Nazywam się Jod Na Nawood. A wy?
- Neel. - Ja Wim.
POPRZEDNIO W ZAŁODZE ROZBITKÓW
To Jedi. Jego przyjaciółka pokaże nam drogę do domu.
At Attin?
Wasz dom został rozmyślnie ukryty przed resztą Galaktyki.
Ten zwój opisuje utracone Klejnoty Starej Republiki.
Ale w końcu zostały zniszczone. Poza jednym.
Potrzebna nam mapa.
Poszukamy wskazówek w moich archiwach.
Powiedzcie, co jest wyjątkowego na waszej planecie?
Nic. Jest totalnie nudna.
Obserwatorium?
Tu straż sektora, jesteśmy w drodze.
Odwołaj ich.
Nie możecie mu ufać!
On was zdradzi!
Mam współrzędne, spadamy.
Nie wchodzisz, dopóki nie powiesz, kim jesteś.
Ale jesteś Jedi, prawda?
Nic takiego nie mówiłem.
- Co? - Mamy ten sam cel.
Zawrzyjmy układ. Dostarczę was do domu.
Może zgarnę za to nagrodę. Proponuję układ.
ZAŁOGA ROZBITKÓW
Na ducha Rennoda, nie wierzę.
Niech mnie ktoś uszczypnie. At Attin.
Istnieje.
Żadnych dorosłych w kokpicie.
Jasne.
Fern.
Kapitan Fern.
Pracujesz dla nas, pamiętasz?
Słyszałeś. Kapitan wydała ci rozkaz.
Tak, kapitanie, przepraszam.
Patrzcie.
Tam na dole.
- Osiedla. - Domy.
Akurat kiedy akcja zaczęła się rozkręcać.
Co się stało?
Statek ewidentnie przestawił się na autopilota.
Tak ma być?
To okej? Kombinujesz coś?
Wyłączę autopilota i sam wyląduję.
Czemu tu tak pusto?
Halo?
Co to było?
Serio?
To jest At Attin?
Ma metaliczny posmak.
Całkiem jak na mojej rodzinnej planecie.
Nie, czekajcie!
To nie nasz dom, patrzcie!
Neel, czekaj.
Chwila, nie uciekajcie.
33? Jod ma zostać na statku, dopóki nie wrócimy.
Tak jest, kapitanie.
Wdrażam protokół stalowa niania.
Chodź, maluszku.
Przytuptaj na statek.
Na statek, maluszku.
Słuchaj się niani.
Tu nie jest bezpiecznie.
Wygląda, jakby się miało zawalić.
Lepiej patrz, po czym idziesz.
Dobra, jasne, wiadomo.
Wygląda jak nasz dom, ale to nie nasz dom.
To drzewo jest dużo za duże.
Nie wiem, co tu się stało, ale to musiało być dawno temu.
A może spaliśmy ze 100 lat, jak w tych
Rycerskich Opowieściach…
Pacanie, życie to nie bajka. A to nie jest At Attin.
Wygląda prawie identycznie.
Rzeczywiście przypomina dom.
Kh'ymm opowiadała o innych ukrytych planetach,
które zostały zniszczone.
Może to jedna z nich, z tego okresu co At-Attin.
I może mieszka tu ktoś, kto wie, gdzie jest nasz dom.
Ohyda.
Lepiej tu niczego nie dotykać.
Złodziej!
- Mamy na pokładzie złodzieja. - To ja, Jod.
To ja, Jod.
Sorka. At Achrann kiepsko wpływa na moje styki w bani.
At Achrann?
Co to, nazwa tej planety?
Tak, At Achrann.
Niebezpieczne miejsce.
Coś o tym wiem.
Mówisz?
A co…
Co powiesz o At Attin?
At Attin…
Ta planeta bardzo przypomina mi…
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Może spróbuję odświeżyć ci pamięć.
Ten dym zapycha mi trąbę.
Raczej nie znajdziemy tu nikogo, kto nam pomoże.
Ale ktoś tu musi mieszkać.
Co to było?
Halo?
Ciekawe, kim był ten koleś.
- Może przywódcą tej planety. - Jasne.
Bezgłowy Król.
Serio myślisz, że się tak nazywał?
A czemu nie?
Nieważne, ten posąg jest straszny.
Cała planeta jest do bani!
- Co to było? - Cicho bądź.
Pod jaką banderą latacie?
Pod jaką banderą? Co to znaczy?
Nie mamy bandery.
- Kim jesteście? - A wy?
Troikami.
Kim?
- Co? - Nie rozumiem.
- Troik. - Troi…
- Co ona mówi? - Nie wiem.
Troikami.
Jak patrol Hattanów tu przyleci, nie będą mieć dla nas litości.
Mówcie lepiej, coście za jedni.
Jestem Wim. Należycie do armii dzieci
i walczycie z dorosłymi o władzę nad planetą?
- Co? - Jestem Neel.
Chcemy odnaleźć drogę do domu.
Schowajcie się. Wróg się zbliża.
Kto to?
Wrogowie.
Tędy!
Dawać, nie ma czasu!
Naprzód!
Prawa flanka.
Tutaj.
Trzymać szyk!
Musimy się wymknąć.
Idziemy w bezpieczne miejsce.
Za mną, tylko cicho.
To chyba szkoła.
Patrzcie na to.
Tato, znalazłam nasze eopie.
Okazuje się, że ukradli je Hattanowie.
- Brawo. - Na kolana!
Pokłońcie się przed generałem Strixem,
przywódcą Troików i jedynym prawdziwym władcą At Achrann.
Przybłędy przybrały na pewno zmyślone imiona.
Wim, Neel, KB i Fern.
Właściwie kapitan Fern.
Kapitan Fern?
Jesteście wojownikami?
Dziećmi!
Na naszej planecie traktujemy dzieci na równi z dorosłymi.
Nie lekceważymy ich siły.
Pomagamy im
rozwinąć skrzydła.
Wstań z kolan, żołnierzu.
Witajcie.
Gdybyśmy nie szkolili dzieci,
to moja córka, Hayna, nie mogłaby was ocalić.
Co za paczka.
Trzeba dużej odwagi, żeby łazić po strefie Hattanów.
Mówcie, czego tu szukacie?
Chcemy dotrzeć do domu.
Zna pan planetę At Attin?
Nie utrzymujemy kontaktów z mieszkańcami innych światów,
poza wymianą skór na amunicję.
To nie macie żadnych pradawnych map ani schematów gwiazd…
A wiedza ukryta w Opuszczonym Sanktuarium?
Opuszczone Sanktuarium?
Co to?
Są tam takie ryciny.
Współrzędne odległych planet.
Może jedna z nich to wasz dom.
Zaprowadzisz nas tam?
To zbyt niebezpieczne.
I daleko stąd.
Nie przetrwalibyście podróży.
Chociaż…
Dostrzegam w was potencjał.
Może jednak nam się przydadzą.
Przydamy?
Będziecie z nami ćwiczyć.
Musimy się upewnić, że nie spękacie podczas wyprawy do Sanktuarium.
My nie pękamy.
I dobrze.
Do roboty.
Dawaj.
- Kojarzysz coś? - Tak.
Pamiętam wieżę, nic nie pamiętam.
Co miałem sobie przypomnieć?
Czy coś ci przypomina At Attin?
Albo skarb.
- Wojownicy. - Nie, skarb.
Pamiętam takich wojowników jak tamci.
- Nie. - Przechytrzyliśmy ich.
Co mnie wojownicy, skarb!
Ukryty skarb.
Ej, ty!
Pod jaką banderą latasz?
Albo dobra, strzelajcie.
Dobra, dalej.
Hej.
W to na pewno nie trafisz.
Myślisz? To patrz.
Strasznie się popisują.
Wiem.
Nie chcesz postrzelać z nimi?
Nie, niespecjalnie.
I słusznie.
Te pukawki są do kitu.
Chodź, pokażę ci coś lepszego.
Czekaj, gdzie idziemy?
To moje.
Nie, zostaw.
- Ej! - Oddawaj.
Wy tu mieszkacie?
Na dachu szkoły?
Chodź. Po swój przydział prowiantu.
Ta planeta bardzo się różni od mojej.
Czemu walczycie?
Tydzień temu Hattanowie ukradli nam stado eopie.
Bestie nieźle cuchną, ale bez nich nie przetrwamy.
Dlatego je dzisiaj odbijemy i spalimy Hattanom spichlerze.
Starsi mówią, że moje pokolenie to mięczaki.
Kiedy umrze mój ojciec,
ja poprowadzę nasz klan do zwycięstwa.
Jesteście głodni?
Chodź, to ci chciałam pokazać.
Zbudowali ją jeszcze przed katastrofą.
Dzięki niej jesteśmy bezpieczni.
To bez sensu.
Cały czas musicie z kimś walczyć.
Widzisz ten budynek?
Na mojej planecie w takim samym pracuje moja mama.
A jak skończę szkołę,
Nadzorca też mi przydzieli tam jakąś pracę.
Żyjemy w pokoju.
Czyli na At Attin nie znacie wojny?
Nie, ale czasem gramy sobie w slapball.
Trzeba o tak…
Świetny w to jestem.
Twój klan musi być mega słaby.
Pewnie masz rację.
Nigdy nie walczyliśmy.
Nie musieliśmy.
A my musimy walczyć, żeby przetrwać.
Bijemy się o żywność.
Żeby chronić przyjaciół.
Jesteśmy silni.
Ale walka…
Walka jest zła.
Jak będziecie się cały czas bić, myślisz, że to się kiedyś skończy?
Tak.
Na waszym miejscu bym powiedział: „Przepraszam.
Pogódźmy się”.
Ale to pewnie dlatego, że jestem strachliwy,
bo pochodzę ze słabego klanu.
Nieważne, gadam bez sensu.
Biłem się tylko raz.
Kiedy mój młodszy brat, Jorko, ukradł mi kątomierz.
Ganiałem go po całym domu, a ten wskoczył mi na głowę,
ja się przewróciłem na kredens i zwichnąłem sobie trąbę.
- Poważnie? - No.
Totalnie mnie sprał, mimo że jest o połowę mniejszy.
Pierwszy raz spotykam kogoś takiego.
Dałaś radę.
- Gdzie oni byli? - Stary, zobacz.
Niezła, nie?
Wim, nie, to nie jest dobry pomysł.
Spoko, wiem, co robię, patrzcie.
Widzę, że masz w sobie ducha walki.
Zaraz dam ci szansę się wykazać.
Kapitan Fern z załogą poprowadzą nas do dzisiejszego ataku.
Co?
To dla nas wielkie wyróżnienie, ale…
Nie, dzięki.
Będzie dobrze.
Zwyciężymy i zabierze nas do Opuszczonego Sanktuarium.
Oszalałeś?
Jak tylko zacznie się bitwa, rzucasz broń i biegniesz za Fern.
Cisza. Pamiętajcie, że dezercja karana jest śmiercią.
Stać.
No już, zwiadowcy idą przodem.
My?
Ruchy.
Jak my się z tego wyplączemy?
- Neel? - Nie.
Chodź, dawaj.
Pójdę z nimi.
Hayna.
Nie musisz.
Widzę, że się denerwujesz.
Jestem przerażony.
W takich chwilach lepiej mieć przy sobie przyjaciela.
Przyjaciela?
Skoro tak.
To zmiataj.
OK.
Tak.
Z przyjacielem raźniej.
Ale jako twój przyjaciel
powiem ci, że to słabe.
I nie mówię tak, bo się boję.
Chociaż mam niezłego stracha.
No bo… tak napadać na kogoś?
Nie chcę nikogo krzywdzić.
Trzeba mieć odwagę, żeby wyciągnąć rękę na zgodę.
No proszę.
Jesteście Troikami?
Mam tutaj waszą zgubę.
Dziękuję w imieniu klanu.
Co chciałbyś w zamian?
Broń? Skóry?
Tę czwórkę.
Te dzieciaki.
Tak.
Są mi potrzebni.
- Puścić ich. - Tak jest.
Cześć, Fern.
Ty naprawdę…
Uratowani!
- Dzięki. - Normalka.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Spadamy.
Na pewno wolisz dzieciaki od naszych najlepszych skór?
A ile wchodzi w grę?
- Jod! - Żartuję.
- Zawijamy się. - Tato, dowiedli, że są dzielni.
Chodźcie.
Zabiorę was do Sanktuarium.
Otoczyli mnie, z tuzin wojowników,
i mówią, że zwąchaliście się z ich śmiertelnymi wrogami.
Kiepsko to wyglądało.
Ale ci Hattanowie są łasi na kasę.
Parę kredytów Republiki…
- Zaraz… - Odkupiłem całe stado.
A skąd wziąłeś…
Ukradłeś mój szmal?
Tak.
Żeby was ratować.
Tam jest Opuszczone Sanktuarium.
Ich odpowiednik wieży Nadzorcy.
Na At Attiin nikt tam nie może wchodzić.
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Wiemy.
Chodź, 33.
Tutaj się pożegnamy.
Nie idziesz z nami?
Muszę wracać pomóc ojcu.
Chodź z nami.
Mogłabyś zamieszkać u mnie.
Na At Attin jest pokój.
Nie.
Może pewnego dnia, kiedy już przejmę władzę,
wezmę z ciebie przykład.
Bo już rozumiem.
Swoją słabość
zamieniasz w dobroć.
W moim świecie jej brakuje.
Neel.
Nie chcę psuć klimatu,
ale chodź.
Rusz trąbę.
Nie wiem, co powiedzieć.
To dla odmiany
nic nie mów.
Neel.
Może tak?
Kto dokładnie tu mieszka?
U nas ta wieża to siedziba Nadzorcy.
A tutaj?
Hayna mówiła, że znajdziemy tu współrzędne.
Drogę do domu.
Kolejna ruina.
Tracimy czas.
Widzicie coś, co wygląda jak współrzędne At Attin?
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Chyba coś mam.
Ale to jest „At Aytuu”.
A to są współrzędne galaktyczne.
Patrzcie, tutaj.
At Achrann.
A to współrzędne, które znalazła Kh'ymm.
A tu At Arissia.
I At Aravin.
Tu jest At Acoda.
Chodźcie, znalazłem At Attin!
O nie.
Ktoś usunął współrzędne.
Nie ma ich.
- Kto mógł to zrobić? - Ja.
Są wam do czegoś potrzebne?
Zniszczyłeś je?
Kiedy?
Jak byłem tu ostatnio z poprzednim kapitanem.
Byłeś tu?
Czemu je zniszczyłeś?
- Co zniszczyłem? - Współrzędne.
- Jakie współrzędne? - Te, co mówiłeś, At Attin.
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Przestań to powtarzać!
Czekaj.
Może da mu się naprawić pamięć.
Pewnie ma tylko jakieś kilkaset milionów obwodów.
Powodzenia.
To co teraz, kapitanie?
Kapitanie.
Nie mam pojęcia.
W ogóle nie mam pojęcia, co robię.
Ty powinieneś dowodzić.
Ja bym sobie tak dobrze nie poradził.
Wpakowałam nas w środek bitwy, mogli nas pozabijać.
Ale nie pozabijali.
Tak.
Za to na dobre utknęliśmy.
Coś wykombinujesz.
Bo jesteś odjazdowa.
Najłatwiej powiedzieć: „Jesteś odjazdowa, wymyśl coś”.
I zwalić wszystko na kogoś innego.
Nie jestem droidem.
Nie wykonuję rozkazów na zawołanie.
Łapy przy sobie.
33, gdzie jest At Attin?
Nie kojarzę żadnego At Attin.
Po co to robisz?
Droidy wykonują rozkazy.
Może nie może powiedzieć, bo ktoś mu tego zabronił.
Ja też tak często robiłam z moim droidem-nianią.
33, mówi kapitan.
Nadpisz sobie pamięć.
Przypomnij sobie wszystko, co wiesz o At Attin.
Tak.
Teraz już pamiętam At Attin.
To właśnie tutaj
kapitan zabił wszystkich członków załogi, którzy znali współrzędne At Attin.
To była prawdziwa rzeź.
Później kazał mi je zniszczyć
i zapomnieć wszystko, co wiedziałem o At Attin.
Ale teraz możesz nas tam zabrać, prawda?
A potem dodał jeszcze, że jak ktoś się przypałęta
i zacznie rozpytywać o skarb…
Wim, daj blaster.
To mam tego kogoś rozerwać na strzępy.
Rozerwać na strzępy.
Kawałek po kawałku.
Jestem kapitanem i rozkazuję ci…
- Stój! - Po kawałku.
- 33! - Kawałek po kawałku.
Hej!
Zostaw ich w spokoju!
Kawałek po kawałku!
Jod pstryka i nie ma zawodnika.
Neel!
Uratowałeś nas.
Byłeś bardzo dzielny.
Neel.
No i zemdlał.
Na podstawie „GWIEZDNYCH WOJEN” GEORGE'A LUCASA