Αυτή ήταν η Κένα.
Ο σκύλος μας.
Το ημερολόγιο της μαμάς.
Δεν μπόρεσα ποτέ να το διαβάσω όλο.
"Θυμάμαι τη μέρα που γνώρισα τον Βενίτο".
Ο Μανόλο είναι κιόλας 18.
Μεγάλωσε.
Το σπίτι θα είναι αλλιώς χωρίς εκείνον.
Φεύγουν από το σπίτι, αλλά μένουν στην καρδιά μας.
Θυμάσαι όταν ήρθε; Πόσο χαμένος ήταν.
Ξεχνιέται αυτό;
- Θεέ μου! Είσαι καλά; - Πανάθεμά σε!
- Να δω! - Άσ' το, Βενίτο.
Θεέ μου.
Εδώ. Πίεζέ το.
- Πήγαινε στο αναρρωτήριο. - Με τίποτα.
Δεν σε αφήνουμε μόνη μαζί του. Είναι ζώο! Κρατάει μαχαίρι!
Δεν είναι ζώο! Είναι παιδί και φοβάται!
Ρόσα.
- Λουίς, πήγαινέ τον στο αναρρωτήριο! - Δεν σε αφήνω μόνη εδώ.
- Αναλαμβάνω εγώ. - Ναι. Συγγνώμη.
Έλα μαζί μου, πάτερ.
Πώς σε λένε;
Εμένα με λένε Ρόσα.
Χτύπησες κάποιον με το μαχαίρι που κρατάς.
Μου το δίνεις;
Φοβάσαι;
Κι εγώ έχει τύχει να φοβηθώ.
Όποτε συμβαίνει αυτό, σκέφτομαι μια ιστορία.
Θα σου πω μια ιστορία αν μου δώσεις το μαχαίρι. Ναι;
Να ξέρεις, οι ιστορίες μου έχουν πολλή πλάκα.
Κοίτα με στα μάτια.
Δεν θα σε πειράξω.
Εμπιστέψου με.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΜΠΛΕ
Όταν ήταν πολύ μικρή
η μαμά είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.
Μεγάλωσε πιστεύοντας ότι δεν θα έκανε ποτέ οικογένεια.
Γι' αυτό πήγε σε μοναστήρι.
Άρχισε να δουλεύει με ορφανά και εγκαταλειμμένα παιδιά.
Βρήκε τρόπο να κάνει την οικογένεια που ονειρευόταν.
Παντρεύτηκε ποτέ;
Ο Νορμπέρτο.
Ήταν εκεί, μα και δεν ήταν.
Ήταν παντρεμένος με παιδιά.
Πέθανε πριν χρόνια.
Επιχείρησα να πάω στην κηδεία του, μα η γυναίκα του με έδιωξε.
Μάλλον το μυστικό του δεν ήταν και τόσο μυστικό.
Η Καμίλα.
Ο Μανόλο.
Ο Αντόνιο.
"Μαμά Ρόσα,
ευχαριστούμε που πίστεψες σ' εμάς, όταν δεν πίστευε κανείς".
"Χαρούμενη Γιορτή της Μητέρας. Σ' αγαπώ ως τον ουρανό".
"Μαμά, σ' ευχαριστώ για την αγάπη σου. Με φροντίζεις όταν αρρωσταίνω".
Αυτά είναι του Βενίτο.
Ρωτήσατε γιατί δεν κάλεσε την αστυνομία.
Λόγω περηφάνιας.
Είχε βάλει στόχο να μάθει για το παρελθόν του Βενίτο.
Πίστευε ότι μόνο εκείνη μπορούσε να τον απελευθερώσει
από το τέρας μέσα του.
Και τελικά αυτό τη σκότωσε.
Ο Βενίτο μπορεί να σκότωσε την ανάδοχη μητέρα του,
αλλά δεν σημαίνει πως είναι ο Ξεγυμνωτής.
Συμφωνώ.
Πρέπει να βρούμε σύνδεση με τους φόνους του Ξεγυμνωτή.
Κίνητρο.
Κατουριέται κάθε βράδυ.
Ο υπεύθυνος ιερέας για τα κλινοσκεπάσματα είπε να τον τιμωρήσουμε
και παραλίγο να χάσει το μάτι του.
Η οικογένειά του;
Αποτελεί μυστήριο.
Η αστυνομία τον άφησε εδώ και δεν μας είπε περισσότερα.
Εκείνος είπε τίποτα;
Ούτε λέξη απ' όταν ήρθε.
Ρόσα, ξέρω τι σκέφτεσαι.
Δεν είπα τίποτα.
Δεν χρειάζεται.
Σε ξέρω καλύτερα απ' όλους.
Μετά απ' ό,τι έγινε σήμερα,
συνιστώ να εισαχθεί ο Βενίτο σε ψυχιατρικό ίδρυμα.
Δεν χρειάζεται ψυχιατρείο.
Οικογένεια χρειάζεται. Αυτό είναι όλο.
Κάποια παιδιά δεν μπορούμε να τα βοηθήσουμε,
επειδή έχουν ιδιαίτερες ανάγκες.
Μητέρα, ξέρεις πως όσα παιδιά μπαίνουν εκεί
δεν βγαίνουν καλύτερα απ' ό,τι πήγαν.
Ανταποκρίθηκε σ' εμένα.
Με ακούει.
Ρόσα.
Είπες ότι ο αστυνομικός που τον βρήκε δεν σου είπε τίποτα.
- Όχι. - Θα ψάξω το παρελθόν του.
Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα πως μόλις αναγνωρίσουμε τα τραύματά μας,
ξεκινά η ίαση.
"Το παρελθόν μου με σημάδεψε.
Καθόρισε πως δεν θα γινόμουν ποτέ μητέρα, αλλά η υιοθεσία μού το επέτρεψε.
Γι' αυτό ξέρω καλά
ότι ο Βενίτο αξίζει την ευκαιρία να έχει μια οικογένεια, όπως κι εγώ".
Έτσι ήταν η μαμά.
Γενναιόδωρη, μα εθελοτυφλούσε.
Ελάτε, παιδιά!
Θέλω να γνωρίσετε κάποιον.
Τα αδέρφια σου.
Ο Αντόνιο.
Γεια. Βισέντε.
Χαίρω πολύ. Είμαι η Καμίλα.
Πόσων χρονών είσαι; Εγώ εννιά.
Ο Βενίτο δεν είναι έτοιμος να μιλήσει, αλλά εμείς μπορούμε να του μιλάμε, σωστά;
Πρέπει να γνωρίσεις και κάποια άλλη.
Κένα! Έλα εδώ, κορίτσι μου.
Είναι πολύ ήσυχη. Είναι γριούλα, αλλά θα τα πάτε καλά.
Ποιος πεινάει;
Εγώ.
- Ας φάμε. Να κάτσουμε στο τραπέζι. - Πάμε.
Φαινόταν παράξενος από την αρχή.
Σιωπηλός όλη την ώρα.
Δεν φαινόταν ντροπαλός.
Φαινόταν σαν...
Σαν να ετοίμαζε κάποιο σχέδιο.
Θέλω να μου πεις για τη μητέρα σου.
Κάτι όμορφο που σου τη θυμίζει.
Ή που σου θυμίζει τον μπαμπά σου.
Γεια σας.
Εσύ είσαι ο Βενίτο, λοιπόν.
Βενίτο, από δω ο Νορμπέρτο.
Έρχεται και μας βλέπει πού και πού.
Όποτε μπορώ.
Θα περιμένω έξω.
Τι πρόβλημα έχεις;
Ώστε έτσι θα είναι;
Έπρεπε να τον βάλω για ύπνο. Είναι η πρώτη του μέρα.
Είπες ότι δεν θα υιοθετούσες άλλα παιδιά.
Κι εσύ είπες ότι θα άφηνες τη γυναίκα σου.
Δεν είναι το ίδιο.
Ο Θεός θέλει να γίνω μητέρα του.
Όταν φύγει ο Μανόλο, θα έχεις τρία παιδιά.
Γιατί θες τέσσερα;
Μπορείς να με βοηθήσεις.
Έλα να μείνεις μαζί μου.
Περίμενε.
Πού πας;
Όλα καλά, μωρό μου.
Πάει πέρασε. Ησύχασε.
Εντάξει;
Όλα είναι καλά.
Για να δούμε. Φέρε μου ένα σεντόνι.
Άλλαξε και πιτζάμες.
Εσύ το ζωγράφισες αυτό;
"Τι ήταν τόσο τραυματικό; Ποιος σε πλήγωσε τόσο;
Πρέπει να ανακαλύψω τι ή ποιον φοβάται τόσο πολύ".
Τι ανακάλυψες, Ρόσα;
Πώς να τον ξεχάσω;
Αλλά δυστυχώς πρέπει να σας πω
ότι δεν μπορώ να σας δώσω πληροφορίες για την υπόθεση.
Ορκίζομαι πως ό,τι μου πείτε θα το πάρω στον τάφο μου.
Είναι δικαστική εντολή. Δεν βάζω εγώ τους κανόνες.
Δηλαδή η υπόθεση είναι ακόμα ανοιχτή;
Όχι.
Δεν ξέρουμε ακόμα ποιος το έκανε.
- Εσείς είστε πολίτης... - Ακούστε με μια στιγμή.
Έχω χρόνια εμπειρίας με παιδιά που έχουν βιώσει φρικτά πράγματα.
Για να τα βοηθήσω, θέλω πληροφορίες για το παρελθόν τους.
Αν δεν ξέρω την ασθένεια,
πώς να τη θεραπεύσω;
Ο Βενίτο δεν μιλάει.
Δεν έχει πει λέξη εδώ κι έναν μήνα.
Μα κάθε βράδυ κατουριέται
και ξυπνά κάθιδρος από τους εφιάλτες.
Αν τον καταφέρω να μιλήσει, ίσως μας πει
τι έπαθε η μητέρα του.
Αυτό θα βοηθούσε την έρευνά σας. Σας παρακαλώ.
Κανείς δεν πρέπει να βλέπει ό,τι είδε εκείνος,
πόσο μάλλον ένα μικρό παιδί.
Εκείνη τη νύχτα, είχαμε μια κλήση από ένα διυλιστήριο νερού.
Επιθεωρητά Μοράλες.
Γκαρσία.
- Κάποιος ύποπτος; - Όχι ακόμα.
Καλούμε διευθυντές και προσωπικό.
Κανείς δεν είδε κάτι ασυνήθιστο.
Το θύμα δούλευε στο διυλιστήριο.
Την έλεγαν Χασίντα Περέα.
Ελάτε μαζί μου, κύριε.
Από δω, κύριε.
Εκεί. Στην 37.
- Τη βγάλατε έξω; - Όχι ακόμα. Σας περιμέναμε.
Τι διάολο, Γκαρσία; Λίγη αξιοπρέπεια.
- Βγάλ' την έξω, που να πάρει! - Ακούσατε. Βγάλτε την!
Αγόρι μου, κακώς είσαι εδώ.
Τι κάνει εδώ το παιδί;
- Ρωτήστε τον τι είδε! - Μάλιστα.
- Άντε. - Πιάστε τον!
"Εκείνη τη νύχτα, ο Βενίτο είδε κάτι που μπορεί να διαλύσει τον καθένα.
Τη μητέρα του. Νεκρή.
Πεταμένη σαν σκουπίδι".
Οι φίλοι της είπαν πως ήταν πολύ σιωπηλή.
Όταν πιάσαμε το παιδί, το πήγαμε στο σπίτι του
για να δούμε αν ήταν κανείς άλλος εκεί,
αλλά όχι.
Ζούσαν μόνοι τους.
Δεν υπάρχει τίποτα για τον πατέρα του;
Να το κρατήσω αυτό;
Αντικείμενα από το παρελθόν...
μπορεί να σε κάνουν να θέλεις να θυμηθείς.
Όταν πήγαμε το παιδί στη μονή,
το πήγαμε πρώτα σπίτι να μαζέψει τα πράγματά του.
Ίσως μπορέσετε να βρείτε περισσότερα πράγματα εκεί.
Συγγνώμη, Βενίτο.
Θέλω να βοηθήσω, μα πρέπει να με αφήσεις.
Δεν θα σε αναγκάσω, αλλά σου υπόσχομαι πως αν με αφήσεις, θα είσαι καλύτερα.
Ίσως σταματήσουν κι οι εφιάλτες.
Δεν θα σου άρεσε αυτό;
Συγχώρεσέ με.
"Παρόλο που με έτρωγε η περιέργεια,
κράτησα την υπόσχεσή μου και δεν έψαξα ξανά κρυφά τα πράγματά του.
Νόμιζα ότι η θεραπεία με το σκοινί θα τον έκανε να μιλήσει, αλλά όχι".
Ποια θεραπεία;
Είναι άσκηση που κρατά απασχολημένο το μυαλό σου
και διευκολύνει τις λέξεις να βγουν.
Όχι, Βισέντε. Θα το κάνεις από την αρχή.
Σου είπα να είναι πιο σφιχτό.
Εντάξει.
Θα ήθελα να γράψω στη μαμά μου στον Παράδεισο.
Γίνεται;
Φυσικά.
Θα το δέσουμε σε ένα μπαλόνι.
Κι αν το φάει κάνα πουλί;
Θα του κολλήσει στον λαιμό.
Εσύ, Βενίτο; Θα ήθελες να μοιραστείς κάτι;
Είδατε το πλέξιμο του Βενίτο;
Ωραίο σκοινί. Δείτε.
Τώρα μαθαίνει. Βλέπετε;
Πολύ ωραία. Μπράβο σου.
Βισέντε.
Βισέντε!
"Ανησυχώ λίγο για τον Βισέντε.
Δεν τον αποδέχεται.
Νομίζω ότι ζηλεύει".
Δεν είναι αλήθεια. Δεν ζήλευα.
Ήξερα ότι θα συνέβαινε κάτι κακό.
Γιατί το σκεφτόσουν αυτό;
Ο τρόπος που την κοιτούσε.
Σαν να τη μισούσε.
Σου έλειψα;
Το ξέρεις.
Μα έχεις να έρθεις έναν μήνα.
Δεν σε περίμενα.
Μ' αγαπάς;
Πάρα πολύ.
Δεν είμαι εδώ;
Ναι.
Μπορεί να μην έχουμε όλα όσα θέλουμε,
αλλά αυτό,
αυτόν τον χορό,
δεν μπορεί να μας τον πάρει κανείς.
Σταμάτα! Άσε με!
Όλο κατασκόπευε τη μαμά. Τη μισούσε.
Ήξερα ότι ο Βενίτο ήταν επικίνδυνος. Το ήξερα.
- Άφησέ με! - Ήρεμα! Σταμάτα!
Ήρεμα! Τι έχεις πάθει;
Τίποτα! Αυτός το έκανε! Είναι ζώο!
Μην το λες αυτό!
Κρυβόταν πίσω από την πόρτα και σε κατασκόπευε!
- Αλήθεια λέει; Βενίτο, αλήθεια λέει; - Ηρέμησε.
- Γρήγορα! Στα δωμάτιά σας. - Άντε!
- Είσαι καλά; - Ναι.
Έλα.
Ως εδώ, Βενίτο. Σοβαρολογώ.
Σε αυτό το σπίτι δεν ανεχόμαστε τη βία.
Μερικές φορές νομίζω πως θα μιλήσεις.
Μα άλλες φορές μού φαίνεται αδύνατον.
Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει στο μυαλό σου.
Γιατί τόσος φόβος, τόσο μίσος;
Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ηγουμένη είχε δίκιο.
Ίσως χρειάζεσαι κάποια βοήθεια που δεν μπορώ να σου δώσω εγώ.
"Και πάνω που ήμουν έτοιμη να παραιτηθώ..."
Αν σου πω, υπόσχεσαι να μην το πεις πουθενά;
Ορκίζομαι στον Θεό.
Τη μητέρα μου την έλεγαν Χασίντα.
"Πρώτη φορά μιλούσε
και ήταν η μόνη φορά που μου είπε τι είχε γίνει.
Εκείνη τη νύχτα, όπως και τόσες άλλες,
είχε ξυπνήσει από τις κραυγές της".
Γιατί μου λες ψέματα;
Στα μούτρα μου!
Πού ήσουν;
Μισή ώρα σε περιμένω!
Μισή ώρα!
Πού ήσουν; Με ποιον;
Με ποιον πηδιόσουν;
Ξύπνα, Βενίτο.
Περίμενε εδώ. Μην ανοίξεις τα μάτια.
Μην κοιτάς.
"Προσπάθησα να τον ρωτήσω πώς είχε νιώσει,
αλλά μου έλεγε μόνο τι είχε γίνει.
Η Χασίντα έκανε ό,τι θα έκανε κάθε μάνα.
Προσπάθησε να δώσει μια καλύτερη ζωή στον γιο της.
Γι' αυτό τον πήρε κι έφυγαν.
Η Χασίντα ήξερε τους κινδύνους αν έφευγαν,
αλλά ήξερε επίσης πως ήταν πιο επικίνδυνο να μείνουν".
Η καημένη.
Σημασία έχει ότι είμαστε μαζί.
Κι ότι κανείς δεν θα μας πειράξει.
Ποτέ.
Σ' το υπόσχομαι. Στη ζωή μου.
Και οι αληθινές υποσχέσεις...
Δεν αθετούνται ποτέ.
"Η Χασίντα κράτησε για λίγο την υπόσχεσή της.
Βρήκε δουλειά σε ένα διυλιστήριο νερού.
Ο Βενίτο την πήγαινε κάθε μέρα στο τρόλεϊ.
Την έπαιρνε κάθε απόγευμα, ενώ ήταν τόσο μικρός.
Ένιωθε υπεύθυνος για την προστασία της".
"Λίγο λίγο, το μικρό και σκοτεινό μέρος όπου είχαν κρυφτεί
έγινε το σπίτι τους.
Μέχρι που μια μέρα...
Ο Βενίτο νόμιζε πως έκανε λάθος, κι έτσι περίμενε το επόμενο,
και το επόμενο, μέχρι που νύχτωσε".
Μικρέ.
Ανέβα.
Θα σε πάω στη στάση της μαμάς σου.
"Ο Βενίτο πήρε το τρόλεϊ μέχρι την τελευταία στάση
όπου ήταν το διυλιστήριο.
Για μια στιγμή νόμισε ότι έβλεπε φάντασμα, αλλά όχι.
Ήταν ο πατέρας του, ο Ρενέ.
Ήταν ζωντανός και τους είχε βρει".
Σε παρακαλώ, άσε με!
Λύσε με!
Άκου με.
Δεν φταις εσύ για ό,τι έκανε ο πατέρας σου.
Δεν φταις εσύ.
Κοιμήσου γαλήνια.
Κανείς δεν θα σε πειράξει ξανά.
Δεν θα με πάτε στο νοσοκομείο;
Όχι βέβαια.
Σ' ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκες.
Ξεκουράσου. Όνειρα γλυκά.
"Δεν είχα αθετήσει ποτέ υπόσχεση,
αλλά ένιωσα ότι ο μόνος τρόπος να τον προστατέψω
ήταν να πω στην αστυνομία την αλήθεια.
Χάρη σε ό,τι είδε ο Βενίτο, ο πατέρας του μπήκε φυλακή σ' έναν μήνα".
Έμοιασε σ' εκείνον.
Άρρωστοι κι οι δυο τους.
Πάω να ταΐσω τα σκυλιά.
Όταν μεγαλώνεις μέσα σε τόση βία, αυτό έχει αντίκτυπο στο μυαλό σου.
Δεν ισχύει.
Φυσικά και ισχύει.
- Προφανώς... - Εγώ είδα τον φόνο των γονιών μου
και δεν έχω νιώσει ποτέ την ανάγκη να κάνω κακό σε κάποιον.
Το παρελθόν κάποιου δεν δικαιολογεί τις πράξεις του στο παρόν.
Λοιπόν, είναι ο Βενίτο ο Ξεγυμνωτής ή όχι;
Δεν ξέρω.
Ξέρουμε μόνο ότι έμαθε να πλέκει σκοινιά.
Ξέρουμε πως ήταν εσωστρεφής,
αλλά ζώντας με τη Ρόσα έγινε λιγότερο βίαιος, όχι περισσότερο.
Πολύ νωρίς για εικασίες.
Θέλουμε κι άλλες πληροφορίες.
Θέλω λίγο αέρα πριν συνεχίσουμε.
Σε περίμενα.
Το βράδυ που θα μιλούσαμε.
Η ζωή μου είναι πολύ περίπλοκη τελευταία.
Το μετάνιωσες;
Ό,τι έμαθα μεγαλώνοντας...
μου λέει πως ό,τι έγινε μεταξύ μας ήταν λάθος.
Αλλά...
εγώ δεν νιώθω έτσι.
Περνάω μια πολύ μπερδεμένη περίοδο.
Και δεν μπορώ
να επικεντρωθώ μόνο σε ό,τι νιώθω.
Πρέπει να μάθω πού πάει η ζωή μου
πριν κάνω κάτι
που θα πληγώσει και τους δυο μας.
Μην ανησυχείς για μένα.
Έχω συνηθίσει να πονάω.
Τι σε πλήγωσε τόσο πολύ;
Είχα έναν γιο.
Θα ήταν πέντε ετών σήμερα.
Αλλά πέθανε όταν ήταν 11 μηνών.
Ήμουν εκεί.
Στο δωμάτιό του.
Και με πήρε ο ύπνος...
στο πλάι του.
Ξύπνησα από τις κραυγές της μητέρας του που μου έλεγε ότι δεν ανέπνεε.
Αποπέμφθηκα από την αστυνομία.
Δικαίως.
Πώς να φροντίσω μια πόλη αν δεν μπορώ να φροντίσω το παιδί μου;
Λυπάμαι πολύ.
Νομίζω ότι βρήκα κάτι στο ημερολόγιο.
Πολύ αργότερα, όταν ο Βενίτο ήταν 17.
Αφότου μίλησε στη Ρόσα για τον θάνατο της μητέρας του,
τα πράγματα βελτιώθηκαν.
Ή έτσι νόμιζε εκείνη.
Μέχρι που συνέβη κάτι με τον σκύλο.
Την Κένα.
Μάλιστα. Την Κένα. Δείτε.
"Ο Βενίτο είναι επτά χρόνια στη ζωή μου και χαίρομαι πολύ για την αλλαγή του.
Νιώθω επιτέλους ότι ανήκει εδώ.
Δεν μιλά πολύ,
αλλά αγαπά τα μικρά πράγματα στη ζωή, όπως τα λουλούδια.
Αγαπά ιδιαίτερα τον κήπο με τα ρόδα στην αυλή μας.
Ένιωθα πραγματικά ότι τον άλλαξα.
Δεν ήταν το βίαιο παιδί που γνώρισα στη μονή.
Αυτό που έγινε δεν το περίμενα ποτέ".
Μαμά, με δάγκωσε!
Με δάγκωσε!
Ήρεμα, αγάπη μου!
Κένα!
Ησύχασε.
Κένα.
Κένα!
Τη σκότωσες!
- Μου επιτέθηκε! - Ψεύτη! Τη σκότωσες!
- Μου επιτέθηκε! - Είσαι τέρας!
Είσαι δολοφόνος!
Βισέντε.
Είναι σημαντικό να μην κατηγορείς τον Βενίτο.
Πρέπει να τον συγχωρήσεις.
Μίλησέ του. Αδερφός σου είναι.
Δεν θα συγχωρήσω έναν δολοφόνο.
Βισέντε, η Κένα έφταιγε για ό,τι έγινε.
Δεν είναι αλήθεια.
Είδες ποτέ την Κένα να αγριεύει;
Ο αδερφός σου έκανε 52 ράμματα. Παραλίγο να χάσει το χέρι του.
- Τη ζωή του έπρεπε να χάσει! - Αρκετά! Μη λες τέτοια πράγματα!
Ο Βενίτο πέρασε δύσκολη ζωή και το ξέρεις.
Κι εγώ;
Εκείνος έχει τουλάχιστον πατέρα.
Ο πατέρας του δεν είναι καλός άνθρωπος.
Τότε γιατί αλληλογραφούν;
"Αναρωτήθηκα αν επικοινωνούσε με τον πατέρα του.
Τι ιδέες του έβαζε στο κεφάλι;
Ο Θεός να με συγχωρέσει που αθετώ την υπόσχεσή μου.
Κάθε μέρα πήγαινε μόνο στον κήπο των ρόδων.
Βρήκα τα γράμματα του πατέρα του".
Υποσχέθηκες να σέβεσαι τα πράγματά μου.
Τα πιστεύεις αυτά;
Εσύ του είπες πού θα βρει τη μαμά σου;
Ναι.
Πες μου ότι δεν ήξερες τι θα έκανε.
Έπρεπε να μπει στη θέση της.
Χαίρομαι που με πήρες.
Πού είναι η μάνα σου;
Δουλεύει.
Δουλεύει. Έτσι σε φροντίζει; Σε αφήνει μόνο;
Να πλένεις τα πιάτα;
Αν σε αγαπούσε, δεν θα σε άφηνε μόνο.
Ούτε θα εγκατέλειπε εμένα.
Οι εργαζόμενες γυναίκες παραμελούν την οικογένειά τους.
Μας εγκαταλείπουν όταν τις έχουμε ανάγκη.
Ξέρεις γιατί;
Ξεχνούν ποια είναι η θέση τους.
Ο χρόνος της τελείωσε.
Δεν μπορεί πια να μάθει.
Πήγε να μου κλέψει τον γιο. Το μόνο πράγμα που έχει σημασία για μένα.
Δεν θα το συγχωρήσω αυτό.
Προσπάθησε να τη βοηθήσει.
Να τη διδάξει.
Μα ήταν ανώφελο.
Οπότε
της έβγαλε τη στολή
και την έβαλε σε μια δεξαμενή με νερό.
Τη βύθισε μέχρι που τα πνευμόνια της γέμισαν νερό.
Για μένα το έκανε.
Ένα λυσσασμένο σκυλί...
Πρέπει να θανατώνεται.
Φύγε αμέσως από το σπίτι μου.
Δεν σε ξέρω. Δεν είσαι παιδί μου!
Καταριέμαι τη μέρα που σε γνώρισα.
Να πάρω το κουτί μου;
Παρακαλώ;
Θα φύγω το πρωί.
Κρυφάκουσα τη συζήτηση του Βενίτο με τη μητέρα μου.
Όταν πήγε στο δωμάτιό της, πήγα στην αστυνομία.
Είχε μόλις παραδεχτεί ότι εμπλεκόταν στον θάνατο της μάνας του.
Ήταν αρκετό για να συλληφθεί!
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.
Πρέπει να έρθετε μαζί μου!
Ηρέμησε, αγόρι μου. Κάθισε.
Δεν έχουμε χρόνο! Πρέπει να έρθετε μαζί μου!
- Η μητέρα μου κινδυνεύει! - Καλά.
Μα θέλουμε περισσότερες πληροφορίες. Πες μας τι συνέβη.
Η μητέρα μου θα δολοφονηθεί.
Ο Βενίτο θα σκοτώσει τη μητέρα μου!
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ.
Βενίτο;
Βισέντε;
Μαμά!
Όχι!
Όχι! Μαμά!
Μαμά!
Αν είχες το ημερολόγιο 15 χρόνια, γιατί δεν το πήγες στην αστυνομία;
Το πήγα. Γι' αυτό δεν κατέληξα στη φυλακή.
Ψηλά τα χέρια!
Δεν βρήκαν ποτέ τον Βενίτο, προσπάθησαν να κατηγορήσουν εμένα.
Η Ρόσα ήταν το πρώτο θύμα του.
Να ειδοποιήσουμε τον Χεράρντο πριν σκοτώσει κι άλλη.
Στο επόμενο.
Όσα έχουμε διαβάσει είναι σημάδια κοινωνιοπάθειας.
Δεν θα τον πιάσουμε έτσι.
Θα τον καταλάβουμε, όμως.
Έχουμε μια φωτογραφία του απ' όταν ήταν 15.
Ίσως κάποιος τον αναγνωρίσει.
Την πήρε ο Ξεγυμνωτής.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΜΠΛΕ
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού