Bu, Quena'ydı.
Köpeğimiz.
Bu da annemin günlüğü.
Hiç hepsini okumaya cesaret etmedim.
"Benito'yla tanıştığım günü çok iyi hatırlıyorum."
Manolo 18 yaşında.
Kocaman olmuş.
Ev, onsuz çok tuhaf olacak.
Evden gidiyorlar ama kalbimizden çıkmıyorlar.
Buraya geldiği zamanı hatırlıyor musun?
Ne kadar kafası karışıktı.
Nasıl unutabilirim?
- Tanrım, iyi misiniz? - Lanet çocuk!
- Bakayım! - Bırak Benito.
Tanrım.
Alın. Üzerine bastırın!
- Revire gidin. - Kesinlikle olmaz.
Seni onunla yalnız bırakmayacağız.
O bir hayvan! Bıçağı var!
O hayvan değil! Bir çocuk ve korkuyor!
Rosa.
- Onu revire götür Luis. - Seni burada yalnız bırakmam.
- Hallederim. - Evet Rosa. Pardon.
Benimle gelin peder.
Senin adın ne?
Benim adım Rosa.
Elinde tuttuğun bıçakla birini yaraladın.
Onu bana verir misin?
Korkuyor musun?
Ben de korkuyordum.
Ve bu ne zaman olsa kendime bir hikâye anlatırım.
O bıçağa karşılık sana bir hikâye anlatayım, olur mu?
Seni uyarmam gerek. Hikâyelerim çok eğlencelidir.
Gözlerimin içine bak.
Sana zarar vermeyeceğim.
Bana güvenebilirsin.
WOMEN IN BLUE
Annem çok küçükken
geçirdiği bir kaza yüzünden çocuk sahibi olamıyordu.
Hiçbir zaman ailesi olmayacağını düşünerek büyümüş.
O yüzden manastıra katılmış.
Yetimlerle ve terk edilmiş çocuklarla çalışarak
hep hayalini kurduğu aileye sahip olmanın bir yolunu bulmuş.
Hiç evlenmiş mi?
Norberto vardı.
Yanındaydı ama aynı zamanda değildi.
Evliydi ve çocukları vardı.
Yıllar önce öldü.
Cenazesine gittim ama karısı beni kovdu.
Meğer sırrı o kadar da sır değilmiş.
Camila.
Manolo.
Antonio.
"Rosa Ana,
Kimse bize inanmazken inandığın için teşekkürler."
"Anneler Günün kutlu olsun. Seni çok ama çok seviyorum."
"Sevgin için çok teşekkürler anne.
Hastalandığımda bana bakıyorsun."
Bu Benito'nun.
Neden polisi aramadığını sormuştunuz.
Gururu yüzünden.
Benito'nun geçmişini öğrenmeyi takıntı yapmıştı.
Onu içindeki canavardan kurtarabilecek tek kişinin kendisi olduğuna inanıyordu.
Sonunda ölümüne sebep olan da bu oldu.
Benito koruyucu annesini öldürmüş olabilir ama bu, Soyucu olduğu anlamına gelmez.
Katılıyorum.
Soyucu'nun cinayetleriyle bir bağlantı bulmalıyız.
Bir sebep.
Her gece yatağını ıslatıyor.
Yataklardan sorumlu rahip onu terbiye etmeye çalıştı
ve neredeyse bir gözünü kaybediyordu.
- Peki ya ailesi? - O bir gizem.
Polisler onu buraya bıraktı ve bize pek bir şey anlatmadı.
Hiçbir şey dedi mi?
Buraya geldiğinden beri tek kelime etmedi.
Ne düşündüğünü biliyorum Rosa.
- Bir şey demedim. - Gerek yok.
Seni herkesten iyi tanıyorum.
Dinle, bugün olanlardan sonra
Benito'nun bir akıl hastanesine kaldırılmasını tavsiye edeceğim.
Ona akıl hastanesi gerekmiyor.
Aile gerekiyor. Hepsi bu.
Bazı çocuklara yardım edemeyiz Rosa
çünkü özel ihtiyaçları vardır.
Anne, biliyorsun ki öyle yerlere giren çocuklar, geldikleri hallerinden
daha iyi şekilde çıkmıyorlar.
Bana cevap verdi.
Beni dinliyor.
Rosa.
Onu bulan polis bir şey demedi demiştin.
Demedi.
Geçmişini araştırayım.
Gayet iyi bilirsin ki geçmişin yaralarının farkına vardığımızda
iyileşmeye başlarız.
"Geçmişim bende iz bıraktı.
Hiç anne olamayacağımı belirledi ama evlat edinerek bir çocuğum oldu.
Bu yüzden Benito'nun da
benim gibi bir aile sahibi olma şansını hak ettiğini tüm kalbimle biliyorum."
Annem öyleydi.
Cömert olduğu kadar da kördü.
Gelin çocuklar!
Biriyle tanışmanızı istiyorum.
Bunlar kardeşlerin.
Bu Antonio.
Merhaba. Vicente.
Memnun oldum, ben Camila.
Kaç yaşındasın? Ben dokuzum.
Benito henüz konuşmaya hazır değil
ama biz onunla konuşabiliriz değil mi?
Tanışman gereken bir başkası daha var.
Quena! Gel buraya kızım.
Çok usludur. Yaşlıdır ama iyi anlaşırsınız.
Kimin karnı aç?
- Benim. - Benim.
- Hadi yiyelim. Masayı kuralım. - Hadi.
İlk günden tuhaftı.
Hep sessizdi.
Utangaç görünmüyordu.
Sanki
aklında bir şey planlıyordu.
Bana anneni anlatmanı isterim.
Sana onu hatırlatan hoş bir şey.
Ya da babanı hatırlatan.
Merhaba.
Demek Benito sensin.
Benito, bu Norberto.
Sık sık ziyarete gelir.
Fırsat buldukça.
Dışarıda bekleyeceğim.
Senin derdin ne?
Demek böyle olacak ha?
Onu yatağa sokmam gerekti.
Bu onun ilk günü.
Başka çocuk evlat edinmeyeceğim demiştin.
Sen de karından ayrılacağını söylemiştin.
Aynı şey değil.
Tanrı onun annesi olmamı istiyor.
Manolo gidince üç çocuğun olacak.
Neden dört tane istiyorsun?
Yardım edebilirsin.
Benimle yaşamaya başlarsan.
Bekle.
Hey, nereye?
Geçti canım.
Geçti. Sakin ol.
Tamam mı?
Her şey yolunda.
Bakalım.
Bana çarşaf getir.
Ve pijamalarını değiştir.
Bunu sen mi çizdin?
"Senin için böyle travma olan neydi? Kim sana bu kadar zarar verdi?"
"Neden ya da kimden bu kadar korktuğunu öğrenmem lazım."
Ne öğrendin Rosa?
Onu nasıl unutabilirim?
Ancak üzülerek söylemeliyim ki
size bu vakayla ilgili herhangi bir bilgi veremem.
Yemin ederim, söyleyecekleriniz benimle mezara gidecek.
Mahkeme emri var hanımefendi.
Kuralları ben koymuyorum.
Dosya hâlâ açık mı yani?
Hayır.
Hâlâ kimin yaptığını bilmiyoruz.
- Siz de vatandaş olarak... - Bir dakika dinleyin.
Korkunç şeyler yaşamış çocuklarla yılların tecrübesine sahibim.
Onlara yardım edebilmek için geçmişlerini bilmem gerek.
Hastalığı bilmezsem
nasıl tedavi edebilirim?
Benito konuşmuyor.
Bir aydır tek kelime etmedi.
Ama her gece yatağını ıslatıyor
ve kâbuslar yüzünden ter içinde uyanıyor.
Onu konuşturabilirsem belki annesine
ne olduğunu bize anlatır.
Bu da soruşturmanıza yardımcı olabilir.
Lütfen.
Onun gördüklerini, değil onun yaşındaki bir çocuğun,
hiç kimsesin görmemesi gerek.
O gece su arıtma tesisinden bir telefon geldi.
Müfettiş Morales.
García.
- Şüpheli var mı? - Henüz yok.
Müdürü ve çalışanları arıyoruz.
Kimse sıra dışı bir şey görmemiş.
Maktul tesiste çalışıyormuş.
Adı Jacinta Perea'ymış.
Benimle gelin.
Bu taraftan efendim. Şuradaki. Otuz yedi numara.
- Onu çıkardınız mı? - Hayır. Sizi bekliyorduk.
O ne demek García? Biraz haysiyetli nasıl olur?
- Çıkarın onu lanet olsun! - Onu duydunuz, hadi!
Hey, çocuk, orada olamazsın!
Burada ne işi var?
- Peşinden git. Ne görmüş, sor. - Tamam.
- Hadi. - Çocuğu tutun!
"Benito o gece herkesin ruhunu parçalayacak bir şey gördü.
Öz annesinin ölüsünü.
Çöp gibi atılmış."
Tesisteki arkadaşları çok sessiz olduğunu söyledi.
Çocuğu yakaladıktan sonra evine götürdük.
Başka kimse var mı diye baktık ama
yoktu.
Yalnız yaşıyorlarmış.
Babasıyla ilgili bir şey yok mu?
Bu bende kalabilir mi?
Geçmişin eşyaları...
...hatırlama arzusunu tetikleyebilir.
Çocuğu manastıra götürürken
önce eşyalarını toplasın diye evine uğradık.
Orada muhtemelen başka şeyler de bulabilirsiniz.
Pardon Benito.
Sana yardım etmek istiyorum ama bana izin vermelisin.
Seni zorlamayacağım
ama söz veriyorum, bana izin verirsen daha iyi olacaksın.
Belki kâbuslar bile biter.
Bunu istemez misin?
Bağışla beni, olur mu?
Bağışla.
"Merak içimi kemirmesine rağmen
sözümü tuttum ve ondan izin almadan eşyalarını karıştırmadım.
İp terapisinin faydası olur sanmıştım ama olmadı."
İp terapisi nedir?
Kolay konuşmanızı sağlamak için
zihninizi meşgul edecek bir egzersiz.
Hayır, Vicente. Baştan başlaman gerek.
Sana söyledim. Daha sıkı olması gerek.
Tamam anne.
Cennetteki anneme mektup yollamak istiyorum.
Bu mümkün mü?
Elbette.
Mektubu bir balona bağlarız.
Ya kuşlar yerse?
Boğazına takılır. Buraya.
Ya sen Benito? Bir şey paylaşmak ister misin?
Benito'nun örgüsünü gördünüz mü?
Çok güzel olmuş. Bakın.
Hem de daha yeni öğreniyor. Gördünüz mü?
Çok güzel. Bravo.
Vicente.
Vicente!
"Vicente için biraz endişeliyim.
Benito'yu kabul etmiyor.
Sanırım kıskanıyor."
Bu doğru değil. Kıskanmıyordum.
Sadece kötü bir şey olacağını biliyordum.
Neden öyle düşündün?
Anneme bakışlarından.
Sanki nefret ediyordu.
Beni özledin mi?
Özlediğimi biliyorsun.
Ama son ziyaretin üzerinden bir ay geçti.
Seni beklemiyordum.
Beni seviyor musun?
Çok seviyorum.
Buradayım, değil mi?
Evet.
İstediğimiz her şeye sahip olamayabiliriz
ama bu,
bu dans...
Bunu bizden kimse alamaz.
Kes! Onu benden uzak tut!
Hep annemi gözetlerdi. Ondan nefret ediyordu.
Benito'nun tehlikeli olduğunu biliyordum. Biliyordum.
- Uzak dur! - Sakin ol! Kes!
Yeter! Senin derdin ne?
Derdim yok! O yaptı! O bir hayvan!
Öyle deme çocuğum!
Kapının arkasına saklanmış seni gözetliyordu.
- Bu doğru mu? Doğru mu Benito? - Sakin ol.
Odalarınıza gidin. Hadi!
- İyi misin? - Evet.
Geç.
Bu kadar yeter Benito. Ben ciddiyim.
Bu evde şiddetin hiçbir türlüsüne müsamaha gösterilmez.
Bazen konuşmak üzere olduğunu düşünüyorum.
Ama diğer zamanlar imkânsız görünüyor.
Kafandan neler geçtiğini anlamıyorum.
Bu kadar korku, bu kadar nefret niye?
Bazen Baş Rahibe'nin haklı olduğunu düşünüyorum.
Belki de sana benim veremeyeceğim türden bir yardım lazım.
"Ve tam pes etmek üzereydim ki..."
Söylersem kimseye söylemeyeceğine söz verir misin?
Yemin ederim.
Annemin adı Jacinta'ydı.
"İlk o zaman konuştu
ve ne olduğunu bir tek o zaman anlattı.
O gece, diğer geceler gibi
annesinin çığlıklarıyla uyanmıştı."
Niye yalan söyledin?
Yüzüme karşı!
Neredeydin?
Yarım saattir seni bekliyorum! Yarım saattir!
Kimdi o?
Kiminle yatıyordun?
Uyan Benito. Sessiz ol!
Burada bekle. Gözlerini açma.
Bakma Benito.
"O gün neler hissettiğini sormaya çalıştım
ama bana olanları anlattı.
Jacinta her annenin yapacağı şeyi yapmış.
Oğluna daha iyi bir hayat vermeye çalışmış
ve o yüzden onu temelli uzaklaştırmış.
Jacinta gitmenin riskli olduğunu biliyormuş
ama kalmanın daha riskli olduğunu da biliyormuş."
Zavallı kadın.
Önemli olan birlikte olmamız.
Kimsenin bize zarar vermeyecek olması.
Asla.
Bunun için sana hayatım üzerine söz veriyorum.
Ve gerçek sözler...
Asla bozulmaz.
"Jacinta sözünü bir süre tutmayı başarmış.
Su arıtma tesisinde iş bulmuş.
Benito onu her sabah troleybüse bırakıyormuş.
Her akşam da onu alıyormuş. O küçük yaşına rağmen.
Benito onu korumak için sorumluluk hissetmiş."
"Kaçtıkları ufak ve karanlık alan yavaş yavaş
yuvalarına dönüşmüş.
Ta ki bir gün...
Benito yanıldığını düşünmüş ve bir sonraki troleybüsü beklemiş.
Sonra bir sonrakini... Hava kararana dek."
Evlat.
Atla.
Seni annenin durağına götüreyim.
"Arıtma tesisinin olduğu son durağa giden
troleybüse binmiş."
"Bir an için hayalet gördüğünü sanmış ama
hayır.
Babası René'ymiş.
Yaşıyordu ve onları bulmuştu."
Lütfen beni bırak!
Beni çöz!
Dinle beni.
Babanın yaptığı senin suçun değil.
Değil.
Huzur içinde uyuyabilirsin.
Artık kimse sana zarar veremez.
Yani hastaneye gitmeme gerek yok, değil mi?
Elbette yok.
Bana güvendiğin için teşekkürler.
Şimdi dinlen. İyi uykular.
"Daha önce hiçbir sözümden dönmemiştim
ama o anda Benito'yu korumanın tek yolunun polislere
gerçeği anlatmak olduğunu düşündüm.
Benito'nun gördükleri sayesinde
daha bir ay geçmeden babası hapse girmişti."
Babasının oğlu.
Hastalar. İkisi de.
Köpekleri besleyeceğim.
Öyle bir şiddet ortamında büyümek herkesin zihnine zarar verebilir.
Bu doğru değil.
Elbette doğru.
- Belli ki... - Ailemin öldürüldüğünü gördüm
ve hiçbir zaman içimden başkasına zarar vermek gelmedi.
Bir insanın geçmişi, şu an yaptıklarını haklı kılmaz.
Peki Benito, Soyucu mu, değil mi?
Bilmiyorum.
Tek bildiğimiz ip örmeyi öğrenmiş olduğu.
Benito içe kapanıkmış, bunu biliyoruz
ama görünen o ki Rosa'yla olmak onu daha çok değil daha az şiddet yanlısı yapmış.
Spekülasyon için çok erken.
Daha fazla bilgi lazım.
Devam etmeden önce biraz hava almam lazım.
Seni bekledim.
Konuşmamız gereken gece.
Son zamanlarda hayatım çok karmaşık.
Pişman mısın?
Büyürken öğrendiğim her şey
bana aramızda yaşananların hata olduğunu söylüyor.
Ama...
Ben öyle hissetmiyorum.
Şu an çok kafa karıştırıcı bir dönemden geçiyorum.
Ve ben de
sadece kendi hislerime odaklanacağım.
İkimize de zarar verecek
bir şey yapmadan önce hayatımın
nereye gideceğini bilmem gerek.
Sen beni düşünme.
Alıştığım bir şey varsa o da acıdır.
Seni bu kadar inciten nedir?
Bir oğlum vardı.
Şimdi beş yaşında olacaktı.
Ama 11 aylıkken vefat etti.
Oradaydım.
Odasında.
Ve uykuya daldım...
...onun yanı başında.
Annesinin çığlıklarıyla uyandım, nefes almıyor diyordu.
Emniyetten kovuldum.
Haklılardı da.
Daha öz oğluma bakamazken şehrin asayişini nasıl sağlayacaktım?
Çok üzüldüm.
Sanırım günlükte bir şey buldum.
Çok daha sonra. Benito 17 yaşındayken.
Benito Rosa'ya annesinin ölümünü anlattıktan sonra
durum iyiye gitmiş gibi görünüyor.
Ya da Rosa öyle sanmış.
Ta ki ailenin köpeğiyle ilgili bir olay olana kadar.
Quena.
Evet. Quena. Bak.
"Benito yedi yıldır hayatımdaydı ve değişimi beni heyecanlandırmıştı.
Nihayet buraya ait gibi hissetmeye başlamıştım. Fazla konuşmazdı
ama hayatındaki küçük şeyleri severdi. Mesela çiçekleri.
Ön bahçemizdeki gül bahçesini özellikle severdi.
Onu manastırda tanıdığım şiddet yanlısı çocuktan
dönüştürdüğümü tüm kalbimle hissediyordum.
Hiçbir şey beni sonra olacaklara hazırlayamazdı."
Anne, beni ısırdı!
Beni ısırdı!
Sakin ol canım!
Quena!
Sakin ol canım.
Quena.
Quena!
Onu öldürdün!
- Bana saldırdı! - Yalancı! Onu öldürdün!
- Bana saldırdı! - Sen canavarsın!
Katilsin!
Vicente.
Quena'nın yaptığı şey için Benito'yu suçlamaman önemli.
Barışmalısınız.
Onunla konuşmalısın. O senin kardeşin.
Bir katille barışmam.
Olanlar Benito'nun değil Quena'nın suçuydu Vicente.
Bu doğru değil.
Quena'nın vahşileştiğini ne zaman gördün?
Kardeşine 52 dikiş atıldı. Neredeyse kolunu kaybedecekti.
- Hayatını kaybetmeliydi! - Yeter!
Öyle şeyler söyleme!
Benito zor bir hayat yaşadı ve bunu biliyorsun.
Ya ben?
En azından onun babası var.
Babası iyi biri değil.
O zaman neden birbirlerine mektup yazıyorlar?
"Acaba Benito babasıyla görüşüyor mu diye merak ettim.
Babası ona ne tür fikirler veriyor olabilirdi?
Tanrı, sözümden döndüğüm için bağışlasın, başka şansım yoktu."
"Her gün gittiği tek yer gül bahçesiydi.
Babasının hapishaneden yolladığı mektupları buldum."
Eşyalarıma saygı gösterme sözü vermiştin.
Bunlara inanıyor musun?
Annenin yerini sen mi söyledin?
Evet.
Annene ne yapacağını bilmediğini söyle.
Haddinin bildirilmesi lazımdı.
Aramana sevindim oğlum.
Annen nerede?
Çalışıyor.
Sana böyle mi bakıyor? Yalnız bırakarak mı?
Bulaşıkları yıkatarak mı?
Seni sevse yalnız bırakmazdı.
Beni de terk etmezdi.
Çalışan kadınlar ailelerini ihmal eder.
Onlara ihtiyaç duyduğumuz anda bizi terk ederler.
Neden, biliyor musun?
Hadlerini bilmezler de ondan.
Annenin zamanı doldu.
Artık öğrenemez.
Oğlumu çalmaya çalıştı. Benim için tek önemli olan o.
- Bunu bağışlayamam. - Babam ona yardım etmeye çalıştı.
Ona öğretmeye çalıştı.
Ama işe yaramadı.
O yüzden de
onun üniformasını çıkarıp
onu su dolu tanka koydu.
Ciğerleri suyla dolana kadar onu suyun altına bastırdı.
Bunu benim için yaptı.
Kuduz bir köpek, oğlum.
Öldürülmesi gerek.
Hemen evimi terk et.
Seni tanımıyorum.
Sen benim oğlum değilsin.
Benim oğlum değilsin!
Seni tanıdığım güne lanet olsun.
Kutumu geri alabilir miyim?
Lütfen?
Sabah gideceğim.
Benito'nun annemle konuştuklarını duymuştum.
O odasına inince ben de polis çağırmaya gittim.
Annesinin ölümüyle ilgisi olduğunu itiraf etmişti.
Bu, onu tutuklatmaya yeterdi!
İLK KEZ HAYATIMDAN ENDİŞE EDİYORUM.
Benimle gelmeniz gerek!
Sakin ol evlat. Otur.
Vakit yok!
Benimle gelmeniz gerek!
- Annem tehlikede! - Peki.
Bize daha fazla bilgi lazım. Ne olduğunu anlat.
Annem öldürülecek.
Benito annemi öldürecek!
VAKİT GELDİ
Benito?
Vicente?
Anne!
Hayır!
Hayır! Anne!
Anne!
Bu günlük 15 yıldır sendeyse neden polise götürmedin?
Tabii götürdüm. O yüzden hapse girmedim.
Eller başının üzerine!
Benito'yu bulamadılar o yüzden beni suçlamaya kalktılar.
Onun ilk kurbanı Rosa'ydı.
Başka bir kadını öldürmeden Gerardo'ya haber vermeliyiz.
Gelecek bölümde...
Okuduklarımızın hepsi sosyopatik özelliklerdir.
Yakalamamıza yardımı olmaz.
Ama onu anlamamızı sağlayabilirler.
On beş yaşındaki hâlinin fotoğrafı var.
Belki biri onu tanır.
Soyucu onu kaçırdı.
WOMEN IN BLUE
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher