‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ประกาศรับสมัครคนรับใช้ของซงริม)
‎นี่จะเป็นจดหมายได้ยังไง
‎จดหมายจะไปสำคัญอะไร
‎หากถ่ายทอดความรู้สึกได้ นั่นต่างหากคือจดหมาย
‎เจ้าคงรู้สึกสงสารข้าที่พยายามเข้ามาอยู่ที่นี่
‎จนถึงขั้นสอบเข้าตำแหน่งคนรับใช้สินะ
‎ครั้งหนึ่งมูด็อกของเราเคยเป็นจอมเวทที่เก่งกาจ
‎ทำเอานายน้อยคนนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลย
‎ข้าเตือนสติให้เจ้าได้รับรู้ถึง ‎หน้าที่และความภักดีอีกครั้งสินะ
‎ท่านอาจารย์อุตส่าห์ทำถึงขนาดนี้
‎ก็ทำให้ลูกศิษย์คิดได้ว่า ‎ควรตั้งใจให้เต็มที่อยู่หรอกขอรับ
‎เจ้าคงรู้สึกกดดันน่าดู
‎ข้าไม่ได้รู้สึกกดดันหรอก ‎แค่มันทำให้ข้าคิดหนักนิดหน่อย
‎ว่าข้าควรเขียนจดหมายตอบกลับ ‎ในฐานะนายน้อยหรือลูกศิษย์ดี
‎หรือข้าควรตอบตามที่ข้าอ่านได้ดี
‎สิ่งที่เจ้าอ่านได้คืออะไรหรือ
‎งั้นให้ข้าตอบกลับตามที่ข้าอ่านมาได้ด้วยไหม
‎"ด้วยไหม" หรือ หมายถึงอะไร
‎มันเขียนอยู่ตรงนี้ไง
‎"ไม่ว่าต้องทำอย่างไร ข้าก็จะไปหาเจ้าให้ได้"
‎"ขอแค่ได้มองเห็นเจ้า ‎ข้าก็สามารถทำทุกอย่างได้"
‎คำตอบของจดหมายนี้
‎ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน
‎นี่คือคำตอบของข้า
‎เจ้าทำเป็นว่าไม่ได้รับเถอะ
‎ข้าก็จะทำเป็นว่าไม่เคยส่งมันเอง
‎มันถูกส่งและถึงผู้รับแล้ว
‎เผามันไป ก็ใช่ว่ามันจะหายไปนี่
‎มันก็หายไปอยู่นี่
‎เมื่อมันถูกเผาไหม้ไปจนหมด
‎มันก็จะไม่มีอะไรหลงเหลือ
‎เผามันไม่ให้หลงเหลือหรือ
‎แต่ว่านะ ท่านอาจารย์
‎เมื่อไม่นานมานี้ลูกศิษย์
‎ได้เรียนรู้วิธีอ่านสิ่งที่มองไม่เห็นมาขอรับ
‎ข้าบอกว่าอ่านตำราแห่งหัวใจมาไง ‎ท่านอยากลองตรวจสอบไหมล่ะขอรับ
‎เวลาที่ต้องอ่านสิ่งที่มองไม่เห็น
‎ก็ต้องจดจ่อแบบนี้ก่อนแล้วค่อยอ่านมัน
‎แล้วก็…
‎เรียกชื่อผู้รับออกมา
‎มูด็อก
‎นี่เป็นสัญญาณที่ชัดเจนและอันตราย
‎ข้ากำลังหลงรักชายผู้นี้อยู่
‎อ่านได้แล้ว
‎ถึงมองไม่เห็นก็ใช่ว่ามันไม่มีอยู่นะ
‎มันแค่ถูกซ่อนอยู่ต่างหาก
‎เหมือนตอนที่เจ้ามองเห็นรอยสีน้ำเงิน ‎และจับได้ว่าข้าเป็นผู้แปรวิญญาณ
‎ข้าโดนเจ้าจับได้อีกแล้วสินะ
‎เจ้าจับจุดอ่อนของข้าได้อีกแล้วสินะ
‎ถ้าต้องเรียกมันว่าเป็นจุดอ่อน
‎มันก็คือจุดอ่อนของข้าเช่นกัน
‎เพราะเจ้าส่งมาและข้าก็ตอบกลับ
‎เอาเป็นว่าพวกเราเผยจุดอ่อนต่อกันนะ
‎ถ้าเจ้าบอกว่าเราเผยจุดอ่อนต่อกัน ‎ข้าก็ขอบคุณอยู่แล้ว
‎พูดตามตรง ข้ารู้สึกกระวนกระวาย ‎ตอนที่อยู่ห่างจากเจ้า
‎เพราะเจ้าได้รับสิ่งที่ปรารถนาที่สุดแล้ว
‎และถึงเจ้าจะมาหักหลังข้าเอาตอนนี้ ‎ข้าก็ไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้
‎ข้านึกเสียใจอยู่ ‎ว่าจริงๆ แล้วข้าควรจะวางยาพิษเจ้า
‎แล้วจับจุดอ่อนของเจ้าหรือเปล่า
‎จางอุก
‎ตอนนี้เจ้าดื่มยาพิษเข้าไปเองแล้วสินะ
‎ยาพิษหรือ
‎เจ้าจะอ่อนแอและทุกข์ทรมานอย่างไร้ที่สิ้นสุด
‎มันเป็นยาพิษรุนแรงที่ไม่อาจเลี่ยงได้
‎เพราะยาถอนพิษคือคนที่ให้มันมาเท่านั้น
‎งั้นเจ้ากำลังจะบอกว่าที่ข้าคิดถึงเจ้าขนาดนั้น
‎มันเป็นเพราะข้าถูกพิษงั้นหรือ
‎ใช่แล้ว
‎เจ้าถูกยาพิษรุนแรงจากมือสังหารที่เหี้ยมโหด
‎คิดแบบนั้นเสียเถิด
‎และมันก็เป็นความจริงด้วย
‎ข้าโดนยาพิษงั้นหรือ
‎นั่นสิ ข้าเองก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน
‎คนอย่างเจ้าเป็นใครกัน
‎เอะอะก็ขู่ข้าบอกว่าจะฆ่าข้าให้ตาย
‎แถมยังขว้างมีดใส่ข้าจริงๆ อีก
‎เย้ยหยันว่าข้าไม่ได้เรื่อง ‎สั่งให้ข้าฝึกฝนจนแขนเกือบเน่า
‎แล้วก็มาโกหกกันหน้าด้านๆ
‎มันไม่ใช่การกระทำที่น่ารัก น่าเอ็นดู
‎แต่ข้ากลับเอาแต่คิดถึงราวกับคนบ้า
‎ข้าคิดถึงเจ้าทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมา
‎ลืมตาอยู่ก็คิดถึง หลับตาก็คิดถึง ‎แม้จะหลับตาอยู่ก็ยังมองเห็นเจ้า
‎- พอได้แล้ว ‎- ทำไมล่ะ
‎เจ้าราดยาพิษใส่คำสารภาพอันบริสุทธิ์ ‎ของนายน้อยที่ไร้เดียงสา
‎อย่างน้อยก็ควรรู้ให้แน่ชัด ‎ว่าอาการของข้ามีอะไรบ้างสิ
‎ไหนว่าตัวเองเป็นยาถอนพิษไง
‎ข้าแค่บอกเจ้าไปอย่างบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ‎ว่าข้าคิดถึงเจ้าเอง ยัยมือสังหารสุดเหี้ยม
‎เจ้าพูดเองนะว่าเป็นยาพิษ
‎ตั้งแต่นี้ข้าจะร้องทุกข์กับเจ้า ‎ถึงอาการของโรคไม่หยุดหย่อนเลย
‎เพราะข้าโดนยาพิษมานี่
‎ข้าไม่มีอะไรให้ตะขิดตะขวงและขายหน้า
‎เจ้าเป็นยาถอนพิษ ‎เพราะงั้นจากนี้ก็ต้องรับมือกับพิษนี้ไปเรื่อยๆ
‎ท่านผู้นี้เป็นหลานชายของท่านผู้นำซงริม
‎และเป็นนายน้อย ‎ที่จะสืบทอดองค์กรของเราต่อไป
‎ข้ามาทักทายพวกเจ้าแทนท่านผู้นำ
‎ยินดีต้อนรับพวกเจ้าทุกคน ‎ที่ได้มาเป็นครอบครัว
‎ของซงริมนะ
‎พวกเจ้าทุกคนเหนื่อยมามาก ‎เพราะงานใหญ่ครั้งนี้
‎มื้อเย็นวันนี้ ข้าได้เตรียมเหล้า ‎และเนื้อสัตว์มาให้อย่างเต็มที่
‎ไปกินให้หายเหนื่อยได้เลย
‎เอาล่ะ รีบไปดื่มกันเถิด
‎- ตามข้ามา ‎- ขอรับ
‎นายน้อย
‎ท่านรู้จักเด็กที่ชื่อมูด็อก
‎ซึ่งสอบคัดเลือกผ่านวันนี้ใช่ไหมเจ้าคะ
‎นางรับใช้ที่เข้าเส้นชัยมาเป็นคนสุดท้ายน่ะเจ้าค่ะ
‎(หนึ่งร้อยยี่สิบห้า)
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎ผ่าน
‎ข้ารู้จักมูด็อกดีเลยน่ะสิ
‎นางหมดสติเพราะอ่อนเพลีย ‎จึงถูกหามไปเซจุกวอนนี่
‎ข้าต้องนำกระเป๋าสัมภาระที่นางฝากไว้
‎ก่อนเข้าสนามสอบกับป้ายเข้าออกนี้ให้นาง
‎นางยังอยู่ที่เซจุกวอนหรือเปล่าเจ้าคะ
‎ส่งมาให้ข้าเถิด ข้าจะนำไปให้นางเอง
‎วันนี้เจ้าเหนื่อยมามากนะ
‎เอาล่ะ ทุกคนไปกันเถอะ
‎มูด็อก
‎เหตุผลที่ท่านมักจะหลงทางเวลาที่จิตใจว้าวุ่น
‎ก็เพราะท่านจดจ่ออยู่กับหลายสิ่งเจ้าค่ะ
‎เวลาที่เป็นแบบนั้น ‎ท่านจดจ่อแค่สิ่งเดียวก็พอเจ้าค่ะ
‎นักซู หนึ่งเดียวที่เจ้ามองเห็นก็คือจางอุกสินะ
‎นี่ ยุล
‎ข้าบังเอิญเห็นสัมภาระของมูด็อกเข้า
‎แล้วเจอของแปลกๆ อยู่ข้างในนี้ด้วย
‎นี่คือนกหวีดที่เจ้าชอบพกไว้ใช่ไหม
‎ที่เจ้าเอาไปทิ้งไว้ที่ดันฮยังกก
‎ใช่แล้ว ของข้าเอง
‎แล้วทำไมมันถึงอยู่กับมูด็อกได้ล่ะ
‎ท่านเห็นนายน้อยดังกูไหมเจ้าคะ
‎พวกเขาบอกว่าฝากสัมภาระ ‎และป้ายเข้าออกของข้าไว้กับเขา
‎เขาเอามาฝากไว้กับข้า
‎อ้อ
‎งั้นส่งมาให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ
‎เจ้าเก็บสิ่งนี้ที่ข้าทิ้งไว้ที่ดันฮยังกกมาหรือ
‎เจ้าค่ะ
‎ที่ข้าทำแบบนั้นก็เพราะว่า…
‎เจ้าคงทำเช่นนั้นเพราะหลงรักข้าสินะ
‎เจ้าบอกว่าหลงรักข้านี่
‎ถ้าเป็นแบบนั้นก็พอจะเป็นไปได้อยู่
‎เอาให้ข้าแค่สัมภาระเถิดเจ้าค่ะ
‎ข้าขอไม่รับนกหวีดไว้
‎ข้าบอกดังกูไปว่าข้าเป็นคนให้เจ้าเอง
‎ถ้าให้แล้วเอาคืน มันก็ตลกนี่นา
‎ทำไมถึงให้ข้าง่ายๆ ล่ะ
‎นายน้อยไม่เชื่อว่า ‎ข้าหลงรักนายน้อยนี่เจ้าคะ
‎งั้นก็ลองทำให้ข้าเชื่อหน่อยสิ
‎โธ่เอ๊ย ที่ผ่านมาข้าแค่ล้อพวกเขาเล่นๆ เอง
‎แต่กลับกลายเป็นว่ามูด็อกหลงรักยุลเข้าเต็มเปา
‎และดูจากที่ยุลให้สิ่งนั้นกับนางแล้ว
‎เขาก็น่าจะมีใจให้นางอยู่เหมือนกันนะ ว่าไหม
‎นางคงขอเขาเพราะอยากได้นกหวีดล่ะมั้ง
‎ถ้านางอยากได้อะไร
‎นางก็ประจบประแจงและโกหกคนได้ง่ายๆ
‎แล้วยุลก็เป็นคนรู้เรื่องที่มูด็อก ‎เข้าร่วมการสอบก่อนใครด้วยนะ
‎ยุลเป็นคนแก้โจทย์ข้อสอบให้มูด็อกทั้งหมดเลย
‎นางคงอยากสอบผ่าน
‎ก็เลยไปขอร้องยุลไว้ล่วงหน้าล่ะมั้ง
‎นางทำเพื่อสิ่งที่ต้องการได้หมดแหละ
‎โธ่ สิ่งสำคัญที่สุด
‎ข้าเห็นล่ะ ‎ว่าพวกเขาสองคนไปพบกันกะหนุงกะหนิง
‎อะไรนะ
‎"กะหนุงกะหนิง" หรือ
‎มูด็อกกับยุลไปพบกันสองต่อสองข้างนอกด้วยล่ะ
‎เจ้าคงไม่รู้เพราะถูกขังอยู่ในสำนักฝึกฝนสินะ
‎โถๆ
‎ข้าไม่รู้เลยน่ะสิ
‎ถ้าเป็นเรื่องจริงจะทำยังไงดี
‎ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน
‎นี่คือคำตอบของข้า
‎นางปฏิเสธข้าว่าเป็นยาพิษ ‎เพราะข้าตอบผิดนี่เอง
‎ไม่ใช่ "ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน"
‎แต่เป็น "มีแต่ข้าที่คิดถึงเจ้า" ต่างหาก
‎ข้า…
‎ข้าอยากดื่มยาพิษให้ตายไปเลยจริงๆ
‎ขายหน้าชะมัด
‎ข้าหลงรักท่านนะเจ้าคะ
‎ข้าสามารถบอกท่านได้เป็นร้อยเป็นพันครั้งเลย
‎ตัวข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เท่าไร
‎แต่ไม่จำเป็นต้องบอกความรู้สึก ‎กับคนที่ชอบจริงๆ เป็นร้อยเป็นพันครั้งหรอก
‎เพราะการพูดออกมาแค่ครั้งเดียวก็คงจะยากแล้ว
‎อันที่จริงนกหวีดนั่น
‎เป็นของเพื่อนที่ข้าไม่สามารถ ‎พูดคำนั้นแค่ครั้งเดียวออกไปได้
‎"ข้าชอบเจ้ามาก"
‎ข้าอยากบอกนางแบบนั้นมาเสมอ
‎ข้าก็อยากลองเป่าดูบ้าง
‎ขอมันให้ข้าได้ไหม
‎ในเมื่อเจ้าเข้ามาอยู่ในซงริมแล้ว ‎หลังจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยๆ
‎ถ้ามีเรื่องลำบากก็มาหาข้าได้นะ
‎ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎จางอุกอ่านตำราแห่งหัวใจได้แล้วสินะ
‎ท่านอาจารย์เป็นคนช่วยเขาใช่ไหม
‎ข้าคิดว่าท่านคงอยากรู้ผล จึงได้มาแจ้งขอรับ
‎บอกจินให้นำตำราเล่มนั้น ‎ไปให้สำนักจินโยวอนด้วย
‎มีก้างด้วย
‎ทำไมล่ะขอรับ
‎จางอุกโกรธที่ให้ทุกคนอ่านตำราแห่งหัวใจเล่มนั้น
‎พอมาคิดดูแล้ว ‎ท่านอาจารย์ซอกยองก็คงคิดเช่นนั้นเหมือนกัน
‎ท่านอาจารย์ดูจะเอ็นดูอุกมากเลยนะขอรับ
‎เขาเป็นเด็กที่พิเศษ ข้าจึงจับตามองดูเขาอยู่
‎เขาเป็นคนฉลาด
‎แต่พัคจินกลับเอาแต่บอกว่าจะขังอุกไว้ขอรับ
‎หินน้ำแข็งไม่ได้หลงเหลือ
‎อยู่ในที่สักแห่งของซงริมจริงๆ ใช่ไหมขอรับ
‎ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้น
‎เมื่อ 20 ปีก่อน
‎จางกัง หัวหน้าสำนักชอนบูกวัน ‎ได้ทำการแปรวิญญาณขอรับ
‎และเพราะการแปรวิญญาณนั้น
‎ทำให้เด็กที่ไม่ควรเกิดขึ้นมา ‎ได้ลืมตาขึ้นมาบนโลก
‎และเห็นว่าดวงดาวแห่งกษัตริย์ ‎ได้ปรากฏขึ้นในคืนนั้นด้วยขอรับ
‎เด็กคนนั้นคือจางอุกงั้นหรือ
‎ขอรับ
‎จอมเวทแห่งซงริมได้ปลดผนึกหินน้ำแข็ง ‎ให้ออกมาสู่โลกอีกครั้ง
‎และให้กำเนิดโอรสของกษัตริย์ ‎ด้วยการแปรวิญญาณขอรับ
‎และจินมูแห่งชอนบูกวัน ‎ก็ทราบความจริงนั้นด้วยขอรับ
‎หากหินน้ำแข็งตกไปอยู่ในมือพวกเขา
‎แล้วซงริมจะนำเหตุผลใดมาอ้าง
‎เพื่อนำมันมาจากพวกเขากันขอรับ
‎จินต้องปกป้องซงริม ‎เลยต้องซ่อนตัวจางอุกเอาไว้อย่างช่วยไม่ได้
‎ทำไมขอรับ
‎มีเหตุผลอะไรที่ข้าไม่รู้หรือเปล่าขอรับ
‎เจ้านี่มัน…
‎ข้าจะไปบอกอะไรกับคนที่ไม่มีความระมัดระวัง ‎และเหลาะแหละเช่นเจ้าได้
‎เจ้า…
‎จะซักออกไหมเนี่ย
‎เขา…
‎เขาโกรธยิ่งกว่าตอนที่ข้าบอกว่า
‎จะเลิกดื่มชาคนทีอีกแฮะ
‎เดี๋ยวนะ ผ้าพันคอนั่น ‎แม่บ้านคิมเป็นคนให้มานี่
‎ขออภัยขอรับ
‎เราจะต้องทำความสะอาดให้เสร็จ
‎ก่อนที่เหล่าจอมเวทจะเริ่มฝึกฝนในแต่ละวัน ‎เร่งมือด้วย
‎- ขอรับ ‎- เจ้าค่ะ
‎แล้วนายน้อยของข้าล่ะเจ้าคะ
‎- เขาไม่ได้มาด้วยหรือเจ้าคะ ‎- อ้อ
‎ข้าไปปลุกเขาแล้ว
‎แต่เขาบอกว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับ ‎เลยตื่นไม่ไหวน่ะ
‎ไม่ตื่นหรือเจ้าคะ ตั้งแต่วันแรกเลยหรือ
‎มูด็อก โชคดีนะ
‎นายน้อย
‎ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ
‎นายน้อย
‎ตื่นเดี๋ยวนี้นะ
‎ถ้าไม่ตื่น ข้าจะตีเจ้านะ
‎ตื่นขึ้นมา
‎เลิกทำให้รำคาญแล้วไปซะ ข้าจะนอนต่อ
‎เจ้าเป็นบ้าตั้งแต่วันแรกเลยหรือ ‎อยากตายหรือไง
‎ใช่ ข้าบ้าไปแล้ว อยากตายๆ ไปซะ
‎อะไรเนี่ย เจ้าเป็นอะไรของเจ้า
‎ข้าโดนยาพิษมาไง ‎นี่ก็เป็นหนึ่งในอาการของมัน
‎จางอุก เลิกงี่เง่าเรื่องพิษได้แล้ว
‎ข้าบอกว่าข้าเป็นยาถอนพิษใช่ไหม
‎เอ้านี่
‎ถอนพิษ
‎ขอโทษที
‎จางอุก
‎ได้ยินว่าเจ้าอ่านตำราแห่งหัวใจได้แล้วนี่ ‎สุดยอดเลยนะ
‎ของแค่นั้นเอง
‎เจ้ากำลังอ่านตำราเกี่ยวกับวิชาฮยอนกงอยู่นี่
‎วิชาฮยอนกงเป็นวิชาดาบที่ข้าชำนาญตั้งแต่เด็กๆ
‎ถ้าเจ้าบอกเคล็ดลับการอ่านตำราแห่งหัวใจกับข้า
‎ข้าก็จะสอนวิชาฮยอนกงให้
‎ไม่รู้สิ
‎ตกลงซะ บอกไปว่าจะทำ
‎คือว่านะ พอดีว่าข้าเพลียมาก
‎เจ้าไปถามวิธีอ่านตำราแห่งหัวใจ ‎จากท่านอาจารย์อีเถอะ
‎จางอุก
‎ข้าผ่านขั้นรยูซูมาได้ช่วงเดียวกับเจ้า
‎พวกเรามาประลองพลังกันดูสักครั้งดีไหม
‎แล้วข้าจะให้เจ้ายืมพรมไพลินแสนล้ำค่า
‎ที่เอาไว้ใช้ตอนฝึกฝนเอง
‎ถ้าเจ้าใช้มันตอนฝึกฝน ‎พลังจะเพิ่มถึงสองเท่าเลยนะ
‎พรมไพลินหรือ ‎มันหายากมากเลยนี่เจ้าคะ
‎นายน้อย ถือเป็นเรื่องดีเลยนะเจ้าคะ
‎พรมนั่นมันเย็นมากเลยไม่ใช่หรือ
‎พอดีช่วงนี้พลังความหนาวในตัวข้าหมุนเวียน
‎ข้าจึงไม่ต้องการ ‎ของอย่างพรมไพลินอะไรนั่นหรอก
‎เจ้าทำอะไร
‎อ้อ ช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ ‎เลยว่าจะนอนงีบหน่อย
‎คราวก่อนเจ้าพลาดโอกาส ‎ในการเรียนรู้วิชาฮยอนกงไป
‎เจ้าบ้าหรือเปล่า
‎เมื่อวานก็เช่นกัน พรมไพลินนั่นหายากขนาดไหน
‎แต่เจ้ากลับปฏิเสธบอกว่าหนาว
‎ถึงจะต้องแข็งตาย ‎เจ้าก็ควรจะฝึกฝนบนพรมนั่นสิ
‎ยัยคนเหี้ยม ‎ถ้าไม่พูดว่า "เจ้าบ้าไปแล้ว ไปตายซะเถอะ"
‎ก็ไม่มีอะไรจะคุยกับข้าแล้วล่ะสิ
‎ช่างเถอะ เอาอันนั้นมาให้ข้า
‎ทำอะไรน่ะ
‎จะนอนด้วยกันหรือ มันแคบนะ
‎ถ้าเจ้าจะนอน แน่จริงก็โยนข้าออกไปสิ
‎หลีกไป
‎โยนข้าไปสิ
‎ข้าจะโยนเจ้าเพื่ออะไร วิธีอื่นก็มี
‎บ้าเอ๊ย
‎ข้าโดนหญิงนางหนึ่งบอกว่า
‎ข้าโดนยาพิษเพราะบอกนางไปว่าคิดถึง ‎เลยตกใจมากจนล้มหมอนนอนเสื่อ
‎ท่านอาจารย์ก็ปล่อยข้า ‎ไม่ต้องมารบเร้าสักพักเถอะ
‎เจ้าอยากเห็นข้าอกแตกตายในช่วงสักพักที่ว่านี่
‎ข้าบอกไปแล้วใช่ไหม ‎ว่าจะไม่มีใครตายคนเดียว
‎นี่ ถ้าข้าทุกข์ทรมาน ‎อย่างน้อยเจ้าก็ควรจะหงุดหงิดบ้างสิ
‎ช่วงนี้ข้าถึงขั้นชักกระตุก ‎ระหว่างนอนหลับด้วยนะ
‎สักพักที่ว่าคือนานแค่ไหน
‎ไม่รู้สิ
‎ทำไม อึดอัดจนอกจะแตกหรือ
‎งั้นข้าก็คงนอนหลับสนิทเลยล่ะ
‎นายน้อยของข้าเอาแต่นอนทิ้งตัวทั้งวันเลยเจ้าค่ะ
‎อย่างน้อยท่านก็ทุบตีเขา ‎ให้ลุกขึ้นมาฝึกฝนหน่อยสิเจ้าคะ
‎จอมเวทแห่งจองจินกักจะทำการฝึกฝนด้วยตนเอง
‎ความรวดเร็วในการพัฒนาพลังก็ขึ้นอยู่กับ ‎ศักยภาพและความพยายามของแต่ละคน
‎ตราบใดที่เขายังรักษากฎระเบียบ ‎ข้าก็จะไม่เข้าไปยุ่ง
‎แต่ว่า…
‎เจ้าไม่ต้องห่วงเขามากหรอก ‎เขาลงมานั่นแล้ว
‎อ้อ
‎ข้ารู้สึกปวดหัวมากขอรับ
‎ข้าขอกลับบ้าน
‎ไปแช่น้ำและพักผ่อนสักพัก ‎แล้วจะกลับมานะขอรับ
‎นายน้อยไม่ทันได้ทำอะไรเลย ‎แล้วทำไมถึงปวดหัวเจ้าคะ
‎แล้วก็กลับบ้านตามอำเภอใจไม่ได้นี่ ‎มันถือเป็นการฝ่าฝืนกฎ
‎ใช่ไหมเจ้าคะ
‎จางอุกได้รับข้อยกเว้น ‎ท่านผู้นำได้อนุญาตแล้ว
‎ทำไมมีแต่นายน้อยที่ได้ยกเว้นล่ะ
‎มูด็อก เจ้าคงไม่รู้อะไร ‎เพราะมัวแต่ไปเที่ยวเล่นข้างนอก
‎แต่ตอนที่ข้าถูกขังอยู่ในนี้ ‎ข้าได้ทำข้อต่อรองกับท่านผู้นำไว้
‎เดี๋ยวข้ากลับมานะขอรับ
‎ข้าจะตามนายน้อยไปด้วยเจ้าค่ะ
‎ถ้าเจ้าตามเขาไป เจ้าจะถูกไล่ออกทันทีนะ
‎กว่าเจ้าจะเข้ามาทำงานที่นี่ได้ก็ยากเย็น ‎หากถูกไล่ออกก็ไม่เป็นไรหรือ
‎ให้ตายเถอะ
‎จางอุกกลับบ้านไปขอรับ
‎ปล่อยเขาทำแบบนั้นได้จริงหรือขอรับ
‎ให้อุกทำทุกอย่างที่เขาอยากทำ
‎ปล่อยให้เขาขี้เกียจต่อไป
‎ท่านผู้นำ
‎ท่านผู้อำนวยการขอให้ท่านรออีกสักครู่เจ้าค่ะ
‎นางมีแขกคนอื่นอยู่งั้นหรือ
‎ระหว่างเข้ามา ‎ข้าเห็นคนรับใช้จากชอนบูกวันขอรับ
‎หรือว่ารองหัวหน้าสำนักจินมู ‎จะมาที่นี่หรือเปล่าขอรับ
‎เขาไม่ได้สนิทสนม ‎จนไปมาหาสู่กับท่านผู้อำนวยการจินโยวอนนะ
‎แต่เผื่อไว้ เจ้าไปตรวจสอบดูหน่อย ‎ว่าคนที่ออกไปจากที่นี่คือใคร
‎ถ้าเป็นความต้องการของท่านอาจารย์อี
‎ข้าจะเก็บรักษาตำราแห่งหัวใจเล่มนี้ ‎ที่สำนักจินโยวอนอย่างดีเจ้าค่ะ
‎ท่านมีแขกก่อนหน้าข้าหรือขอรับ
‎ญาติห่างๆ เจ้าค่ะ
‎ท่านตัดสินใจว่าจะให้คุณหนูจินโชยอน ‎เป็นผู้สืบทอดของจินโยวอนแล้วหรือยังขอรับ
‎ยังไม่ตัดสินใจหรอกเจ้าค่ะ
‎เพราะลูกสาวคนโตของข้า ‎อาจจะยังมีชีวิตรอดก็ได้
‎อุบัติเหตุนั้นเกิดขึ้นมาสิบปีแล้วสินะขอรับ
‎นางอาจจะมองไม่เห็น
‎แต่นางก็รับรู้ได้ถึงพลัง ‎และควบคุมของต้องมนตร์ได้อย่างเก่งกาจ
‎นางเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดจริงๆ
‎นางไม่เหมือนคนอื่นๆ
‎นางเป็นเด็กพิเศษ ‎ที่ข้าตั้งท้องถึง 13 เดือนเจ้าค่ะ
‎นางลืมตาขึ้นมาบนโลก ‎ในวันที่ท่านหัวหน้าสำนักจางกังดูฤกษ์จากฟากฟ้า
‎ให้เป็นพิเศษเจ้าค่ะ
‎ท่านคลอดนางตรงกับวันมงคล ‎ที่จางกังดูให้หรือขอรับ
‎คนเราสามารถ
‎คลอดเด็กออกมา ‎ในวันและเวลาที่ต้องการได้ด้วยหรือขอรับ
‎มันแค่ตรงกันโดยบังเอิญเจ้าค่ะ
‎ข้าอยากเชิญท่านอาจารย์อี ‎มาที่สำนักจินโยวอนสักครั้ง
‎ฝากบอกเขาด้วยนะเจ้าคะ
‎ขอรับ
‎ข้าอุ้มท้องมาเป็นเวลากว่า 13 เดือน
‎ข้าไม่สามารถปล่อยเด็กคนนี้ไปแบบนี้ได้เจ้าค่ะ
‎ข้าได้ยินว่าพลังของหินน้ำแข็ง
‎สามารถเรียกวิญญาณที่ตายไปแล้ว ‎ให้กลับคืนมาได้ใช่ไหมเจ้าคะ
‎ท่านหัวหน้าสำนัก
‎โปรดช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎ข้าต้องทำอะไรลงไป ‎เพื่อไม่ให้สูญเสียเด็กคนนี้
‎ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ
‎ไม่ว่าแม่คนนี้จะต้องทำอย่างไร
‎ข้าก็จะตามหาเจ้าให้ได้
‎- ได้ตรวจสอบไหมว่าแขกคนก่อนหน้าเป็นใคร ‎- ขอรับ
‎เป็นรองหัวหน้าสำนักจินมูตามคาดขอรับ
‎ผู้อำนวยการแห่งจินโยวอนยอมรับจินมู
‎เป็นคนในครอบครัว ‎และให้เขาไปมาหาสู่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‎เขากลับออกไปทางประตูหลังเงียบๆ ขอรับ
‎พวกเขาคงทำข้อตกลงบางอย่าง ‎ที่ไม่อยากให้ข้ารู้สินะ
‎จินมู เจ้าคนเจ้าเล่ห์เหมือนงูพิษนั่น
‎ใช้เหยื่อล่ออะไร ‎เพื่อให้เข้าออกจินโยวอนได้กันนะ
‎พวกเจ้าไม่มีทางรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ‎เพราะตาของพวกเจ้ามองไม่เห็น
‎นับแต่นี้ หากพวกเจ้าทำตามที่สั่ง ‎และไม่ส่งเสียงใดๆ
‎เราจะไว้ชีวิตพวกเจ้า
‎ห้ามส่งเสียงใดๆ ทั้งนั้น
‎ลุกขึ้นมา
‎นั่งลง
‎เหลือไว้แค่ไหนั้น ส่วนที่เหลือปล่อยไปได้
‎พวกเขากำลังตามหาคนในรูปวาดนั้น
‎นางคงเป็นคนตาบอดสินะ
‎เขาบอกว่าจะปล่อยไป แต่ทำไมถึงไม่ขยับเลยล่ะ
‎เจ้ามองเห็นสินะ
‎ข้าอุตส่าห์คิดว่าเจอเด็กที่เหมาะสมแล้ว ‎ช่างน่าเสียดายจริงๆ
‎สังหารนางซะ
‎ข้าทำได้เจ้าค่ะ
‎ข้าสามารถเป็นเด็กที่อยู่ในรูปวาดนั้นได้เจ้าค่ะ
‎ไว้ชีวิตข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎ท่านบอกว่าข้าเหมาะสมมิใช่หรือเจ้าคะ
‎ถ้าหากจำเป็นต้องตาบอด
‎ตั้งแต่บัดนี้ไป ข้าก็จะเป็นคนตาบอดเจ้าค่ะ
‎เจ้าหัวไวดีนะ ลุกขึ้นมาซิ
‎เจ้าสามารถมองไม่เห็นได้งั้นหรือ
‎ดวงตาข้ามองไม่เห็นเจ้าค่ะ
‎งั้นก็มาลองดูกัน ‎ว่าเจ้ามองไม่เห็นจริงหรือเปล่า
‎ดูเหมือนข้าจะเจอเด็กที่เหมาะสมแล้วจริงๆ
‎ข้าเลือกเจ้า
‎จากนี้เจ้าจะเป็นจินบูยอน ‎ลูกสาวที่หายสาบสูญไปของจินโยวอน
‎เจ้าค่ะ
‎ข้าคือจินบูยอนเจ้าค่ะ
‎จางอุกกำลังหยุดอีกครั้ง
‎ครั้งนี้ข้าควรผลักเขา ‎ไปยืนอยู่ที่ขอบหน้าผาไหนดีนะ
‎เจ้าได้ทำงานหนักเพราะข้าเลยสินะ
‎เพคะ
‎ต้องขอบคุณพระองค์ ‎ทำให้หม่อมฉันต้องกวาดลานอีกหนเพคะ
‎เจ้าไม่พอใจหรือ
‎งั้นข้าจะทำให้เจ้าออกไปเอง
‎เจ้าทุจริตการสอบเข้ามา
‎ถ้าข้าเปิดปากเมื่อไหร่ เจ้าก็โดนไล่ออกทันที
‎หม่อมฉันทำผิดสมควรตายเพคะ
‎ใบไม้แห้งที่พระองค์โปรยลงมา ‎หม่อมฉันจะกวาดด้วยสำนึกในพระกรุณาธิคุณ
‎เชิญเสด็จย่างกรายได้ตามสบายเลยเพคะ
‎สิ่งที่เจ้าควรขอบคุณข้า
‎ไม่ใช่ใบไม้แห้ง ‎แต่เป็นกระดาษคำตอบที่ข้ามอบให้หรือเปล่า
‎พระองค์ไม่ได้จะมาแกล้งหม่อมฉัน ‎แต่ต้องการคำขอบคุณสินะเพคะ
‎โธ่ อึมูด็อกผู้นี้ช่างไม่มีไหวพริบเลยจริงๆ
‎เป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้นเพคะ
‎เจ้าต้องขอบคุณอยู่แล้วสิ ‎เพราะข้าแก้โจทย์ให้เจ้าด้วยตัวเองเลย
‎เจ้ารู้มาก่อนบ้างไหม ‎ว่าต้องซักผ้าเปื้อนน้ำหมึกยังไง
‎องค์รัชทายาท ‎ทรงเป็นผู้แก้โจทย์ข้อนั้นหรือเพคะ
‎ใช่แล้ว ข้าเป็นถึงองค์รัชทายาท
‎แต่กลับได้มารู้ว่าต้องใช้เมล็ดข้าว ‎ซักผ้าเปื้อนน้ำหมึกเฉยเลย
‎ข้าถึงขั้นลองลงมือทำด้วยตัวเองด้วย ‎แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ
‎หมดคำจะพูดเลย
‎เป็นพระคุณสำหรับหม่อมฉันมากเพคะ
‎แล้วยังไง
‎มีความสุขไหมล่ะ ได้ทำงานใกล้เจ้านาย
‎เห็นว่าจางอุกอ่านตำราแห่งหัวใจได้นี่
‎เพคะ
‎เขาทำสถิติเป็นจอมเวทของจองจินกัก ‎ที่อ่านได้ภายในเวลาเร็วที่สุดเลยเพคะ
‎เขาจะอ่านมันได้ด้วยความสามารถจริงๆ หรือ
‎คงบังเอิญโชคดีอ่านมันได้ต่างหาก
‎แต่ถึงอย่างนั้น นายน้อยของหม่อมฉัน ‎ก็เอาชนะพระองค์ได้นะเพคะ
‎เฮอะ
‎ข้าเคยประลองกับจางอุกมา ‎เพราะงั้นข้ารู้ความสามารถของเขาดี
‎วิชาดาบก็อ่อนหัด แถมพลังก็อ่อนแอ
‎เขาแค่บังเอิญเอาชนะข้าได้เพราะใช้วิชาทันซู ‎อย่างคาดไม่ถึง ไม่ใช่เพราะความสามารถ
‎เขาประเมินได้ถูกต้องจริงๆ
‎เขาถึงได้เข้ามาอยู่ในจองจินกัก ‎เพื่อฝึกฝนความสามารถให้เก่งขึ้นไงเพคะ
‎พูดตามตรง เขาอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้ามาเป็น ‎จอมเวทของจองจินกักด้วยซ้ำ
‎ถ้าเขาสามารถเอาชนะ ‎ใครสักคนในที่แห่งนี้ได้สักครั้ง
‎งั้นข้าก็จะยอมรับให้
‎ใช่แล้ว การใช้องค์รัชทายาท ‎ก็เป็นวิธีที่ไม่เลวเช่นกัน
‎องค์รัชทายาท
‎ถ้าอย่างนั้นทรงเดิมพันกับหม่อมฉันดีไหมเพคะ
‎เดิมพันหรือ
‎ข้าจะได้อะไรจากการเดิมพันกับเจ้ากัน
‎หม่อมฉันจะวางเดิมพัน ‎ด้วยสิ่งของที่ล้ำค่าที่สุดของหม่อมฉันเพคะ
‎งั้นข้าเลือกก่อนนะ
‎ข้าเลือกสีแดง เจ้าเอาสีน้ำเงินไป
‎รอข้าก่อนนะ ข้าจะไปหาที่นั่นเอง
‎ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน
‎นี่คือคำตอบของข้า
‎- นายน้อย ‎- อือ
‎ขนมยักกวาที่นายน้อยชอบเจ้าค่ะ
‎จะอยู่ทานมื้อเย็นก่อนใช่ไหมเจ้าคะ
‎ไม่หรอก ข้าจะอยู่ที่นี่สักสองสามวันเลยล่ะ
‎- ทำแบบนั้นได้หรือเจ้าคะ ‎- ก็บอกว่าท่านผู้นำอนุญาตแล้วไง
‎เขายกเว้นให้ข้าทุกอย่าง
‎ก็จริงแหละ
‎ท่านเป็นอัจฉริยะที่อ่านตำราแห่งหัวใจได้ ‎ภายในเวลาไม่กี่วัน
‎จะให้ท่านใช้กฎระเบียบเดียวกัน ‎กับจอมเวททั่วๆ ไปไม่ได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ
‎เจ้ามีความสุขที่ข้าทำได้ดีหรือ
‎ไม่ใช่แค่มีความสุขนะเจ้าคะ
‎ข้าภูมิใจจนไหล่ยกขึ้นมาเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ
‎โธ่ แม่บ้านคิมของเรา
‎ที่ผ่านมาไหล่ของเจ้าต้องห่อเหี่ยวเพราะข้า ‎ตอนนี้เจ้าเดินอกผายไหล่ผึ่งได้เลย
‎ไหล่ยกขึ้นมาขนาดนั้นต้องตัดชุดใหม่เลยไหม
‎โธ่เอ๊ย
‎ตอนนี้ถึงไม่สวมใส่อะไร ข้าก็ไม่รู้สึกหนาว ‎ถึงไม่ได้กินอะไรก็อิ่มเจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนี้ทุกคนต่างก็มาพูดกับข้า
‎ว่า "สมแล้วที่เขาเป็นสายเลือด ‎ของตระกูลจาง" เจ้าค่ะ
‎งั้นหรือ
‎ผู้คนเรียกท่านหัวหน้าสำนักจางกังว่าอัจฉริยะ
‎แล้วทุกคนก็ต่างชมว่านายน้อยเก่ง ‎ถอดแบบพ่อมาไม่มีผิดด้วยเจ้าค่ะ
‎ก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งพูดกันว่า ‎ข้าไม่เหมือนเขาเอง
‎ยิ่งนายน้อยทำได้ดีเท่าไร
‎ผู้คนก็จะพูดเสียๆ หายๆ ‎กับนายน้อยเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ
‎แล้วถ้าข้าทำได้ไม่ดี ‎ก็จะกลับมาลือว่าข้าไม่ใช่ลูกเขาอีกสินะ
‎ไม่ใช่แบบนั้น…
‎ถ้าพวกเขาบอกว่าข้าไม่ใช่ลูกชายเขา ‎ก็ปล่อยพวกเขาพูดไปเถอะ
‎ตอนนี้ข้าไม่สนเรื่องพวกนั้นแล้ว
‎ได้สิเจ้าคะ ‎ตอนนี้พวกเราอย่าสนใจมันเลยนะเจ้าคะ
‎อันที่จริง ที่นายน้อยทำได้ดี ‎ก็เพราะนายน้อยเก่งเองต่างหาก
‎ท่านพ่อไม่ได้เกี่ยวสักหน่อย
‎ว่ากันตามตรง เขาเคยทำอะไรให้ท่านบ้างล่ะ
‎แล้วพูดกันจริงๆ ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะ
‎ข้าเลี้ยงท่านมาอย่างดีต่างหาก
‎สำหรับข้า ไม่ว่าท่านจะเก่งหรือไม่เก่ง
‎ท่านก็เป็นนายน้อยของข้าเสมอเจ้าค่ะ
‎งั้นหรือ
‎ถ้างั้นข้ากลับไปเที่ยวเล่นกินนอน ‎เหมือนเมื่อก่อนได้ไหม
‎ถ้าต้องการ ก็ย่อมทำเช่นนั้นได้
‎แต่นายน้อยไม่ชอบแบบนั้นมิใช่หรือเจ้าคะ
‎เทียบกับเมื่อก่อน ตอนที่ท่าน ‎เอาแต่อยู่บ้านอย่างสุขสบาย
‎ตอนที่ท่านกลับมาบ้าน ‎หลังไปลำบากที่ดันฮยังกก
‎ท่านดูมีความสุขมากกว่าเสียอีก
‎เพราะงั้นข้าจึงห้ามท่านไม่ได้ ‎แม้มันจะดูอันตรายเจ้าค่ะ
‎ข้าน่ะ
‎อยากให้นายน้อย ‎ทำทุกอย่างที่ปรารถนาสำเร็จนะเจ้าคะ
‎ได้สิ
‎ข้าต้องกลับไปแล้ว
‎จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ
‎อือ ถ้าเจ้าฟาดหลังข้าแล้วไล่กลับไป ‎ข้าก็คงไม่ไปหรอก
‎แต่เจ้าพูดถึงขนาดนั้น ‎ข้าก็ต้องกลับไปศึกษาต่อสิ
‎ข้าต้องทำให้แม่บ้านคิมของข้าภูมิใจหน่อยสิ
‎แล้วที่บอกว่าปวดหัว ‎ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วหรือเจ้าคะ
‎อือ
‎ไม่ว่าจะฝึกม้าหรือคน
‎ก็ต้องให้ทั้งแครอทและฟาดแส้สลับกันไป
‎แต่เมื่อไม่นานมานี้ ข้าโดนฟาดแรงไปหน่อยน่ะ
‎ใครมันบังอาจมาเฆี่ยนตีนายน้อยของข้ากันเจ้าคะ
‎ไม่ต้องห่วงหรอก ‎คิดว่าข้าจะยอมถูกกระทำอย่างเดียวหรือ
‎เจ้าไปห่อขนมให้ข้าเถอะ
‎ขอขนมยักกวาเยอะๆ
‎- น่าสนุกดีนะเนี่ย ‎- เจ้าแน่ใจหรือ
‎จางอุก
‎ในที่สุดก็กลับมาแล้วหรือ
‎อือ
‎แต่ทำไมเหมือนทุกคนกำลังรอข้าอยู่เลยล่ะ
‎มีข่าวลือแพร่ไปหรือ ‎ว่าขนมยักกวาของบ้านข้าอร่อย
‎เจ้าลองไปที่สำนักฝึกฝนสิ ‎มีเรื่องสนุกรออยู่
‎- เจ้ารอข้าอยู่งั้นหรือ ‎- ใช่แล้ว
‎ข้าคือคนที่จะประลองกับเจ้าเป็นคนแรก
‎ว่าไงนะ
‎มาประลองวิชาดาบกับข้านะ
‎ถ้าเจ้าปฏิเสธจะถือว่าเจ้าแพ้
‎อยู่ๆ มาประลองอะไรกัน
‎ก่อนอื่นถือดาบก่อนเถอะเจ้าค่ะ
‎จางอุกแพ้แล้ว
‎กูฮโยที่เอาชนะจางอุกได้ ‎จงมารับคางคกทองคำตัวแรกไปซะ
‎นี่มันเรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้ากำลังทำการเดิมพันอยู่
‎กระหม่อมไม่เคยเสนอเดิมพันอะไร ‎กับองค์รัชทายาทนะ
‎ข้าไม่ได้เดิมพันกับเจ้า ‎แต่เป็นมูด็อก นางรับใช้ของเจ้า
‎ข้าบอกนางไปว่าเจ้าไม่มีทางประลองชนะ
‎จอมเวทคนใดในจองจินกักได้
‎แล้วนางรับใช้ของเจ้าก็ยืนกรานว่า ‎อย่างน้อยเจ้าก็เอาชนะได้สักคนในสิบคน
‎อ๋อ มูด็อกพูดแบบนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าจะให้โอกาสเจ้าสิบครั้ง ‎ในการประลองวันละหนึ่งหน
‎ถ้าเจ้าไม่สามารถเอาชนะได้สักคน
‎นางก็ตกลงกับข้าว่า ‎จะให้สิ่งของที่มีราคาแพงที่สุดกับข้า
‎"สิ่งของราคาแพง" หรือ
‎เจ้ามีสิ่งของราคาแพงที่ไหนกัน
‎มีของที่นายน้อยให้มาไงเจ้าคะ
‎นี่คือสิ่งที่นางนำมาวางเดิมพัน
‎มันดูเป็นหยกที่ล้ำค่ามากๆ ‎ข้าก็อยากได้ขึ้นมาเหมือนกัน
‎ข้าจึงได้วางเดิมพันคางคกทองคำ
‎เป็นของรางวัลให้กับผู้ที่เอาชนะเจ้าได้
‎หากเจ้าเอาชนะใครสักคนไม่ได้ ‎จนกระทั่งคางคกทองคำพวกนั้นหมดไป
‎สิ่งนี้ก็จะเป็นของข้า
‎กระหม่อมไม่คิดที่จะเดิมพันเช่นนี้ ‎กับองค์รัชทายาท
‎ข้าไม่ได้เดิมพันกับเจ้า ‎แต่เดิมพันกับนางต่างหาก
‎ถ้าเจ้ายอมแพ้
‎จะถือว่าเจ้าเอาชนะไม่ได้สักครั้ง ‎และนางก็จะแพ้การเดิมพัน
‎แล้วสิ่งนี้ก็จะเป็นของข้า
‎นายน้อย
‎นั่นเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ‎ที่ข้าเคยครอบครองมาเจ้าค่ะ
‎ช่วยเอาชนะให้ได้สักครั้ง ‎และนำมันกลับมาคืนให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎โห
‎เจ้าได้ทองคำมาจริงๆ ด้วยแฮะ
‎แน่นอนสิ ‎เจ้าจางอุกนั่นรู้แค่วิธีอ่านตำราแห่งหัวใจเท่านั้น
‎- แต่วิชาดาบไม่ได้เรื่องเลยล่ะ ‎- มีเรื่องอะไรหรือ
‎องค์รัชทายาทกับมูด็อกเอาอุกมาเดิมพัน
‎เพราะองค์รัชทายาทเอาคางคกทองคำ ‎มาวางเดิมพัน ทำให้ทุกคนต่างก็อยากประลอง
‎พวกคนที่แข็งแกร่งที่สุด ‎ต่างก็มาต่อแถวเพื่อประลองกับอุกเลยล่ะ
‎วางลงเลย
‎องค์รัชทายาททรงเย้ยหยันว่า ‎ความสามารถเจ้าไม่ได้เรื่อง
‎ในฐานะอาจารย์ของเจ้า ข้าจึงทนไม่ได้
‎ไม่ต้องมาโกหกเลย คิดว่าข้าไม่รู้จักเจ้าหรือ
‎คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเดิมพันเช่นนั้น
‎เพื่อบังคับให้ข้าฝึก ‎เพราะช่วงนี้ข้าเอาแต่ขี้เกียจ
‎เจ้าพูดถูก
‎ไม่ว่าเจ้าจะอยากหรือไม่ ‎แต่เจ้าก็ต้องทำการประลองกับจอมเวททั้งสิบคน
‎การประลองครั้งแรกในวันนี้ ‎ทำข้าผิดหวังอย่างมาก
‎เจ้าเคลื่อนไหวดาบช้า แถมฝีเท้ายังหนักอีก
‎- จอมเวทที่จะมาประลองพรุ่งนี้คือจอมเวท… ‎- ข้าไม่ทำ
‎แม้จะแพ้ ‎แต่เจ้าก็จดจำวิชาที่เห็นเพียงครั้งเดียวได้
‎เจ้าจะต้องเรียนรู้ได้แน่ๆ
‎- ข้าบอกว่าไม่ทำไง ‎- ขณะที่ต่อสู้กับจอมเวทสิบคน
‎เจ้าก็สามารถเรียนรู้วิชาเวททั้งสิบวิชาได้
‎- มูด็อก ‎- นายน้อย
‎ถ้าพรุ่งนี้เจ้าอยากกลับไปแช่น้ำที่บ้านอีกก็ไปซะ
‎แต่เจ้าจะนำหยกนั้นกลับคืนมาไม่ได้
‎ก็ได้
‎เอาเป็นว่าเจ้าทำการเดิมพันบ้าๆ นั่นไป
‎แต่ว่า…
‎เจ้าเอาสิ่งนั้นมาวางเดิมพันได้ยังไง
‎เจ้าก็รู้นี่
‎ข้าต้องใช้มันมาวางเดิมพัน ‎เจ้าถึงจะสู้สุดใจและเอาชนะมาให้ได้
‎จุดอ่อนของข้าที่เจ้าจับได้
‎จากคำพูดที่ข้าบอกว่าคิดถึงเจ้าในวันนั้น ‎คือแบบนี้หรือ
‎ใช่แล้ว
‎แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะเกลียดข้าแทบตาย
‎แต่เจ้าคงไม่ยอมให้ใครมาแย่งสิ่งที่แบ่งปันกับข้า
‎เพราะแบบนี้เจ้าถึงบอกว่าข้าโดนยาพิษสินะ
‎ถ้าเจ้านำมันกลับคืนมาได้ ข้าจะยิ้มกว้างให้เจ้า
‎ราวกับยาถอนพิษ
‎จางอุก
‎จงนำมันกลับมาให้ข้าให้ได้
‎เพราะมันเป็นสิ่งของล้ำค่าที่สุด
‎เท่าที่ข้าเคยได้รับมาในชีวิต
‎มันเป็นของล้ำค่าของเจ้าจริงไหม
‎ไม่ใช่…
‎ไม่ใช่แค่ว่าเพราะมันแพงหรือ
‎ข้าจะนำมันกลับคืนมาจากองค์รัชทายาทให้ได้
‎ถ้าให้ข้าแบ่งปันมันกับองค์รัชทายาทก็น่าขันนี่
‎แต่จริงๆ แบ่งปันมันกับเจ้าก็น่าขันเช่นกัน
‎กระหม่อมได้ยินว่าพระองค์เสด็จไป ‎สำนักหมอเซจุกวอนในซงริมบ่อยๆ
‎พระองค์ทรงต้องการแต่งตั้ง ‎ท่านหมอฮอยอมเป็นอาจารย์
‎และถ่ายทอดวิชาจากเขาหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎พูดอะไรเนี่ย
‎ข้ามีท่านเป็นอาจารย์ของข้าอยู่นะ
‎ข้าแค่ไปรักษาเฉยๆ
‎ไปสูดอากาศด้วย ‎แล้วไปที่นั่นก็มีเรื่องสนุกด้วย
‎ดูเหมือนจะโปรดที่ได้คบค้า ‎กับจอมเวทแห่งซงริมนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าได้เจอลูกพี่ลูกน้องอย่างยุลด้วย
‎พัคดังกู เขาก็นิสัยดีเหมือนกันนะ
‎ส่วนจางอุก ข้าไม่สบอารมณ์กับเขา ‎จนอยากสั่งสอนเขาสักหน่อยแต่ไม่ง่ายเลย
‎เขาดูหยิ่งผยองเพราะอ่านตำราแห่งหัวใจได้
‎วันนี้ข้าก็เลยทำให้เขารู้สถานะตัวเองไป
‎ตอนนี้เขาพ่ายแพ้ให้กับจอมเวท ‎ที่เพิ่งผ่านขั้นรยูซูมาได้
‎ผู้คนจึงรู้ความสามารถที่แท้จริงของเขาแล้ว
‎คงไม่มีใครยกย่องเขาแล้วล่ะ
‎นั่นเป็นหยกอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าต้องแลกกับคางคกทองคำถึงสิบตัวเลย
‎- มันเป็นของล้ำค่าหรือ ‎- มันเป็นหยกสีน้ำเงินที่บรรจุพลังหยิน
‎แล้วอีกชิ้นอยู่ไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎"อีกชิ้น" หรือ
‎มันเป็นหยกคู่ที่บรรจุพลังตรงข้ามกันพ่ะย่ะค่ะ
‎หากมีหยกสีน้ำเงิน ก็ต้องมีหยกสีแดง
‎พวกมันต้องอยู่คู่กันจึงจะมีค่าพ่ะย่ะค่ะ
‎แปลว่ามันมีคู่ของมันงั้นหรือ
‎ขันทีโอ
‎ปกติแล้วถ้าแบ่งของที่เป็นคู่กัน ‎จะเป็นอะไรกันงั้นหรือ
‎หากไม่ใช่สามีภรรยา ก็คนรักพ่ะย่ะค่ะ
‎บ้าเอ๊ย
‎ทรงไม่ปลื้มหยกนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ
‎อือ มันกวนใจข้าเหลือเกิน ไม่ชอบมันสุดๆ
‎เจ้านำมันไปทำลายทิ้งซะ
‎ทรงยังทำเช่นนั้นไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
‎จางอุกอาจมารับมันกลับคืนไปก็ได้
‎ถ้าเจ้าหมอนั่นนำมันกลับคืนไป
‎มันก็จะกลับไปเป็นคู่อีกน่ะสิ
‎โธ่เว้ย
‎- ท่านอาจารย์อี ‎- ขอรับ…
‎ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ
‎ข้าสวมชุดใยป่านตลอดทั้งสี่ฤดู ‎แต่ก็ไม่เคยรู้สึกหนาวเลย
‎แต่ทว่า…
‎พอข้าได้พันผ้าพันคอนี้
‎ข้าก็รู้ตัวว่าที่ผ่านมาข้ารู้สึกหนาว
‎นั่นอะไรน่ะ
‎อะไรหรือ…
‎ตายจริง
‎ข้าเห็นดอกไม้ทั้งสี่ฤดู ‎แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันงดงาม
‎แต่ครั้งนี้พอข้าเห็นดอกไม้พวกนี้ ‎ข้าก็อยากนำมันมาให้เจ้าเห็น
‎สวยจังเลย
‎ท่านนำมาให้ข้าหรือเจ้าคะ
‎หนังสือพวกนี้…
‎หนังสือนี่ดีจริงๆ
‎เป็นหนังสือที่ดีมากเลย
‎แม่บ้านคิม…
‎นางป่วยตรงไหนหรือเปล่า
‎ข้าเห็นว่าช่วงนี้นางไม่ไปที่ซงริมเลย
‎เมื่อวานนางก็ไปมานะขอรับ
‎นางไปหานายน้อยบ่อยๆ ขอรับ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎นางไม่แวะไปหาข้าแค่คนเดียวสินะ
‎พอดีตอนนี้นางมีแขกมาพบน่ะขอรับ
‎แขกหรือ ใครงั้นหรือ
‎ข้าก็ไม่รู้จักเขาเท่าไร แต่เขาเป็นชายหนุ่มขอรับ
‎ชายหนุ่มงั้นหรือ
‎ไม่น่ามีชายหนุ่มคนไหนมาหาแม่บ้านคิมได้นะ
‎อ้าว แม่บ้านคิม
‎สวัสดีเจ้าค่ะ
‎วัชพืชพวกนี้คืออะไรหรือ
‎ดอกไม้ต่างหากเจ้าค่ะ ดอกไม้
‎- มาเรียกว่าวัชพืชได้ยังไง ‎- แม่บ้านคิม
‎ท่านโกรธที่วันนั้นข้าต่อว่าท่านแรงไปหน่อย
‎จึงไม่แวะมาหาข้าหรือขอรับ
‎ข้ากลับไม่รู้ว่าเป็นเช่นนั้น นึกว่าท่านป่วย
‎เลยได้มาเสียเที่ยวเช่นนี้ไง
‎ท่านจะมาเสียเที่ยวทำไมกันเจ้าคะ
‎ท่านเป็นคนพูดเองว่าจะเลิกมาที่นี่
‎ข้าพูดแบบนั้นเมื่อไหร่กัน
‎ท่านเกรี้ยวกราดเองคนเดียวต่างหาก
‎แต่ถึงอย่างไร
‎ก็ค่อยยังชั่วที่ท่านไม่ป่วยนะ
‎ถ้าท่านเป็นห่วง กลัวว่าข้าจะป่วย
‎อย่างน้อยก็น่าจะเด็ดวัชพืชพวกนี้มาให้ข้าหน่อยสิ
‎ท่านต้องการวัชพืชหรือ
‎ข้าจะไปเด็ดมาให้เอง
‎แม้ว่าข้าจะไม่ได้ต้องการ
‎แต่สิ่งที่ข้าอยากได้ไม่ใช่วัชพืช ‎แต่เป็นดอกไม้ต่างหากเจ้าค่ะ ดอกไม้
‎ข้าอยากให้ท่านแสดงความรู้สึก
‎ว่าท่านกำลังใส่ใจข้าแค่ไหน
‎โดยการมอบสิ่งของที่สวยงามเจ้าค่ะ
‎ข้ามีแขกอยู่ ท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ
‎แม่บ้านคิม
‎คือ…
‎ครั้งหน้าหากท่านแวะไปเยี่ยมอุก
‎ก็แวะไปหาข้าด้วยนะ
‎คือ เอ่อ…
‎นางไล่ข้ากลับไป
‎เพราะข้ามามือเปล่าสินะ
‎แม่บ้านคิม
‎ช่างใจร้ายเหลือเกิน
‎ดูจากที่เท้าของเขาเล็กกว่าข้า
‎เขาคงเตี้ยกว่าข้าสินะ
‎ท่านชอบทานของหวานไหมขอรับ
‎เจ้าค่ะ
‎อร่อยจังเลยเจ้าค่ะ
‎ถ้าอย่างนั้นอีกหนึ่งชิ้น…
‎ข้าจะกินเอง
‎- เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ‎- สวยดีขอรับ
‎- ท่านลองห้อยดูหน่อยสิ ‎- ข้าหรือ
‎เป็นอย่างไรขอรับ
‎- ตรงนี้เจ้าค่ะ ‎- อ้อ
‎ตรงนั้น มีร้านดอกไม้ด้วยขอรับ
‎ท่านบอกว่าต้องซื้อดอกไม้ใช่ไหมขอรับ
‎ข้าต้องซื้อดอกไม้ไปปักที่ห้องท่านพี่บูยอนเจ้าค่ะ
‎บางทีครั้งนี้เราอาจจะตามหา ‎ท่านพี่เจอจริงๆ ก็ได้เจ้าค่ะ
‎อย่างนั้นหรือ จินมูน่ะหรือขอรับ
‎ตอนนี้ยังเป็นความลับอยู่เจ้าค่ะ
‎ข้าอยากให้ท่านพี่กลับมาจริงๆ เจ้าค่ะ
‎ถ้าอย่างนั้นคุณหนูโชยอน ‎ก็จะไม่ได้เป็นผู้อำนวยการจินโยวอนนะขอรับ
‎แต่ข้าก็สามารถแต่งงานได้อย่างอิสระเจ้าค่ะ
‎เพราะข้าสามารถคบกับชายหนุ่มที่ข้าชอบได้
‎ดีเลยนะขอรับ
‎งั้นพวกเราคงต้องรีบยกเลิก ‎การหมั้นกำมะลอของเราแล้ว
‎ท่านคงลำบากมาก ‎ที่ต้องมาเล่นละครเป็นคู่หมั้นปลอมๆ ของข้า
‎ข้าไม่เคยเล่นละครขอรับ
‎ข้า
‎รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ขอรับ
‎ท่านเป็นถึงผู้สืบทอดซงริม
‎แต่ท่านคิดที่จะแต่งงาน ‎และย้ายเข้ามาอยู่ในตระกูลข้าหรือเจ้าคะ
‎นั่นสิขอรับ
‎ข้ากังวลไปเปล่าประโยชน์จริงๆ นะขอรับ
‎ข้าถึงขั้นคิดหนักทั้งคืนว่าควรเตรียมใจ
‎ถูกไล่ออกจากตระกูลไหม
‎ท่านพูดจริงหรือ
‎ท่านตัดสินใจที่จะละทิ้งตำแหน่ง ‎ผู้สืบทอดของซงริมเพราะข้าหรือเจ้าคะ
‎ท่านบอกว่าให้ตายก็ไม่อยากแต่งงาน ‎โดยไร้ซึ่งความรักมิใช่หรือ
‎ถ้าหากข้าได้แต่งงานกับท่าน
‎อย่างน้อยท่านก็จะได้แต่งงานกับคนที่รักท่าน
‎ข้าคิดเช่นนั้นน่ะ
‎ยังไงก็เถอะ ตอนนี้ท่านคบหา ‎กับชายที่ท่านชอบเถิดขอรับ
‎ข้ารู้สึกว่า…
‎ข้าจะเจอเขาคนนั้นแล้ว
‎ถ้าท่านรั้งข้าไว้เช่นนี้
‎จากนี้ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยท่านไปนะขอรับ
‎ความรู้สึกของข้ามันท่วมท้น
‎จนไม่อาจหวนกลับคืนได้แล้วขอรับ
‎ถ้าจะขอแต่งงานอย่างถูกต้อง ‎ก็จำเป็นต้องมีดอกไม้สินะขอรับ
‎ไปกันเถิดขอรับ
‎ช่วยส่งดอกไม้นี้ให้บ้านตระกูลจางหน่อย
‎ที่บ้านนั้นมีใครเสียชีวิตหรือเจ้าคะ
‎เหตุใดจึงส่งดอกเบญจมาศขาว
‎ข้าเกือบทำพลาดใหญ่หลวงกับคนป่วยแล้วสินะ
‎เจ้าค่ะ
‎ตั้งแต่ตรงนี้
‎ไปจนถึงตรงนู้น
‎ส่งไปให้หมดเลย
‎- ทั้งหมดนี้เลยหรือเจ้าคะ ‎- ใช่แล้ว ส่งไปให้หมด
‎- มันน่าจะมีดอกไม้ที่นางชอบสักชนิดแหละ ‎- ตายจริง
‎ตายแล้ว ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ
‎- ท่านชอบอันไหนหรือขอรับ ‎- อันนี้เจ้าค่ะ
‎ที่จริงข้าเหมาให้หมดนี่เลยก็ได้นะ
‎เหตุใดคนที่จะเป็นผู้สืบทอดซงริม
‎จึงไปคบหากับคุณหนู ‎ที่จะขึ้นเป็นผู้อำนวยการจินโยวอน
‎ทำไมกัน
‎เจ้าตั้งใจจะละทิ้งตำแหน่งผู้สืบทอด ‎แล้วแต่งงานเข้าตระกูลนั้นหรือ
‎ท่านอา พวกเราสองคนต่างก็รักกันนะขอรับ
‎เมื่อไม่นานมานี้ คุณหนูคนนั้น
‎ก็เพิ่งรักอุกไปนะ
‎ไม่ใช่ขอรับ วันนี้ข้าได้ยืนยันแล้ว
‎คุณหนูโชยอนบอกว่านางละทิ้งตำแหน่ง ‎ผู้อำนวยการจินโยวอนเพื่อความรักได้ขอรับ
‎พวกเขามีลูกสาวเพียงคนเดียวนะ
‎งั้นสำนักจินโยวอนจะทำอย่างไร
‎ปกติแล้วลูกสาวคนโตจะสืบทอด ‎ตำแหน่งผู้อำนวยการมิใช่หรือขอรับ
‎เห็นว่าช่วงนี้ชอนบูกวันก็มาช่วยตามหา ‎พี่สาวของนางที่หายสาบสูญไปด้วยขอรับ
‎ว่าไงนะ
‎รองหัวหน้าสำนักจินมูไปที่นั่น ‎เพราะเรื่องนี้ทุกวันขอรับ
‎จินมูงั้นหรือ
‎ข้าเองก็อยากให้มีพี่ชาย
‎ที่จะมาสืบทอดซงริมต่อแทนข้า ‎ปรากฏตัวขึ้นมาเหลือเกินขอรับ
‎เพราะงั้นข้าเลยอยากถามท่านเผื่อไว้
‎ท่านอา ท่านไม่มีลูกชาย ‎ที่ซุกซ่อนอยู่บ้างเลยหรือขอรับ
‎ไม่มีใครเลยหรือ
‎สักคนน่ะหรือ
‎ไปซะ
‎ข้าบอกให้ออกไปไง
‎อะไรนะขอรับ
‎ออกไปซะ
‎งั้นตอนนี้ก็มีลูกชายสักคนสิขอรับ
‎นี่
‎ท่านก็ยังแข็งแรงอยู่นะ
‎จับเจ้าเด็กนั่นไว้
‎ให้ตายเถอะ
‎ทำไมที่บ้านท่าน ‎ถึงมีดอกไม้มากมายเช่นนี้เจ้าคะ
‎ข้าพยายามจะตัดความสัมพันธ์กับใครบางคน ‎แต่เขาก็ต่อมันคืนด้วยดอกไม้เจ้าค่ะ
‎ยอมให้เขาต่อมันคืนด้วยเถิดเจ้าค่ะ ‎ดอกไม้งดงามมากนี่เจ้าคะ
‎ท่านช่างพูดจาไพเราะเหลือเกิน
‎ท่านแม่ของนายน้อยอุกของข้า
‎ก็อ่อนหวานเช่นคุณหนูเลยเจ้าค่ะ
‎นายน้อยอุกก็อ่อนหวานนะเจ้าคะ
‎นายน้อยน่ะหรือเจ้าคะ
‎ท่านมองเห็นมุมไหน ‎จึงได้บอกว่านายน้อยอ่อนหวานกันนะ
‎ตอนที่เขาพูดถึงแม่
‎สายตาของเขา
‎ช่างอบอุ่นมากเจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนะ
‎นายน้อยของข้าพูดถึงท่านแม่ของเขาหรือเจ้าคะ
‎พวกท่านคงจะสนิทกันมากเลยสินะเจ้าคะ
‎ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ
‎เขาคงอยากใกล้ชิดกับคุณหนูฝ่ายเดียวเจ้าค่ะ
‎คราวก่อนเขาถึงกับรั้งตัวคุณหนูให้อยู่ด้วย ‎ถึงสี่ชั่วโมงเลยเจ้าค่ะ
‎จริงหรือเจ้าคะ
‎พวกเราแค่พูดคุยกันเฉยๆ เจ้าค่ะ
‎เป็นคุณหนูจริงๆ สินะเจ้าคะ นกกระยางนั่น
‎นายน้อยชอบตั้งแง่ ‎เพราะเขาได้รับบาดแผลมาเยอะ
‎แต่เมื่อเขาเปิดใจให้ใครแล้ว ‎เขาก็จะอ่อนหวานเหมือนที่ท่านเห็นเจ้าค่ะ
‎แวะมาที่นี่บ่อยๆ นะเจ้าคะ
‎คิดซะว่าที่นี่คือรังนกของท่าน
‎แล้วบินมาที่นี่ได้บ่อยๆ เลยเจ้าค่ะ
‎เจ้าค่ะ
‎จินมูกำลังตามหาลูกสาวที่หายไป ‎ของจินโฮกยองอยู่งั้นหรือ
‎ดูเหมือนเขาจะใช้ข้ออ้างนั้น
‎เพื่อเข้าออกจินโยวอนบ่อยๆ ขอรับ
‎ดูเหมือนว่าจินมู ‎พยายามทำให้จินโยวอนอยู่ฝั่งเขาสินะ
‎ถ้าจินมูได้จินโยวอนไปครองด้วย
‎อำนาจของเขาก็จะยิ่งใหญ่ ‎จนประชันหน้ากับซงริมได้ขอรับ
‎และถ้าหาก…
‎เขาไม่กลัวซงริมแล้ว
‎พวกเขาก็จะนำหินน้ำแข็งที่ครอบครองอยู่ ‎ออกมาเปิดเผยสู่โลกแน่ๆ ขอรับ
‎มีใครบางคนที่อยู่ฝั่งจินมู ‎ครอบครองหินน้ำแข็งอยู่
‎หินน้ำแข็งนั้น เมื่อมองภายนอกแล้ว ‎เป็นเพียงก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่ง
‎แต่มันมีคุณสมบัติเป็นทั้งไฟ น้ำและลม
‎มีใครบางคนกำลังใช้พลังของมัน
‎ผลิตผงหินดำขับวิญญาณ ‎เหมือนที่จอมเวทตระกูลชเวทำเมื่อ 200 ปีก่อน
‎นี่เป็นลูกแก้วผงหินดำขับวิญญาณ ‎ที่พระมเหสีทรงทำขึ้นมาใหม่ขอรับ
‎พลังของหินน้ำแข็งไม่ได้ชั่วร้าย
‎แต่ผงหินดำขับวิญญาณที่ทำขึ้นจากมันต่างหาก ‎ที่ถูกนำมาใช้ในทางชั่วร้าย
‎พลังที่ไม่ได้ถูกมอบให้กับมนุษย์
‎แต่ไม่ว่าใครก็ต้องการ หากสามารถมีมันได้
‎พลังที่สามารถหลุดพ้นจากร่างที่ไม่ต้องการ
‎ไปสู่ร่างใหม่ที่ตัวเองต้องการ
‎จากร่างที่แก่ไปยังร่างหนุ่มสาว ‎จากร่างที่น่ารังเกียจไปยังร่างที่งดงาม
‎พลังที่สามารถยับยั้งความตาย ‎และอยู่เป็นนิรันดร์ได้
‎เขาเป็นหนุ่มรูปงาม ‎ที่อายุน้อยและแข็งแรงเลยนะขอรับ
‎เขาเป็น
‎คนที่ข้ากำหนดให้เป็นผู้สืบทอดของข้าแล้วขอรับ
‎ช่วยย้ายข้าไปหน่อยนะขอรับ
‎ท่านอาจารย์
‎เวทมนตร์ใหม่ที่ท่านบอกว่า ‎จะแสดงให้ดูคืออะไรหรือขอรับ
‎การแปรวิญญาณขอรับ
‎แปรวิญญาณหรือขอรับ
‎ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จอีกมากมาย
‎แต่ร่างกายนี้กลับแก่เฒ่า เต็มไปด้วยโรคภัย ‎และกำลังจะตายจากไป
‎เช่นนั้นแล้ว
‎ข้าจึงต้องการร่างของเจ้า
‎อะไรนะขอรับ
‎ข้าจะเริ่มทำการแปรวิญญาณ ณ บัดนี้ขอรับ
‎ท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากสลับร่างขอรับ
‎ถ้าข้าไปอยู่ในร่างนั้น ‎ข้าก็จะใกล้ตายมิใช่หรือขอรับ
‎แต่ร่างของเจ้ายังมีชีวิตอยู่มิใช่หรือ
‎ช่วยข้าด้วยขอรับ
‎ไว้ชีวิตข้าด้วยขอรับ
‎ช่วยข้าด้วย
‎ท่านอาจารย์
‎ร่างของข้า
‎คืนร่างของข้ามาด้วยขอรับ
‎ไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตายขอรับ
‎ท่านอาจารย์ คืนร่างของข้ามาด้วยขอรับ
‎ท่านอาจารย์ คืนร่างของข้าด้วยขอรับ
‎ท่านอาจารย์
‎และในวันนี้ การแปรวิญญาณ ‎ก็ได้ช่วยวิญญาณของจอมเวทผู้มีค่า
‎ที่เกือบตายไปไว้ได้อีกครั้ง
‎ตราบใดที่
‎พวกเราได้รับพลังของหินน้ำแข็ง
‎วิญญาณของเราก็จะเป็นอมตะ ‎ไม่ถูกกักขังให้ตายอยู่ในร่างนี้
‎แม้ตอนนี้พลังที่ยิ่งใหญ่ของหินน้ำแข็ง
‎จะถูกตราหน้าว่าเป็นเวทมนตร์ดำ ‎และถูกเก็บงำไว้เช่นนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
‎แต่อีกไม่นาน วันที่พลังของเราจะยิ่งใหญ่พอ ‎ที่จะแสดงให้ทุกคนเห็น
‎ว่าเจตนารมณ์ของเราถูกต้อง ‎และโลกที่แข็งแกร่งที่เราปรารถนา ก็จะมาถึง
‎เมื่อวันนั้นมาถึง
‎ทุกคนที่อยู่ที่นี่
‎ก็จะเอาชนะความตายและเป็นนิรันดร์ได้
‎เจ้าได้จับตาดูอย่างดีหรือเปล่า
‎เจ้าค่ะ
‎งานที่เจ้าต้องทำ ‎คือการพาใครบางคนมาที่นี่
‎เมื่อเข้าไปในจินโยวอนแล้ว ‎จงพิชิตใจจินโฮกยองที่จะเป็นแม่ของเจ้า
‎แล้วพานางมาที่นี่ให้ได้
‎เจ้าทำได้หรือไม่
‎เจ้าค่ะ
‎นางเป็นเด็กที่เหมาะสมจริงๆ
‎หากเราพาจินโฮกยองมาที่นี่ได้
‎การเปิดเผยหินน้ำแข็งให้ปรากฏสู่โลก ‎ก็จะง่ายขึ้นกว่าเดิม
‎เจ้าทำอะไรอยู่จนดึกดื่นหรือ น้องหญิง
‎พลังอำนาจของจินมู
‎อาจจะแทรกซึมและฝังลึก ‎อยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ขอรับ
‎ดวงดาวกษัตริย์คงปรากฏขึ้นมา ‎เพื่อจัดการความโกลาหลจากหินน้ำแข็งสินะ
‎ท่านหมายถึงอุกหรือขอรับ
‎ท่านอาจารย์ซอกยองที่หยุดยั้ง ‎ความโกลาหลของหินน้ำแข็งเมื่อ 200 ปีก่อน
‎ก็เกิดมาพร้อมดวงดาวกษัตริย์เช่นกัน
‎ดวงดาวกษัตริย์ที่ปรากฏขึ้นด้วยเวทมนตร์ดำ
‎จะนำไปเทียบกับ ‎ท่านอาจารย์ซอกยองได้อย่างไรขอรับ
‎พวกเขาต่างกันน่ะสิ ‎ข้าไม่ได้บอกว่าพวกเขาเหมือนกัน
‎เพราะเช่นนั้นข้าถึงได้สงสัย
‎ว่าดาวดวงใหม่ ‎จะค่อยๆ ดับแสงไปเงียบๆ เช่นนี้
‎หรือจะส่องสว่างขึ้นกว่าเดิมกันนะ
‎ชนะ
‎- เยี่ยมมาก ‎- อย่างนี้สิ
‎คิดแล้วว่าเจ้าต้องชนะ
‎ข้ารู้ว่าเจ้าใช้วิชาทันซู
‎เจ้าอาจจะใช้เอาชนะ ‎องค์รัชทายาทที่ไม่ทันคาดคิดได้
‎แต่ตอนนี้ข้าสามารถป้องกัน ‎วิชาทันซูที่เจ้าใช้น้ำจากแอ่งน้ำ
‎ที่มองเห็นได้ด้วยตาได้เสมอ
‎ชนะ
‎- เยี่ยมมาก ‎- สุดยอดเลย
‎ตอนนี้เหลือคางคกทองคำแค่สามตัวงั้นหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นแปลว่าเขาประลองต่อเนื่องทุกวัน ‎ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาเลยสินะ
‎และเขาก็แพ้ต่อเนื่องทุกวันด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าคิดว่าเขาจะยอมแพ้ ‎หลังพ่ายแพ้ครั้งสองครั้งซะอีก
‎เขาคงสู้จนถึงที่สุด ‎เพื่อนำสิ่งนี้กลับคืนไปสินะ
‎เขาอ่อนหัดทั้งวิชาดาบและเวทมนตร์ ‎ตามที่พระองค์ตรัสไว้เลยพ่ะย่ะค่ะ
‎แต่เขามีความดึงดัน
‎จึงเป็นแรงผลักดัน ‎ให้เขาสู้อย่างเอาเป็นเอาตายพ่ะย่ะค่ะ
‎ถึงจะเป็นแค่การประลองก็เถอะ ‎แต่เขาก็สู้กับจอมเวทแห่งจองจินกักทุกวัน
‎คงหมดพละกำลังไปเยอะแน่
‎องค์รัชทายาท ‎จะต้องชนะการเดิมพันแน่ๆ พ่ะย่ะค่ะ
‎ข้ายังไม่เคยประลอง ‎กับจอมเวทแห่งจองจินกักอย่างเป็นทางการเลย
‎แต่ข้ากลับลงทุนจ่ายคางคกทองคำถึงสิบตัว
‎เพื่อให้จางอุกทำเช่นนั้นงั้นหรือ
‎นี่ข้าโดนยัยอึมูด็อกหลอกหรือเปล่าเนี่ย
‎จางอุก จงสู้ให้พังกันไปข้างหนึ่ง
‎ทุกความเจ็บปวดที่ไม่สามารถฆ่าเจ้าได้
‎สุดท้ายมันจะทำให้เจ้าเติบโตขึ้น
‎- จางอุก ‎- เจ้ามาหานายน้อยสินะ
‎ตอนนี้อุกอาจจะแพ้อยู่ แต่เขาก็กำลังพัฒนาขึ้น
‎อย่าไปนะ
‎อย่าไปที่ห้องแล้วอยู่ที่นี่เถิด
‎โธ่เอ๊ย รองเท้าของเจ้าเปียกไปหมดแล้ว
‎เจ้าบาดเจ็บนี่
‎เกิดความโกลาหลขึ้นในเมืองหลวง ‎มีมือสังหารบุกเข้ามาสังหารเขาเมื่อคืน
‎- ห้ามสังหารเด็ดขาด ‎- สังหารซะ
‎- เขาเป็นผู้แปรวิญญาณ ‎- ออกมาเดี๋ยวนี้
‎- ออกไปแล้วขอรับ ‎- จางอุก
‎ข้าคงปล่อยให้จอมเวทที่เข้ามาที่นี่โดยพลการ ‎กลับไปง่ายๆ ไม่ได้
‎หากควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมา ‎ก็ไม่สามารถปกปิดได้
‎พวกเขาจะไม่ใช่คน แต่กลายเป็นสัตว์ประหลาด
‎แต่เราก็มีวิธีปกป้องสัตว์ประหลาดจากโลกนะ
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน