Może nie bez powodu twój tata nie chciał, żebyś była policjantką.
Wiedział, że w końcu odkryjesz prawdę o swojej rodzinie.
Rozumiem cię, Gabina. Całe życie czułem się niedopasowany.
Na powierzchni wszystko wyglądało idealnie.
Ale...
Tak naprawdę zawsze byłem traktowany jak obcy.
Powiem ci, czego się nauczyłem.
Cokolwiek zrobisz, i tak nigdy nie potraktują cię jak swoją.
Ale myślę, że to nie szkodzi. Wiesz dlaczego?
Bo oboje się od nich różnimy.
Jesteśmy lepsi.
Może już czas, żeby zacząć od zera.
Zapomnieć o starych ideach i zacząć od nowa.
Byłoby miło.
Nie „byłoby”. Jest.
Może coś zrobimy? Nie wiem, jakąś ceremonię, żeby porzucić przeszłość?
Może ja przyniosę swój mundur, a ty twój,
wrzucimy je do ognia i zostawimy wszystko za sobą.
Co o tym myślisz?
Oszalałeś.
Dlaczego?
Ty też chcesz odejść z pracy?
Chciałem chronić sztukę tego miasta,
ale pokazuję tylko ludziom drogę do łazienki.
Nie będę tego robił do końca życia.
- Dobra. - Nie drocz się ze mną.
Nie droczę się.
W takim razie może odbiorę cię jutro spod domu o 15.00?
Dobrze.
Przygotuj się na pierwszy dzień reszty życia.
- I nie zapomnij munduru. - Dobrze.
Odprowadziłbym cię, ale odwiedzę mamę. Mieszka tu niedaleko.
Mamę?
Tak. No, mamę zastępczą.
Jest moją mamą.
Dobrze.
- Dziękuję. - Dziękuję tobie.
Moc 44 koni mechanicznych.
O rany.
Wystraszyłeś mnie.
Przepraszam. Ale to świetna bryka.
Widzę, że wyciągnąłeś tylne siedzenia.
Jest sporo miejsca.
Dzięki, ale...
KOBIETY W BŁĘKICIE
Mama i ja zrobimy sobie trochę wolnego.
Wolnego jako para.
Wyrzucasz go z domu?
Nie. To nie tak.
Ale się wyprowadzasz.
Tak, ale będzie nas odwiedzał, skarbie.
Może nie codziennie, ale będzie obecny, prawda?
Bardzo.
Nieważne, że nie przyszedłeś do szkoły ani że dużo pracujesz.
Zostań, proszę.
- To nie dlatego. - A dlaczego?
Alex, posłuchaj.
To nie jest wina twoja ani moja. Po prostu chcą różnych rzeczy.
Rozwiedziecie się, prawda?
Nie. Nikt nie mówi o rozwodzie.
To czemu się wyprowadzasz?
Mamo, powiedz coś, proszę. To przez ciebie odchodzi!
- Powiedz coś! - Alex! Nie mów tak do mamy.
To ja się pomyliłem.
Byłem niedbały
i samolubny w stosunku do mamy.
Wobec was też byłem nie fair.
Nie ma sensu obwiniać za to mamy, bo to nie jest jej wina.
Próbujemy...
Ja próbuję znaleźć sposób na to,
żeby to naprawić.
Jak to niedbały?
To nieważne.
Ważne jest to, żebyście wiedzieli,
że nadal będziemy rodziną.
Zawsze.
Potrzebuję chyba pomocy.
Muszę iść do lekarza.
Źle się czujesz?
Nie.
Nie jestem chora.
Chodziło mi o psychiatrę.
Z kim rozmawiałaś?
Z wieloma osobami.
Nie, Ángeles.
Wiesz, co psychiatrzy robią z takimi osobami jak ty.
Zamykają je w wariatkowie, bo ich nie rozumieją.
Tego chcesz?
Chcę tylko zadać parę pytań.
Odpowiedzą na nie zimnymi prysznicami i elektrowstrząsami.
Myślę, że przesadzasz.
Twój problem nie mieści się tutaj, tylko tutaj, i przyczyną są twoi rodzice.
- Nie. - Tak.
- Nie! - Tak!
Nie!
Byłam taka, zanim ich zabili.
Chcę wiedzieć dlaczego.
I jeszcze czy...
Czy co?
Czy mogę się zmienić!
Wszystko z tobą w porządku. Koniec kropka!
Możesz się ze mną nie zgadzać,
ale sama powiedziałaś, że dwie osoby mogą mieć rację naraz.
To znaczy, że... obie mamy rację.
Nie wiemy, gdzie jest.
Przeczesywanie całego miasta zajmie za dużo czasu.
Od ostatniej ofiary minęły dwa tygodnie.
Znowu kogoś zabije.
Musimy działać natychmiast.
Czego ode mnie oczekujesz?
Myślałem, żeby pokazać go w wiadomościach...
Nie.
- Szefie. - Nie.
Proszę posłuchać.
Jeśli kobiety w mieście go rozpoznają,
będą mogły się przed nim ochronić.
To może uratować komuś życie.
Ale jeśli zobaczy się w telewizji, schowa się albo ucieknie do innego kraju.
- Nie chcemy więcej ofiar. - Chcemy zamknąć go przed kamerami.
Chcemy, żeby zgnił, kurwa, w więzieniu.
A tak się nie stanie, Herrera, jeśli wyjdziesz stąd jak idiota
i powiesz ludziom, że wiemy, jak wygląda.
Zrób kopie tego portretu i rozpowszechnij je wewnętrznie.
Sami sobie przeczą na tych demonstracjach, które organizują.
- Cześć. - Hej.
Za długo spałam.
Nie. Tyle, ile trzeba.
Siadaj.
Chodź.
Proszę.
Nie mam już siedmiu lat, tato.
Dzięki.
NEGLIŻOWNIK ATAKUJE DZIENNIKARZA
Lucas powinien pracować.
To nie twoja wina.
Wątpię, żeby się z tobą zgodził.
Kiedy dziennikarz prowadzi śledztwo, musi zmierzyć się z konsekwencjami.
Tak jak ty, pracując jako policjantka.
A konsekwencje bycia ze mną?
Wszyscy, którzy jesteśmy z tobą, mamy duże szczęście.
Wszyscy.
Zjedz coś.
Poczujesz się lepiej.
A gdzie reszta?
Valentina dalej przeżywa Lucasa.
A Gabina nie wiem.
Znalazłaś coś?
Tak. Chodź ze mną.
Wszystko, co czytałyśmy o jego okrucieństwie, braku skrupułów,
okłamywaniu ludzi i manipulowaniu nimi, to cechy socjopaty.
To nie pomoże nam go złapać.
Nie mamy żadnych tropów.
Ani nazwiska, ani adresu...
To nie są konkretne tropy, ale mogą nam pomóc go zrozumieć.
No dobra, mamy zdjęcie.
Stare, ale zawsze coś.
Może ktoś go rozpozna.
Powinniśmy dać je Gerardowi.
Dobrze, zaniosę mu je.
Nie chcę robić wam więcej kłopotów.
- Nie. - Co?
Chcemy iść z tobą.
- Żeby was zawiesili? - Poniesiemy konsekwencje.
Ale nie będziemy już ukrywać się z naszą pracą.
- Herrera. - Czego chcesz?
Mamy wieści o Negliżowniku.
Jakie?
Znamy jego nazwisko. Benito Lagunas.
Adoptowany przez Rosę Reyes Galván jako dziesięciolatek.
Mówiłem, co się stanie, jeśli będziecie działać samowolnie?
Mamy jego zdjęcie sprzed 15 lat.
Wiemy, gdzie mieszkał i skąd ma bliznę na ramieniu.
Bliznę?
Na prawym ramieniu.
Chodźcie do mnie.
No już.
Błękitne...
DROGIE BŁĘKITNE, PRZYSZŁAM SIĘ POŻEGNAĆ. WYJAŚNIĘ POTEM. CAŁUJĘ, GABINA.
Gera.
Wiem, kim jest Negliżownik.
Też już wiem, powiedzieli mi.
Ma na imię Chava.
Nie mówiliście, że Benito?
Nie rozumiesz.
Wiem, kim on jest.
Ma na imię Salvador. Mówią na niego Chava.
Jest strażnikiem w Muzeum Sztuki Współczesnej.
Mówię, że go znam...
- bo wczoraj miałam z nim randkę. - Co?
Co ty, do cholery, wygadujesz?
Spokojnie, Herrera.
Byłaś wczoraj z Negliżownikiem?
Tak.
Och, siostro.
Nic ci nie jest? Zrobił ci coś?
Nie.
Wiesz, gdzie go znaleźć?
Gdzie mieszka?
Nie wiem, gdzie mieszka.
Ale wiem, gdzie będzie dzisiaj o 15.00.
Adres to Arizona 39, na rogu z Nebraską.
Musimy obstawić cztery rogi. Wszystkie macie obserwować.
Obserwować, panowie, a nie tylko stać.
Dzień musi wyglądać normalnie. Nie wzbudzajcie podejrzeń.
Są tylko dwie drogi ucieczki samochodem.
Bądźcie czujni, bo trzeba będzie zatrzymać ruch.
O 15.00 ma zapukać do drzwi.
Kiedy tylko to zrobi, dwa oddziały zatrzymają ruch.
Odetną mu drogę ucieczki. Złapiemy go. Rozumiecie?
- Tak jest. - Chcę tam być.
Inaczej nabierze podejrzeń.
Złapiemy go, zanim zacznie coś podejrzewać. Nie.
Posłuchaj mnie.
Chcę być przy aresztowaniu.
Chcę, żeby wiedział, że w tym pomogłam i że mnie nie oszukał.
Ochronimy ją.
Jedziemy!
Nie. Przykro mi.
Wy nie jedziecie.
Ale to my odkryłyśmy prawdę.
- María. - Chodźcie.
Wiem, co zrobiłyście.
Ale jedziemy po najgroźniejszego człowieka w mieście.
Nie narażę was. Mam jednak propozycję.
Kiedy go złapiemy,
będziecie przy przesłuchaniu.
Dobrze?
- Tak. - Umowa stoi?
Stoi. Dziękuję.
Jedziemy!
Ruszajcie!
Halo?
Tato, podasz do telefonu Valentinę?
Wyszła pięć minut temu.
Dokąd?
Do siebie,
po ubrania.
Do siebie?
Ángeles, musisz dzwonić do Valentiny, póki nie odbierze.
Niech wyjdzie z domu.
Negliżownik jest w drodze.
A ty dokąd idziesz?
Do jej domu.
Cześć.
Wyglądasz znajomo.
Ty też.
Ostatnio widzieliśmy się przed wejściem do baru.
Musisz być bardziej konkretny.
Leżałem na ziemi.
Krwawiłem.
To ty uratowałeś Gabinę?
Zgadza się.
Chava.
Miło cię poznać.
Ty jesteś... Valentina?
Co ty tu robisz?
Przyszedłem po Gabinę. Idziemy na obiad.
Ale jak zwykle jestem za wcześnie.
Umówiliście się.
Macie swoje sekrety, co?
Brawo Gabina.
Chyba jej teraz nie ma.
Nie chcę przeszkadzać, ale mógłbym skorzystać szybko z łazienki?
- Tak. - Jeśli nie...
Nie, możesz. Chodź.
Do wszystkich jednostek.
Funkcjonariuszka zmierza do lokacji X4. Odbiór.
Mówi Romandía. Która funkcjonariuszka? Odbiór.
Valentina Camacho. Odbiór.
Zapraszam.
Halo?
Valentina, musisz natychmiast wyjść z domu.
Chłopak Gabiny to Negliżownik. Idzie tam.
- Valentina? - Tak, tato. Do zobaczenia.
Nie jestem tatą. Mówi Ángeles.
Chłopak Gabiny to Negliżownik. Idzie tam.
Tak, dobrze. Na razie.
Tak jest lepiej niż przychodzić samej.
Jest tam?
Tak.
Wszyscy już jadą.
Będą lada chwila...
Valentina!
- María. - Gdzie Valentina?
Nie tutaj.
Jak to? Gdzie jest?
Nie wiemy.
- Ángeles z nią rozmawiała... - Gdzie jest? Valentina!
Valentina!
- Nie. - Posłuchaj mnie. Zabrał ją Negliżownik.
Nie. To niemożliwe.
Musi gdzieś tu być.
- Valentina! Gdzie ona jest? - Posłuchaj.
- Patrz na mnie! - Nie!
Nie możesz się załamać.
Nie ma na to czasu.
Musisz być świadoma i czujna.
Znajdziemy Valentinę. Ale musisz mi pomóc.
Zamknijcie obszar w promieniu sześciu przecznic.
Przeszukajcie domy, mieszkania, każde, kurwa, miejsce.
Zostajemy, póki go nie złapiemy. Jasne?
Tak jest.
María, Romandía ma rację.
Jeśli mamy znaleźć twoją siostrę, musicie powiedzieć mi wszystko, co wiecie.
Jasne?
Jedziemy na komisariat.
- Dobrze? - Tak.
Chodźmy.
Zostaw tu dwóch najlepszych ludzi. W razie czego dzwoń.
Widzimy się na miejscu.
Żyje?
Nie jesteśmy pewni.
Wiem, że nie jesteście pewni, do cholery.
Jak myślisz?
To nieważne, co myślę, szefie.
Musimy natychmiast zwrócić się do całego miasta.
Miasto musi zobaczyć go za kratkami.
Wszyscy musimy go tam zobaczyć.
Dobrze.
W porządku.
Pokażesz dziś w telewizji portret.
- Ja? - Tak, ty.
- Nie mogę. - Możesz.
I nawet nie próbuj mówić, że porwał policjantkę.
Może ktoś widział...
Jeśli podasz tę informację,
zniszczysz cały program.
Zabierzesz pracę siostrze i pozostałym,
a jeśli coś pójdzie nie tak, cały kraj obwini pierwszą damę.
Tego chcesz?
Nie.
Ale to zły czas na to, żeby ukrywać informacje.
Albo to, albo nic.
Sam zdecyduj.
Co powiedział?
Będę w wieczornych wiadomościach.
Tu masz zdjęcie Valentiny.
Nie mogę go pokazać, Gabina.
To po co będziesz w wiadomościach?
Pozwolono mi pokazać tylko portret Negliżownika.
Ale jeśli ktoś ją zobaczy, to może zadzwoni i ją znajdziemy.
Gabina.
Nie mam na to wpływu.
Kurwa, Gabina.
Kobiety w błękicie to był pomysł pierwszej damy.
Nie chcą przyznać, że przez ten program
- Negliżownik ma kolejną ofiarę. - Nie mów tak na nią.
Valentina żyje.
Żyje.
Wiem.
To pokaż jej zdjęcie.
Muszę wykonywać rozkazy.
Tylko to cię obchodzi? Twoje rozkazy?
Masz w dupie, że mogą kogoś skrzywdzić?
Musisz to zrozumieć!
Istnieją rozkazy i zasady.
Musimy ich przestrzegać.
Gdybyś słuchała rozkazów ojca, to nigdy byśmy...
Mamy adres.
- Jaki adres? - Jego domu.
Dostaliśmy w muzeum, gdzie pracuje.
Świetnie.
Dobrze, Gabina.
Dzwoń do Lozana i Díaza.
Niech przygotują operację.
Ja idę do wiadomości.
Dobrze.
Uważaj na siebie.
Powinienem był to zrobić od razu.
Chyba nie mamy pozwolenia na użycie.
A kiedy was to powstrzymało?
Wchodźcie!
- Szybko. - Policja!
Benito Lagunas, wyjdź z rękami w górze!
Pusto.
Może to fałszywy adres.
Może wejdziecie? A nuż znajdziecie jakiś trop.
Myślisz, że coś znajdą?
Jeszcze mnie nie zawiodły.
No tak.
María.
To jego mundur z muzeum.
Coś tu musi być.
María. Gabina.
Co się dzieje?
- Brakuje pokoju. - Co?
Jakiego pokoju?
To powinno być wejście do garażu.
Wchodzimy za pięć, cztery...
Jeśli coś się pojawi, daj znać.
Wiadomości wieczorne z Jacobem Zabludovskym.
O Boże.
Co to jest?
Pieprzone sanktuarium.
Wiedział, kim jestem.
Kiedy się poznaliśmy, wspomniał o tej okładce.
Chciał, żebyśmy razem odeszli i spalili nasze mundury.
Coś znalazłem.
To on?
Tak, to on.
Dam to Gerardowi.
Oto twarz człowieka, który wydaje się normalny.
Wydział Policji i Ruchu Drogowego potrzebuje waszej pomocy, żeby go złapać.
Dlatego gościmy dziś kogoś,
kto jest dobrze znany w meksykańskich domach.
Detektywa Gerarda Herrerę.
Dobry wieczór.
Człowiek, którego widać na ekranie,
powszechnie znany jest jako Negliżownik z Tlalpan,
ale jego prawdziwe nazwisko to Benito Lagunas.
To człowiek zdolny zabić z zimną krwią nawet własną matkę.
Taki człowiek nie myśli.
To zwierzę. Bestia, zdolna zaatakować jak wściekły pies.
Co za straszna wizja, panie detektywie.
Po przerwie wrócimy do detektywa Herrery
i podamy więcej informacji o Negliżowniku z Tlalpan.
Nie jestem zwierzęciem.
Nie jestem zwierzęciem!
Francesca zabrała nam projekt.
Nie jestem dumny z tego, co zrobiłem.
Twoje poczucie winy gówno mnie obchodzi.
Lepiej napraw problem, który sam stworzyłeś.
- Mam naprawić... - Jedź do Acapulco
i odzyskaj projekt,
a w zamian dostaniesz posadę Miguela.
Nie tego chciałeś?
Nie. Nie mogę się na to zgodzić.
W takim razie cię zwalniam.
No tak.
Nie dziwi mnie to.
W ogóle mnie to nie dziwi.
Odmówiłeś mi tego, na co zasługiwałem
tylko dlatego, że moja żona jest policjantką.
O co ci chodzi?
Proszę nie udawać!
Doskonale wiem, że nie zostałem partnerem,
bo María powiedziała pana żonie, że jest policjantką.
Wiesz, dlaczego nie dałem ci awansu, Alejandro?
Przez te bzdury, które opowiadałeś mi po kolacji.
Esther mi nie powiedziała, że María jest policjantką.
A nawet gdyby to zrobiła?
Na miłość boską!
Znaleźliśmy to. Gabina potwierdziła, że to on.
Musisz powiedzieć, że ma Valentinę.
To zdjęcie Negliżownika.
Nie mogę tego zrobić.
Taki dostałem rozkaz.
A gdyby zabrał Gabinę zamiast Valentiny?
Nie wahałbym się ani chwili.
Rób to, co musisz.
Dwadzieścia sekund.
Pan Zabludovsky. Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Negliżownik porwał moją siostrę.
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy, dwa...
Zaczynamy.
Pokażcie to zdjęcie. To ważne.
Panie i panowie,
trwają poszukiwania Negliżownika z Tlalpan.
Jest z nami funkcjonariuszka María Elena de la Torre.
Jest członkinią niedawno utworzonego kobiecego oddziału policji.
Chce podzielić się z nami jeszcze jedną informacją. Słuchamy.
Negliżownik z Tlalpan przetrzymuje obecnie zakładniczkę.
To moja siostra. Nazywa się Valentina Camacho.
Valentina jest dzielną członkinią kobiecego oddziału policji.
Negliżownik porwał ją kilka godzin temu.
Z całym szacunkiem,
na jakiej podstawie uważa pani, że porwana wciąż żyje?
Nie mamy podstaw, żeby zakładać inaczej.
Ale to bardzo ważne, proszę, żeby ktokolwiek, kto to ogląda,
pomógł nam go złapać.
Pomóżcie nam znaleźć Valentinę.
Niektórzy twierdzą, że kobiecy oddział policji,
projekt autorstwa pierwszej damy,
może być dla kobiet niebezpieczny.
A teraz pani siostra i współpracowniczka została porwana przez Negliżownika.
Co pani na to odpowie?
Tu nie chodzi o kobiecy oddział, tylko o zabójcę.
Czego w „nie mówić ani słowa” nie zrozumieliście?
Benito.
Proszę, puść moją siostrę.
Błagam cię.
Wiemy, kim jesteś
i wiemy, czego chcesz.
Chcesz, żeby kobiety bały się chodzić do pracy.
Żebyśmy bały się wychodzić z domów,
bo to uratowałoby życie twojej mamie.
Benito, nie możesz nic zrobić, żeby odzyskać mamę.
Ale możesz skończyć z tym wszystkim
i oddać mi Valentinę.
Co się dzieje?
Mamy na linii Negliżownika.
Dostałem wiadomość od ekipy, że dzwoni do nas człowiek,
który podaje się za Negliżownika z Tlalpan.
Odbierzemy na żywo. Powiedzcie, kiedy będziecie gotowi.
Już?
Słuchamy.
Halo, María.
Chcę porozmawiać z Valentiną.
To niemożliwe.
Muszę wiedzieć, że żyje.
Żyje.
Na razie.
Dzwonię tylko, żeby ci podziękować,
bo mnie rozumiesz.
Wiesz, że wszystko ma swoją kolej.
Rozumiem cię, ale mogę z nią porozmawiać?
I dlatego wiesz,
że Valentina jest jej częścią.
Nie. Pozwól mi z nią...
Cięcie! Puszczamy reklamy.
To było niepokojące doświadczenie usłyszeć głos Negliżownika.
Takie rzeczy się zdarzają. kiedy nadajemy na żywo.
- Telefon alarmowy to 58 66 064. - Dobry wieczór.
Wracamy po przerwie.
Za jedną serię 500 000 pesos.
Za dwie serie milion.
Trzy serie – półtora miliona. A teraz zgodnie z prośbą...
- Dwa miliony pesos! - Za cztery serie!
Start 2 kwietnia.
Pięćdziesiąt pesos za jeden, pięć za jedną dziesiątą.
Kup los już teraz. Powodzenia!
Ogólnokrajowa loteria na rzecz pomocy społecznej!
Detektywie, odpowiadam na zgłoszenie. Podejrzany wciąż może być w środku.
Gdzie on jest?
Co tam jest?
Składzik i łazienka.
Kurwa mać!
Panie prezydencie.
Gratuluję, Emilio.
Znalazłeś sposób, jak zmienić wizerunek policji.
Był zły.
Teraz jest chujowy.
Pieprzony Zabludovsky.
Dałeś mu show, któremu nigdy już nie dorówna.
Mieli nie pokazywać zdjęcia Camacho.
Czyli nie kontrolujesz swoich ludzi.
Mamy nazwisko zabójcy...
Wiesz co? Nie strzęp sobie języka.
Niech wejdzie.
Komendant Herrera przejmuje sprawę Negliżownika.
Od teraz odpowiada bezpośrednio przede mną.
Nie zwalniam cię teraz tylko dlatego, że cię zatrudniłem.
Źle bym wyglądał.
Ale kiedy tylko go złapiemy albo zabijemy, odejdziesz z własnej woli.
Panie prezydencie, muszę wysłać do pracy wszystkich moich ludzi.
Za pozwoleniem.
Widzisz?
To jest konkret.
Uciekł przez okno.
Nikogo nie skrzywdził, ale wziął niebieską linę.
Szykuje się do rytuału.
Ma emocjonalny związek z tym rytuałem.
Jeśli go nie przeprowadzi, zabójstwo straci swój sens.
Jak on przebiega?
Związuje je niebieską liną, którą już ma,
i zostawia je w pobliżu wody.
Mundury zatrzymuje jako trofea
w swoim, kurwa, lochu.
Czego więcej może potrzebować?
Manekina!
Był tam jeden bez munduru.
Właściciel auta z białym dachem nie pracował w fabryce manekinów?
María.
María!
Przepraszam. Tak?
Właściciel auta z białym dachem nie pracował w fabryce manekinów?
Tak.
Nie tylko to. Lucas mówił, że...
dowiedział się w fabryce, że dziewczyna Andrésa Lópeza była jego pierwszą ofiarą.
Tu jest. Fabryka manekinów Tejada.
To ta sama marka, którą ma w domu.
Lucas ma tu adres.
Co tu, kurwa, robią te kobiety?
To one znalazły to miejsce.
Skąd wiecie, że tam jest?
Znaleziono tu vana, którego skradziono w wesołym miasteczku.
Jego właściciela zadźgano.
Van jest pusty.
Brak śladów Camacho.
Trzeba okrążyć budynek.
Są tylko dwa wejścia. Główne i do załadunku z tyłu.
Gabriel i Díaz, idźcie na tył.
- Nie wypuszczać nikogo. - Tak jest.
Gilberto, otwórz te drzwi.
Lozano, zostań tu z Gilbertem.
Romandía, ty wchodzisz od tyłu.
W ten sposób go otoczymy.
Dobrze.
Ty idziesz ze mną. Nie odchodź.
A my?
Wy zostajecie tutaj.
To rozkaz.
Octavio...
Chodźmy.
Co tu robicie?
Komendant zabronił im iść.
Mam to w dupie.
Jej siostra może tam być i zamierzamy ją znaleźć.
Chcę zostać z Gabrielem.
Dobrze.
Chodźmy.
Hej. Spokojnie.
Stój! Nie ruszaj się!
Wszystko dobrze?
Brawo, siostro.
Dzięki.
Jak mam cię nazywać?
Negliżownik, Salvador czy Benito?
Benito, proszę.
Wciąż żyjesz, Benito,
bo wierzymy, że Valentina Camacho też jest żywa.
Czy to prawda?
Na razie.
Ale nie zostało jej dużo czasu.
Nie musisz tego robić.
- Gdzie moja siostra? - Jeśli powiem, zginę.
Zginiesz, jeśli nie powiesz.
Gabina.
Szkoda by było tak się żegnać, nie?
- Tato! - Nie.
Proszę go nie krzywdzić!
- Benito. - Cicho!
Ja tu dowodzę.
Lepiej jej posłuchać.
Jeśli chce pan wiedzieć, gdzie jest Valentina,
to musi się pan zamknąć.
Wiem, że miałeś trudne życie.
Nic o mnie nie wiesz.
Byłam w domu Rosy.
Myślałeś, że postępujesz słusznie, dzwoniąc do taty.
Jego czyn to nie była twoja wina, tylko jego!
Możesz z tym skończyć i być inny niż on.
Powiedz, gdzie jest moja siostra.
Ona musi zapłacić.
Tak jak moja matka.
Przynieś torbę. Będzie gadał.
- Tato, proszę. - Nie teraz.
To moja przyjaciółka.
Daj mi z nim porozmawiać.
Tato.
Chava.
Gabina.
Moja przyjaciółka nie jest temu winna.
Porzuciła swoją rodzinę.
Nie, Chava...
Benito.
Ma na imię Valentina.
Ma 28 lat i jest dobrym człowiekiem.
Powiedz nam, gdzie jest.
- Niczego nie można zmienić. - Nie. To nieprawda.
Może nie to, co już zrobiłeś,
ale to, co zrobisz, już tak.
Masz tylko jedną szansę.
Jedną.
Wszyscy myślą, że jestem zwierzęciem.
Ale ja nie jestem zły.
Nie musisz być.
Jest...
Jest w szopie w...
w parku, gdzie zostawiłem ciało Paoli Machado.
W szopie, gdzie pracował Tito Flores.
Tam jest.
Dziękuję.
- Ángeles. - Gabriel!
Tata jest w środku z nim i Gabiną.
- Chciałeś mnie zabić? - Cicho.
- Niech to powie. - Nie rozmawiaj z nim.
Tak.
Nie bierz tego do siebie.
Jak możesz robić to niewinnym osobom?
Niewinnym?
Żadna nie była niewinna.
Nawet ty.
Porzuciłaś swoją rodzinę.
Prawda?
María.
Jak chciałeś to zrobić?
Serio chcesz wiedzieć?
Tak.
Zabrałbym cię do swojego domu,
podał kieliszek wina
i uśpił.
Ściągnąłbym ci ubranie
i cię związał,
tak jak pozostałe.
Potem dusiłbym cię rękami,
aż przestałabyś odd...
Gabina!
Nic tu nie ma!
Na zewnątrz też nie.
Okłamał nas.
Gdzie jest Valentina?
Wie to tylko Negliżownik.
Nie żyje.
Ja pierdolę.
W następnym odcinku...
Musimy znaleźć ją żywą.
Funkcjonariuszka Camacho.
Valentina!
Zwracajcie szczególną uwagę na parki, rzeki...
Szukajcie dalej.
Jeśli Valentina Camacho zginie, będziesz miał jej krew na rękach.
Zanim umarł, powiedział, że Valentina żyje.
Wierzysz mordercy?
Znajdziemy ją.
Przysięgam.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska