Powiedziałeś jej, że jak dorośniesz, chcesz być Jedi?
Co z tego?
Nie chciałbyś robić w życiu czegoś ciekawego?
POPRZEDNIO W ZAŁODZE ROZBITKÓW
Znalazłem coś w lesie. Chwilunia, ktoś tu był.
- Ty. - Jestem Fern.
A to KB i to jest nasz łup.
Ale po robocie wchodzimy z wami do środka.
Stoi.
- To tylko droid. - Martwy droid.
Nie ruszaj tego. Niczego nie ruszaj.
Szybko! Dawaj!
To statek kosmiczny?
- Tato, tu jestem! - Wim!
I co narobiłeś, debilu?
Rozerwie nas na milion kawałków!
- Wyłączę to. - Jak?
Gdzie jesteśmy?
Jeśli to była nadprzestrzeń, to odlecieliśmy mega daleko.
Przechlapane.
Musisz zawrócić i odstawić nas do domu.
Wyluzuj.
Jeśli znowu coś naciśniesz, przysięgam, że...
Co to jest?
Kapitanie! Intruzi na pokładzie.
Co mam zrobić z pędrakami? Skręcić im karki?
Wywalić za burtę?
Nie zabijaj nas!
Kapitanie?
Znowu wszystko na mojej głowie. Chodź no.
- Ratunku, pomocy! - Nie, puszczaj go!
- Zostaw go. - Dokąd go zabierasz?
- Do kapitana. - Zrób coś.
- Chyba mu coś nie styka. - Z droidem dam sobie radę.
- Kapitanie. - Twój kapitan nie żyje.
Bezczelne szczury próbują mnie oszukać.
To czemu my tu jesteśmy, a jego nie ma?
Zgodnie z moim programem bez kapitana nie ma statku.
Ale statek jest, więc... kapitanie?
Kapitanie.
Co robimy?
Jego nie pytaj. Przecież to on nas w to wpakował.
- Nagle to moja wina? - Kapitanie.
Twoja.
- W trzech czwartych. - Kapitanie.
Mam pomysł. Droidzie?
Czego?
Jak się nazywasz?
Niektórzy nazywają mnie SM-33.
To słuchaj, SM-33, mam kiepskie wieści.
Zabiłam twojego kapitana.
Nie sądzę. Takie chuchro nie nadaje się do walki.
Prawdę mówię.
Rozpłatałam mu bebechy i wywaliłam ze statku.
Czyli to ja jestem twoim nowym kapitanem.
Co mam zrobić z przybłędami?
Kapitanie?
Nie fair! Ja chciałem być kapitanem!
Masz prawo wyzwać ją na pojedynek na śmierć i życie.
Dzięki, innym razem.
SM-33.
- Pokaż mi, jak się steruje statkiem. - To proste.
Przepustnica, pochylenie, odchylenie, przechylenie, trajektoria,
silniki wspomagające boczne, manewrowe pierwsze, drugie,
ciąg wsteczny, tylne osłony, przednie osłony i wreszcie klapy. Jasne?
Brzmi mega logicznie.
- A to do czego? - Nie!
To awaryjny sekwencer detonacji kadłuba, głupcze.
- Nie waż się tego ruszać. - Przecież nie ruszę.
- Czemu ci nie wierzę? - Mogę polatać?
- Nie! - Nie.
O masz.
Będziesz pilotem?
Najpierw trzeba jak najszybciej naprawić kilka kluczowych systemów.
Znam port, w którym wszystko nam odpicują. Bez zbędnych pytań.
Żadnych portów. Zawróć statek i wracamy do domu.
Tak jest, kapitanie.
A gdzie jest ten wasz cały dom?
Tam, gdzie przed chwilą byliśmy. At Attin. Stamtąd przylecieliśmy.
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Jak to możliwe?
Znajdź w banku pamięci ostatnią lokalizację.
Szukam, szukam,
szukam, szukam,
szukam...
Chyba szczur mu wyżarł mózg.
...szukam...
Hej, maluszku.
- Chciał mnie pożreć. - Zabierz nas na At Attin.
- Może chodziło o Atollon? - Nie.
Al Alcor? Aldhani? Siarkowy raj dla robali.
Nie, At Attin!
Kapitanie, która z tych tam to At Attin?
Już po nas.
Zgubiliśmy się.
Mówiłeś, że nie wpadniemy w kłopoty,
a odlecieliśmy tak daleko za Barierę,
że pewnie już nigdy nie wrócimy do domu.
To wcale nie moja wina!
Mam go wyrzucić za burtę za bezczelność?
Nie.
Zabierz nas do portu, o którym mówiłeś.
Ktoś tam na pewno będzie kojarzył At Attin.
Tak jest.
Skaczemy w nadprzestrzeń za 3... 2... 1.
ZAŁOGA ROZBITKÓW
Co to było?
Prymitywna forma życia. Odczyt w normie.
Nie wychwyciłeś żadnej anomalii?
Nie. Sektor czysty.
Tu czwarty zespół poszukiwawczy. Nie widzimy źródła sejsmicznych zakłóceń.
Czekaj. Wyłapałem coś. Zbliża się.
Pomocy!
Znajdujesz się na terenie zamkniętym. Co robisz w tym rejonie?
Statek. Kosmiczny. Mój syn.
- Proszę zachować spokój. - Wim i inne dzieciaki.
On z trójką dzieciaków, odlecieli statkiem kosmicznym.
Statek?
Niemożliwe. Żaden statek nie może wlecieć ani wylecieć...
Pewnie są już daleko poza Barierą!
To by było poważne naruszenie zasad.
- Nadzorca nie toleruje... - Trzeba ich znaleźć.
Tam nie jest bezpiecznie. Musicie ich odnaleźć.
- Oczywiście, proszę z nami. - Muszę odzyskać syna.
Wim!
Wszystko w porządku? Lecimy w nadprzestrzeni.
Wim?
Patrz.
Chyba zginęli w pojedynku.
Pokażę ci coś jeszcze. Znalazłem kajutę kapitana.
Możemy tu kimać.
Czadowo, nie?
Te wszystkie szkielety i w ogóle...
Są mega fajne, ale nie chciałbyś wrócić do domu?
Do domu?
Świetnie się bawię, potrzymaj.
No a rodzice? Na pewno się bardzo martwią.
A bliźniaki? Jorko i Jobo? A mały Tuloo?
Jesteśmy na statku kosmicznym.
Możemy polecieć do każdego zakątka w całej Galaktyce.
Ale tu jest pełno szkiele...
To wszystko jest straszne i obrzydliwe.
A na statku cuchnie.
Serio chcesz tu spać? Ja chcę już być w tym porcie.
Czyli jednak tam lecimy?
Port Borgo.
Mówią, że odpoczniesz tu sobie w miękkim łożu albo w płytkim grobie.
Ten kudłaty mikrus zabierze was do portu.
Ja zostanę i wezmę się za naprawy.
Zawsze trzymaj blaster w pogotowiu.
I nikomu nie ufaj, kapitanie.
Patrzcie, ile tu statków.
Chyba chce pieniędzy.
Zapłać mu.
Mamy się dowiedzieć, jak wrócić do domu.
Wim, co ty wyprawiasz?
Chowam resztę kasy.
Trzeba znaleźć jakieś normalne miejsce i popytać o drogę.
Patrz, kosmici.
Mega dziwni.
Trąba na kłódkę, dobra?
Ale ja nie mówię przez trąbę.
Trzymajmy się razem.
Może tam?
Idziemy dalej.
Znajdziemy inne miejsce.
Nie oddalajcie się, tu jest...
Czekaj.
Hej?
Na serio?
Ceny wcale nie z kosmosu, a satysfakcja gwarantowana.
Kupujcie!
Zanim wrogowie sprzątną wam okazję sprzed nosa.
Śmierć czeka wszystkich, ale promocje nie.
Spójrzcie, jak te droidy wirują w morderczym tańcu!
Macie w planie tanie zabijanie?
Oręż pierwsza klasa. Na nowoczesne toksyny.
Nasze ceny nie wydrenują waszych kieszeni.
Jeden z waszych wrogów...
Mieliśmy się trzymać razem. Gdzie te dwa śmierdziuchy?
Jesteście dziećmi?
- Kto was tu przywiózł? - Sami przylecieliśmy.
Roi się tu od najgroźniejszych piratów w sektorze, to nie miejsce dla dzieci.
- Piratów? - Ogarnę wam jakiś transport.
- Macie pieniądze? - Mamy statek.
Jak pokierujesz nas do domu, zaraz spływamy.
To gdzie mieszkacie?
Na At Attin.
Pytam serio, skąd jesteście?
Nieźle pachnie. Może oni będą coś wiedzieć.
Czego, kolego?
Poprosimy dwa razy... to, co tamten.
Nibsy, dwa razy danie dnia, ale nie za dużo.
Zawsze przegnie.
Proszę, specjalność zakładu. Aż ślinka cieknie.
I druga porcja dla ciebie.
Dziękuję, poproszę bez sosu.
Dwa kredzie.
Co takiego?
Dwa kredzie, kredyty.
Myślicie, że ja tu charytatywnie?
Zapłać mu.
Wyskakuj z kasy.
Tyle wystarczy?
Skąd ty to wytrzasnąłeś?
Znaczy się, to za mało.
Za sosy trzeba dorzucić piątaka.
I wypadałoby dać napiwek za dobrą obsługę.
Ile tam masz, pokaż.
Uważaj, próbuje cię oszukać.
Pilnuj swojego nosa.
Moja ręka!
Skąd masz tak dobrze zachowane kredyty Starej Republiki?
- Tata mu dał tę kasę na lancz. - Nie.
Na lancz?
Skąd wy w ogóle jesteście?
At Attin.
- At Attin. - Jasne.
Chcemy, żeby ktoś nam powiedział, jak tam dolecieć.
Też bym chciał.
Na pewno fałszywki.
Wyglądają jak prawdziwe. Zmiataj albo poszerzę ci ten słodki uśmieszek.
Ciekawe, czy ma tego więcej.
Zrób coś.
W nogi!
- Próbuję wam pomóc. - Chcesz nas porwać.
To boli.
Przed czymś uciekacie, ale bajki z At Attin tu nie kupią.
- Ale to prawda. - Serio?
Pochodzicie z zaginionej planety skarbów?
Zaginionej planety?
- Skarbów? - Ratunku!
Na pomoc!
Fern, pomóż nam!
Na pomoc!
Nie!
Ani kroku dalej.
- Co znowu narobiłeś? - Nic.
Odłóż pukawkę, my tylko chcemy nasze kredyty.
Pewnie za dużo ich nie ma, chcę swoją działkę.
Chyba że oni serio są z At Attin.
Stuknij się w ten łeb. At Attin to mit.
Nie dotykaj mojego kapitana.
Wracaj na statek, droidzie.
Nie bez kapitana.
W sensie, tej tu?
A ja nie ruszę się bez KB.
Fern!
I bez chłopców.
Dawaj.
Rozwalić ich.
Sugeruję zawinąć się na statek.
Tędy.
No nie. Patrz, przez ciebie spaprałem.
Mnie tam się podoba.
Zapłać mu.
Czemu nas tu przywiozłeś?
Żeby uciec na statek.
Czemu wpakowałeś nas do portu pełnego piratów?
Bo też jesteśmy piratami.
Chyba jednak nie.
To kim jesteście?
- Dziećmi. - A dzieci nie mogą być...
Nie!
Co te małe szczury robią w moim porcie?
Chcemy do domu.
Skąd mieli nasze współrzędne? Jak ominęli działa?
Mogłeś zapytać droida, zamiast strzelać.
Spokojnie, kapitanie. Wszystko z nich wyciągniemy.
Byle wam tylko znowu nie uciekli.
Nigdzie nie uciekamy.
Chcesz coś wiedzieć, pytaj.
Nie wpieniaj go.
Twarda sztuka. Do paki z nimi na dzień czy dwa. Spokornieją.
Paka? Co to paka?
Trochę inaczej wyobrażałem sobie Galaktykę.
Może nie leż na ziemi.
Brudno tu strasznie.
Dosyć zamulania.
Pomyślmy, jak wrócić do domu.
Krok pierwszy. Uciec z paki.
OK.
Jak to zrobimy?
Może przekonamy tego malucha, żeby nam przyniósł klucz?
- W sumie? - No dobra.
Wejdziesz po rurach, zabierzesz klucz i do nas wrócisz. Załapałeś?
Tak?
To dawaj, wisi tam na górze.
- Nie, nie! - Odwróć się.
- Klucz, za tobą! - Tam jest.
- W drugą stronę. - Wisi nad tobą.
Nie.
O nie.
Krok drugi. Znaleźć SM-33, naprawić i sprowadzić na statek.
- To wszystko jeden krok? - Krok trzeci.
Odnaleźć drogę do domu.
Wszyscy tu uważają, że At Attin to jakaś legenda.
Dlatego tamci piraci się z nas śmiali.
Chyba ta legenda głosi, że tam jest jakiś ukryty skarb.
Co? Ale głupota, kto by w to uwierzył?
A kto wystrzelił nas na drugi koniec Galaktyki,
bo uwierzył, że znaleźliśmy świątynię Jedi?
Dobra, może się po prostu wykupimy...
Nie bądź naiwny. Pokażesz im kasę, od razu ci zabiorą.
Przynajmniej mam jakiś plan.
Nie bylibyśmy tu,
gdybyś nie kazała 33 zabrać nas do pirac...
Wystarczy.
Nie kłóćcie się.
Bez obaw, chcę wam pomóc.
Cofnij się.
Pomogę wam wrócić na statek.
I odnaleźć tę waszą planetę.
W zamian chcę lecieć z wami.
Za długo gniję w tym parszywym porcie.
I jak chcesz się stąd wydostać?
Jest klucz.
A jak do niego dosięgniesz, geniuszu?
Odległość między nami a kluczem
jest jedynie iluzją.
Ty
jesteś Jedi.
Tylko nikomu nie mów.
Na podstawie „GWIEZDNYCH WOJEN” GEORGE'A LUCASA