นี่เกนา
หมาของเรา
และนี่คือไดอารี่ของแม่
ผมไม่กล้าอ่านทั้งหมด
"ฉันจําวันที่เจอเบนิโตได้ชัดเจน"
(ปี 1949)
มาโนโลอายุครบ 18 แล้ว
โตเป็นหนุ่มแล้วตอนนี้
ที่บ้านคงไม่เหมือนเดิมถ้าเขาไม่อยู่
พวกเขาไปจากที่บ้าน แต่ยังอยู่ในใจเราเสมอ
จําตอนเขามาที่นี่ได้ไหม
เขาดูไร้หนทางขนาดไหน
จะลืมได้ไงล่ะคะ
- ตายแล้ว เป็นอะไรไหมคะ - ไอ้เด็กเวร
- ขอฉันดูหน่อย - ปล่อยนะ เบนิโต
ให้ตายสิ
นี่ค่ะ กดแผลไว้ก่อน
- ไปโรงพยาบาลนะคะ - ไม่เด็ดขาด
เราจะไม่ทิ้งคุณไว้กับเขาโดยลําพัง
เขาเป็นเดรัจฉาน เขามีมีดด้วย
เขาไม่ใช่เดรัจฉานนะ เขาเป็นแค่เด็กและหวาดกลัว
โรซา
- ลุยส์ พาเขาไปโรงพยาบาล - ผมจะไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียว
- ฉันจัดการได้ - ครับ โรซา ขอโทษด้วย
มากับผมนะครับ คุณพ่อ
นายชื่ออะไร
ฉันชื่อโรซา
นายใช้มีดในมือทําร้ายคนอื่น
ส่งมันมาให้ฉันได้ไหม
กลัวเหรอ
ฉันเองก็เคยหวาดกลัวเหมือนกัน
และเมื่อไรที่เป็นแบบนั้น ฉันจะเล่าเรื่องให้ตัวเองฟัง
ฉันจะเล่าเรื่องให้ฟังแลกกับมีดเล่มนั้น โอเคไหม
ขอเตือนก่อนนะ เรื่องของฉันมันสนุกมาก
มองตาฉันสิ
ฉันไม่ทําร้ายนายหรอก
นายไว้ใจฉันได้
(WOMEN IN BLUE)
ตอนที่แม่ยังสาวมาก
เกิดอุบัติเหตุที่ทําให้เธอมีลูกไม่ได้
เธอเติบโตมาโดยที่คิดว่า เธอคงไม่มีวันได้สร้างครอบครัว
เพราะงี้เธอถึงมาอยู่ที่คอนแวนต์
เริ่มทํางานกับเด็กกําพร้าและเด็กที่ถูกทิ้ง
แล้วเธอก็เจอหนทางการมีครอบครัว ในแบบที่เธอฝันไว้
เธอเคยแต่งงานไหม
นอร์เบร์โต
เขาอยู่ด้วยแต่ก็เหมือนไม่อยู่
เขาแต่งงานมีลูกแล้ว
เขาตายไปหลายปีแล้ว
ผมพยายามไปร่วมงานศพเขา แต่ภรรยาเขาไล่ผมออกมา
ดูเหมือนว่าความลับของเขา จะไม่ใช่ความลับเท่าไร
คามิลา
มาโนโล
อันโตนิโอ
"คุณแม่โรซา
ขอบคุณที่เชื่อในตัวพวกเราเวลาที่คนอื่นไม่เชื่อ"
"สุขสันต์วันแม่ ผมรักแม่ที่สุดในโลก"
"แม่ครับ ขอบคุณสําหรับความรัก
แม่ดูแลผมตอนผมป่วย"
นี่ของเบนิโต
คุณถามว่าทําไมเธอถึงไม่แจ้งตํารวจ
เพราะศักดิ์ศรีมันค้ําคอไง
เธอหมกมุ่นกับการสืบหาอดีตของเบนิโต
เธอเชื่อว่าเธอเป็นคนเดียว ที่ปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ
จากปีศาจในตัวของเขาได้
และนั่นคือสาเหตุที่ทําให้เธอถูกฆ่า
เบนิโตอาจจะฆ่าแม่อุปถัมภ์ของเขา
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาคือฆาตกรถอดผ้า
เห็นด้วย
เราต้องหาความเชื่อมโยงกับการฆาตกรรม ของฆาตกรถอดผ้า
อย่างแรงจูงใจ
เขาฉี่รดที่นอนทุกคืน
บาทหลวงที่ดูแลเรื่องที่นอน คิดว่าเป็นการดีที่สุดที่ต้องลงโทษเขา
แล้วเขาก็เกือบเสียดวงตาไปข้างนึง
ครอบครัวเขาล่ะ
เป็นเรื่องลึกลับค่ะ
ตํารวจทิ้งเขาไว้ที่นี่ และไม่ได้บอกอะไรเรามากไปกว่านั้น
เขาได้บอกอะไรบ้างไหม
ไม่สักคําตั้งแต่มาถึงที่นี่
โรซา ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย
ไม่ต้องพูดก็รู้
ฉันรู้จักคุณดีกว่าใคร
ฟังนะ หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
ฉันต้องแนะนําให้เบนิโตไปอยู่สถานบําบัดจิตเวช
เขาไม่ต้องอยู่สถานบําบัดจิตเวชหรอก
เขาต้องการครอบครัว ก็แค่นั้น
เด็กบางคนก็หนักเกินที่เราจะช่วยไหว โรซา
เพราะพวกเขามีความต้องการพิเศษ
คุณแม่ คุณก็รู้ว่าเด็กๆ ที่ไปอยู่ในสถานที่พวกนั้น
ไม่ได้ออกมาดีกว่าตอนที่เข้าไปเลย
เขาตอบสนองต่อฉัน
เขาฟังฉัน
โรซา
คุณบอกว่าตํารวจที่เจอเขาไม่ได้บอกอะไรเลย
ใช่
งั้นฉันขอสืบอดีตของเขาหน่อย
คุณรู้ดีกว่าใคร ว่าเราเข้าใจถึงบาดแผลในอดีตได้เมื่อไร
เราจะเริ่มเยียวยาตัวเองได้เมื่อนั้น
"อดีตทิ้งแผลเป็นไว้ให้ฉัน
มันกําหนดว่าฉันจะไม่มีวันเป็นแม่คน แต่การอุปถัมภ์ช่วยให้ฉันเป็นแม่ได้
เพราะงี้ลึกๆ ในใจฉันจึงรู้ดี
ว่าเบนิโตสมควรมีโอกาสได้มีครอบครัว ไม่ต่างจากฉัน"
นั่นแหละแม่
ใจกว้างพอๆ กับที่หูหนวกตาบอด
มาเร็วเด็กๆ
แม่มีคนที่อยากพามาให้รู้จัก
นี่คือพี่น้องของนายนะ
คนนี้อันโตนิโอ
หวัดดี ฉันวิเซนเต
ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคามิลา
นายอายุเท่าไร ฉันเก้าขวบ
เบนิโตยังไม่พร้อมที่จะคุยตอนนี้
แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะคุยกับเขาไม่ได้เนอะ
มีอีกรายที่นายควรรู้จัก
เกนา มานี่เร็วเจ้าหนู
มันรักสงบมาก มันแก่แล้ว แต่นายจะเข้ากับมันได้ดี
ใครหิวบ้าง
หิวแล้ว
- งั้นไปกินกัน จัดโต๊ะก่อน - ไปกันเลย
เขาดูแปลกๆ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
เป็นคนเงียบตลอดเวลา
เขาไม่ได้ดูเขินอายหรอก
แต่ดูเหมือนกับว่า...
ในหัวเขากําลังวางแผนทําอะไรอยู่
เล่าเรื่องแม่นายให้ฉันฟังบ้างสิ
เรื่องดีๆ ที่ทําให้นายนึกถึงเธอน่ะ
หรือทําให้นายนึกถึงพ่อก็ได้
หวัดดี
นายคือเบนิโตสินะ
เบนิโต นี่นอร์เบร์โต
เขาแวะมาเยี่ยมที่นี่เรื่อยๆ
มาเมื่อมาได้น่ะ
ผมจะไปรอข้างนอก
เป็นอะไรของนาย
จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
ฉันต้องพาเขาเข้านอน
วันนี้วันแรกของเขา
คุณบอกว่าจะไม่รับเลี้ยงเด็กเพิ่มแล้วนี่
ส่วนคุณก็บอกว่าจะทิ้งเมียคุณ
มันไม่เหมือนกัน
พระเจ้าอยากให้ฉันเป็นแม่เขา
พอมาโนโลไม่อยู่แล้ว คุณก็จะมีลูกสามคน
ทําไมถึงอยากมีสี่คนล่ะ
คุณช่วยฉันได้
ถ้าคุณย้ายมาอยู่กับฉัน
เดี๋ยวสิ
เฮ้ จะไปไหนน่ะ
ไม่เป็นไรนะหนู
ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ
โอเคนะ
ทุกอย่างปกติดี
ไหนดูซิ
ไปเอาผ้าปูมาให้หน่อย
เปลี่ยนชุดนอนด้วยนะ
นายเป็นคนวาดไอ้นี่เหรอ
"อะไรมันทําให้นายบอบช้ํา ใครทําร้ายนายขนาดนี้
ฉันต้องหาคําตอบว่าเขากลัวอะไรหรือใคร"
คุณเจออะไรกันนะ โรซา
ผมจะลืมเขาลงได้ไง
แต่ผมเสียใจที่ต้องบอกคุณ
ว่าผมให้ข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้ไม่ได้
ฉันสาบานได้ว่าทุกอย่างที่คุณบอก จะถูกเก็บเป็นความลับจนตาย
นี่คือคําสั่งศาลครับ คุณผู้หญิง
ผมไม่ได้เป็นคนตั้งกฎ
แปลว่าคดีนี้ยังสืบสวนอยู่ใช่ไหม
ไม่ครับ
เรายังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร
- และคุณก็เป็นแค่พลเรือน... - ฟังฉันหน่อยนะ
ฉันมีประสบการณ์หลายปี กับเด็กที่เคยเผชิญเรื่องเลวร้าย
จะช่วยพวกเขาได้ ฉันต้องใช้ข้อมูลจากอดีตของพวกเขา
ถ้าฉันไม่รู้อาการป่วย
แล้วฉันจะรักษาได้ไง
เบนิโตไม่พูดไม่จา
เขาไม่พูดอะไรสักคํามาเดือนนึงแล้ว
แต่เขาจะฉี่รดที่นอนทุกคืน
และตื่นมาเหงื่อซ่กเพราะฝันร้าย
ถ้าฉันทําให้เขาพูดได้ เขาอาจจะบอกเรา
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่เขา
แล้วฉันก็จะช่วยคุณสืบสวนได้อีกทาง
ขอร้องละ
ไม่ควรมีใครได้เห็นสิ่งที่เขาเห็น
อย่าว่าแต่เด็กในวัยเขาเลย
คืนนั้นเราได้รับสายจากโรงงานบําบัดน้ําเสีย
สารวัตรโมราเลส
การ์เซีย
- เจอผู้ต้องสงสัยบ้างไหม - ยังครับ
เรากําลังไล่โทรหาผู้จัดการและบุคลากรทุกคน
ไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติเลย
เหยื่อทํางานที่โรงงาน
เธอชื่อฮาซินตา เปเรอา
มากับผมหน่อยครับ
ทางนี้ครับ
ถังนั้น หมายเลข 37
- เอาศพเธอออกมารึยัง - ยังครับ เรารอคุณอยู่
อะไรวะ การ์เซีย
ให้เกียรติกันบ้างไม่ได้รึไง
- เอาเธอออกมา บ้าเอ๊ย - ได้ยินเขาแล้วนี่ เอาออกมา
เฮ้ย ไอ้หนู นายอยู่ตรงนั้นไม่ได้นะ
เด็กนั่นมาทําอะไรที่นี่
- ตามเขาไป ถามเขาว่าเห็นอะไรบ้าง - ได้ครับ
- เร็วเข้า - ตามเด็กไป
"คืนนั้นเบนิโตเห็นสิ่งที่ทําให้ใครก็ต้องใจสลาย
แม่ของเขาเอง เสียชีวิตแล้ว
ถูกโยนทิ้งเหมือนขยะ"
เพื่อนๆ เธอที่โรงงาน บอกว่าเธอเป็นคนเงียบมาก
ตอนเราได้ตัวเด็กมา เราพาเขามาอยู่บ้าน
เพื่อดูว่ามีใครอยู่ที่นั่นอีกไหม แต่ว่า...
ไม่มีเลย
พวกเขาอยู่กันลําพัง
ไม่มีข้อมูลพ่อเขาเลยเหรอ
ฉันขอเก็บไอ้นี่ไว้ได้ไหม
สิ่งของจากอดีต...
อาจช่วยกระตุ้นความอยากจดจําขึ้นมาได้
ตอนเราพาเขาไปที่คอนแวนต์
เราพาเขากลับบ้านไปเก็บของก่อน
คุณอาจจะเจออะไรเพิ่มเติมที่นั่นได้
ขอโทษจ้ะ เบนิโต
ฉันแค่อยากช่วย แต่นายต้องเปิดใจให้ฉันด้วย
ฉันจะไม่บังคับนาย
แต่ฉันสัญญาว่าถ้านายเปิดใจให้ฉัน นายจะรู้สึกดีขึ้นกว่านี้
มันอาจช่วยให้นายหยุดฝันร้ายได้
นายอยากเป็นแบบนั้นไหม
ยกโทษให้ฉันด้วย โอเคไหม
ยกโทษให้ฉันด้วยนะ
"และต่อให้ฉันจะอยากรู้มากขนาดไหน
ฉันก็รักษาสัญญา และหยุดค้นของของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต
ฉันนึกว่าการบําบัดด้วยเชือก จะทําให้เขาพูด แต่เปล่าเลย"
การบําบัดด้วยเชือกคืออะไร
เป็นกิจกรรมที่ทําให้จิตใจเราไม่ว่าง
และช่วยให้สื่อสารเป็นคําพูดออกมาได้ง่ายขึ้น
ไม่ วิเซนเต นายต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง
บอกแล้วไงว่าต้องแน่นกว่านี้
โอเคครับแม่
หนูอยากส่งจดหมายถึงแม่หนูบนสวรรค์
มันจะเป็นไปได้ไหมคะ
ได้สิจ๊ะ
เราจะติดมันไว้กับลูกโป่ง
ถ้านกกินมันเข้าไปล่ะครับ
จดหมายก็จะติดคอนกไง
นายล่ะ เบนิโต อยากเล่าอะไรให้เราฟังบ้างไหม
เห็นเชือกถักของเบนิโตไหม
เชือกเส้นนี้สวยเชียว ดูสิ
เขาเพิ่งหัดทําด้วยนะเนี่ย เห็นไหม
สวยมาก เก่งมากจ้ะ
วิเซนเต
"ฉันแอบเป็นห่วงวิเซนเต
เขาไม่ยอมรับเบนิโต
ฉันคิดว่าเขาอิจฉา"
ไม่จริง ผมไม่ได้อิจฉา
ผมแค่รู้ว่ากําลังจะเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้น
อะไรทําให้คุณคิดแบบนั้น
สายตาที่เขามองเธอน่ะสิ
ราวกับว่าเขาเกลียดเธอ
คิดถึงผมไหม
คุณก็รู้ว่าฉันคิดถึง
แต่ผ่านมาเดือนนึงแล้วตั้งแต่คุณมาหาครั้งก่อน
ฉันไม่คิดว่าคุณจะมา
คุณรักฉันไหม
ผมรักคุณมาก
ผมอยู่นี่แล้วไม่ใช่รึไง
ค่ะ
เราอาจไม่ได้มีทุกอย่างตามที่ต้องการ
แต่นี่น่ะ
การเต้นรํานี้
ไม่มีใครพรากมันไปจากเราได้
หยุดนะ ไปให้พ้น
เขาแอบจับตาดูแม่ผมเสมอ เขาเกลียดเธอ
ผมรู้ว่าเบนิโตเป็นคนอันตราย ผมรู้ดี
- ปล่อยนะ - ใจเย็นๆ หยุดเลย
พอได้แล้ว เป็นอะไรของนาย
เปล่านะ เขานั่นแหละ เขามันเดรัจฉาน
อย่าพูดแบบนั้นนะ เจ้าหนู
เขาแอบอยู่หลังประตูคอยดูแม่อยู่
- จริงเหรอ เบนิโต จริงรึเปล่า - ใจเย็นๆ
กลับไปห้องตัวเองซะ เร็วเข้า
- นายโอเคไหม - ครับ
ไปได้แล้ว
พอคือพอ เบนิโต ฉันพูดจริงนะ
ในบ้านหลังนี้ ไม่ยอมให้มีการใช้ความรุนแรงทุกรูปแบบ
บางทีฉันก็คิดว่านายใกล้จะพูดได้แล้ว
แต่บางทีก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย
ฉันไม่เข้าใจว่านายคิดอะไรอยู่
ทําไมถึงหวาดกลัวนัก มีแต่ความเกลียดชัง
บางทีฉันก็คิดนะว่าคุณแม่อธิการพูดถูก
นายอาจต้องได้รับความช่วยเหลือ ในแบบที่ฉันให้นายไม่ได้
"และพอฉันจวนจะยอมแพ้..."
ถ้าผมบอกคุณ คุณสัญญาไหมว่าจะไม่บอกใคร
สาบานต่อพระเจ้าเลย
แม่ผมชื่อฮาซินตา
"นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพูด
และเป็นครั้งเดียวที่เขาเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
คืนนั้นก็เหมือนกับคืนอื่นๆ...
เขาตื่นเพราะเสียงกรีดร้องของแม่"
โกหกกูทําไม
ตอบมาสิวะ
มึงไปไหนมา
กูรอมึงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว
ครึ่งชั่วโมงนะโว้ย
มันเป็นใคร
มึงไปเอากับใครวะ
ตื่นสิ เบนิโต
รอนี่ อย่าลืมตานะ
อย่ามองนะ เบนิโต
"ฉันพยายามถามเขาว่าวันนั้นเขารู้สึกยังไง
แต่เขาแค่เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง
ฮาซินตาทําสิ่งที่แม่ทุกคนคงจะทําเหมือนกัน
พยายามทําให้ลูกมีชีวิตที่ดีขึ้น
เธอเลยพาเขาหนีไปไม่กลับมา
ฮาซินตารู้ถึงความเสี่ยงของ... การหลบหนีไป
แต่เธอก็รู้ว่ามันเสี่ยงกว่าถ้าจะอยู่ต่อ"
น่าสงสารจัง
ที่สําคัญคือเราได้อยู่ด้วยกัน
และจะไม่มีใครมาทําร้ายเราได้
ไม่มีวัน
แม่สัญญาด้วยชีวิตของแม่เลย
และคําสัญญาที่แท้จริง...
จะไม่มีวันบิดพลิ้ว
"ฮาซินตาพยายามรักษาสัญญาของเธออยู่พักนึง
เธอได้งานที่โรงงานบําบัดน้ําเสีย
เบนิโตเดินไปส่งเธอขึ้นรถรางทุกเช้า
เขาจะไปรับเธอทุกบ่ายตั้งแต่ยังเด็ก
เบนิโตรู้สึกว่ามีหน้าที่ต้องปกป้องเธอ
พอผ่านไปเรื่อยๆ พื้นที่เล็กๆ ที่มืดมนที่พวกเขาหนีไปอยู่
ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นบ้านของพวกเขา
จนกระทั่งวันนึง...
เบนิโตคิดว่าเขาเข้าใจผิด เขาเลยรอรถอีกคัน
แล้วก็อีกคันหลังจากนั้น จนฟ้าเริ่มมืด"
เฮ้ ไอ้หนู
ขึ้นมาสิ
ฉันจะไปส่งป้ายที่แม่เธอชอบลง
"เบนิโตนั่งรถรางไปจนถึงป้ายสุดท้าย
ที่เป็นที่ตั้งของโรงงานบําบัดน้ํา
ชั่วขณะนึงที่เขาคิดว่าเขาเห็นผี แต่...
เปล่าเลย
นั่นพ่อเขาเอง เรเน
เขายังไม่ตาย และเขาหาพวกเขาจนเจอ"
ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเถอะ
แก้มัดฉันที
ฟังฉันนะ
สิ่งที่พ่อนายทําไม่ใช่ความผิดของนาย
ไม่ใช่เลย
นายนอนหลับให้สบายนะ
จะไม่มีใครมาทําร้ายนายอีก
ผมไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม
ใช่จ้ะ
ขอบใจที่ไว้ใจฉันนะ
พักผ่อนซะ ฝันดีนะ
"ฉันไม่เคยผิดสัญญามาก่อน
แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าวิธีเดียวที่จะปกป้องเบนิโตได้
คือการเล่าความจริงให้ตํารวจฟัง
เป็นเพราะสิ่งที่เบนิโตเห็น
ภายในเวลาไม่ถึงเดือน พ่อเขาก็ติดคุก"
ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ
วิปริตทั้งพ่อทั้งลูก
ผมจะไปให้อาหารหมา
การเติบโตมากับความรุนแรงแบบนั้น ย่อมกระทบต่อสภาพจิตใจของคนอยู่แล้ว
ไม่จริงค่ะ
ต้องจริงสิ
- เห็นๆ อยู่... - ฉันเองก็เห็นพ่อแม่ถูกฆ่าตาย
และฉันไม่เคยอยากรู้สึกทําร้ายใครเลย
อดีตของคนไม่ใช่เหตุผลของการกระทําในปัจจุบัน
สรุปเบนิโตคือฆาตกรถอดผ้ารึเปล่า
ฉันไม่รู้
เรารู้แค่ว่าเขาหัดถักเชือก
เรารู้ว่าเบนิโตเป็นคนเก็บตัว
แต่ดูเหมือนว่าการอยู่กับโรซา ทําให้เขาใช้ความรุนแรงน้อยลง ไม่ใช่มากขึ้น
มันเร็วเกินไปที่จะคาดเดาแบบนั้น
เราต้องการข้อมูลเพิ่ม
ฉันขอไปสูดอากาศก่อนที่เราจะลุยต่อ
ผมรอคุณอยู่
คืนที่เราว่าจะคุยกันน่ะ
พักนี้ชีวิตฉันวุ่นวายมาก
คุณนึกเสียใจไหม
ทุกอย่างที่ฉันเรียนรู้ตั้งแต่เด็กจนโต...
บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราคือความผิดพลาด
แต่ว่า...
ฉันไม่รู้สึกแบบนั้น
ตอนนี้ฉันกําลังเผชิญกับช่วงเวลาที่น่าสับสนมาก
และจะให้ฉัน...
สนใจแต่ความรู้สึกตัวเองอย่างเดียวไม่ได้
ฉันต้องรู้ว่าชีวิตฉันจะเดินไปทางไหน
ก่อนทําอะไรสักอย่างที่...
สุดท้ายแล้วจะทําให้เราทั้งคู่ต้องเจ็บ
ไม่ต้องห่วงผมหรอก
ผมมันชินกับความเจ็บปวดดี
อะไรทําให้คุณเจ็บช้ําขนาดนั้นงั้นเหรอ
ผมเคยมีลูกชายคนนึง
ป่านนี้แกจะอายุครบห้าขวบ
แต่แกตายตอนอายุได้ 11 เดือน
ผมอยู่ที่นั่นด้วย
ในห้องของแก
และผมผล็อยหลับไป...
อยู่ข้างๆ แก
ผมตื่นเพราะได้ยินเสียงแม่แกกรี๊ด และบอกผมว่าแกไม่หายใจ
ผมถูกไล่ออกจากกองกําลังตํารวจ
ก็สมควรแล้ว
ผมจะดูแลเมืองนี้ได้ยังไง ขนาดลูกชายตัวเองยังดูแลไม่ได้
เสียใจด้วยนะคะ
ฉันว่าฉันเจออะไรบางอย่างในไดอารี่แล้ว
หลังจากนั้นพักใหญ่ ตอนเบนิโตอายุ 17
หลังจากเบนิโตคุยกับโรซา เรื่องการตายของแม่เขา
สิ่งต่างๆ ก็เหมือนจะดีขึ้น
หรือไม่เธอก็คิดแบบนั้น
จนเกิดเหตุการณ์กับหมาของครอบครัวขึ้น
เกนา
ใช่ เกนา ดูสิ
"เบนิโตอยู่ในชีวิตฉันมาเจ็ดปีแล้ว และฉันตื่นเต้นมากที่เขาเปลี่ยนไป
ในที่สุดก็รู้สึกว่าเขาเข้ากับที่นี่ได้
เขาพูดไม่เก่ง
แต่เขาชอบสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต อย่างเช่นดอกไม้
เขารักสวนกุหลาบ ที่สนามหน้าบ้านของเราเป็นพิเศษ
ฉันรู้สึกจากใจจริงว่าฉันเปลี่ยนเขาได้แล้ว
จากเด็กชอบใช้ความรุนแรงที่ฉันรู้จักที่คอนแวนต์
ไม่มีอะไรเตรียมใจฉัน ให้เจอกับสิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้น"
แม่ มันกัดผม
มันกัดผม
ใจเย็นๆ นะหนู
เกนา
ใจเย็นๆ นะ ลูกรัก
เกนา
แกฆ่ามัน
- มันกัดฉันนี่ - โกหก แกฆ่ามัน
- มันกัดฉัน - แกมันชั่ว
ไอ้ฆาตกร
วิเซนเต
ลูกไม่ควรโทษเบนิโตเพราะสิ่งที่เกนาทํา
สงบศึกกันดีกว่า
ลูกต้องไปคุยกับเขา เขาเป็นน้องของลูกนะ
ผมไม่ขอญาติดีกับไอ้ฆาตกร
วิเซนเต เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเกนา ไม่ใช่เบนิโต
ไม่จริง
แม่เคยเห็นเกนาก้าวร้าวตั้งแต่เมื่อไรกัน
น้องของลูกต้องเย็บ 52 เข็ม เขาเกือบเสียแขนไปข้างนึง
- ตายไปซะได้ยิ่งดี - พอได้แล้ว
อย่าพูดจาแบบนี้นะ
เบนิโตเจอชีวิตหนักหนามา ลูกก็รู้
แล้วผมล่ะ
อย่างน้อยเขาก็มีพ่อ
พ่อเขาไม่ใช่คนดี
ถ้างั้นพวกเขาจะส่งจดหมายหากันทําไม
"ฉันอดสงสัยไม่ได้ ว่าเบนิโตกับพ่อเขาติดต่อกันอยู่ไหม
พ่อเขาปลูกฝังความคิดอะไรใส่สมองเขา
ขอพระเจ้ายกโทษให้ฉันที่ผิดสัญญา แต่ฉันไม่มีทางเลือก
สถานที่เดียวที่เขาไปทุกวันคือสวนกุหลาบ
ฉันเจอกองจดหมายที่พ่อเขาส่งมาให้จากในคุก"
ไหนคุณสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับของของผมไง
นายเชื่อเรื่องพวกนี้จริงๆ เหรอ
นายเป็นคนบอกให้เขารู้เหรอว่าแม่นายอยู่ไหน
ใช่
บอกทีว่านายไม่รู้ว่าเขาจะไปทําอะไร
เธอต้องอยู่ในที่ที่ควรอยู่
พ่อดีใจนะที่ลูกโทรมา
แม่อยู่ไหนล่ะ
ไปทํางานครับ
ทํางาน
เธอดูแลลูกแบบนี้รึไง ทิ้งลูกไว้คนเดียว
ให้อยู่ล้างจานเนี่ยนะ
ถ้าเธอรักลูกจริง เธอจะไม่ทิ้งลูกไว้คนเดียว
และเธอจะไม่ทิ้งพ่อไปด้วย
ผู้หญิงทํางานชอบละเลยครอบครัว
พวกเขาทอดทิ้งเรา ตอนที่เราต้องการพวกเขาที่สุด
รู้ไหมทําไม
เพราะพวกเขาลืมที่ที่ตัวเองควรอยู่ไง
เวลาของแม่ลูกหมดลงแล้ว
เธอไม่มีทางเรียนรู้อะไรได้อีก
เธอพยายามขโมยลูกชายพ่อไป สิ่งเดียวที่มีความหมายกับพ่อ
พ่อให้อภัยไม่ได้
พ่อพยายามช่วยเธอแล้ว
เขาพยายามสั่งสอนเธอ
แต่ก็เปล่าประโยชน์
เพราะงั้น...
เขาเลยถอดเครื่องแบบเธอ
แล้วจับเธอลงไปในถังที่มีน้ําอยู่เต็ม
เขากดเธอไว้จนน้ําเต็มปอด
เขาทําเพื่อผม
ลูกพ่อ หมาบ้าน่ะ...
ต้องถูกฆ่าให้ตาย
ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้
ฉันไม่รู้จักแก
แกไม่ใช่ลูกฉัน
แกมันไม่ใช่ลูกฉัน
ฉันไม่น่ามารู้จักแกเลย
ผมขอกล่องคืนได้ไหม
ขอร้อง
ผมจะไปตอนเช้า
ผมแอบได้ยินที่เบนิโตคุยกับแม่ผม
พอเธอกลับไปที่ห้อง ผมก็ไปตามหาตํารวจ
เขาเพิ่งยอมรับว่าพัวพันกับการตายของแม่เขา
แค่นั้นก็มากพอให้เขาถูกจับกุมแล้ว
(นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกกลัวแทบตาย)
ช่วยไปกับผมหน่อยครับ
ใจเย็นๆ ไอ้หนู นั่งก่อน
ไม่มีเวลาแล้ว
คุณต้องไปกับผม
- แม่ผมตกอยู่ในอันตราย - ก็ได้
แต่เราต้องการข้อมูลเพิ่ม บอกหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น
แม่ผมจะถูกฆ่า
เบนิโตจะฆ่าแม่ผม
(ถึงเวลาแล้ว)
เบนิโต
วิเซนเต
แม่ครับ
ไม่นะ ไม่ๆ
ไม่จริง
ไม่นะ แม่
แม่
ถ้าไดอารี่นี้อยู่กับคุณมาตั้ง 15 ปี ทําไมคุณไม่เอาไปให้ตํารวจล่ะ
ผมเอาไปแล้ว ผมถึงไม่ติดคุกไง
เอามือไว้ข้างหลัง
พวกเขาไม่พบตัวเบนิโต เลยพยายามโทษผมแทน
โรซาคือเหยื่อรายแรกของเขา
เราต้องบอกเฆราร์โดก่อนที่เขาจะฆ่าผู้หญิงอีก
ตอนต่อไป...
ทุกอย่างที่เราได้อ่าน คือพฤติกรรมของคนต่อต้านสังคม
นั่นไม่ช่วยให้เราจับมันได้
แต่มันอาจช่วยให้เราเข้าใจเขาได้
เรามีรูปเขาตอนอายุ 15 ปี
อาจมีคนจําหน้ามันได้
ฆาตกรถอดผ้าเอาตัวเธอไป
(WOMEN IN BLUE)
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี