś dowód. Masz go?
Nie.
Do widzenia.
Ja pierdzielę, Emilio. Nie mogę z tobą.
- Przepraszam. - Złapałeś go?
Właśnie dlatego przyszedłem.
Czego chcesz?
Policja aresztuje i torturuje ludzi,
a moim zadaniem jest zmienić policję...
Nie. Twoim zadaniem było zmienić obraz policji.
A teraz jest nim schwytać Negliżownika.
Wiesz, czemu jestem prezydentem?
Bo kiedy zaszła taka konieczność, robiłem to, co musiałem.
Co ty tu robisz?
Wiem, że boisz się podać swoje nazwisko do raportu.
Kiedy opowiadałaś nam, co się stało, zauważyłam, że trzesz nadgarstki, jakbyś...
przypomniała sobie, co ci zrobił.
Obie chcemy tego samego.
Żeby nikomu już się to nie stało.
A po to musisz zgłosić oficjalną skargę pod prawdziwym nazwiskiem.
Tylko tak możemy jej użyć.
- Mam męża i syna. - Toño, kolacja gotowa.
Nie wiedzą o mojej przeszłości i nie chcę, żeby się dowiedzieli.
Chciałabym pomóc, ale...
Rozumiem.
Ale policja traktuje poważnie tylko dwie rzeczy:
oświadczenia i dowody.
Poczekaj chwilę.
Oczywiście.
- María? - Panie kapitanie.
Muszę coś panu pokazać.
Mogę wejść?
Proszę.
Muszę się uspokoić. Ma pan coś do picia?
Tak.
Jeśli przyszłaś odzyskać pracę...
to tracisz tylko czas.
Co to jest?
Dowód od kobiety, którą siedem lat temu
zaatakował ktoś, kto powiedział, że kobiety to żmije i zabije wszystkie.
Ale udało jej się uciec.
Związał ją tą liną.
„Ofiara numer jeden nie była pierwsza”.
Ćwiczył.
Na to wygląda.
To jestem zwolniona?
Nie dzisiaj.
Wiesz, jaka jest największa zaleta detektywa?
Jaka?
Że nie odpuszcza.
A jego największa wada?
To samo?
Właśnie.
Świetna robota.
Dziękuję.
Za co?
Za wypchnięcie z samolotu.
Za pokazanie mi, co potrafię.
Za wiarę we mnie.
Nie.
Nie, przepraszam.
Proszę mi wybaczyć.
Nie mogę...
Muszę już iść.
Pewnie.
Do jutra, María.
Jestem w separacji.
- Rozumiem. - To nie to samo co rozwiedziona.
To prawda.
Do jutra.
Jakieś postępy?
Emilio Escobedo? Szef policji?
- Tak. - Pierdol się, skurwysynu.
Kto jest skurwysynem?
Pierdol się!
Jero.
Co ty wyprawiasz, durniu?
Nie pomagaj mi!
I zostaw Maríę w spokoju!
Słyszysz mnie?
ODDZIAŁ POLICJI KOBIECEJ
WIĘZIENIE LECUMBERRI
Lucas?
Lucas.
Lucas! Co oni ci zrobili?
Proszę mi pomóc.
Karetka, do cholery!
W następnym odcinku...
Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale próbuję pomóc.
Z więzienia Lecumberri.
Kasandra. Znała prawdę, ale nikt jej nie wierzył.
Dociekanie na własną rękę jest bardzo niebezpieczne.
Musimy rozgryźć, co Goyo chce nam przekazać.
Jakieś 15 lat temu zabito kobietę. Prowadziła rodzinny dom dziecka.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska