Pomocy!
Na pomoc!
Pomocy!
KOBIETY W BŁĘKICIE
W momencie, kiedy oskarżony wyciągnął broń,
nie miałem wyboru i musiałem strzelić w obronie własnej.
Strzały były śmiertelne.
A pani Valentina Camacho?
- Wciąż nie wiemy, gdzie jest. - Myśli pan, że żyje?
Nie sądzi pan, że program policji kobiecej naraził życie pani Camacho?
Dobrze. Dziękujemy, panie komendancie.
Co się dzieje?
To dla wszystkich ciężki dzień.
Pracujemy nad tym.
Nie szczędzimy naszych środków
i obiecuję, że nie spoczniemy, póki nie znajdziemy naszej koleżanki.
Koniec pytań. Dziękuję.
Musimy znaleźć ją żywą.
Funkcjonariuszka Camacho.
Zwracajcie szczególną uwagę na parki, rzeki, głębokie kanały,
zbiorniki wodne i inne miejsca, gdzie znaleziono ofiary.
W razie czego powiadomcie detektywów Lozana, Díaza albo mnie.
Już! Co tu jeszcze robicie?
Nie martw się. Nie spoczniemy, póki jej nie znajdziemy.
To jego rodzona matka?
Mama Benita, tak.
A to śledztwo, które doprowadziło was do jej domu?
Część. Reszta jest w piwnicy.
Reszta?
To jest...
niewiarygodne.
Niewiarygodne.
Negliżownik używał artykułu 169
jako groźby dla kobiet chcących pracować.
- Czyli miejsca ich pracy muszą być ważne. - Tak myślimy.
Dlatego zabierał ich mundury.
W ramach kary.
Zgadza się.
- Jak się nazywasz? - Ángeles Cruz.
Świetna robota, Ángeles.
Dzień dobry pani.
- Znaleźliście ją? - Pracujemy nad tym.
Rozumie pan, jakie będą skutki, jeśli nie znajdziemy tej dziewczyny?
Rozumie pan, że wszyscy ludzie, którzy mówili, że ten program był błędem,
będą mieć rację?
Negliżownik mówił, że żyje. Zamierzam...
Bohaterki. Nie ofiary. Taki miałeś cel, Emilio.
Coś ci powiem.
Porażka tego programu nie będzie moim dziedzictwem.
- Nie będzie, bo zrobię wszystko... - Posłuchaj uważnie.
Jeśli Valentina Camacho zginie, będziesz miał jej krew na rękach.
Osobiście dopilnuję, żeby wszyscy o tym wiedzieli.
Wydawał się normalny.
Posłuchaj mnie.
Nie ciebie pierwszą oszukał ten drań.
Miał metodę, którą opanował do perfekcji.
Woda.
Lina.
Mundury.
Wtedy w tramwaju
pomyślałam:
„Co za przypadek”.
„Ale romantycznie”.
Ale wszystko to zaplanował.
Nawet to było częścią jego metody.
Widziałam go trzy razy w tramwaju. Nie musiał nim jechać.
Jeśli potrzebował auta, mógł je ukraść, tak jak to z białym dachem i van.
Ale wybrał tramwaj, żeby rozmawiać ze mną i resztą.
Posterunek jest tutaj. Bardzo blisko przystanku.
To może być metoda.
Może i tak, ale... przepraszam, nie widzę tego.
To za dużo informacji. Musimy je przefiltrować.
Usuwamy adresy ofiar.
Usuwamy miejsca ich pobytu.
Usuwamy rodzinę i znajomych.
Miejsca pracy ofiar znajdują się przy każdym przystanku.
Zostawiał ciała w pobliżu miejsca pracy kolejnej ofiary.
Lucy przy basenie, gdzie pracowała Nora.
Norę przy kawiarni, gdzie pracowała Paola.
Paolę przy sklepie obuwniczym Almy.
Almę parę przecznic od posterunku.
Zostało mu 12 przystanków.
Dwanaście ofiar.
Następna byłaby przy Tacuba.
Díaz, Lozano. Przygotujemy operację wzdłuż ulicy Tacuba.
Chodźmy.
Słuchajcie, panowie!
Od teraz każdą zdobytą informację, każdy telefon, jaki dostaniecie,
wszystko, co może być ważne,
przekażecie do błękitnych.
Kapitan Romandía i one tu dowodzą.
- Jasne? - Tak jest!
Do roboty!
María.
Ktoś do ciebie. Mówią, że to pilne.
Chodźmy. Kto to?
Po co wstąpiłyście do policji?
Czemu nie słuchacie?
To nie ich wina.
Nie możecie prowadzić normalnego życia?
Spokojnego życia?
Czy to takie trudne?
Spokojnie, Luz.
Co robicie, żeby ją znaleźć?
Wszyscy jej szukamy.
Poza tym, zanim umarł, powiedział, że...
Valentina żyje.
Wierzysz mordercy?
Nie mam wyboru.
Znajdziemy ją.
Przysięgnij.
Jesteś...
jej starszą siostrą.
Przysięgnij mi.
Przysięgam.
Na wschodzie jest fontanna. Park ze studzienką.
Na zachodzie jest hotel. Odbiór.
Świetnie. Słyszeliście ją.
Díaz, idź do fontanny. Ty do parku. Ja do hotelu. Widzimy się wkrótce.
Chodźcie!
Przeszukajcie zachodnią stronę. My pójdziemy na południe od jeziora.
Wszystkie zbiorniki wodne są kluczowe, żeby znaleźć Valentinę.
Chodźmy.
Valentina!
I co?
Nic.
Szukajcie dalej.
- Szukajcie dalej! - Idziemy.
Tacuba to nie jedyny przystanek. Może być na każdym innym.
Logika wskazywałaby, że Valentina jest na następnym,
bo trzymał się swojej metody i nigdy jej nie zmieniał.
Ale mu przerwaliśmy.
I wtedy zaczął improwizować.
Zmieniać taktykę.
Kupił niebieską linę, zamiast ją robić.
Przeczesali cały obszar.
Ani śladu Valentiny.
Możemy poszukać gdzie indziej.
Logicznie byłoby przeszukać dokładnie jeden przystanek,
a dopiero potem kolejny.
Tacuba, Girasol, Chinampas, José María Mata,
Melchor Ocampo, De la Viga, Virginia, Azcapotzalco.
Azcapotzalco.
Znam ten przystanek.
Tam Benito znalazł ciało swojej matki.
W zakładzie uzdatniania wody.
O co wam chodzi?
Tam zabito Jacintę i tam znalazł go Morales.
To nie może być przypadek.
Ale mu przeszkodziliśmy.
Mógł zmienić metodę?
Nawet jeśli czuł presję, po co miałby ją zmieniać?
To nie ma sensu.
To reakcja emocjonalna.
Był zdesperowany.
Jakby chciał pójść w ślady swojego ojca.
Zabić matkę w tym samym miejscu i dokończyć jego dzieło.
Pomocy!
Na pomoc!
Niech mi ktoś pomoże!
Czekajcie.
Kurwa.
Valentina musi tu być.
Valentina!
Jeśli Negliżownik naruszył metodę
i próbował odtworzyć morderstwo swojej matki,
Valentina może być w zbiorniku, w którym umarła.
Skąd mamy wiedzieć, który to jest?
Trzydzieści siedem.
Zbiornik 37!
- Jest tu! - Tak?
Tak, związana.
Dajcie mi coś, żeby opróżnić zbiornik!
Valentina. Hej! Obudź się!
- Valentina! - Hej!
Obudź się! Valentina!
- Odezwij się! - No już!
Odsuń się. Znam pierwszą pomoc. María.
Jesteś pewna?
Tak. Muszę pobyć sama.
Ale...
gdybyś czegoś potrzebowała, będę blisko.
Powiedz tylko słowo i przyjdę.
Dziękuję.
Nie martw się. Jeśli będzie cię potrzebować, zadzwoni.
Zobaczysz, że zadzwoni.
Dziękuję. Zostaw to.
Jak się czujesz?
Bez pracy.
Co?
Cabos mnie wczoraj zwolnił.
Dlaczego?
Nieważne dlaczego. Ważne jest to, co mi powiedział.
Tamtego wieczoru, kiedy jedliśmy u niego kolację,
jego żona nic mu nie powiedziała.
Nie powiedziała, że jesteś policjantką.
- Co? - Właśnie tak.
Nie dlatego nie dostałem awansu, tylko przez siebie.
Naprawdę?
Winiłem ciebie.
Ciebie, kochanie.
I nie żałuję tego, co mu powiedziałem.
Bo kiedy usłyszałem, że mnie zwalnia,
poczułem się wolny, znowu.
Poczułem, że mogę zacząć od nowa.
Tak jak ty.
Prawda?
Co się dzieje?
Byłeś taki pewny, że to przeze mnie. Taki pewny, że...
Wiem. Mówiłem okropne rzeczy.
Nie tylko mówiłeś.
Lepiej już idź. Jest późno.
Val.
Nielegalne pozyskanie oficjalnych dokumentów.
Zawłaszczenie funkcji.
Nieprawidłowe użycie odznaki.
Utrudnianie śledztwa.
Nieautoryzowane przesłuchania.
Sfałszowanie akredytacji dziennikarskiej.
Włamanie.
Niewypełnianie rozkazów przełożonego.
Kradzież.
Kłamstwa.
Manipulacja.
Nadużycie władzy.
Nie chciałyśmy działać za niczyimi plecami,
ale grożono nam zawieszeniem, kiedy nie robiłyśmy niczego.
Jak miałyśmy pracować?
Pracować?
Co ty pieprzysz? Jak to pracować?
Zadanie było proste. Nie prowadzić śledztwo,
tylko się uśmiechać.
Pozować do zdjęć, pozdrawiać turystów.
Czego tu nie rozumiecie?
Muszę przyznać...
że odniosłyście sukces, nawet jeśli bezprawnie.
Ale jak mamy sprawić, żeby ludzie nam ufali,
jeśli nasz pierwszy oddział kobiecy nie umie działać bez łamania prawa?
Rozmawiałem z prokuratorem.
Chce ukarać was dla przykładu.
- Cztery lata więzienia. - Co?
Ale jestem człowiekiem, który wierzy w drugie szanse
i przekonałem go, żeby nie stawiał wam zarzutów.
Jest tylko jeden detal.
Potrzebuję waszych podpisów...
na tym dokumencie.
Potwierdzacie tutaj, że nie brałyście udziału w śledztwie
ani aresztowaniu Negliżownika.
Jeśli którakolwiek z was powie coś, co temu przeczy,
wszystkie cztery...
pójdziecie siedzieć.
Kurwa mać! Niech się pierdolą!
Ludzie muszą wiedzieć, co zrobiłyśmy. Możemy walczyć.
Nie wiem, pójść z tym do mediów.
Nie.
Jak to nie, Valentina?
Miałaś rację. Policja jest skorumpowana. To ohydne!
Okłamią cały kraj.
Musimy walczyć. Muszą powiedzieć prawdę.
Moi siostrzeńcy nie stracą mamy.
Wygrali dawno temu, Gabina.
Czemu nie podpiszesz?
Mamy nic nie robić?
Na co to ryzyko? Żeby nikt się nie dowiedział?
Żeby Negliżownik przestał zabijać.
To się nam udało.
Wszystko zaczęło się naszego pierwszego dnia w parku Santiago.
Szukałyśmy zagubionego szczeniaka, a znalazłyśmy ciało Paoli Machado,
szóstej ofiary Negliżownika z Tlalpan.
Robią im straszne świństwo.
Myślałeś, że nic im nie zrobią?
Nie. Ale widziałeś to samo, co ja.
Widziałeś kiedyś lepszą tablicę śledczą?
- Nie. W sumie nie. - No i? To proste jak drut.
Gdyby nie one, ten bydlak nadal by grasował.
Dlatego nie skończyły gorzej.
Escobedo dobrze wie, co zrobiły.
Dlatego pozwala im uniknąć zarzutów.
- Ja się nie zgadzam. - Ja też nie.
Ale co mam, do cholery, zrobić?
Będziesz tak stał czy wejdziesz?
Tato.
Chcę odejść z policji.
Nie wydurniaj się.
Nigdy się tu nie nadawałem.
Wiesz o tym.
Nigdy nic nie mówiłem.
Myślałem, że w końcu się przyzwyczaję.
Ale tak się nie stało.
W ostatnich tygodniach widziałem, jak Gabina próbuje odzyskać rodzinę.
Rodzinę, która ją karze, bo jest szczęśliwa jako policjantka.
Nie zasługujesz na ten zaszczyt.
To, co się tu dzieje, to wstyd.
I tak, Gabina zawsze miała więcej jaj niż ty.
Nie jest mi łatwo to mówić.
Kobiecy oddział policji zostaje oficjalnie zamknięty.
Co?
Dlaczego?
Dostałem rozkaz.
Nie. Nie i już.
Zrobiłyśmy wszystko, czego chcieliście, a nawet więcej.
Pójdziemy do pierwszej damy i wszystko jej opowiemy.
To ona wydała ten rozkaz.
Jutro w południe ogłosimy to mediom.
Bardzo mi przykro.
Wracamy do pracy, panowie.
Val.
- Która godzina? - Wcześnie.
Mogłam ją uratować.
Kogo?
Natalię.
Jak myślisz, co powiedzą o mamie?
O tacie?
- Co powiedzą o mnie? - To nie ma nic wspólnego z tobą.
Pomyśl o Valentinie. Ma 12 lat.
Jaki chcesz dać jej przykład?
Nie mów za Valentinę. Jest o wiele mądrzejsza, niż myślisz.
Chcę dla ciebie jak najlepiej, nawet jeśli tego teraz nie widzisz.
Ale nie urodzisz nieślubnego dziecka.
Nie.
Nie urodzę dziecka i tyle.
Oszalałaś?
Mam prawo decydować o tym, czego chcę, a czego nie chcę.
Jeśli tego nie rozumiesz, to twój problem.
Chcesz być wolna.
Świetnie.
Wyjdź z mojego auta.
Wychodź.
- Nienawidzę cię! - Wzajemnie.
Nie rozumiałam jej.
Nie byłam w stanie.
I nie chcę, żeby z tobą też tak było.
Nie chcę, żebyś się zmieniała.
Jesteś idealna.
Kocham cię, Valita.
Kocham cię.
Dlatego poszłyśmy do Lecumberri. Porozmawiać z Cadenasem.
Co jeden morderca może wiedzieć o umyśle innego?
I co?
To zmieni nie tylko wizerunek policji, panie prezydencie,
ale całego wymiaru sprawiedliwości.
Nastał nowy dzień dla miasta Meksyk,
bo Negliżownik z Tlalpan nie żyje,
a Valentina Camacho wróciła do swojej rodziny.
Dzięki komu?
Dzięki dzielnym mężczyznom w błękicie,
którzy pod moim dowództwem przeprowadzili śledztwo
wyjęte wprost z kart doskonałej powieści detektywistycznej.
Chciałbym złożyć specjalne podziękowania na ręce jednej osoby,
bez której Negliżownik z Tlalpan wciąż by zabijał.
Tą osobą jest obywatel Goyo Cadenas,
który ze swojej celi w więzieniu Lecumberri
dostarczył nam kluczowych informacji, co pomogło ocalić Valentinę Camacho.
Przebywając w więzieniu, skończył prawo.
Został mężem, ojcem trójki dzieci,
a ostatnio honorowym członkiem policji.
W ramach uznania za te zasługi prezydent go ułaskawił.
Dziś mija 30 lat, odkąd trafił do więzienia jako przestępca.
Także dziś wychodzi z niego jako bohater.
Moja wolność wymownie świadczy o kraju, w jakim żyję.
Świadczy o tym, że ludzie tacy jak ja zasługują
na szansę, żeby się zmienić.
Na koniec
nie mogę usiąść, nie podziękowawszy najważniejszej osobie,
która umożliwiła tę fundamentalną zmianę w moim życiu.
Mam na myśli...
prezydenta Meksyku, pana Luisa Echeverríę Álvareza.
Chętniej oklaskują mordercę niż kobietę.
Cóż, mogło być gorzej.
Mogłybyśmy zająć jego celę.
Czemu?
- Alejandro. - Cześć.
Miałeś nie przychodzić bez...
Przepraszam. Wiem, że powinienem najpierw dzwonić.
- Tylko dwie minutki. - Tato!
Cześć! Wszystko dobrze? Jak tam?
- Tato. - Cześć.
Dla ciebie.
- Dziękuję. - Ja otworzę.
PRZYGODY DETEKTYWA MURIETTY
Patrz na pierwszą stronę.
„Dla detektywki Maríi.
Nigdy nie przestawaj szukać prawdy. Serdeczności, Daniel Jacobos”.
To tylko książki?
Nie, skarbie. To coś o wiele więcej.
- Mogę jedną przeczytać? - Możesz przeczytać wszystkie.
Dobrze. Zostawicie nas na chwilę z tatą? Pożegnajcie się.
- Kocham was. Pa. - Pa.
Zamknęli kobiecy oddział policji.
Po tym, co zrobiłyście?
Właśnie przez to, co zrobiłyśmy.
Prawda jest taka... że nie wiem, co zrobię.
Wiem natomiast, że chcę być sama.
Dziękuję ci za to.
To piękny prezent.
Ale nie potrzebuję, żebyś dawał mi prezenty ani...
próbował mnie odzyskać.
Potrzebuję czasu.
Zamierzam odkryć, co teraz przede mną.
Sama.
Rozumiem.
I...
I to szanuję.
Nie musisz się śpieszyć.
Nie będę ci przeszkadzał.
W ogóle.
A teraz już pójdę.
Dziękuję, siostro.
Twój obiad.
Dziękuję.
Gabriel go zrobił.
To pewnie jest smaczny, nie?
Tak.
Ángeles, przyszedł twój przyjaciel?
Don Lule, to Gabriel, o którym panu opowiadałam.
- Byliśmy tu niedawno na kolacji. - Pamiętam. Cześć, Gabriel.
- Dzień dobry. - Miło cię poznać.
Weź fartuch z zaplecza i możemy zaczynać.
- Jak to? - Nie powiedziałaś mu?
To miała być niespodzianka i nie wiedziałam kiedy.
Jaka niespodzianka?
Rozmawiałam z don Lulem, żeby dał ci pracę w kuchni.
To ta niespodzianka.
Niespodzianka!
Serio?
Dam wam chwilę.
- Widzimy się w kuchni? - Tak.
Zrobiłaś to dla mnie?
To robią dziewczyny dla swoich chłopaków. Pomagają im.
Możemy się też pocałować.
Gabriel, jesteś gotowy?
Don Lule na mnie czeka.
- Twój fartuch. - Dziękuję.
Zaczniemy tutaj.
Ciociu, udało ci się złapać jakichś przestępców?
Tak naprawdę tylko jednego.
- Był bardzo zły? - Bardzo.
Ale was było cztery, a on tylko jeden, prawda?
Właśnie.
Skoro więc był bardzo zły, a wy go złapałyście,
czemu wyrzucają was z policji?
Bo rząd nas już nie potrzebuje.
Ale to nie fair.
Fakt.
Czemu nie zorganizujesz protestu?
Bo za tym stoi o wiele więcej.
Rządowi zależy tylko na wizerunku.
Nigdy na tym, co jest fair, a co nie.
Chcą tylko, żeby robić im zdjęcia
i mówić, jacy są wspaniali.
Ciociu?
Bardzo pani dziękuję za te słowa.
To prawda, że Negliżownik nie żyje...
i kraj może w końcu spać spokojnie.
Ale co będzie jutro?
Czy jako rząd jesteśmy gotowi,
żeby wysyłać nasze córki, siostry i matki na ulicę,
żeby mierzyły się z takimi potworami jak Negliżownik?
W takich chwilach
musimy myśleć o dobru naszych obywateli i postępować zgodnie z nim.
Dlatego chcę ogłosić, że...
Nie zapominaj o podpisie.
Pamiętam o tym.
Drodzy państwo,
mam zaszczyt przedstawić wam Valentinę Camacho.
Dziękuję bardzo, towarzyszko.
Chciałabym podziękować wszystkim, którzy pomogli mnie uratować.
Zawdzięczam wam życie.
A teraz chcę zwrócić się do wszystkich, którzy myślą,
że ponieważ byłam w niebezpieczeństwie, kobieca policja musi zniknąć.
To, co mi się stało, mogło się stać każdemu.
Ale nie możemy tego używać, żeby wypchnąć kobiety z policji.
Wiele poświęciłyśmy, żeby tu dzisiaj być i mieć tę szansę.
Wiele z nas nie może już liczyć na wsparcie naszych rodzin.
Jeśli kiedykolwiek mogło.
Poświęciłyśmy wiele wspólnych chwil z naszymi bliskimi,
partnerami, dziećmi.
I coś wam powiem.
Było warto, bo taką trzeba zapłacić cenę,
żeby mieć zaszczyt nosić odznakę i służyć swojemu krajowi.
Kiedy zaczynałyśmy, powiedziała pani, że jesteśmy najlepsze w mieście.
Nie myliła się pani.
O sobie bym tego nie powiedziała,
ale o tych 15 kobietach, które przed wami stoją, tak.
Dlatego w imieniu 16 błękitnych
chcę podziękować, że nigdy się pani od nas nie odwróciła.
Zapewniam, że historia nigdy nie zapomni, jak pani o nas walczyła.
Nigdy pani nie zawiedziemy.
Dziękuję bardzo.
Ja też was nie zawiodę.
Funkcjonariuszko Camacho.
Dziękuję.
Nie sprawdziłem drugich drzwi, które były otwarte,
więc sprawca się wyślizgnął, uciekł i było po wszystkim.
No dobrze, muszę już iść,
ale zanim się pożegnam, chciałem prosić o chwilę ciszy.
- María, możesz wstać? - O kurczę.
Wstań.
María de la Torre,
w ramach uznania za zdolności przywódcze, honor i odwagę podczas służby,
podarowuję ci to.
Gratuluję, pani porucznik.
Brawo!
- Dziękuję, kapitanie. - Gratulacje.
- Życzę miłego wieczoru. - Dziękujemy.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Znowu zachowywaliście się dziwnie, ale teraz chyba wiem dlaczego.
Chyba wszystkie wiemy.
Rozmawiałam z nim. To wspaniały człowiek, ale nie jestem gotowa na związek.
No tak. Kto kogokolwiek potrzebuje, kiedy ma już błękitne?
Dzięki tobie.
Co?
Jak to „co”? Tyle dla nas zrobiłaś.
I jak to zrobiłaś, Val.
Nigdy cię takiej nie widziałam, z takim...
nie wiem, poczuciem celu.
- Mam ciarki na wspomnienie. - Ja też.
Mam chłopaka.
- Słucham? - Co?
Przepraszam. Nie chciałam zmieniać tematu.
Szukałam dobrej chwili, ale nie mogłam jej znaleźć.
No proszę.
Taka cichutka, a ma chłopaka.
Mam chłopaka.
I przyjaciółki.
Mam przyjaciółki.
Dzień dobry.
Miło jest widzieć niebo, prawda?
Przywykłem do tego, że wyobrażam je sobie na suficie celi.
Można przywyknąć prawie do wszystkiego. To niesamowite.
Teraz muszę przywyknąć do życia rodzinnego.
Moja żona chrapie jak chore zwierzę.
Co pan tu robi?
Przyszedłem pogratulować ci osobiście.
Złapaliście go.
No, zabiliście go.
Wszystko jedno.
A policja ani razu o was nie wspomniała.
My wiemy, co zrobiłyśmy. To wystarczy.
Policja w tym kraju
nigdy nie pozwoli ci osiągnąć twojego pełnego potencjału, María.
Wiem, co mówię. Mnie zabrali 30 lat.
Byłoby ich więcej, gdyby nie ty.
Nie, to nie dzięki mnie.
- Tak. - Ja nic nie zrobiłam.
Pytanie brzmi teraz,
co nas czeka.
Widzisz...
przez wszystkie te lata, kiedy siedziałem w Lecumberri,
czytałem dużo historii.
Tysiące różnych historii.
Jedna z nich szczególnie zapadła mi w pamięć i do mnie wraca,
tu na wolności.
To historia o pewnym młodzieńcu, który jest pełen wściekłości,
bo spotkała go straszna niesprawiedliwość.
Zwraca się do swojego dziadka z pytaniem, co ma zrobić i jak zareagować.
A dziadek mu mówi:
„Wiesz, chłopcze,
każdy człowiek ma w sobie dwa wilki.
Jeden reprezentuje całe zło, nienawiść, zazdrość, wściekłość.
A drugi reprezentuje pokój, miłość, wielkoduszność.
Oba wilki stale toczą ze sobą zaciekłą walkę”.
Wnuk pyta więc dziadka:
„Kto wygrywa?”.
Wiesz, co odpowiedział?
Nie.
„Ten, którego karmisz”.
Czuję się tak samo, jak tamten chłopak.
Z jednej strony mam wielką satysfakcję, że ci pomogłem.
Ale zarazem czuję nienawiść.
Czuję ciemność...
która mnie wzywa.
Która mnie ciągnie.
Którego wilka mam nakarmić, María?
Tego, dzięki któremu jest pan na wolności.
Dzięki któremu złapał pan mordercę i uratował moją siostrę.
To będzie najlepsza wersja mnie?
To się dopiero okaże.
KOBIETY W BŁĘKICIE
Napisy: Marzena Falkowska