Opinberu starfsmennirnir sem aðstoða þá sem hertaka
eiga ekki skilið að vera kallaðir svikarar eða neitt þannig.
Þvert á móti gera þeir landi sínu mikinn greiða
sem krefst ekki minna hugrekkis og persónuleika
þegar þeir, vopnaðir...
Petra! Hringdu í Stenersen og segðu honum að koma.
Segðu að það sé spurning um líf eða dauða! Trefilinn, takk. Takk.
-Takk fyrir. -Bíddu.
-Nei! -Jú!
Góða kvöldið, herra Munch. Talarðu þýsku?
-Já. -Við erum frá þýskum yfirvöldum.
-Megum við koma inn? -Já, það er bara...
-Ég er mjög upptekinn. -Þetta tekur ekki langan tíma.
-Þú talar mjög góða þýsku. -Ég bjó í Berlín í æsku.
-Hversu mikið kostar þetta? -Ég veit það ekki. Ekki mikið.
Það kaupir enginn málverk lengur.
-Ertu frægur málari? -Ekkert sérstaklega.
-Hversu mörg málverk áttu? -Flest þeirra eru ókláruð.
-Hvernig get ég aðstoðað? -Þú getur séð fjörðinn héðan.
Er þetta Gustav Vigeland garðurinn? Hefurðu séð höggmyndirnar?
Þær eru ótrúlegar.
Þetta er... stór garður.
Þú gætir haft þinn eigin garð í þessum garði.
Kannski þú ættir líka að gera höggmyndir.
Það er ekki fyrir mig.
Allt í lagi. Við höfum séð það sem við þurftum.
Þetta er frá ríkisstjóranum. Hann er mikill aðdáandi.
"Einn mesti listamaður Evrópu," sagði hann.
Þú munt heyra frá okkur.
Þeir eru farnir en hann er í uppnámi svo þú ættir að fara strax inn.
Já.
Stenersen! Sagði ég þér ekki að Þjóðverjarnir eltust við mig?
-Jú. -Ég vissi að þetta myndi gerast.
Það var Hitler sem bannaði málverkin mín.
Hann lét henda þeim frá Þýskalandi.
Þeir koma svo hingað og...
Fólki líkar hann!
Sem málar upp og niður með breiðum burstum.
Það þolir okkur sem notum fínni bursta ekki.
Hvað sögðu hermennirnir?
Að þeir kæmu aftur.
Hérna.
Vilja þeir málverkin þín?
Ég býst við að þeir taki það sem þeir vilja. Líka húsið!
Þeir lofuðu garð Vigeland! Fjandans leikmenn.
Við gætum reynt að finna felustað fyrir málverkin.
Er það? Hvar? Ég á þúsundir!
Ef Terboven sendi þá gæti það verið merki um að þeir vilji samstarf.
Samstarf? Ég vil það ekki!
Ég þarf að vinna ótruflaður!
-Leyfðu mér að athuga og ég... -Takk fyrir.
Úr skítnum...
reis andlit...
Fyllt af sorg og fegurð.
Dauði...
...sér fæðingu lífsins.
Ég sendi eitt til Strindbergs líka.
Hann er alveg snarbilaður...
Ég dirfist ekki að kalla til þann djöful. Hann hræðir mig.
Óvinirnir. Óvinirnir!
Svo margir ógeðslegir djöflar úr borg óvinarins!
Gjörðu svo vel, hr. Munch.
Póstleggðu þetta.
KAUPMANNAHÖFN
Þú ert sjúkur...
Þú ert geðveikur...
-Hann taldi sig vera Messías. -Hann var Messías.
Sjúkur maður...
Sjúk list...
Hann verður að gjalda fyrir gjörðir sínar. Hann rústaði listinni!
-Hann er sjúkur... -Nei!
Nei! Nei!
Góðan dag, hr. Munch.
Ég heiti Linke. Ég er hjúkrunarfræðingur.
Þú ert á Jacobsen-stofnuninni í Kaupmannahöfn.
Vinur þinn, hr. Goldstein, kom með þig hingað.
Þú varst dauðþreyttur og ringlaður.
Læknirinn hittir þig þegar þú ert tilbúinn að fara úr rúminu.
Kannski aðeins of mikið af koníaki og vindlum?
Ég gef þér eitthvað við höfuðverknum og skil það eftir hér.
Það er heiður að hafa þig hér.
Ég elska listina þína svo það er mikilvægt að þér batni.
-Í gott lag svo þú getir málað. -Hvar eru eigur mínar?
Málningardótið þitt er í skápnum.
Þetta er einkaherbergið þitt.
Það er margt áhugavert fólk eins og þú hérna.
Listamenn og skáld.
Vonandi líður þér eins og heima hjá þér. Leyfðu mér.
Ég vil fá að vera einn.
Já, auðvitað.
Fyrirgefðu mér.
Kallaðu bara ef þú þarft eitthvað, hr. Munch.
-Ég biðst afsökunar. Fyrirgefðu. -Það er allt í lagi.
-Ég held að ég hafi gert mistök. -Þú mátt sitja hér ef þú vilt.
Já.
VESTFOLD
-Góðan dag! -Halló.
-Ertu að mála? -Já. Ég reyni það.
Ég varð dálítið forvitinn. Varstu bara að byrja?
-Já. -Ég sé að þú málar andlit.
-Einhvern sem þú þekkir? -Já, reyndar.
Þú ert ekki alveg búinn en mér líka litirnir!
-Ef það er ekki... -Halló!
-Sástu einhverja báta? -Nokkra.
-Ég er sársvangur. Borðuðuð þið? -Já. Maturinn en e.t.v. kaldur.
-Frænka. Ég fæ sápu í augun. -Hefurðu málað allan tímann?
-Sestu aðeins niður. -Ég vil borða fyrst.
-Hann stendur úti í Horten. -Já.
-Við þurfum dálitla menningu. -Hann er ekki lengur í París.
Þú getur sagt það aftur.
-Sestu niður, Edvard! -Ég borða bara fyrst.
-Hann er svo ljúfur. -Hefur hann fundið vinnu? Starf?
-Hann verður listamaður. -Málari.
Það er erfitt, sérstaklega ef þú vilt lifa á því.
Hann er hæfileikaríkur og ólatur. Hann er mjög iðinn.
Þegar hann verður hrifinn af einhverju í það minnsta.
-Heyrið... -Hvað?
Ekki tala um mig í þriðju persónu.
Við gerum það ekki.
Ég stend hérna.
Ég fer að borða.
-Hvað er að þér? -Hvenær förum við til baka?
Þú varst bara að koma.
-Ég get ekki verið hér. -Viltu ekki hitta fjölskylduna?
Jú, jú.
-Ég vil fara aftur til borgarinnar. -Ég skil þig ekki.
Við fengum húsið lánað fram í ágúst svo þú gætir málað.
Af hverju þráirðu alltaf borgina?
Edvard. Reyndu að finna friðsæld.
Viltu fara niður að vatninu eða spila?
Faðir. Komdu með okkur!
Já... Ég býst við að við gætum spilað.
Ég hugsaði... Afsakaðu. Ég hélt að þú værir...
-Thaulow? -Herman, komdu hingað!
Ég hélt að þú værir... Skiptir engu. Afsakaðu truflunina.
-Þú truflaðir ekki, fröken. -Formlegheitin eru óþörf.
Þú... Við hittumst í lestinni, ekki satt?
-Er það? -Ég held það.
Það var Sarah Bernhardt! Leikkonan. Þú líkist henni með hattinn.
-Þekkist þið? -Nei.
-Þú ert málarinn. -Það er rétt.
Glæsileg föt, hr. Munch. Hvar kaupirðu fötin þín?
-Ég fór til Parísar. -Ekki slæmt.
-Þekkist þið ekki? -Við höfum aldrei hist.
Svo virtist ekki vera.
Viltu vera með okkur?
-Viltu vera með okkur? -Ég vil það gjarnan.
Er það? Frú Thaulow, þetta er Edvard Munch.
Milly! Ertu þúsund ára?
Stundum bý ég til samtöl í hausnum á mér.
Ýmislegt sem ég hefði átt að segja eða gæti hafa sagt.
-Eða það sem ég ætla að segja. -Eins og núna?
-Það er ekki áhrifaríkt. -Þú segir ekki.
Það verður aldrei eins og ég ímyndaði mér.
-Muntu hugsa um þetta? -Það er ekki þannig með þér.
Veistu því þetta heitir berserkjasveppur?
-Því flugum líkar hann? -Nei, einmitt andstæðan.
-Hann verndar sig frá flugum. -Svo bara flugum mislíkar hann?
Eiginmaður minn er hræddur við sveppi.
-Hvað með aðra eitraða sveppi? -Hvað með þá?
Ef berserkjasveppur er eini eitraði sveppurinn
bara til að verja sig fyrir flugum.
Ég býst við að þeir hafi dregið í sig of mikið steinefni úr jörðu.
-Ýmislegt sem hann þarf ekki. -Ég skil.
Þeir eru þá ekki beint eitraðir. Bara fyrir okkur mannfólkinu.
Þessi bók er frábær. Hefurðu lesið eitthvað eftir hann?
-Nei, en ég ætla mér það. -Ég tengist... Nei, ekki rétt.
Ég skil svona uppreisnaræði.
Rithöfundurinn í mér. Þegar ég skrifa.
-Það er gott. -Hvað er gott?
-Að þú skrifir. -Telurðu það gott að ég skrifi?
Einn dag munu heimili í Borne eiga bækur eftir Thaulow.
Já! Ekki hætta að dreyma.
Ég er viss um að það er rétt.
Hefurðu séð eitthvað eftir skáldið? Hvað finnst þér um leikhúsið?
Mér líkar það.
-Mér finnst það ótrúlega hástemmt. -Já...
En það er eitthvað við það, er það ekki?
Stundum er fléttan ekki það mikilvægasta.
Það snýst meira um að finna vissa tíðni.
-Eina sérstaka tilfinningu. -Ég þoli það ekki.
Því ekki?
-Það er svo hégómlegt. -Hvað?
Ég vil ekki að mér sé sagt hvernig mér á að líða.
Mér finnst m.a.s. að list ætti ekki að vera list á þann hátt.
Bara leið til að hugsa. Að vera frjáls.
-Við segjum það sama. -Já, kannski.
Tilfinning er líka leið til að hugsa, ekki satt?
Mér líkar bara sú tilfinning. Þessi þunglyndistilfinning.
-Þér líkar þunglyndið. -Já, mér gerir það.
Þú lítur vel út. Betur.
Hvernig er sálin, hr. Munch?
-Telurðu mig líta vel út? -Þér hefur sennilega liðið betur.
Hver er greiningin, læknir? Er málarinn geðveikur?
-Ég hef ekki skoðað þig enn. -Gleymdu að ég hafi spurt.
Ég get samt sagt þér að eitt af mínu stærsta áhugamáli er...
...andleg eða sálfræðileg líkamsbygging snillingsins.
"Sjúkur eða snillingur?" eins og ég vil segja.
Var Goethe geðveikur að skrifa "Werthe"? Var Kierkegaard það?
Eða var þetta bara byrði óumflýjanlegs kvíða snillingsins?
Sem skilyrði lífsins.
Fyrirgefðu mér ef ég er ekki jafn- spenntur fyrir geðveiki minni og þú.
Geðveiki?
Eða uppgjöf taugakerfisins fyrir magni áfengis?
Hversu mikið ertu kominn í, Munch? Hversu mikið drekkurðu á dag?
Ég þarf að skrá magnið.
Mig langar ekki að segja þér það.
Ætlarðu að skrifa það niður í bókina þína?
Þessi bók er læst inni í skáp á hverju kvöldi.
Við gerum heiðursmannasamkomulag.
Segðu mér til þegar þú ert búinn hér og við brennum skrána þína.
Flaska af koníaki á dag upp á síðkastið.
Kaldur bjór á hverjum morgni. Ekki mikill matur.
Þú ert heppinn maður.
Ég fæ á tilfinninguna að þú sért sterkbyggður líkamlega.
Ég hef verið heilsuveill frá því ég var barn.
Ég fæddist deyjandi. Ég var skírður í flýti.
Lungun hafa verið bækluð allt mitt líf.
-Ég er ekki sterklega byggður! -Róaðu þig.
Þetta var meint elskulega. Eigum við að segja þetta nóg?
Ég vona að þú verðir með okkur dálítið lengur.
Herbergið er þitt svo lengi sem þú vilt það.
Er allt í lagi?
BERLÍN
-Gos, takk fyrir. -Afsakaðu?
Gos.
Nú ertu að grínast.
TVEIMUR TÍMUM FYRR
Frægur málari heimsækir Berlín! Skál fyrir Edvard Munch! Skál!
-Edvard! -Hæ!
-Hæ. Hvernig hefurðu það? -Fínt, takk fyrir.
Ég held að ég sé tilbúinn.
Hæ.
-Ég er því miður með slæmar fréttir. -Allt í lagi. Hverjar?
Við þurfum að loka sýningunni.
-Við lokum henni í dag. -Ég skil ekki.
-Mér þykir það svo leitt. -Af hverju?
Ákvörðunin var tekin af Listasamtökum Berlínar.
Það var kosning. 120 gegn 105.
Þau telja málverkin ekki tilbúin.
-Það er mitt val, ekki satt? -Þetta nær ekki okkar staðli.
Allt í einu núna? Þið hafið þegar séð flest málverkin mín.
Edvard, mér þykir það svo leitt. Ég meina...
Kannski þetta myndi ganga á öðrum stað en þetta er bara...
Þetta virkar ekki.
Gagnrýnendurnir...
Áhorfendurnir...
Þetta er of einfalt.
Við þurfum að loka þessu.
-Var kosning? -Þú tapaðir.
-Ertu í lagi? -Já.
-Ertu viss? -Já...
Já.
Takk fyrir.
Edvard!
Ég reyndi að ná í þig í allan dag! Því svararðu ekki?
Ég var með slökkt á hljóðinu.
-Við áttum að hittast! -Ég hef bara verið...
-Upptekinn. -Komdu inn.
Jæja?
Segðu mér frá.
Ég veit allt. Segðu það bara.
-Hvað meinarðu? -Það sem gerðist.
Gerðist?
Hvað gerðist?
Þú svafst hjá Dagny.
Ég vissi það. Hvað hélstu að ég væri að tala um?
Ekkert. Ég...
Ekkert. Ég hélt...
Ég dæmi ekki. Horfðu á mig.
Nýskilin, einmana og blönk.
Engum líkaði það sem ég skrifaði síðast.
Dagny líkaði alltaf listin þín.
Aðeins of mikið.
Dálítið ósannfærandi. Þú finnur svona lagað.
-Hvert förum við? -Við fögnum með Vigeland.
Ég held að ég sé ekki til í það.
Ég segi engum frá.
-Verður Stanislaw þarna? -Hérna!
-Ég held ekki að ég... -Þú ert með reiðufé, ekki satt?
-Jú, en ég veit ekki hvort ég sé... -Þú borgar. Takk fyrir!
Vigeland!
Mig dreymdi að einhver reyndi að drepa mig.
Hún setti eitthvað í drykkinn minn.
-Hæ! -Hvar er Dagny?
-Við hittum hana í garðinum. -Hvað segirðu?
Halló. Strindberg. Gaman að kynnast þér.
Til hamingju! Þetta er frábært.
Ég er svo spenntur!
Þetta er frábært rými og lýsingin er góð.
Ef við náum uppsetningunni réttri verður þetta mjög gott.
Að tjá það sem þarf að tjá. Ég held að þetta verði frábært.
Svo þú ert spenntur? Segðu svipnum á þér það.
-Þetta er Sigbjørn frá Stavanger. -Obstfelder. Gaman að kynnast þér.
-Hversu lengi verðurðu hér? -Þar til peningarnir klárast.
Ég reyni að skrifa og Gustav hefur af örlæti boðið mér sófann sinn.
Gefurðu mér annan fyrirlestur um innsýn þína?
Ég? Nei. Þetta er gaurinn sem talar sífellt um
fall bókmennta eftir heimsstyrjöldina.
Ekkert neins virði frá því á 18. öldinni.
Ég sagði það aldrei!
Hvenær sagði ég það? Hlustaðu, fjandinn hafi það!
Hvað sagðirðu þá?
Ég sagði að það væri undirstöðu- breyting inn í 20. öldina.
Tilvistarhugmyndir væru af öðrum gæðum
frá því sem við sjáum eftir seinni heimsstyrjöld.
Það er það sem ég sagði.
-Velkominn til Berlínar. -Takk fyrir.
Þetta virkar í raun ekki. Gagnrýnendurnir...
Áhorfendurnir... Þetta er of einfalt.
-Ertu í lagi? -Já.
-Ertu viss? -Já...
Hefurðu einu sinni lesið "Over ævne"?
Þetta er ekkert! Ekkert!
Þú ert sá sem hefur rökræðurnar sem eru ekki einu sinni rökræður.
Þetta er sama einræðan til að skýla heilkenni stutta mannsins.
Þú ert í áfalli og það er greinilega mitt starf að leiðbeina þér áfram.
Þetta er bara viðurkenning á mistökum.
Þú tapaðir rökræðunum svo þú finnur upp áfall til að ráðast á...
-Ég fann það ekki upp. -Hæ! Þetta er Obstfelder.
-Sigbjørn. -Dagny. Hæ!
Þetta er skammarlegt. Við gætum allt eins slegist.
-Þú virðist fölur. -Er það?
-Hvað ræða þeir? -Þeir vita það sennilega ekki.
Viltu?
Hættu þessu bara.
Þetta andsiðfágaða kjaftæði sem þú atast í
er vansæmandi. Skammarlegt.
-Slakaðu á, þetta er alveg saklaust. -Er líka rangt að kyssa?
Já, svona kossar. Þetta er skammarlegt! Alger heimska.
-Ég skil þig ekki einu sinni. -Ég held að þú ættir ekki að reyna.
Þú getur ekki fundið það sem ég reyni að tjá.
Þig vantar hæfileikana sem til þarf. Ert of stuttur til að vera svo hár.
Hvaða innsýn ertu með fyrir okkur í dag, Gustav?
Um kossa á almannafæri?
Svo sú staðreynd að þetta sé á almannafæri er lykilatriði?
Skjóttu mig fyrir að vera umvandari en ertu ekki í sambandi?
Jú.
-Ég er bara að athuga. -Dreptu mig þá.
Er allt í lagi? Því hlærðu?
-Nei... ha? -Þú hlærð.
-Af hverju hlóstu? -Nei...
Ég var að hugsa um annað.
-Hvað var það þá? -Ég var bara að hugsa um...
Sem manneskjur...
Líf okkar er gegnsýrt af hæðni, þessari kaldhæðni í garð lífsins,
þar sem við höldum lífinu í fjarlægð en ekki einlægu og innilegu.
Við erum m.a.s. stolt af því
eins og það sé eitthvað verk í sjálfu sér
og það að kryfja umhverfi okkar sé á einhvern hátt dýrmætt.
Hvaða kjáni sem er getur krufið eignir sínar,
haldið þeim uppi og sagt þær einskis virði.
Er það í sjálfu sér aðdáunarvert?
Gefur það félagsmenningarlega stöðu
að fjarlægja okkur frá þessu?
Er það ekki heigulsháttur, vöntun á eðli,
letileið til að virðast aðlaðandi
eða áhugaverð fyrir umhverfinu?
Því ég dirfist að lifa, elska og hætta á,
að leggja fram eigin hugsanir og verja trú mína.
Það ætti að vera verk okkar
því annars gætum við lagst niður og dáið!
Þá ættu bara allir að leggjast niður og...
-Hvað er að þér? -Þá gætu allir dáið.
-Ertu að fá heilablóðfall? -Nei...
Fjandinn! Þú ert innblásin viðbót við hópinn!
-Ertu að fara? -Ég þarf að pissa.
-Einmitt. Ætti ég að hafa áhyggjur? -Hættu hugaræfingunum.
-Edvard! -Hver gerði hugarruglið núna?
Þú ert mjög hugrakkur, Gustav.
Að dirfast að vera sá sem kryfur hvaða stöðu sem er
að láta fólk vita af sjálfsdýrkun og sjálfvegsömun sinni.
-Þú ert Alceste okkar tíma! -Allt í lagi, ég skil.
-Hvenær komum við? -Eftir um 20 mínútur.
-Hvert förum við? -Við munum lifa!
Hvernig hefurðu þarna fyrir aftan?
Já...
"Já"? Hvað þýðir það?
Ég er... Ég er í lagi.
Drífum bara í því!
Yndislegt!
-Geturðu gert þetta? -Ekki séns!
-Allir geta þetta. -Ég er of þungur. Ég sekk bara.
Leyfðu mér að prófa.
-Fylltu bara lungun og fljóttu. -Fylla lungun... Allt í lagi.
Fylla lungun.
Gott! Einmitt svona!
-Hvað ertu að hugsa um? -Ekki neitt.
Þetta virðist vera eitthvað.
-Nei. -Segðu mér!
-Þú telur mig skrítinn. -Þú ert skrítinn.
Sjáðu. Tunglið.
Heldurðu að fólk tali um okkur?
Skiptir það máli?
Er þér sama hvað fólk segir um þig?
-Nei. -Nei?
Mér líður eins. Ég vil ekki lýsa eldhúsveggjunum,
börnum að lesa og konum að prjóna.
Mér líkar lifandi fólk sem andar. Sem finnur.
Sem kvelst.
-Þú ferð í þessa átt. -Það er rétt.
-Vertu þá sæll. -Vertu sæl.
Ég gæti alltaf...
Ég gæti gengið með þér aðeins lengur.
Ég hafði ekki rúm að sofa í og enga peninga.
Í París eru grafhvelfingar með látnu fólki undir götunum.
Mér tókst að komast þangað niður
þar sem ég rúllaði jakkanum upp og notaði sem kodda.
-Þú ert að grínast! -Í alvörunni!
-Það hljómar ógnvekjandi. -Það var það reyndar.
-Ertu í lagi? -Ég bara...
Er eitthvað að?
Engar áhyggjur.
-Ertu viss? -Engar áhyggjur.
Hvert ertu að fara, hr. Munch?
Munch! Eigum við ekki að spjalla aðeins?
-Hef ég eitthvert val? -Þú hefur alltaf val.
Stundum er víst að leyfa öðrum að velja fyrir þig.
-Komdu! -Förum í herbergið þitt.
Þá geturðu talað við lækninn þinn.
Ránfugl gerir sér hreiður í huga mér.
Sálin mín er eins og tveir villtir fuglar sem fara hvor í sína áttina.
Ég sé manneskjuna á bak við hverja grímu.
Brosandi og friðsæl andlit.
Föl lík.
Sem gegndarlaust flýta sér um bugðótta leiðina í gröfina.
Þetta er sannarlega harkaleg skynjun.
Það er það sem grípur augað. Það fallega og það ógeðslega.
Það sker líka úr um hvaða liti við þekkjum.
Hvaða fólk.
Ég sé mikið af fegurð.
Það fer ekkert framhjá mér. Hvorki gott né illt.
Ég er ekki svo ólíkur þér, læknir.
Það hefur verið mitt áætlunarverk að hjálpa öðrum, og sjálfum mér,
að varpa ljósi á tilfinningalíf okkar.
Lífið.
Svo heldur Scharffenberg, og hinir eru sammála honum...
...að listin mín sé sjúk. Vissirðu af því?
Hann hefur aldrei upplifað neitt því líkt.
Hann hefur ekki þá tilfinningalegu dýpt sem til þarf.
Hann er dauðhræddur og móðgaður
eins og fólk er þegar það skilur ekkert.
Það er auðvelt fyrir þig að segja. Þú talar við geðsjúklinga hvern dag.
Taktu Michelangelo sem dæmi.
Hann er ímynd snillingsins, ertu ekki sammála?
Aldrei hefur maður orðið meira fórnarlamb eigin snilldar.
Hann lýsir sér sem andsetnum.
Hann vinnur dag sem nótt.
Sjúkleg þörf til að tjá sig.
Geðveiki? Nei!
Snillingar kveljast af andlegu ójafnvægi
sem gæti verið mistúlkað sem geðveiki.
Hvorki þú né listin þín
hafið virst geðveik að mínu mati. Alls ekki.
Hversu lengi þarf ég að vera hér?
Það er mikið verk fram undan
í að reyna að draga inn ótrúlegan kraftinn
sem er innra með þér.
Já, þú hefur innra með þér mikla snilld.
Þú verður samt að læra að beisla þennan kraft.
Það sem þú gekkst í gegnum var ekki minni háttar áfall.
Ég held að það myndi gera þér mjög gott
ef þú værir hjá okkur lengi.
-Edvard! -Hendurnar! Ég hef ekki stjórn!
Hættu, Edvard! Ekki!
-Hvað? Hvað er í gangi? -Ég er bara í góðu skapi.
Hvað?
Je suis juste moi!
"Juste moi!"
-Gæti ég fengið meira? -Auðvitað.
Líkar þér maturinn ekki, Edvard?
-Jú. -Þú þarft að borða.
Já. Ég hef bara ekki matarlyst.
Frænka þín hefur bakað í allan dag bara fyrir þig.
-Já. -Er strákurinn okkar veikur?
-Hann er ástfanginn. -Það er ekkert að honum.
Ég er í lagi. Í alvöru.
-Ertu viss? -Já.
-Ég hef áhyggjur ef þú borðar ekki. -Já.
Drekktu að minnsta kosti kaffi.
Ég get bara ekki borðað. Ég vildi það því þetta er girnilegt en...
Það er eins og hausinn á mér tengist ekki maganum.
Hálsinn á mér er of þröngur, ég get það bara ekki.
Þú borðar það sem frænka þín hefur eldað.
Christian, elskan, við neyðum mat ekki ofan í fólk.
Þetta er í lagi, Edvard. Geymdu það þar til síðar.
Þú færð þetta með mjólk og sykri eins og mamma þín sagði alltaf.
Ekki gleyma dótinu þínu.
Gleymdi ég einhverju?
Þú málaðir allan daginn fyrir nokkrum vikum.
-Af hverju er þér ekki sama? -Þú málar bara ekkert núna.
Nei.
-Hvert ertu að fara núna? -Ég hitti vin minn.
-Vinkonu reyndar. -Vinkonu?
-Já. Nokkurs konar samkoma. -Hérna í bænum?
-Gleymdu því. -Því verðurðu ekki heima í kvöld?
Við ætlum að spila. Eyddu tíma með okkur líka.
-Já, ég vil það gjarnan, ég bara... -Við þurfum að halda saman.
-Ekki byrja á þessu aftur. -Nei.
Ég reyni ekki að vekja hjá þér sektarkennd.
Þú ert fullorðinn maður.
Þú ert samt líka ungur og þarft að vera í kringum annað ungt fólk.
Við hin, sérstaklega Inger,
elskum að hafa þig hér.
Ég veit.
-Enginn hefur haft það erfiðara. -Nei.
-Þannig er þetta bara. -Allt í lagi.
Þetta verður aldrei betra.
Það eina sem við höfum...
...eru þau okkar sem eftir eru.
Ég hlakka til sýningarinnar.
Af hverju ertu svona leyndardómsfullur?
Ég er bara...
-Ég er bara dálítið stressaður. -Þú verður ekki stressaður.
-Því værirðu stressaður núna? -Nei, nei! Hvað ertu að gera?
-Mér þykir það leitt, Edvard! -Ekki hugsa um það.
Ég er í lagi!
-Er þetta langt? -Nei, við erum næstum komin!
Listamaður þarf að taka áhættu. Án áhættu er listin ekkert.
Taktu málningarburstann. Hvað í fjandanum er þetta?
Þetta er lélegt tæki ef þú vilt leggja af mörkum í samtalið.
Það sem hann gerir er ekki slæmt
en það er bara rétttrúnaðurinn að þykjast vera það framsækna.
Það er eins og hann hafi séð eitthvað en skilji það ekki.
-Eru þín verk mun frumlegri? -Já, mér finnst það.
Þetta snýst allt um persónuleikaröskun.
Svona vangaveltur eru andstyggilegar.
Hvað heldur þú? Hvað finnst þér?
Nei, ég er viss um að þú hefur rétt fyrir þér.
Málaralistin er ofmetin og málningarburstinn er óviðkomandi.
Ég er viss um að þú hefur rétt fyrir þér.
-Þú ert svo fjandi dónalegur. -Slakaðu á! Við spjöllum bara.
Af því þú þekkir mig svona vel?
Því skrifarðu ekki bók um mig, Dagny? Skrifar um Gustav Vigeland!
Þú verður að opna dyrnar!
Já, já!
-Edvard! Þú verður að hitta Carl. -Hæ.
Þvílík ánægja!
-Gaman að kynnast þér. -Er allt í lagi með þig?
Já, já.
Líður þér ágætlega?
-Já. -Er það?
Þessi fallega stelpa...
-Dagny. -Dagny...
...sagði mér frá sýningunni þinni.
-Þú ert vinnualki. -Það fer eftir ýmsu.
Frekar kannski alki?
Ég vil ekki vera dónalegur
en fólk eins og þú heillar mig. Skilurðu?
Mætti ég aðeins tala við þig?
Ég vil ekki vera dónalegur en ég þarf að tala aðeins við hana
því við þekkjumst mjög vel...
Ég vil bara segja að mér finnst ég þurfa að þakka þér fyrir...
Ég get ekki tjáð hvernig mér líður...
Afsakaðu, gætum við fengið næði í smástund?
Svo við getum... Ég vil ekki vera...
Ég skil ekki neitt sem þú segir.
Ég veit það ekki, mér finnst fólk bara vera að hverfa.
Það er allt að hverfa.
Þarna ertu! Reynirðu að fela þig fyrir mér?
-Þú skildir mig eftir hér. -Svo hitti ég þennan andskota!
-Ertu í lagi, vinur minn? -Hann er í lagi.
Hann er í lagi, þú ert í lagi. Fullkomið.
-Geturðu fært okkur tvo bjóra? -Já. Ekkert mál.
Munch! Komdu og hittu Jens Selmer.
Ég sá eitt málverkanna þinna
á haustsýningunni fyrir nokkrum árum.
Þú getur ekki verið þar hvert ár. Ekki minn tebolli
-en ég man a.m.k. eftir þér. -Já...
Við vorum að tala um París. Varstu ekki þar?
Jú. Það var indælt.
Segðu okkur hvað gerðist!
-Það er ekki margt að segja í raun. -Ekki?
Nei. Það var indælt.
-Hefurðu séð Thaulow? Milly? -Af hverju spyrðu?
Ég hélt... Ég þekki hana aðeins...
-Passaðu þig á henni, Munch! -Er það?
Nei, hún er yndisleg. Veistu að hún er gift?
Herramenn!
Þið komuð alla leið af Grand Café.
-Allt til að koma þér á óvart. -Ég er ekki svo hissa.
-Góða kvöldið. Kvöldið, Herman. -Hvernig hefurðu það?
Ég er í lagi. Þekkist þið?
Þetta er Edvard. Hann er málari frá Christianiu.
Eða var það París? Ég man það ekki alveg.
Fallega gert af þér að koma. Við sjáumst seinna, strákar.
Milly?
Milly, bíddu. Milly. Getum við rætt saman?
-Tölum við ekki saman? -Í einrúmi.
-Tala um hvað? -Því læturðu svona?
Þú lætur furðulega. Ég kom til að vera með þér.
Ég held að það hafi orðið einhver misskilningur.
Það er sennilega mér að kenna. Ég fékk þig til að halda...
-Sagði ég eitthvað eða gerði? -Það var aldrei mín ætlun.
-Edvard. -Hvað?
Segðu mér hvað ég gerði, Milly!
-Hvað gerði ég? Segðu mér það. -Horfðu í kringum þig.
Þetta kvöld og fólkið. Það er sumar.
Geturðu ekki bara skemmt þér og notið þess að lifa?
-Ertu í lagi? -Já.
-Ertu alveg í lagi? -Já.
-Ertu viss? -Já!
-Við getum farið ef þú vilt. -Já.
-Eða viltu vera áfram? -Já!
Heyrirðu í mér?
Ekki vera hræddur, allt í lagi?
Þú þarft bara að hafa bæði augu opin þegar þú miðar.
Af því dreifing haglanna er svo mikil.
Ef þú hefur bara annað augað opið hittirðu ekki...
Ég held að þú litir vel út með yfirvaraskegg. Ertu sammála?
Nei...
Auðvitað hef ég það!
Fyrirgefðu mér. Ég hef drukkið of mikið.
Afsakaðu mig, herra!
-Þú ert hr. Munch, ekki satt? -Nei, því miður.
-Ég hef séð málverkin þín. -Það er ekki ég.
Ég skil af hverju þau ákváðu að loka sýningunni þinni.
-Hvað viltu frá mér? -Það er ekki nógu gott. Of einfalt.
-Það er ekkert þarna. -Hvað er þetta? Hvað viltu?
Ekkert. Ég trúi á gæði.
-Hvað er þetta? -Hvað er þetta? Alvöruhandverk.
Listamenn sem hafa þráhyggju
í að skapa meistaraleg málverk af náttúrunni.
Manneskjur! Lífið sjálft! Eitthvað sem okkur finnst flott.
Eins og Rembrandt. Rubens, Renoir!
Þess vegna vildi ég spyrja þig áður en þú lokar á mig
hvort þér finnist þau eitthvað góð. Málverkin þín.
Hvað er hann að tala um? Var sýningunni þinni lokað?
Ha?
-Hvað viltu frá mér? -Ég gef þér raunveruleikatékk.
-Kærar þakkir. -Þú virðist þurfa á því að halda.
-Takk fyrir. -Verði þér að góðu.
-Má ég segja þér dálítið? -Mér? Já.
Ættum við, sem manneskjur, að elta stöðugleikann sífellt?
Því það er það sem skiptir máli núna eða jafnvel undanfarið?
Að við séum orðin svo dauf, slök og föl
að við leitum leiðar minnstu fyrirstöðunnar?
Að við tökum þátt í einhvers konar almennum expressjónisma
sem hermir eftir eintaki af eintaki og bætum svo kannski við...
...áhrifum áheyrnar og sjónrænum ofan á það aftur
svo við getum tælt áhorfandann og skyggt á innihaldið sjálft?
Áttu við það? Meinarðu það?
Því þá getum við bara skellt saman
hlutum af handahófi eins og höggmyndum, djassi, vefnaði
og hverju því sem fólk sækir um til að fá styrk frá embættismönnum
sem hafa svo orpna sýn á hvað list sé
að þeir myndu ekki þekkja Rembrandt
ef þeir sæju verkið í dagsbirtunni.
Ég tjái dálítið svo líkamlegt
og ég segi ekki að það sé verðugt, spennandi eða neitt
en það er a.m.k. eitthvað.
Það er a.m.k. tjáning,
dyntur sem skapar einhvers konar núning.
Ættum við að biðjast afsökunar á því?
Því við truflum þína smáborgarsýn á því hvað list er?
Í því tilfelli ættum við að kasta okkur út í Spree núna.
Var þetta draumur þinn þegar þú varst krakki?
Þráðirðu undirgefni?
Var þetta tilvistardraumur þinn?
"Einn daginn þegar ég stækka
fer ég upp að manneskju sem ég þekki ekki einu sinni
og ræði við hana um hvernig hún vill leggja til samfélagsins."
Var það draumur þinn? Ef svo var
skýt ég sjálfan mig hér og nú.
Það er bara mitt álit.
-Ég hef rétt á að deila... -Hefurðu rétt á að deila?
Þú þekkir mig alls ekkert. Þú veist ekkert um mig!
-Ömurlegi andskotinn þinn! -Hvað í fjandanum? Farðu!
August!
Hvað er þetta? Því sagðirðu ekkert?
Á þeim tólf tímum sem við höfum eytt saman hefurðu ekkert sagt!
-Það er ekkert að segja! -Þau lokuðu sýningunni þinni!
-Hvað á ég að segja? -Eigum við þá ekki að ræða það?
Það er ekkert að segja.
Manstu hvað þú sagðir mér í síkisbátnum?
Hvað var það?
Að þú hatir alla. Alla nema sjálfan þig.
Já. Ég er viss um að ég gerði það.
-Já. -Þetta er ég.
-Ég vissi ekki... -Það skiptir ekki máli.
-Hvert ertu að fara? -Heim.
-Ég kem til þín. -Nei.
-Því ekki? -Þetta er ekki góður tími.
Ertu viss?
-Fólk mun minnast þín fyrir þetta. -Einmitt.
Það verður allt betra þegar það skilur þetta loksins.
-Ég hringi í þig á morgun. -Við förum til Póllands.
Farðu vel með þig, Edvard.
Góðan dag, hr. Munch.
-Þekki ég þig? -Nei.
-Hvað viltu? -Ég vil spyrja þig að dálitlu.
-Ég tala ekki við blaðamenn. -Ég er ekki blaðamaður.
-Ha? -Ég er ekki blaðamaður.
-Viltu fá lánaðan símann? -Ég vil sitja fyrir hjá þér.
Ég er upptekinn.
Ekkert mál. Ég kem bara aftur síðar. Kannski á þriðjudaginn?
Já. Svona nú!
"30. mars. Ég hef verið veikur með flensuna í rúman mánuð."
Ég var alltaf veikur.
Við vorum öll alltaf veik.
Stenersen! Komdu inn. Hlustaðu á þetta:
"Sunnudagurinn 10. desember.
Í gær sendi ég þrjú lítil málverk til uppboðshúss.
Útkoman var frekar slæm
þar sem fyrir flest fékkst bara
aðeins meira en verð rammans."
Ég er ánægður með að sumt batni.
Náðirðu í Þjóðverjana?
Ég sendi bréf fyrir þína hönd.
Sögusagnir segja að Terboven sé hrifinn af listinni þinni.
Það angrar mig ekki svo lengi sem hann angrar mig ekki.
Ég skrifaði að forgangur hr. Munchs eins og er
væri að hafa tíma og rúm
til að ljúka við nokkur bestu verk lífs hans.
Gott.
-Telurðu að það dugi? -Tíminn leiðir það í ljós.
Lögmaður þinn telur að Þjóðverjarnir dirfist ekki að taka verkin þín.
Það myndi valda alþjóðlegu hneyksli.
En hann vill sjá þig sem fyrst vegna erfðarskrárinnar þinnar.
Lögmaðurinn minn vill hitta mig áður en ég dey meinarðu.
Ef þú stæðir frammi fyrir
hliðum himnaríkis á meðan Þjóðverjarnir væru við völd
gætum við lent í vandræðum
ef þú myndir erfa norska ríkið að öllu þínu.
Borgaryfirvöld hafa boðist til að geyma öll þín verk þar.
Fyrr ligg ég dauður!
Blöðin segja að það væri óöruggt að geyma allt hérna úti.
Stenersen, ég þarf að vera umkringdur málverkunum mínum.
Ég get ekki unnið án þeirra.
-Þau vilja bara vera viss um... -Nei!
Nei...
Nei.
Mér leiðist minnst þegar ég mála.
Ég hata allt annað. Sama rútínan á hverjum degi.
Borða, blaðra og fara í sömu göngutúra.
Á hverjum degi gerum við eitthvað sem við höfum gert milljón sinnum.
Að raka sig til dæmis. Hversu leiðinlegt er það? Ertu ósammála?
Já, ég er viss um það.
Það er gott að hafa þig, Inger.
Petra.
-Hvað? -Petra.
Já, auðvitað. Petra! Einmitt!
-Gætirðu svarað þessu? -Já, auðvitað.
Ég velti fyrir mér...
Það er kona hér sem segist eiga tíma hjá þér.
Ég er viss um það.
-Þekkist þið? -Já, við höfum hist.
Þetta er í lagi, Petra.
-Ég vona að ég trufli ekki. -Þú ert að því.
Það er gott fyrir þau að vera úti. Það herðir þau.
Fylgdu mér.
Ég las í blaðinu að þú færir ekki lengur út úr húsi.
Ég er þreyttur á fólki.
En nú ertu hér með mér.
Ekki af frjálsum vilja.
-Af hverju giftistu aldrei? -Ég mála.
Það fæðist enginn bara til að mála, er það?
Ef ég hefði gifst og eignast börn hefði það næstum verið glæpur.
Blóð mitt er fullt af sjúkleika. Kvíða.
Ef til vill hugsaðirðu öðruvísi þegar þú varst yngri.
Ég held að ég hafi ekki breyst mikið.
Edvard, hvað telur þú vera náttúru listarinnar?
Listin er andstæðan við náttúruna. Hún er einvaldur í eigin ríki.
Listin stjórnar náttúrunni og hendir því sem hún stjórnar ekki.
List er sjálfstætt ríki.
Hún leggur náttúruna undir sig og einangrar það óþarfa.
Náttúran er fyrstu hjálpar kassi listarinnar.
-Er maður eyja? -Ég veit það ekki.
Sterkasti maðurinn er sá sem stendur einn. Ibsen skrifaði það.
Þá er það sennilega satt.
Mér finnst ég ekki einn þegar ég er með málverkunum mínum.
Þegar ég mála finnst mér ég heill.
Hvað heldurðu að hafi leitt þig
til að drekka þig til niðurbrots?
Ég þurfti að fara niður af klettabrúninni.
Ég vildi sjá botninn.
Ég þurfti þess. Það var mín köllun.
-Hvað annað? Segðu mér. -Það er ekkert annað.
Ertu viss?
Þú minntist á systur þína, Sophie.
Þegar þið duttuð niður tröppurnar. Hvað gerðist á undan því?
Við vorum öll kölluð í herbergi Sophie.
Hún sat í stólnum sínum.
Hún var föl og lítil en líka... róleg.
Næstum örvingluð.
-Það hlýtur að hafa verið sárt. -Það var ekki "sárt".
Það markaði mig. Það brenndist í hjarta mér.
Það var djöfulleg, andleg pynting.
Ég skalf að innan en ég dirfðist ekki að gráta því...
Faðir minn var svo frávita.
Ég vildi ekki bæta við...
Faðir minn var svo viðkvæmur.
Ef bara ég hefði skilið...
Það var hugrakkt af þér, Edvard.
-Þetta er nóg í dag. -Já...
Já.
Hvert ferðu, hr. Munch?
Suma daga borðaði ég ekkert
en horfði bara á fiskinn sem var verið að fara að sjóða.
Útbólgin augu þeirra...
Ég missti oft matarlystina.
Matarlist, list...
-Hver ertu? -Ég gat borðað afgangskartöflur.
Kannski brætt smjör á pönnunni...
Ég sveigi hausinn aftur til að æla ekki.
-Þetta er ógeðslegt. -Er ég dáinn núna?
Þú þarft að velja. Sérðu það ekki?
Ég vil ekki deyja hér.
Hver vill deyja?
Allri angistinni lýkur. Kvíðanum.
Ekki örvænta.
Fljótt sést ég við sjóndeildarhringinn.
Ég varpa öskri mínu yfir borgina og brýt gluggana.
Þú vaknar að lokum.
Eftir öll þessi ár...
Ef þú vissir hversu erfitt það var fyrir mig, fyrir alla...
Ég er manneskja sem elskar aðra manneskju.
Ég er ekki fullkomin!
Tulla, hvernig geturðu elskað einhvern sem þú skilur ekki?
-Skil ég þig ekki? -Þú elskar mig bara sem leið...
Þú kennir mér alltaf um! Alltaf öðrum.
Ást mín er röng, aðrir eru misskildir. Hvað með þig?
Ég get ekkert gert. Get ekki málað, get ekki sýnt og þér er sama!
Er það ást? Þegar ég lifi fyrir það?
Ég get ekki lifað án þín!
Þú ferð alltaf að gráta og hótar að taka eigið líf.
Láttu mig vera! Ég hef beðið þig þúsund sinnum.
Segðu það og ég læt þig vera. Ef þú segir það!
Segðu það og þessu er lokið.
Ég elska þig ekki.
Þú veist að ég get það ekki.
-Takk fyrir gjöfina, faðir. -Mundu að deila.
-Þú ert svo heppin! -Mig fer að svima.
Hún vissi að hún hefði tekið hluta af mér. Brennimerkt mig.
Eins og vampíra.
Það sveif á hana af æsku minni.
Það er betra að halda sig frá því, frá þeim.
Ég segi þér það oft en þú hlustar ekki.
Hún ætlaði aldrei að særa þig.
Bara ef ég hefði verið betri við hana.
Bara ef ég hefði getað verið náinn annarri manneskju.
Ég er ómögulegur.
Þú ert viðkvæmur.
Er ég dáinn?
Þú veist hvar þú ert.
Þú hefur verið hér áður.
Það er eins og... ég sé ónýtur.
Þú ert ekki ónýtur.
Þú ert bara týndur, Edvard.
Þú málar! Það er gott að sjá.
Eldhússtelpurnar sögðu að þú vildir fá matinn í herbergið þitt.
Ég skil þig vel.
Það er óþægilegt að borða með ókunnugum.
Var þetta allt?
Já.
Verði þér að góðu.
Já? Kom inn!
Ertu laus, læknir?
Í allt kvöld fyrir þig.
Ég hef verið heppinn miðað við allt saman.
Ég sagði Strindberg
að ég hataði alla og allt utan mig sjálfan.
Strindberg sagði mig heppinn
því hann hataði alla, þ. á m. sjálfan sig.
Hann var lengra genginn en ég.
Geðveiki hans hræddi mig.
Sorg hefur samt sem áður útbúið sér stað í sálu minni.
Sárin.
Að mála hefur gefið mér merkingu.
Alla merkinguna. Allt mitt líf.
Sönn list er gerð á kostnað friðar og samhljóms.
Ekki hreyfa þig, læknir.
Þú ættir að hætta að reykja. Sígarettur eru ekki hollar.
Samstilling sakar aldrei.
Listin vex úr gleði og sorg.
Aðallega sorg.
Komdu. Stattu við ljósið.
Ég reifst einu sinni við föður minn.
Um hversu lengi ég myndi brenna í helvíti.
Ég sagði þúsund ár. Hann sagði lengur.
Þú ættir að hitta lækni.
Kjaftæði.
Ég er bara gamall. Svona hljómar gamalt.
-Hvað gerði faðir þinn? -Hann var læknir.
Herlæknir. Mjög trúaður.
Ég erfði kvíðann frá honum.
Móðir mín dó þegar ég var fimm ára.
Ég man að faðir minn vakti okkur um miðja nótt.
Hann fór með okkur niður í herbergi þar sem móðir mín lá sjúk.
Ég settist við hlið hennar.
Hún renndi fingrunum í gegnum hárið á mér.
"Nú yfirgef ég þig," sagði hún.
Hún strauk áfram á mér hárið. Það snjóaði úti.
Eftir það... þegar öllu var lokið...
Hann gaf okkur súkkulaði.
Ertu hræddur við að deyja?
-Ert þú það ekki? -Nei.
Ég held ekki.
-Eigum við heldur að tala um lífið? -Er það?
Hvað geturðu sagt mér um lífið?
Er ég of ung til að hafa nokkuð að segja?
Alls ekki!
Segðu mér frá lífinu.
Ja... Þú varst eitt sinn ástfanginn líka.
Kannski skrifaðirðu ástarbréf. Fylgdist með henni úr fjarska.
Kannski varstu á leið í bíó
og gast ekki hugsað um annað alla vikuna.
-Þú málaðir hana sennilega. -Það voru ekki til bíó í æsku minni.
Nei, en það var allt annað.
Þú hefur líka elskað einhverja.
En skrítið...
Ég er svo veikur í dag. Ég get varla staðið uppréttur.
Samt er ég svo... viðkvæmur
að ég get málað það allra fallegasta.
Sumir gamlir skröggar mála bara í gulu og grænu.
Ég hef enn litaskilning minn.
-Góðan dag, hr. Stenersen. -Góðan dag, Petra.
Hann er uppi núna en hann hefur vafrað um garðinn í dag.
Hann er með lungnabólgu!
-Hvernig hefur hann það? -Hann hóstar mikið.
Hann sefur ekki mikið og borðar aðallega bara kartöflur.
Hann hefur læst mig úti úr flestum herbergjunum.
Ja... Mér skilst að honum líki við þig.
Hann var einu sinni ráðinn til að mála dóttur skipaeiganda.
Skipaeigandinn var ekki hrifinn af útkomunni.
"Hún lítur hræðilega út!" sagði hann og Munch svaraði:
"Já, hún er ljót og hræðileg en er málverkið ekki frábært?"
Það hljómar honum líkt.
Farðu heim til fjölskyldunnar. Ég skal taka við hér.
-Gleðileg jól, hr. Stenersen. -Gleðileg jól.
Hef ég sagt þér
um það þegar afi minn varð gamall?
Nei. Ef svo hef ég gleymt því.
Í lokin var hann mjög veikur.
Læknirinn vildi búa hann undir það óhjákvæmilega.
Hann útskýrði því fyrir honum hvernig þetta stæði,
að nú væri ekki langt eftir.
Þá heyrðist í afa mínum:
"Jeminn! Að hugsa sér að þetta komi líka fyrir mig."
-Þú yfirgefur okkur ekki strax. -Nei, ímyndaðu þér það.
Ímyndaðu þér ef þetta kæmi líka fyrir mig.
Þetta er fyrir lögmanninn minn.
-Hvað er þetta? -Nýja erfðaskráin mín.
Lögmaðurinn bað mig að endurgera hana.
-Gerðirðu það? -Já.
Hverjir eru heppnu erfingjarnir?
-Allir. -Allir?
Öll listin fer til sveitarfélagsins.
Þannig munu Þjóðverjarnir vonandi ekki ná höndum yfir hana.
Kannski ég verði loksins vinsæll hjá sveitarfélaginu.
Fái jafnvel minn eigin garð.
Mér líkar hvernig það hljómar.
Já, mér líka.
Já.
Ég vil óska þér gleðilegra jóla.
Gætirðu vinsamlegast verið aðeins lengur?
Já, auðvitað. Ég bjóst bara við...
Fólk virðist halda að ég njóti þess að vera einn.
-Þú ert velkominn heim til okkar. -Nei.
Nei, þú þarft að hugsa um börnin.
Þú veist líka að ég þoli ekki að heimsækja fólk.
Nei, ég...
Ég vildi bara að þú værir aðeins lengur hér.
Stenersen...
Þú hefur verið góður vikur í öll þessi ár.
Já, kom inn.
Þessi dagur er kominn eftir allt.
Þetta er fyrir þig.
Nei, þetta... Þetta er of mikið.
Þú getur ekki...
Þetta er mín leið til að þakka þér.
Ég vil líka þakka þér.
Mundu líka
að sama hvað vinir þínir og fjölskylda segja
máttu aldrei fara á skíði!
Þegar þú færð gigt þarftu að fara í nudd.
Haltu á þér hita.
Þú ert alltaf velkominn hér.
Takk fyrir.
EDVARD MUNCH SKILDI EFTIR SIG NÆSTUM 30.000 LISTAVERK
Þýðandi: Eva Hjaltalín Ingólfsdóttir plint.com