To była Quena,
nasza suczka.
A to jest pamiętnik mamy.
Nigdy nie śmiałem przeczytać go w całości.
„Dokładnie pamiętam, jak poznałam Benita”.
Manolo ma już 18 lat.
Jest już dorosły.
Bez niego będzie w domu zupełnie inaczej.
Opuszczają dom, ale na zawsze pozostają w naszych sercach.
Pamiętasz, kiedy tu trafił?
- Był taki zagubiony. - Jak mogłabym zapomnieć?
- Nic księdzu nie jest? - Mały demon!
- Proszę pokazać. - Puść, Benito.
Boże.
Proszę naciskać.
- Trzeba do lekarza. - Nie ma mowy.
Nie zostawimy cię z nim samej. To zwierzę! Ma nóż.
To nie zwierzę! To dziecko, które się boi.
Rosa.
- Luis, zabierz go do lekarza! - Nie zostawię cię tu samej.
- Zajmę się tym. - Dobrze. Wybacz.
Chodźmy, Ojcze.
Jak masz na imię?
Ja jestem Rosa.
Zraniłeś kogoś tym nożem, który trzymasz w ręce.
Dasz mi go?
Boisz się?
Ja też się czasem boję.
Zawsze przypominam sobie wtedy opowieść.
Wymieńmy opowieść na nóż, dobrze?
Ostrzegam, że moje opowieści są zabawne.
Popatrz mi w oczy.
Nie skrzywdzę cię.
Możesz mi ufać.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Kiedy mama była mała,
miała wypadek, który spowodował, że nie mogła mieć dzieci.
Dorastała z myślą, że nigdy nie stworzy rodziny.
Dlatego wstąpiła do zakonu.
Zaczęła pracować z sierotami i porzuconymi dziećmi.
Tak odkryła sposób na to, żeby mieć rodzinę, o której marzyła.
Wyszła za mąż?
Norberto.
Był, ale jakby go nie było.
Był żonaty i miał swoje dzieci.
Zmarł wiele lat temu.
Chciałem pójść na jego pogrzeb, ale jego żona mnie wygoniła.
Jego sekret wcale nie był takim sekretem.
Camila.
Manolo.
Antonio.
„Mamo Roso,
dziękuję, że jako jedyna w nas uwierzyłaś”.
„Najlepszego z okazji Dnia Matki. Bardzo cię kocham”.
„Dziękuję ci za twoją miłość.
Opiekujesz się mną w chorobie”.
To jest Benita.
Pytałyście, czemu nie zadzwoniła na policję.
Z powodu dumy.
Miała obsesję na punkcie przeszłości Benita.
Wierzyła, że tylko ona może uwolnić go
od potwora, którego w sobie nosił.
I ostatecznie przypłaciła to życiem.
Benito mógł zabić swoją zastępczą matkę, ale to nie znaczy, że jest Negliżownikiem.
Zgadzam się.
Musimy znaleźć powiązanie z ofiarami Negliżownika.
Motyw.
Codziennie moczy łóżko.
Ksiądz, który pierze pościel, próbował go zdyscyplinować
i prawie stracił oko.
A jego rodzina?
To tajemnica.
Policja go tu zostawiła i nic nam nie powiedziała.
Mówił cokolwiek?
Nie powiedział ani słowa, odkąd tu trafił.
Rosa, wiem, o czym myślisz.
Nic nie powiedziałam.
Nie musisz. Znam cię lepiej niż ktokolwiek.
Po tym, co zaszło dzisiaj,
muszę zgłosić Benita do szpitala psychiatrycznego.
Nie potrzebuje szpitala.
Potrzebuje rodziny. To wszystko.
Niektórym dzieciom nie jesteśmy w stanie pomóc,
bo mają specjalne potrzeby.
Matko, wiesz, że dzieci, które trafiają do takich miejsc,
nie wychodzą z nich w lepszym stanie.
Zareagował na mnie.
Słucha mnie.
Rosa.
Czyli policjant, który go znalazł, nic nie mówił.
- Nie. - Pozwól mi sprawdzić jego przeszłość.
Wiesz lepiej niż ktokolwiek inny, że kiedy poznamy rany z przeszłości,
możemy zacząć zdrowieć.
„Przeszłość mnie naznaczyła.
Sprawiła, że nie mogę zostać matką, a jednak adopcja mi to umożliwiła.
Dlatego w głębi duszy wiem,
że Benito zasługuje na tę samą szansę, którą ja dostałam – żeby mieć rodzinę”.
Taka była mama.
Tak wspaniałomyślna, jak ślepa.
Dzieci, chodźcie!
Chcę wam kogoś przedstawić.
To twoje rodzeństwo.
To jest Antonio.
Cześć. Jestem Vicente.
Miło mi. Jestem Camila.
Ile masz lat? Ja dziewięć.
Benito nie jest gotów mówić,
ale to nie znaczy, że nie możemy się do niego odzywać.
Powinieneś poznać kogoś jeszcze.
Quena! Chodź tu, kochana.
Jest spokojna i już stara, ale świetnie się dogadacie.
Kto jest głodny?
Ja.
- No to nakryjmy do stołu. - Chodźmy.
Od początku wydawał się dziwny.
Cały czas był cichy.
Nie przez nieśmiałość.
Wydawało się, jakby...
coś sobie w głowie kalkulował.
Opowiedziałbyś mi o swojej mamie?
Jakieś miłe wspomnienie.
Albo co pamiętasz o tacie.
Cześć.
Czyli to ty jesteś Benito.
Benito, to jest Norberto.
Czasami nas odwiedza.
Kiedy tylko mogę.
Zaczekam.
A z tobą co?
Na to masz ochotę, tak?
Musiałam go położyć. To jego pierwszy dzień.
Mówiłaś, że nie adoptujesz więcej dzieci.
A ty mówiłeś, że zostawisz żonę.
To nie to samo.
Bóg chce, żebym była jego matką.
Po odejściu Manola masz troje dzieci.
Po co ci czwarte?
Mógłbyś mi pomóc.
Gdybyś się wprowadził.
Czekaj.
Hej, dokąd idziesz?
Spokojnie, kochanie.
Już dobrze. Uspokój się.
Tak?
Wszystko w porządku.
Zobaczmy. Podaj mi prześcieradło.
I zmień piżamę.
To twój rysunek?
„Co tak traumatycznego widziałeś? Kto cię tak skrzywdził?”
„Muszę się dowiedzieć, kto lub co tak go przeraża”.
Co odkryłaś, Rosa?
Jak mógłbym zapomnieć?
Ale obawiam się,
że nie mogę nic powiedzieć na temat tej sprawy.
Przysięgam, że zabiorę to ze sobą do grobu.
Taki jest nakaz sądowy.
Nie ja o tym decyduję.
Czyli sprawa jest nadal otwarta?
Nie.
Wciąż nie wiemy, kto to zrobił.
- Jest pani osobą cywilną... - Proszę posłuchać.
Mam dużo doświadczenia z dziećmi, które przeżyły straszne rzeczy.
Żeby im pomóc, potrzebuję informacji o ich przeszłości.
Jeśli nie znam choroby,
jak mogę ją wyleczyć?
Benito nie mówi.
Od miesiąca nie odezwał się ani słowem.
Ale co noc moczy łóżko
i budzi się zlany potem przez koszmary.
Gdybym skłoniła go do mówienia, może opowiedziałby,
co stało się z jego mamą.
A to może pomóc w śledztwie.
Proszę.
Nikt nie powinien widzieć tego, co on widział,
zwłaszcza w takim wieku.
Tamtej nocy dostaliśmy telefon z zakładu uzdatniania wody.
- Inspektorze Morales. - García.
- Są jacyś podejrzani? - Nie.
Dzwonimy do kierowników i personelu.
Nikt nie widział nic nietypowego.
Ofiara pracowała w zakładzie.
Nazywała się Jacinta Perea.
Proszę za mną.
To tutaj.
Ten zbiornik. Numer 37.
- Wyjęliście ją? - Jeszcze nie. Czekaliśmy na pana.
Ja pierdolę, García. Okaż trochę szacunku.
- Wyjmijcie ją, cholera. - Słyszeliście.
Mały, nie możesz tam być!
Co to za dziecko?
- Złap go i wypytaj! - Już.
Szybko.
„Tamtej nocy Benito zobaczył coś, co zatrułoby duszę każdego.
Swoją własną matkę, martwą.
Wyrzuconą, jakby była śmieciem”.
Koleżanki z pracy mówiły, że Jacinta była bardzo cicha.
Kiedy złapaliśmy chłopca, zabraliśmy go do domu,
żeby sprawdzić, czy jest tam ktoś jeszcze, ale nikogo nie było.
Mieszkali sami.
Czyli o ojcu nic nie wiadomo?
Mogę to zatrzymać?
Przedmioty z przeszłości
mogą przywołać wspomnienia.
Kiedy zawoziliśmy chłopca do zakonu,
najpierw zabraliśmy go do domu, żeby się spakował.
Prawdopodobnie tam znajdzie pani coś więcej.
Przepraszam, Benito.
Chcę ci tylko pomóc, ale musisz się otworzyć.
Nie będę cię zmuszać,
ale obiecuję, że wtedy poczujesz się lepiej.
Może nawet skończą się koszmary.
Nie chciałbyś tego?
Wybacz mi, dobrze?
Wybacz mi.
„I choć zżerała mnie ciekawość,
dotrzymałam słowa i nie ruszałam już jego rzeczy bez pozwolenia.
Myślałam, że dzięki terapii sznurkiem zacznie mówić, ale tak się nie stało”.
Terapia sznurkiem?
To ćwiczenie, które ma na celu zająć głowę
i sprawić, że słowa łatwiej przychodzą.
Nie, Vicente. Zacznij od nowa.
Mówiłam, że musi być ciaśniej.
Dobrze.
Chciałabym wysłać mamie do nieba list.
To możliwe?
Oczywiście.
Przywiążemy go do balona.
A jeśli zje go ptak?
Utknąłby tutaj, w jego szyi.
A ty, Benito? Chciałbyś się czymś podzielić?
Widzieliście splot Benita?
Ale ładna lina. Patrzcie.
A dopiero się uczy. Widzicie?
Bardzo dobrze. Gratuluję.
Vicente.
Vicente!
„Vicente mnie trochę martwi.
Nie akceptuje go.
Chyba jest zazdrosny”.
To nieprawda. Nie byłem zazdrosny.
Po prostu wiedziałem, że zdarzy cię coś złego.
Skąd to przypuszczenie?
Patrzył na nią tak...
jakby jej nienawidził.
Tęskniłaś?
Wiesz, że tak.
Ale ostatnio byłeś miesiąc temu.
To niespodzianka.
Kochasz mnie?
Bardzo mocno.
Jestem tu, prawda?
Tak.
Może nie mamy wszystkiego, czego chcemy,
ale tego,
tego tańca,
nikt nam nie zabierze.
Zostaw mnie!
Zawsze ją podglądał. Nienawidził jej. Wiedziałem, że Benito jest niebezpieczny.
- Zostaw mnie! - Uspokój się!
Dość tego! Co z tobą?
Nic! To przez niego. To zwierzę!
Nie mów tak!
Chował się za drzwiami i was podglądał!
- To prawda, Benito? - Spokojnie.
Do swoich pokojów, już!
- Wszystko dobrze? - Tak.
No idź.
Dość już tego, Benito. Naprawdę.
W tym domu nie tolerujemy żadnej przemocy.
Czasem myślę, że zaczniesz mówić.
Kiedy indziej, że to niemożliwe.
Nie wiem, co chodzi ci po głowie.
Skąd tyle strachu i nienawiści?
Czasem myślę, że matka przełożona miała rację.
Może potrzebujesz pomocy, której ja nie umiem udzielić.
„I kiedy już miałam się poddać”...
Jeśli ci powiem, obiecasz, że nikomu nie powtórzysz?
Przysięgam na Boga.
Moja mama miała na imię Jacinta.
„To był pierwszy raz, kiedy się odezwał
i jedyny, kiedy opowiedział mi, co zaszło.
Tamtej nocy, jak wiele razy wcześniej...
obudziły go krzyki matki”.
Czemu mnie okłamałaś?
Gdzie byłaś?
Czekałem pół godziny!
Pół godziny!
Z kim byłaś?
Z kim się pieprzyłaś?
Obudź się, Benito.
Czekaj tu. Nie otwieraj oczu.
Nie patrz.
„Pytałam go, co wtedy czuł,
ale opowiedział mi tylko, co się stało.
Jacinta zrobiła to, co zrobiłaby każda matka.
Próbowała zapewnić dziecku lepsze życie,
więc zabrała go stamtąd na zawsze.
Jacinta wiedziała, z jakim ryzykiem wiąże się ucieczka,
ale miała też świadomość, że ryzykownie byłoby zostać”.
Biedna kobieta.
Ważne jest to, że jesteśmy razem
i nikt nas nigdy nie skrzywdzi.
Nigdy.
Przysięgam na swoje życie.
A prawdziwych obietnic...
się nie łamie.
„Przez jakiś czas Jacinta dotrzymywała słowa.
Znalazła pracę w zakładzie uzdatniania wody.
Benito codziennie odprowadzał ją na tramwaj,
w tak młodym wieku, a popołudniami ją odbierał.
Czuł się odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo”.
„Stopniowo małe, ciemne mieszkanie, do którego uciekli,
stało się ich domem.
Aż pewnego dnia...
Benito myślał, że się pomylił, więc poczekał na kolejny tramwaj,
a potem na kolejny, aż zapadła noc.
Hej, mały.
Wsiadaj.
Zabiorę cię na przystanek mamy.
„Benito pojechał aż na ostatni przystanek,
gdzie mieścił się zakład.
Przez chwilę myślał, że zobaczył ducha, ale...
nie.
To był jego ojciec, René.
Żył i ich znalazł”.
Proszę, zostaw mnie.
Rozwiąż mnie!
Posłuchaj mnie.
To nie twoja wina, co zrobił twój tata.
Nie twoja.
Możesz spać spokojnie.
Już nikt cię nie skrzywdzi.
Czyli nie muszę iść do żadnego szpitala, prawda?
Oczywiście, że nie.
Dziękuję, że mi zaufałeś.
A teraz odpoczywaj. Śpij.
„Nigdy nie złamałam słowa,
ale wtedy czułam, że ochronię Benito tylko,
jeśli powiem policji prawdę.
Dzięki temu, co widział,
w mniej niż miesiąc jego ojciec trafił do więzienia”.
Jaki ojciec, taki syn.
Obaj chorzy.
Pójdę nakarmić psy.
Dorastanie z taką przemocą wpłynęłoby negatywnie na każdego.
To nieprawda.
Jak to nie?
- Oczywiście, że... - Moich rodziców też przy mnie zabito,
a nigdy nie czułam potrzeby, żeby kogoś skrzywdzić.
Przeszłość danej osoby nie usprawiedliwia jej czynów w teraźniejszości.
W takim razie Benito jest Negliżownikiem czy nie?
Nie wiem.
Wiemy tylko, że nauczył się zaplatać linę.
Wiemy, że był wycofany,
ale wszystko wskazuje na to, że przy Rosie stał się mniej agresywny, nie bardziej.
Za wcześnie na spekulacje.
Musimy mieć więcej danych.
Potrzebuję najpierw trochę się przewietrzyć.
Czekałem na ciebie.
Mieliśmy porozmawiać.
Moje życie się ostatnio skomplikowało.
Żałujesz tego?
Wszystko, czego mnie nauczono...
mówi mi, że to, do czego między nami doszło, było błędem.
Ale...
ja tak nie czuję.
Przeżywam teraz bardzo trudny okres.
Nie mogę...
skupić się tylko na moich uczuciach.
Muszę wiedzieć, w którą stronę pójdzie moje życie,
zanim zrobię coś, co...
mogłoby skrzywdzić nas oboje.
Mną się nie martw.
Przywykłem do cierpienia.
Co cię tak bardzo boli?
Miałem syna.
Miałby teraz pięć lat.
Ale zmarł w wieku 11 miesięcy.
Byłem przy tym.
W jego pokoju.
I zasnąłem...
u jego boku.
Obudziły mnie krzyki jego mamy. Powtarzała, że nie oddycha.
Wyrzucili mnie z policji.
I słusznie.
Jak mogę chronić miasto, skoro nie mogłem ochronić syna?
Bardzo mi przykro.
Znalazłam coś w pamiętniku.
Z późniejszego okresu, kiedy Benito miał 17 lat.
Po tym, jak Benito opowiedział Rosie o śmierci jego matki,
sytuacja się poprawiła, a przynajmniej tak jej się wydawało.
Dopóki nie doszło do wypadku z psem.
Z Queną.
Tak, z Queną. Patrzcie.
„Benito jest tu siedem lat i bardzo mnie cieszy jego zmiana.
W końcu się zintegrował.
Nie mówi wiele,
ale uwielbia małe rzeczy w życiu, na przykład kwiaty.
Upodobał sobie zwłaszcza ogród różany przed naszym domem.
Czułam w sercu, że go zmieniłam
i nie jest już tamtym agresywnym dzieckiem.
Nie byłam przygotowana na to, co zaszło”.
Mamo, ugryzła mnie!
Ugryzła mnie!
Spokojnie, kochanie!
Quena!
Uspokój się, skarbie.
Quena.
Quena!
Zabiłeś ją!
- Zaatakowała mnie! - Kłamiesz!
- Zaatakowała mnie! - Ty potworze!
Jesteś mordercą!
Vicente.
Nie możesz winić Benita za to, co zrobiła Quena.
Musisz się z nim pogodzić.
Porozmawiaj z nim. To twój brat.
Nie pogodzę się z mordercą.
To, co się stało, to była wina Queny, nie Benita.
To nieprawda.
Widziałaś kiedyś u Queny agresję?
Twój brat potrzebował 52 szwów. Prawie stracił rękę.
- Powinien stracić życie! - Dość tego!
Nie mów tak!
Benito miał ciężkie życie. Wiesz o tym.
A ja to co?
Przynajmniej ma tatę.
Jego tata nie jest dobry.
To dlaczego do siebie piszą?
„Nie mogłam przestać myśleć o tym, czy Benito komunikował się z tatą.
Jakie poglądy mógł mu wpajać?
Niech Bóg mi wybaczy, że łamię słowo, ale nie mam wyboru.
Codziennie bywał tylko w ogrodzie różanym.
Znalazłam tam listy, które wysyłał mu ojciec”.
Obiecałaś, że będziesz szanować moje rzeczy.
Wierzysz w to wszystko?
Powiedziałeś mu, gdzie znajdzie mamę?
Tak.
Powiedz, że nie wiedziałeś, co zrobi.
Trzeba było ją usadzić.
Dobrze, że zadzwoniłeś.
Gdzie jest mama?
W pracy.
Tak się tobą zajmuje? Zostawia cię samego?
Każe myć naczynia?
Gdyby cię kochała, to by cię nie zostawiała
i mnie też by nie opuściła.
Pracujące kobiety zaniedbują rodzinę.
Zostawiają nas, kiedy ich potrzebujemy.
Wiesz dlaczego?
Bo zapominają, gdzie ich miejsce.
Jej czas się skończył.
Już się tego nie nauczy.
Próbowała zabrać mi syna. Jedyną osobę, na której mi zależy.
Tego się nie wybacza.
Tata próbował jej pomóc.
Próbował ją nauczyć.
Ale nie było jak.
Dlatego...
ściągnął jej uniform
i włożył ją do zbiornika z wodą.
Zanurzył ją, aż jej płuca wypełniły się wodą.
Zrobił to dla mnie.
Wściekłego psa, synu...
Trzeba uśpić.
Wynocha z mojego domu.
Nie znam cię.
Nie jesteś moim synem.
Nie jesteś moim synem!
- Przeklinam dzień, w którym cię poznałam. - Oddasz mi moją puszkę?
Proszę.
Rano się wyniosę.
Podsłuchałem rozmowę Benita z mamą.
Kiedy zamknęła się u siebie, pobiegłem na policję.
Przyznał się, że był zamieszany w śmierć swojej matki.
To by wystarczyło, żeby go aresztować!
PIERWSZY RAZ BOJĘ SIĘ O SWOJE ŻYCIE.
Musi pan ze mną iść!
Uspokój się i usiądź.
Nie ma czasu!
Musi pan iść! Moja mama jest w niebezpieczeństwie!
Dobrze, ale powiedz najpierw, co się stało.
Zabiją moją mamę.
Benito zabije moją mamę!
NADSZEDŁ CZAS.
Benito?
Vicente?
Mamo!
Nie!
Nie! Mamo!
Mamo!
Jeśli od 15 lat masz ten pamiętnik, czemu nie pokazałeś go policji?
Oczywiście, że pokazałem. Dlatego mnie nie zamknęli.
Ręce za głowę!
Nigdy nie znaleźli Benita, więc próbowali obwinić mnie.
Rosa była jego pierwszą ofiarą.
Musimy powiadomić Gerarda, zanim zabije kolejną kobietę.
W następnym odcinku...
Wszystko, co czytałyśmy, to cechy socjopaty.
To nie pomoże nam go złapać.
Ale może pomóc go zrozumieć.
Mamy jego zdjęcie sprzed 15 lat.
Może ktoś go rozpozna.
Zabrał ją Negliżownik.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska