Nie, to awaryjny sekwencer detonacji kadłuba, głupcze.
Nie waż się tego ruszać.
POPRZEDNIO W ZAŁODZE ROZBITKÓW
Czyli ten statek to Czarny Onyks.
Rennod był najstraszliwszym piratem w galaktyce.
Jak czegoś pragnął,
to brał.
Mam statek uzbrojony po zęby.
Ale kapitan zeskanował współrzędne At Attin.
Ukrył je w swojej dziupli w podziemiach Góry Ponurej Czaszki.
Nie mogę tam zejść.
Bo od ciepła ci padnie sprzęt?
Nic ci nie będzie.
A to Dash Zentin?
Oto współrzędne.
Co z moją zapłatą?
Dostaniesz, kiedy dopadnę Silvo.
Mam prawo wyzwać kapitana na pojedynek.
Poddaj się i już.
- Powiedz to. - Poddaję się.
Jod zwyciężył.
Mam pomysł!
KB?
Wszystko w porządku?
Ratunku, tutaj!
KB? Wszystko OK?
Co jej jest?
Czasem modyfikacje jej wysiadają i nie może się ruszać.
Dobra, zresetuję ci łącze potyliczne.
Pomóżcie mi ją przewrócić na bok.
Wyjdzie z tego?
Tak, na sto procent.
Nie martw się, wszystko będzie dobrze.
ZAŁOGA ROZBITKÓW
Witamy.
Jak się cieszę, że was widzę.
Chciałbym się wymeldować. Dotankujcie mój statek i będę się zwijał.
Nie ruszaj się. Zmiana planów.
Jazda, szybciej.
Na naszym statku czeka już dla ciebie wyjątkowa kajuta.
Właśnie miałem cię szukać.
Tam na dole znajdziesz największą górę skarbów,
jaką w życiu widziałeś.
Dobra, stul gębę.
Pogadasz sobie z kapitanem Brutusem.
Idziemy.
Czekaj, to nie wszystko.
Chcę zrobić skok na coś większego. Odpalę ci dolę.
33. Rozwal ich!
Tak jest, kapitanie.
33?
Nic osobistego, Dash.
Cieszę się, że wreszcie na siebie wpadliśmy.
Uwaga, X-wingi!
Odwrót!
Na statki, weźcie droida. Na pokład z nimi!
Odpalcie silniki!
Ruszać się, bando parszywych leni.
Piraci!
Inne statki się z nimi biją!
Wyglądają jak te od Kh'ymm!
Mówiła, że się nazywają X-Wingi.
A Jod mówił, że X-wingi są złe.
Nie, oni są ci dobrzy.
- Czekajcie, tu jesteśmy! - Tutaj, na pomoc!
- Tutaj! - Tu jesteśmy!
- Nie odlatujcie! - Na pomoc!
Olali nas.
Co za niefart.
Bo wreszcie mam współrzędne naszego domu.
Zapamiętałaś je?
Idealnie.
Teraz musimy się tylko wspiąć do statku.
Widzicie? Dalej tam jest.
Jakie „idealnie”?
To niemożliwe.
Wim, zostań tu.
Neel, ty też.
Hej.
Na pewno wszystko gra?
Wim na bank nie będzie chciał wspinać się po skale.
Jak to rozegramy? Bo, tak szczerze,
nie wiem, czy Neel da radę...
Może powinnyśmy rozważyć inne opcje.
Chyba musimy jakoś wrócić na statek, nie?
- Nie widzę innej opcji. - Nie widzisz.
Dlatego założyłaś, że jej nie ma.
Co jesteś taka...
Gdyby interesowało cię moje zdanie, to byś o nie zapytała
i może wtedy zaczęłybyśmy o czymś rozmawiać.
Jak chcesz mi powiedzieć coś ważnego, to dawaj.
Fern!
Mamy towarzystwo.
Odejdź od nich!
Mogą być niebezpieczne.
- Są przyjazne. - Przyjazne.
Przyjazne, przyjazne.
I potrafią mówić.
Znaczy, że są inteligentne. Pomogą nam.
Odpada, sorka, nie.
Musimy wspiąć się po skale do statku i...
Co? Na górę?
Nie, na bank spadniesz i połamiesz sobie wszystkie kości.
- Wcale nie. - Wcale tak.
- Nie połamię. - Połamiesz.
- Nie. - Tak.
Nie będę się z tobą przekomarzać jak dziecko!
To nie jest zabawa.
Chyba nie musisz mi mówić.
- Serio? - Przestańcie się kłócić.
Dość.
Żeby wrócić na statek, musimy współpracować.
Właśnie. O to mi chodzi.
Ci goście są stąd.
Zaprowadzą nas do kogoś, kto nam pomoże.
Prowadzić.
Idę z Wimem.
Dobra.
No to się rozdzielamy.
Dobra.
Tak wyszło.
Neel, idziemy.
Sensowniej będzie zrobić dwuosobowe grupy.
Dotrzemy na statek i po was przylecimy.
OK, tylko że to my będziemy na was czekać na statku.
Prowadzić.
- Prowadzić. - Pomogą.
Dawaj, idziemy.
Kapitan Brutus za chwilę ogłosi swój wyrok.
Uważam, że ten szczurzy pomiot Silvo jest winny!
Zamknąć się!
Za twoje ohydne zbrodnie skazuję cię
na karę śmierci.
Tak jest!
Chwila!
Czekajcie!
A co z przemową umrzyka?
Prawem Ostatniego Słowa?
Tego domaga się Piracki Kodeks.
Prawo Ostatniego Słowa jest święte.
Niechaj mówi.
Aleście łaskawi.
Waż słowa, bo nie masz dużo czasu.
Gadaj.
Głodny jestem.
Głód towarzyszył mi, odkąd pamiętam.
Bo zawsze żywiłem się tylko resztkami.
Co ten szczur bredzi?
Zabijmy go i już.
Powie wszystko, żeby ocalić skórę.
A wy długo już głodujecie?
Co?
Jak długo?
Jak długo tkwicie w tym bagnie?
Na tym końcu galaktyki, walcząc o okruchy?
Starczy tych bzdur, Silvo.
Słowa trupa nikogo nie ruszają.
Mam jeszcze trochę czasu.
Wszyscy umieramy z głodu!
Wciąż brakuje nam kredytów, na nic nie starcza!
Dobrze gada.
A gdyby mogło być inaczej?
Zamknijcie oczy.
Wyobraźcie sobie miejsce,
w którym można obłowić się do woli.
Źródło bogactwa, które nie wysycha.
Pomyślcie o tym.
- Tak. - Kuszące.
Złapcie się tej myśli.
Glerb, mój druhu.
Wszyscy wiemy, że zbierasz na własną plantację błyszczoziela.
A gdybyś zamiast plantacji mógł kupić cały ocean?
Bym nie pogardził.
Zawiodłem cię.
Wybacz mi, Kona.
Powinnaś mieć swoją własną załogę.
I nie tylko jeden statek.
Calutką flotę.
Ładnie gadasz, ale gdzie jest haczyk?
Nie tym razem.
Żadnych haczyków.
Tylko olśniewający blask
całkiem nowiutkich kredytów Starej Republiki.
Wyglądają jak kredyty tych gówniarzy.
- Mówiłem, że są prawdziwe. - Bo są.
I wiem, gdzie się je produkuje.
Wiem, gdzie je robią,
bo Rennod mi to zdradził.
Tak Rennod nie żyje.
Na Onyksie zwiał Tak Rennod
I gdzieś się zadekował
Już nikt nie spotkał więcej go
Jak leci dalej?
„Bo At Attin on splądrował”.
Bo At Attin on splądrował
Mówisz, że to wszystko prawda?
Mówię, mówię...
Wiemy, że Brutus jest naprawdę świetnym pierwszym oficerem.
Ta jest.
Zostańcie z nim, a czasem skapną wam ochłapy.
Albo lećcie ze mną, a dam wam całą cholerną galaktykę!
Czas minął.
Odwiedzimy to całe At Attin.
Jak nie znajdziemy skarbu, to będzie twój ostatni wyskok.
A ty poszłaś ze mną, bo myślisz, że mój pomysł był dobry,
czy bo jesteś zła na Fern?
Powiedz szczerze.
OK.
Myślisz, że 33 przetrwał?
KB, pytam...
KB?
Co się dzieje?
Nie mogę się ruszać.
Modyfikacje mi zardzewiały.
Co? Co mam robić?
Znajdź kilka serw do droidów, jakoś to naprawimy.
Dobra.
Fern!
Czekaj!
Zwolnij!
Nie możemy się ciągle zatrzymywać.
Wspinaczka to prościzna, krok po kroku.
- Nic trudnego. - Chyba dla ciebie.
Ja nie mam takich długich, patykowatych nóg, jasne?
Nie sięgam do kolejnych szczebli.
Sorry, ale nie wszyscy robią wszystko tak świetnie jak ty.
KB? Takie mogą być?
Tak.
Pokażę ci, co trzeba zrobić.
Otwórz.
Rozwiń cieńsze kable.
Daj, ogarnę.
W ogóle robiłaś to już kiedyś?
Tak jakby.
Ale nie na zewnątrz.
Dlatego nie chciałaś się wspinać?
Trzeba było powiedzieć Fern.
Czasami
żyje jakby we własnym świecie.
Totalnie.
W sensie?
Nawet już po moim wypadku Fern uważała,
że mogę robić to samo co ona.
Jakbym się nie różniła.
To chyba dobrze.
Tyle że się różnię.
Możesz wyciągnąć obudowę rezonatora i usunąć mikrobezpiecznik?
Co to mikrobezpiecznik?
Taki mały metalowy cylinder.
W każdym razie nie dam rady biegać sobie po lodowatym księżycu,
śmigać w gorącej parze czy wspinać się po klifie po tylu dniach bez serwisowania.
To jest mega nierealne, Fern.
Powiedz jej to, co mnie.
Nie mogę.
Czemu?
Bo nie będzie mieć do mnie cierpliwości.
Wiesz, jaka jest.
I wtedy...
Znowu zostanę bez przyjaciół.
Głupio gadasz.
Możesz się przyjaźnić ze mną i z Neelem.
Tak może być?
Chyba musi.
Weź palnik.
Musisz stopić kable.
Trzymasz się?
A teraz wlej to do tej dziury.
OK...
Zastąp mikrobezpiecznik.
Dobra.
- Nie chce wejść. - Wepchnij.
Blisko było.
Do czego?
Do wygaszenia systemu.
Co?
Ratowanie życia nie zawsze musi być spektakularne.
Tak czy siak, dzięki, Jedi.
KB, czekaj!
I raz, i dwa.
I raz.
Nadążasz?
Tak. Dzięki, Fern.
Ten system się sprawdza.
Patrz, to nasz statek?
Wydostaniemy się stąd, dawaj.
Prowadzić, prowadzić.
Chyba zbliżamy się do ich domu.
Dom, dom.
Proszę pana?
Albo...
Proszę pani?
Chyba mamy kłopoty.
Kłopoty, kłopoty.
One chcą nas zjeść.
Zjeść, zjeść.
Dobra, musimy tam wskoczyć.
Czekaj!
Fern!
Zawsze jak myślę, że ktoś jest dobry, to się okazuje najgorszy.
Fern, Neel, odbiór!
Patrz.
To Fern i Neel.
To Wim i KB, są tam na dole!
Musimy zejść niżej.
Próbuję.
Fern! Neel!
- Powiedz, że zdążyli wskoczyć. - Zdążyli.
Wszyscy cali i zdrowi?
To było niesamowite!
Wyrabiamy się w tym spadaniu.
Ale może już starczy, co?
KB!
W porządku?
Tak, Wim mi pomógł z modyfikacjami.
Zrobiliśmy jej nowy mikrobezpiecznik.
Uratowaliście nas!
Nie powinnam was zostawiać samych, to było samolu...
Nie, byliście odjazdowi!
I odzyskaliście statek, i w ogóle.
A my z KB...
Bardzo, bardzo cię przepraszam, że cię nie słuchałam.
Nie, ja przepraszam.
Bałam ci się przyznać, ilu rzeczy nie mogę robić.
Nie szkodzi.
- Przyjaźń na zawsze. - Przyjaźń na zawsze.
Też to słyszycie?
Musimy ratować statek!
Ktoś wie, jak go odpalić?
Podpatrywałam 33 i Joda.
To chyba szło jakoś tak...
Tak jest, zawijajmy się stąd!
Długo ci się jeszcze z tym zejdzie?
Za długo. Odpalę silnik na twardo.
Czekaj, a kto będzie pilotował statek?
- Ty. - Co? Ja?
Robiłeś to już z Jodem, ogarniesz.
Nie damy rady!
Damy, przywalę mu z działka i zobaczymy.
Przejmę stery. Neel, łap za przepustnicę.
Przepustnica, jasne.
Jeszcze chwila, szykujcie się.
To coś jest chyba niezniszczalne.
Prawie gotowe.
Teraz, szybko!
Nie puszcza.
Cała naprzód!
Mamy jeszcze moc na ostatni zryw!
Dawaj, dasz radę!
Nie idzie.
Strasznie głęboko się wbił.
Silnik się przegrzewa.
Musimy zrzucić pancerz.
Co? Ale jak?
Mamy awaryjny detonator kadłuba.
Ale 33 mówił, żeby go nie ruszać.
Wyraźnie mówił, żeby nawet nie ważyć się go tykać.
Zaklepuję nowy statek!
Na podstawie „GWIEZDNYCH WOJEN” GEORGE'A LUCASA