‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎จากนี้ไป ห้ามใครก็ตาม ‎เปิดประตูพลังของเด็กคนนี้เด็ดขาด
‎จางกัง หยุดก่อน
‎ถ้าเจ้าจากไปแบบนี้หลังทำเรื่องแบบนั้นไว้
‎แล้วเด็กคนนี้จะเป็นอย่างไร
‎ผู้คนจะพูดถึงโดฮวาและเด็กคนนี้อย่างไร
‎คนจะพูดกันว่าเขาไม่ใช่ลูกชายของเจ้า
‎และลือกันให้ทั่วว่าเขาเป็นลูกนอกสมรส
‎โดฮวา ภรรยาของข้าคลอดเขาออกมา ‎ข้าจะรับเขาเข้ามาอยู่ในตระกูลจาง
‎ถ้าพิธีศพของแม่เขาสิ้นสุดลง ข้าจะส่งคนไป
‎เจ้าจะทอดทิ้งลูกหรือ
‎เขาไม่ใช่…
‎ลูกของเจ้าจริงๆ หรือ
‎เจ้าเชื่อตามที่อยากเชื่อเถิด
‎ถ้าเขาจะกลายเป็นต้นเหตุของความยุ่งเหยิง
‎ก็กำจัดเขาไปซะตรงนี้เลยสิ
‎เขาเป็นลูกชายของเจ้าจริงๆ
‎ลูกชายที่เจ้ายอมเสี่ยงชีวิตของตัวเอง ‎เพื่อช่วยเขา
‎ข้าทำไปก็เพื่อช่วยเด็กคนนี้
‎เด็กคนนี้จะรอด ถ้าปิดประตูพลัง ‎แล้วให้เขาใช้ชีวิตในฐานะลูกของข้า
‎แต่ถ้าเขาพยายามตามหา ‎โชคชะตาของตัวเองซึ่งไม่ใช่ลูกชายของข้า
‎เขาจะอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้
‎พ่อของเด็ก…
‎คือใครงั้นหรือ
‎เขาเป็นลูกชายของคนที่ตายไปแล้ว
‎เขาไม่ควรเกิดขึ้นมาบนโลกนี้
‎เป็นเด็กที่จะเกิดมาไม่ได้
‎นายน้อย เป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‎แล้วพาเด็กคนนี้มาทำไมเจ้าคะ
‎ปล่อยนางเถอะเจ้าค่ะ
‎ข้าขออภัยที่ก่อเรื่องวุ่นวายขอรับ
‎เหตุใดเจ้าถึงได้พาเด็กคนนั้นออกมา
‎นางพยายามวางยาพิษเพื่อฆ่าเจ้านะ
‎มูด็อกไม่ได้ทำแบบนั้นหรอกขอรับ
‎ข้าเป็นคนทำเองขอรับ
‎ข้าไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในร่างที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ‎เพราะประตูพลังถูกปิด จึงกินยาพิษไป
‎และนางรับใช้ของข้าก็เสี่ยงชีวิต ‎ทำตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้นขอรับ
‎ทั้งหมดนี้เป็นความตั้งใจของข้าเองขอรับ
‎- จางอุก บังอาจนัก ‎- ครั้งนี้ท่านช่วยอดทนไว้เถิดเจ้าค่ะ
‎ร่างกายของนายน้อยยังไม่ฟื้นตัวจากยาพิษดีเลย
‎ไว้ร่างกายของเขาดีขึ้นแล้ว ‎ท่านจะเฆี่ยนหรือลงโทษเขาก็ได้เจ้าค่ะ
‎อุกเพิ่งรอดพ้นจากความตายมานะขอรับ
‎ท่านอาดุแบบนั้น เดี๋ยวเขาก็ตายอีกหรอก
‎ดูหน้าเขาสิขอรับ ซีดเซียวขนาดนั้น
‎เอาเป็นว่าพาเขากลับไปก่อน
‎นายน้อย ไปเถอะเจ้าค่ะ
‎ไปรับการรักษาที่เซจุกวอนนะเจ้าคะ
‎มูด็อกต้องไปกับข้าด้วย
‎มันใช่เวลามาห่วงมูด็อกหรือเจ้าคะ
‎มูด็อกก็ต้องรับการรักษาเหมือนกัน
‎ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่ไป
‎นายน้อย
‎ก็ได้ งั้นก็ตายไปซะ ตายไปซะเลย
‎- จับทั้งคู่ไปขังซะ ‎- ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ ท่านอา
‎ถ้าเป็นตามที่อุกบอก ‎เด็กคนนั้นก็ไม่ผิดขอรับ
‎แผลของนางลึกมากขอรับ
‎หากปล่อยไว้ นางอาจตายได้ขอรับ
‎นางสุดยอดเหลือเกิน ‎ที่โดนเฆี่ยนขนาดนั้นก็ยังรอดมาได้
‎ถ้านางตาย ก็นำศพนางไปจัดงานศพด้วย
‎ช่วยชีวิตนางด้วยขอรับ
‎มูด็อกเสี่ยงชีวิตเพื่อทำตามที่ข้าสั่งขอรับ
‎ต้องพานางไปรักษาที่เซจุกวอน ‎จึงจะช่วยชีวิตนางได้
‎ได้โปรดช่วยนางด้วยขอรับ
‎ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเขา
‎พาทั้งคู่ไปที่เซจุกวอนซะ
‎อุก
‎ไว้ข้าจะพามูด็อกไปเอง ‎นายน้อยไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ
‎มูด็อก
‎มูด็อก ตั้งสติหน่อย
‎- ข้าจะพาเด็กคนนี้ไปเอง ‎- ไม่ต้อง
‎ข้าพานางไปเอง
‎แค่เดินเองเจ้ายังลำบากเลย
‎ข้าไม่เป็นไร ข้าจะดูแลคนของข้าเอง
‎ร่างกายนายน้อยยังไม่แข็งแรงดีเลย
‎แล้วจะพาเด็กคนนี้ไปได้ยังไงเจ้าคะ
‎งั้นหรือ จริงสิ…
‎- งั้นแม่บ้านคิมให้นางขี่หลังหน่อย ‎- อะไรนะเจ้าคะ
‎ให้นางขี่หลัง
‎- ให้ข้าแบกนางขึ้นหลังหรือเจ้าคะ ‎- อือ
‎ทำไมข้าต้องแบกนางขึ้นหลังด้วยเจ้าคะ
‎- มาเร็ว ‎- นายน้อย
‎เดี๋ยวสิ รอก่อน ตายจริง
‎แม่เจ้า
‎อือ ยุล อือ
‎เจ้าไม่ต้องช่วยมูด็อก ช่วยข้าแทนเถอะ
‎อยู่เฉยๆ นะ ข้าไม่มีแรงเดินเลย ‎รบกวนถึงแค่ที่เซจุกวอนนะ
‎ข้าแบกเขาให้ไหม
‎- ไม่เป็นไร ‎- อือ ได้ๆ ขอบใจนะ
‎นี่ แม่บ้านคิม ระวังหน่อยสิ
‎- ค่อยๆ พานางไป ‎- เจ้าค่ะ
‎- ให้ตายเถอะ ‎- เดี๋ยวสิ
‎ระวังหน่อยๆ
‎โอ๊ย
‎อุก เจ้าเด็กคนนั้น
‎ในท้ายที่สุด ‎เขาก็เปิดประตูพลังของตัวเองได้นะขอรับ
‎อือ
‎เขาถึงขั้นเตรียมตัวเตรียมใจตาย ‎แล้วจะให้ข้าปล่อยไว้ได้อย่างไร
‎ถึงอย่างไรเจ้าหมอนั่นก็รู้ดี
‎ว่าพวกเราไม่มีทางปล่อยให้เขาตายเด็ดขาดสินะ
‎แต่ก็นั่นแหละ เขาคงจะมั่นใจ
‎ถึงได้ดื่มยาพิษเข้าไป
‎ท่านเป็นอะไรไหมขอรับ
‎ข้าต้องเปิดประตูพลังของอุกและรักษาเขา
‎รู้สึกเหมือนตัวเองสูญเสียพลังไปสิบปีเลยล่ะ
‎ท่านไม่ได้แค่เปิดประตูพลังให้เขา ‎แต่ยังให้พลังกับเขาไปด้วยหรือขอรับ
‎คนแก่อย่างข้าจะหวงพลังไปทำไมล่ะ
‎ร่างกายเขาโดนยาพิษมา
‎ข้าเลยให้พลังกับเขา จะได้ฟื้นตัวไวๆ
‎ถ้าอุกหายดีเมื่อไหร่ ‎ท่านต้องไปเอาพลังกลับคืนมาให้ได้นะขอรับ
‎เราเปิดประตูพลังของเขาไปแล้ว ‎แล้วจำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วยหรือ
‎เจ้าเด็กคนนั้นตามหลังคนอื่นอยู่ 20 ปี
‎ถ้าเขาเริ่มฝึกฝนตั้งแต่ตอนนี้
‎เขาอาจจะพอทำอะไรได้บ้าง ‎ตอนอายุ 60 นู่นมั้ง
‎นั่นเป็นโชคชะตาของเด็กคนนั้น ‎ที่ถูกกำหนดมาขอรับ
‎เราต้องปล่อยให้เป็นไปตามนั้นขอรับ
‎ถ้าเจ้าต้องการแบบนั้น ‎ข้าจะไปตามเอาพลังกลับคืนมาแล้วกัน
‎แต่ว่านะ
‎ข้าเหนื่อยเหลือเกิน คงต้องพักหน่อยแล้ว
‎ขอเหล้าบัลอันทาจูให้ข้าหน่อย
‎เหล้าบัลอันทาจูหรือขอรับ
‎โธ่
‎จะมีเหล้าอยู่ในห้องของผู้ฝึกฝนได้อย่างไรขอรับ
‎ข้าเห็นนะ
‎ที่เจ้าแอบเอามาซ่อนไว้ข้างหลังนี้
‎เหล้าที่เจ้าดื่มครั้งละหนึ่งจอก ‎เมื่อเจ้ารู้สึกเหงาไง
‎- ข้าไม่ได้เหงาขอรับ ‎- ตกใจหมด
‎ข้าก็แค่…
‎โอ๊ย ปวดหัวจัง
‎มันก็แค่เพราะ…
‎นั่นน่ะ มันเรียกว่าอะไรนะ
‎อ้อ โรคนอนไม่หลับ
‎ข้าเป็นโรคนอนไม่หลับขั้นหนัก
‎ก็เลยดื่มเป็นยาขอรับ
‎เพราะเหงา เจ้าถึงได้นอนไม่หลับไง
‎เพราะงี้เจ้าถึงควรแต่งงานตั้งแต่หนุ่มๆ
‎นี่ เจ้ายังลืมโดฮวาไม่ได้ ‎เลยอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้หรือ
‎หมดแล้วแฮะ
‎- หือ ‎- เจ้าดื่มจนหมดเลย
‎ไม่มีทางนะขอรับ หือ
‎อะไรกัน
‎เจ้าคงเหงาน่าดูเลยสิท่า
‎ข้าดื่มเพียงครั้งละจอก เวลาที่นอนไม่หลับเอง
‎ข้าดื่มแค่ครั้งละจอกเองนะ
‎นี่น่ะ เป็นเหล้าที่ท่านอาแอบไว้ดื่มคนเดียว
‎รสชาติดีจริงๆ แฮะ
‎ในที่สุดความปรารถนาที่มีมายาวนานของอุก ‎สหายของเราก็ลุล่วงเป็นจริงแล้ว
‎เราก็ต้องดื่มยินดีหน่อยสิ
‎เด็กที่ชื่อมูด็อกที่ทำงานให้อุก
‎เขาพานางมาจากหอนางโลม ‎เมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหม
‎นางเพิ่งเจอกับเขาไม่เท่าไร ‎แต่ก็ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเจ้านายแล้วงั้นหรือ
‎แปลกจริงๆ
‎เพราะนางไม่อยากเป็นนางคณิกาสุดๆ ‎แล้วอุกก็ช่วยนางไว้ไง
‎นางไม่อยากเป็นนางคณิกามาก ‎จนถึงขั้นแกล้งหลอกว่าตาบอดด้วย
‎เจ้าก็ดื่มหน่อยสิ
‎ตาบอดหรือ
‎อือ ตามที่จูวอลแห่งหอชวีซอนรูบอก ‎ตอนรับเข้ามา นางเป็นเด็กตาบอด
‎แต่ตอนออกไป ดวงตานางก็มองเห็นปกติน่ะ
‎แต่เหล้านี่ดีจริงๆ นะเนี่ย
‎นางเป็นเด็กที่หลอกคนเก่งสินะ
‎หลอกว่าตัวเองตาบอด ‎แล้วยังหลอกว่าวางยาเขาอีก
‎และแม้จะโดนทรมานขนาดนั้นก็ยังไม่ปริปาก
‎นิสัยนางไม่เหมือนหน้าตาน่ะสิ
‎หน้าตานางดูน่ารักและใสซื่อ
‎นางกำลังปิดบังตัวตน ‎ที่แตกต่างจากที่เห็นไว้อยู่
‎- เจ้าดื่มหมดแล้วสินะ ‎- หือ ทำไมหรือ
‎ดูจากที่ท่านอาของเจ้ารีบมาที่นี่
‎ข้าคิดว่าเจ้าคงซวยแล้วล่ะ
‎- ข้าไม่ได้ดื่มนะ ‎- นี่ เดี๋ยวสิ ยุล
‎ยุล เจ้ายุล…
‎- โอ๊ะ ‎- ดังกู
‎ข้าซวยแล้ว
‎พัคดังกู
‎ฝีมือเจ้าใช่ไหม
‎ไม่ใช่นะขอรับ
‎นี่ เจ้ามานี่เลย
‎- ดังกู ‎- ขอรับ ท่านอา
‎ยังหายใจอยู่ไหมเนี่ย
‎ฟื้นแล้วนี่
‎เจ้าหมดสติไปตั้งหลายหน ‎ข้านึกว่าจะตายไปแล้วซะอีก
‎โอย
‎เจ็บมากไหม
‎เหมือนกระดูกหักเป็นเสี่ยงๆ เลย
‎แต่หมอว่าไม่มีกระดูกหักนะ
‎- จริงหรือ ‎- อือ
‎กระดูกไม่หักแล้วทำไมถึงได้เจ็บขนาดนี้
‎ไอ้ร่างไร้ประโยชน์นี่
‎ว่าแต่
‎ทำไมเจ้าถึงบอกว่าวางยาพิษข้าล่ะ
‎ถ้าเจ้าบอกว่าไม่รู้ว่าข้าดื่มอะไรไป
‎พวกเขาก็คงไม่ทรมานเจ้าขนาดนี้
‎ข้าต้องทำให้พวกเขาเชื่อว่าเจ้ากำลังจะตาย
‎ถ้าไม่อย่างนั้น ‎พวกเขาจะเปิดประตูพลังให้เจ้าหรือ
‎คงหาวิธีปรุงยาถอนพิษแทนน่ะสิ
‎แปลว่าเจ้าเตรียมใจยอมตายไว้แล้วสินะ
‎ข้าคิดว่าพวกเขาจะตัดแขนหรือขาของข้าไป
‎แต่ยังอยู่ครบแฮะ
‎คนซงริมใจอ่อนตามคาดเลย
‎ทรมานคนแค่นี้เนี่ยนะ
‎ว่าแต่
‎สีหน้านายน้อยก็ยังดูไม่ดีเท่าไรเลย
‎ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
‎ข้ามาดูแลเจ้าไง มาดูแลคนป่วย
‎หมอของสำนักนี้ต่างก็เป็นจอมเวททั้งนั้น
‎จะให้พวกเขารู้ตัวตนของเจ้าไม่ได้นี่
‎เพราะงั้นข้าถึงได้ปิดประตูสนิทไม่ให้ใครมาเห็น
‎เปลี่ยนชุดแล้วยังทายาที่แผลให้เจ้าอีก
‎พอเจ้าสลบไป ข้าก็นวดให้เจ้าแบบนี้ด้วย
‎- เจ้าน่ะหรือ ‎- อือ
‎มีแค่ข้าคนเดียวนี่ ‎ที่เจ้ายอมให้อยู่ใกล้ในระยะเท่านี้ได้
‎ตั้งแต่เกิดมา
‎รอบตัวข้ามีแต่คนที่เมินเฉย ‎ต่อความปรารถนาของข้า
‎คนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า
‎เจ้าคือคนแรกเลย
‎ข้ามีชีวิตรอดกลับมาตามที่สัญญาไว้
‎ข้าจะยกย่องให้ท่านเป็นอาจารย์ของข้าขอรับ
‎ข้าได้ฝึกฝนกับอาจารย์ทั้งหมด 12 คน
‎ทุกคนคิดว่าข้าโดนยกเลิกการฝึกฝนทั้ง 12 ครั้ง ‎แต่จริงๆ ข้าทิ้งพวกเขามาเอง
‎ตอนนี้ข้าได้เจออาจารย์ที่แท้จริง ‎ที่ยอมรับความตั้งใจของข้าแล้ว
‎ลูกศิษย์คนนี้จะคุกเข่าต่อหน้าท่าน
‎และขอสาบานว่าจะยกย่องท่าน ‎เป็นอาจารย์ตลอดไปขอรับ
‎ข้ามีเงื่อนไข
‎ห้ามให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา
‎ในเวลาปกติ เจ้าคือนายน้อยของข้า
‎และข้าคือมูด็อก นางรับใช้ของเจ้า
‎อีกอย่าง
‎ความเป็นอาจารย์และลูกศิษย์ของเรา ‎จะสิ้นสุดลงเมื่อเจ้าได้เป็นจอมเวทที่เก่งกาจ
‎และข้าได้รับพลังของข้ากลับคืนมา
‎ถึงแค่ตอนนั้นเท่านั้น
‎เมื่อข้าได้รับพลังที่เคยมีกลับคืนมา ‎และกลับไปเป็นนักซู
‎พวกเราก็ไม่ใช่อาจารย์และลูกศิษย์กันอีกต่อไป
‎มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้นด้วยหรือ
‎เพราะเมื่อถึงตอนนั้น
‎ก็ไม่มีเหตุผลที่เจ้าต้องปกป้องข้า
‎ไม่มีเหตุผลให้ข้า…
‎ยอมอ่อนข้อให้กับเจ้าแล้ว
‎เมื่อเราได้สิ่งที่ต้องการ ‎ก็แยกย้ายไปตามทางของตัวเองสินะ
‎อือ
‎รับทราบขอรับ
‎หากข้าหมดประโยชน์ ‎และท่านอาจารย์ยกเลิกการฝึกฝนข้า
‎ข้าก็จะยอมให้ท่านอาจารย์ทอดทิ้งแต่โดยดีขอรับ
‎ลูกศิษย์จงคุกเข่าต่อหน้าอาจารย์
‎จางอุก ลูกศิษย์ของท่าน
‎จะยกย่องและปกป้องอาจารย์มูด็อกด้วยชีวิตขอรับ
‎ท่านกลับคืนสภาพเดิมแล้วสินะขอรับ
‎ท่านจะควบคุมตัวเองได้ต่อไปอีกสักพักขอรับ
‎ถ้าอย่างนั้น ไว้พบกันที่วังหลวงนะขอรับ
‎พอจับตัวคนมาให้ผู้แปรวิญญาณ ‎ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ดูดกินวิญญาณ
‎พวกเขาก็ยังมีประโยชน์กับเราต่อไปสินะ
‎เจ้ากำจัดศพของนางคณิกา ‎ที่นักซูแปรวิญญาณไปหรือยัง
‎ขอรับ เรานำศพนางไปทิ้ง ‎ที่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮแล้วขอรับ
‎ตรวจสอบรอยสีน้ำเงินบนร่างนางแล้วใช่ไหม
‎ไม่มีร่องรอยของผู้แปรวิญญาณ
‎นางไม่ใช่นักซู
‎ขอรับ ข้าตรวจสอบแล้ว
‎ถ้าเป็นนักซูคนที่ข้าเคยรู้จัก ‎นางคงไม่แพ้ให้กับเจ้าง่ายๆ
‎นางย้ายไปอยู่ในร่างของนางคณิกาที่อ่อนแอ ‎จึงสูญเสียพลังไปสินะ
‎หากแปรวิญญาณ ‎ก็สามารถสูญเสียพลังไปได้ด้วยหรือขอรับ
‎หากพลังของวิญญาณแข็งแกร่งมาก
‎มันจะเข้าไปอยู่ในร่างที่ไม่เหมาะสมกับพลังนั้น ‎และไม่สามารถใช้พลังได้
‎ท่านเคยเห็นกรณีแบบนั้นมาก่อนหรือขอรับ
‎ฝ่าบาท
‎กระหม่อมจินมู ‎ลูกศิษย์ของท่านอาจารย์จางกัง
‎ทรงเรียกหากระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎จินมู
‎พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‎ข้าไม่ใช่กษัตริย์ แต่เป็นจางกัง อาจารย์ของเจ้า
‎ตอนนี้ข้าแปรวิญญาณมาอยู่ในร่างของกษัตริย์
‎ท่านอาจารย์หรือขอรับ
‎ใช่แล้ว ข้ากับกษัตริย์สลับร่างกันอยู่
‎ถ้าอย่างนั้นฝ่าบาทล่ะขอรับ
‎เขาเข้าไปอยู่ในร่างของข้า
‎ข้าต้องกลับไปยังร่างตัวเองเดี๋ยวนี้
‎แต่พลังของข้าหายไป
‎เจ้าคงต้องช่วยข้าแล้ว
‎ท่านอาจารย์
‎ข้าไม่รู้วิธีแปรวิญญาณนะขอรับ
‎นำธูปขับวิญญาณ ‎ที่อยู่ในห้องลับของชอนบูกวันมาให้ข้า
‎ข้าจะสอนวิชาแปรวิญญาณกับเจ้าเอง
‎เพราะเขาเข้าไปอยู่ในร่างอ่อนแอ ‎ทำให้สูญเสียพลังไป
‎โอกาสถึงได้ตกมายังข้าไงล่ะ
‎ข้าเพียงโชคดีเท่านั้น
‎นำศพเหล่านี้ไปเผาซะ
‎ไปตามสืบหอนางโลมของนางคณิกาคนนั้น ‎ที่เอาป้ายหินแกะสลักนี้มาขาย
‎แล้วสืบให้ได้ว่าเจ้าของป้ายหินแกะสลักคือใคร
‎ปฏิบัติการอย่างลับๆ ล่ะ
‎ขอรับ
‎เจ้าทำอะไรน่ะ
‎มันเย็นมากเลย
‎เย็นจนเหมือนน้ำแข็งมาเกาะเลย
‎ก็ต้องเย็นอยู่แล้วสิ ‎แล้วทำไมเจ้าถึงไปนั่งอยู่ตรงนั้น
‎เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้สัมผัสความเย็นขนาดนี้
‎ข้ามักจะสลบไป แม้เจอความหนาวนิดหน่อย ‎เพราะประตูพลังถูกปิดน่ะ
‎ข้ายังยืนอยู่ได้แบบนี้ทั้งที่หนาวจนตัวสั่น
‎นี่ประตูพลังของข้าถูกเปิดแล้วจริงๆ สินะ
‎หากฝึกฝนเวทมนตร์ ‎เจ้าก็จะไม่หนาวแม้จะยืนอยู่บนน้ำแข็ง
‎และไม่รู้สึกร้อนแม้จะเดินบนไฟ
‎ก่อนแปรวิญญาณ ท่านอาจารย์เป็นยังไงหรือ
‎ถึงข้าจะได้ยินข่าวลือ ‎เพราะท่านชื่อเสียงไม่ค่อยดีอยู่
‎แต่ข้าไม่เคยเจอตัวเป็นๆ น่ะ
‎ก็ได้ยินอยู่ว่าท่านแข็งแกร่ง
‎ข้าไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเฉยๆ ‎แต่แข็งแกร่งมากเลยต่างหาก
‎อ้อ แข็งแกร่งมากหรือ
‎เจ้าจำเป็นต้องผ่านหลายด่าน ‎เพื่อเป็นจอมเวทที่ยอดเยี่ยม
‎ขั้นแรกคือจิบซู ‎ความสามารถในการรวบรวมพลังน้ำในร่างกาย
‎ต่อมาคือรยูซู ความสามารถในการรวบรวมพลัง ‎จากการไหลของน้ำ
‎และต่อมาคือ ‎การควบคุมพลังที่อยู่ในบรรยากาศ
‎ชีซู
‎ข้าเป็นจอมเวทที่สามารถใช้พลังชีซูได้
‎ในอาณาจักรแดโฮ ‎มีจอมเวทไม่กี่คนที่ใช้พลังชีซูได้นี่
‎โอ้ ท่านอาจารย์เป็นจอมเวท ‎ที่เก่งกาจมากจริงๆ สินะเนี่ย
‎ใช่แล้ว
‎ข้าเคลื่อนไหวได้อย่างไร้เสียงเหมือนเงา
‎และไม่ว่าข้าจะไปที่ใด ‎หัวของศัตรูก็จะร่วงหล่นสู่พื้นเหมือนดอกไม้
‎ข้าคือมือสังหารเงา
‎นักซูเอง
‎ข้าสามารถเดินบนน้ำราวกับบินเหนือน้ำได้
‎และทุกที่ที่ข้าผ่านไป จะมีสายลมพัด
‎แล้วรอบตัวข้าก็จะมีฝนตกยังไงล่ะ
‎ข้าคือนักซู จอมเวทที่เก่งกาจที่สุด
‎ผู้ที่สามารถสร้างหิมะและฝนขึ้นมาได้…
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ข้าแค่วิ่งเยอะไปหน่อย
‎หอบจนเหมือนปอดจะระเบิดเลย
‎ทำไม เป็นอะไร
‎ตะคริว ตะคริวกิน
‎ตะคริวกินหรือ
‎บ้าเอ๊ย ขาก็สั้น ตัวก็บอบบาง ‎ไม่มีเรี่ยวแรงแล้วยังทนความหนาวไม่ได้อีก
‎ไอ้ร่างกายไร้ประโยชน์นี่
‎ระวังหน่อยสิ ‎ตอนนี้ท่านอาจารย์ไม่ใช่นักซู มือสังหารเงา
‎แต่เป็นมูด็อก นางรับใช้ของตระกูลจางนะ
‎ถ้าวิ่งและกระโดดไปทั่วแบบเมื่อสักครู่ละก็
‎เดี๋ยวก็เจ็บตัวเอาหรอก
‎ข้าเวทนาตัวเองซะเหลือเกิน
‎อย่าเวทนาตัวเองไปเลย ท่านยังมีลูกศิษย์คนนี้นะ
‎ตอนนี้ประตูพลังของข้าก็ถูกเปิดแล้ว ‎มาเริ่มฝึกฝนกันเลยเถอะ
‎แต่ก่อนอื่นอากาศหนาว ‎ใส่รองเท้ากันก่อนเถอะนะ
‎อะไรเนี่ย
‎เจ้าไม่มีความว่องไวเลยสินะ
‎เก็บขึ้นมา
‎จะทำอะไรงั้นหรือ
‎ข้าขอดูความสามารถของลูกศิษย์ ‎เพื่อลบล้างความน่าเวทนาของตัวเองหน่อยเถอะ
‎หือ
‎ตีข้าทำไมเนี่ย
‎เจ้าไม่มีพื้นฐานวิชาดาบเลยสินะ
‎ครั้งนี้ขอดูทักษะการต่อสู้หน่อย
‎เจ้านี่นะ…
‎โอ๊ย เจ็บ
‎ศิลปะการต่อสู้ก็ไม่ได้เรื่อง
‎ฝีมือแย่กว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะเนี่ย
‎มันเป็นเพราะข้าไม่เคยเรียนมาก่อนต่างหาก
‎เจ้าเคยผ่านการฝึกฝนกับอาจารย์ 12 คนนี่
‎ถึงเจ้าจะไม่ได้เรียนเวทมนตร์ ‎เพราะประตูพลังถูกปิด
‎แต่ถ้าเจ้าพยายาม ‎อย่างน้อยก็น่าจะเชี่ยวชาญศิลปะป้องกันตัวนะ
‎สภาพแวดล้อมที่นั่น ‎ไม่มีแรงบันดาลใจให้พยายามเลยน่ะ
‎อย่างที่เจ้ารู้
‎ร่างกายของข้าจะไม่ขยับ ‎ถ้าข้าไม่มีแรงบันดาลใจ
‎เพราะเจ้าขี้เกียจไงล่ะ
‎ข้าเห็นมาตลอดว่า ‎นายน้อยใช้ชีวิตโดยไม่ขยับตัวแม้แต่นิด
‎ข้าฝึกฝนด้วยสมองของข้านะ ลองถามดูสิ หือ
‎ข้ารู้ทุกอย่างเลย ข้ารู้ตัวตนของเจ้าได้ยังไงล่ะ
‎เพราะเห็นศิลปะป้องกันตัวทันซูไง ‎ความรู้ข้าเต็มหัวเลยล่ะ
‎มีดีแต่ปากจริงๆ
‎ตอนนี้ประตูพลังข้าถูกเปิดแล้วด้วยเหอะ
‎เห็นไหม เห็นหรือเปล่า
‎ข้าเป็นคนหัวไวแบบนี้แหละ
‎พลังจิบซู ข้าจะรีบทำให้ได้เลย ‎ของแค่นี้เองจะใช้เวลาเท่าไรเชียว
‎ข้าที่เป็นคนเรียนรู้เร็วก็ใช้เวลาถึงห้าปี
‎คนที่หัวช้าบางคนก็ใช้เวลาถึง 20 ปี
‎ส่วนเจ้า…
‎บางทีเจ้าอาจจะทำได้ไวก็ได้
‎เพราะเจ้าเป็นลูกชายของจางกัง
‎ทำไมต้องพูดชื่อนั้นออกมาด้วย
‎อัจฉริยะที่ฝึกฝนพลังจิบซูได้สำเร็จ ‎ภายในหนึ่งปี ก็คือจางกังแห่งซงริม
‎ถ้าเจ้าสามารถทำมันได้
‎ก็อาจจะลบข่าวลือว่าไม่ใช่ลูกชายของเขาได้นะ
‎แต่ก็นะ ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าจะทำได้หรือเปล่า
‎เขาทำได้ภายในหนึ่งปี ‎ข้าก็จะทำให้ได้ภายในครึ่งปี
‎ไม่สิ ครึ่งของครึ่งปี สามเดือน
‎อวดดีซะไม่มี
‎เป็นแรงใจของข้าต่างหาก อย่าพูดให้ใจฝ่อ
‎แม่บ้านคิมสั่งให้กวาดลานข้างหน้านี้ทั้งหมด
‎ตอนนี้ร่างกายเจ้าก็ฟื้นตัวมากแล้ว
‎แล้วยังมีแรงใจดีอีก ช่วยข้าหน่อย
‎เดี๋ยวเถอะ
‎มูด็อก
‎พอดีนายน้อยแสนขี้เกียจคนนี้ ‎จะไม่ขยับตัว ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจน่ะ
‎ตั้งใจทำงานนะ
‎เจ้าหมอนั่น…
‎- เดี๋ยวเหอะ… ‎- โอ๊ย หนาว อากาศเย็นจริงๆ
‎ไอ้คนไร้ประโยชน์ ‎ขี้เกียจตัวเป็นขน แถมยังอวดดี
‎อากาศเย็นจริงๆ หนาวมาก
‎ท่านหมอฮอยอม ‎ได้จ่ายยาต้มสมุนไพรให้นายน้อยอุกเจ้าค่ะ
‎สงสัยเพราะประตูพลังของเขาถูกเปิดแล้ว
‎ทำให้ยาออกฤทธิ์เร็วมากๆ เลยเจ้าค่ะ
‎ดูเหมือนแม่บ้านคิมจะมีความสุขมากเลยนะขอรับ
‎ท่านไม่พอใจที่ประตูพลังของนายน้อยถูกเปิด ‎ขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ
‎ท่านไม่ได้ทำอะไรเลย จนกระทั่งความตาย ‎มารออยู่ตรงหน้านายน้อยใช่ไหม
‎หากไม่ได้ท่านหมอฮอยอมที่ตัดสินใจในตอนท้าย ‎นายน้อยอุกก็คงตายไปแล้วเจ้าค่ะ
‎แต่ถึงยังไงเขาก็ควรมองหาวิธีช่วยอื่น ‎ที่ไม่ใช่การเปิดประตูพลัง
‎เย็นชาเหลือเกินนะเจ้าคะ
‎ที่ท่านรักษาระยะห่างจากนายน้อยขนาดนี้
‎เป็นเพราะ…
‎ข่าวลือนั่นหรือเจ้าคะ
‎ข่าวลือหรือขอรับ
‎ไม่ต้องทำเป็นไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ
‎ท่านก็ทราบดีนี่เจ้าคะ
‎ว่าคนซุบซิบกันไปทั่วว่า ‎พ่อแท้ๆ ของนายน้อยคือท่านผู้นำแห่งซงริม
‎ท่านพูดถึงข่าวลือที่เป็นไปไม่ได้แบบนั้น
‎ออกมาได้ยังไงกัน
‎ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้นี่เจ้าคะ
‎พูดกันตามตรง ก่อนที่นายหญิงโดฮวาจะออกเรือน
‎ท่านก็หลงรักนางมากนี่เจ้าคะ
‎ทั้งแต่งกลอนให้แล้วยังมอบของขวัญให้อีก
‎ข้าเห็นทุกอย่างนะ
‎ทุกคนต่างก็พูดกันว่าที่ท่านไม่แต่งงาน ‎ก็เพราะยังลืมนางไม่ได้
‎แล้วแม่บ้านคิมล่ะ
‎ท่านยังลืมเจ้าจางกังไม่ได้
‎จึงยังไม่แต่งงานจนถึงป่านนี้ ‎และอาศัยอยู่ที่บ้านเขาอยู่หรือขอรับ
‎ว่าไงนะเจ้าคะ
‎ท่านนั่นแหละ ‎ข้ารู้ดีว่าท่านเคยชอบจางกังขนาดไหน
‎พอจางกังบอกว่าชอบกินวุ้นลูกโอ๊ก
‎ท่านก็ปีนขึ้นไปภูเขานู้น ภูเขานี้ ‎ราวกับกระรอก
‎- กระรอก ‎- กระรอก…
‎เที่ยวปีนขึ้นภูเขาไปเก็บลูกโอ๊ก ‎ข้าเห็นทั้งหมดนะ
‎แล้วยังไง
‎การที่ข้าเที่ยวปีนเขาไปเก็บลูกโอ๊ก ‎มันดูน่าขันสำหรับท่านมากหรือเจ้าคะ
‎ใช่แล้ว
‎ข้าเที่ยวปีนขึ้นเขาไปเก็บลูกโอ๊กเจ้าค่ะ
‎เพราะข้าไม่มีวิธีแสดงความรู้สึกของข้า ‎นอกจากการกวนวุ้นแล้วไงเจ้าคะ
‎ใช่แล้วเจ้าค่ะ เชิญหัวเราะเยาะข้าเลย
‎ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะ
‎ภาพของท่านที่กวนวุ้นลูกโอ๊ก
‎ทำให้ข้ารู้สึกเศร้า
‎ความรู้สึกเหงา
‎ที่ไม่สามารถทำอะไรได้ ‎นอกจากการกวนวุ้นลูกโอ๊ก
‎ข้าก็ทราบดี
‎พวกเราน่ะ
‎ถึงคนอื่นจะเข้าใจผิดและพูดถึงพวกเราอย่างไร
‎พวกเราก็อย่าทำแบบนั้นกันเลย
‎ความรักและความหลงใหล ‎ที่เราเคยมีสมัยหนุ่มสาว
‎หลงเหลือบาดแผลไว้กับพวกเราเพียงไหน
‎พวกเราก็เห็นบาดแผลของกันและกันอยู่นี่
‎ข้าโมโหเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับนายน้อยอุก
‎จึงได้พูดพล่อยๆ กับท่านผู้นำไปเจ้าค่ะ
‎โปรดอภัยให้ข้าด้วย
‎ข้าก็เป็นห่วงอุกมากเหมือนกันขอรับ
‎ข้าแค่กลัวว่าการเปิดประตูพลังให้เขา
‎จะเป็นเหมือนการทำลายเกราะกำบัง ‎ที่ปกป้องเขาให้ปลอดภัย
‎ข้าจึงไม่สบายใจขอรับ
‎ในอนาคตข้าอาจต้องทำลายความตั้งใจของเขา
‎และอาจมีเรื่องให้ข้าต้องขัดขวางเขาก็เป็นได้
‎ท่านอย่าได้โกรธแค้นข้า
‎และคอยเฝ้าดูด้วยนะขอรับ
‎นายน้อย น้ำต้มโสมป่าเจ้าค่ะ
‎ดื่มให้หมดด้วยนะเจ้าคะ
‎"โสมป่า" หรือ
‎เดี๋ยวข้าจะกลับมากิน วางไว้เถอะ
‎นายน้อย
‎จะเอาให้มูด็อกอีกแล้วใช่ไหมเจ้าคะ
‎อากาศมันหนาว ‎ข้าเพียงจะให้นางดื่มอะไรอุ่นๆ เท่านั้น
‎แล้วทำไมเจ้าถึงสั่งให้นาง ‎ไปกวาดลานข้างหน้าตอนหนาวๆ ล่ะ
‎เดี๋ยวนะ
‎นางรับใช้ได้รับการรักษาโดยไม่จ่ายค่าตอบแทน
‎ข้ารู้สึกเกรงใจ ‎จึงสั่งให้นางไปกวาดไงเจ้าคะ
‎แล้วทำไมถึงสั่งมูด็อกล่ะ หือ ‎แม่บ้านคิมเกรงใจก็ไปกวาดแทนสิ
‎ข้าต้องต้มยาให้นายน้อย ‎แล้วต้องเตรียมอาหารให้ด้วย
‎ข้าต้องดูแลนายน้อยสิเจ้าคะ
‎เดี๋ยวมูด็อกจะดูแลข้าเอง ‎แม่บ้านคิมไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
‎อ๋อ เจ้าค่ะ
‎ตอนนี้นายน้อยสนใจแค่มูด็อกเท่านั้น
‎งั้นข้าที่ไร้ประโยชน์
‎ก็ออกไปกวาดลานข้างนอก ‎เหมือนมูด็อกก็ได้สินะเจ้าคะ
‎ไม่ใช่แบบนั้นนะ ‎ข้าแค่เห็นว่าแม่บ้านคิมเหนื่อยเพราะข้าต่างหาก
‎เจ้าต้องใช้เวลาต้มน้ำโสมป่านี่นานแค่ไหน
‎ข้าใช้เวลาต้มมันทั้งวันเลยเจ้าค่ะ
‎เพราะงั้นไงล่ะ เจ้าไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งวัน
‎แล้วข้าจะรู้สึกดีหรือไม่ดีล่ะ
‎- ไม่ดีน่ะสิเจ้าคะ ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎แม่บ้านคิมต้องเหนื่อย ‎เพราะช่วงนี้ข้าก่อปัญหาเยอะใช่ไหม
‎ผิวหน้าเจ้ากร้านไปหมดแล้ว ‎ผิวที่เคยเปล่งปลั่งของเจ้า
‎แม่บ้านคิมควรดื่มน้ำโสมป่านี่เองแล้วเนี่ย
‎แล้วทำไมนายน้อย ‎ถึงชอบก่อปัญหาบ่อยๆ ล่ะเจ้าคะ
‎ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับท่านผู้นำแล้วเจ้าค่ะ
‎ถ้าเขาจะลงโทษข้า ข้าก็ต้องรับสิ
‎ตอนนี้ประตูพลังของข้าถูกเปิดแล้ว ‎เดี๋ยวข้าก็จะได้เป็นคนของซงริมแล้วนี่
‎นายน้อยมีความสุข ‎ที่ประตูพลังถูกเปิดออกขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ
‎ใช่ ข้ามีความสุข
‎หากข้าได้เข้าซงริมและเอาชนะยุลกับดังกูได้
‎พวกเขาจะต้องนึกเสียใจแน่ๆ ‎ที่เพิ่งรับข้าเข้ามาในสำนัก
‎โสมนี่ แม่บ้านคิมกินเถอะ
‎แม่บ้านคิม ขอบคุณสำหรับน้ำโสมป่านะ ‎ข้าจะกินอย่างดีเลย
‎- เจ้าค่ะ ‎- อือ
‎เจ้าคือคนรับใช้ที่ชั่วร้ายคนนั้นสินะ
‎เจ้าทำอะไรเนี่ย พวกเราอุตส่าห์รักษาให้เจ้า
‎ถ้าอาการทรุดขึ้นมาจะทำอย่างไร
‎ข้าได้รับการรักษาโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน
‎เลยถูกสั่งให้มาทำงานเล็กๆ ตอบแทนเจ้าค่ะ
‎แม่บ้านคิมเป็นคนมีหลักการจริงๆ
‎กวาดให้สะอาด ‎แล้วไปใส่ปุ๋ยที่สวนสมุนไพรด้วยล่ะ
‎เจ้าค่ะ
‎รอก่อนเถอะ ฮอยอม
‎ตอนนี้ข้าอาจจะกวาดลานหน้าสำนักของเจ้าอยู่
‎แต่สักวันข้าจะกวาดเซจุกวอนให้ราบคาบเลย
‎นี่ เจ้าทำอะไรน่ะ
‎เจ้าจงใจทำแบบนี้ใช่ไหม
‎เปล่านะเจ้าคะ
‎ข้าว่าเจ้าตั้งใจนะ
‎ไม่มีทางหรอกเจ้าค่ะ
‎เจ้าช่างเป็นคนแปลกจริงๆ
‎ใบหูแบบนี้…
‎ข้าว่าข้าเคยเห็นใบหูแบบนี้ที่ไหนสักที่นะ
‎ก่อนหน้านี้เจ้าเคยมารับการรักษากับข้าหรือเปล่า
‎คนอย่างข้าจะเคยมารักษา ‎ที่เซจุกวอนได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ
‎ช่างเป็นใบหูที่ดูคุ้นตาซะเหลือเกิน
‎กวาดให้สะอาดด้วย
‎หูข้าแทบหลุด
‎ถึงเจ็บก็ทนไว้นะ
‎ท่านหมอโกรธนายน้อยของเจ้า ‎เลยมาระบายกับเจ้าแทนน่ะ
‎ช่างเถอะเจ้าค่ะ เป็นเรื่องปกติของโลก ‎ที่คนอ่อนแอจะถูกทำร้าย
‎ข้าแค่อยู่เงียบๆ ก็พอแล้วนี่เจ้าคะ
‎ถ้าเจ้าคิดเช่นนั้น ‎ก็อย่าโกรธเคืองท่านหมอเลยนะ
‎ถึงยังไงท่านก็เป็นคนที่มอบกระแสพลังสิบปี
‎ให้นายน้อยของเจ้าเพื่อรักษาเขาเลยนะ
‎กวาดให้เสร็จแล้วไปพักเถิด
‎กระแสพลังสิบปีงั้นหรือ
‎เจ้าน่าจะกวาดลวกๆ แล้วรีบเข้ามาสิ
‎มานี่สิ นี่เป็นโสมป่า…
‎ทำอะไรน่ะ มูด็อก
‎เจ้าเป็นอะไรของเจ้า
‎อยู่นิ่งๆ เถอะน่า
‎ข้าไม่ได้พาเจ้ามาทำเรื่องพรรค์นั้นนะ
‎มูด็อก นี่มันไม่ใช่อาจารย์กับลูกศิษย์แล้วนะ ‎ทำอะไรเนี่ย
‎จริงๆ เลย
‎เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้า
‎ข้ากำลังตรวจสอบศูนย์กลางพลังของเจ้า
‎หายใจดีๆ หน่อย
‎มีจริงๆ
‎มีอยู่จริงๆ ด้วย
‎เจ้าเป็นนายน้อยผู้ล้ำค่าจริงๆ
‎โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย
‎มีอะไรอยู่ในท้องข้ากัน
‎กระแสพลังที่ยิ่งใหญ่มากๆ
‎ฮอยอมมอบกระแสพลังที่ยิ่งใหญ่ไว้ในท้องของเจ้า
‎กระแสพลังหรือ
‎เหมือนว่าอุกจะฟื้นตัวหายดีแล้ว
‎รีบไปเอากระแสพลังคืนมาเถิดขอรับ
‎ถ้ากระแสพลังไหลไปในทางที่ผิด ‎ก็อาจทำให้เขาขาดสติได้ขอรับ
‎อุกจะใช้พลังนั้นได้อย่างไรกัน
‎ประตูพลังของเขาเพิ่งถูกเปิดเอง
‎แล้วเขาก็ทำอะไรไม่เป็นด้วย
‎เจ้าเป็นห่วงไม่เข้าเรื่องเลย
‎เจ้าเด็กคนนั้นคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ‎ว่ามีพลังที่ล้ำค่าอยู่ในตัว
‎มาขโมยกระแสพลังของฮอยอมกัน
‎ศูนย์กลางพลังของเจ้าเต็มไปด้วย ‎พลังที่ฮอยอมมอบให้
‎เจ้าสามารถใช้พลังจิบซูสำเร็จได้ง่ายๆ เลยล่ะ
‎ข้าไม่รู้เลยว่ามีสิ่งที่ล้ำค่าอยู่ในตัวข้า
‎เจ้าได้รับกระแสพลังที่ใช้เวลารวบรวมถึงสิบปี ‎มาโดยไม่มีค่าตอบแทน
‎แถมยังเป็นกระแสพลัง ‎ของฮอยอมผู้เก่งกาจอีกด้วย
‎เจ้าคนดวงดี
‎ข้านึกว่าตาแก่นั่นจะเกลียดข้าซะอีก ‎ไม่นึกเลยว่าเขาจะมอบสิ่งนี้ให้ข้า
‎เขาคงมอบให้เจ้าชั่วคราว ‎เพื่อให้ร่างกายเจ้าฟื้นตัวจากยาพิษ
‎เดี๋ยวเขาก็คงมาเอาคืน
‎ได้ที่ไหนกัน มันมาอยู่ในท้องข้าแล้ว ‎มันก็ต้องเป็นของข้าสิ
‎แม้จะอยู่ในตัวเจ้า ‎แต่ถ้าเจ้าควบคุมพลังนั้นไม่ได้
‎มันก็เป็นของเจ้าโดยสมบูรณ์ไม่ได้ ‎เขาสามารถเอาคืนได้ทุกเมื่อ
‎ถ้าจะไม่ให้เขาเอาคืนไป ‎ข้าก็ต้องควบคุมพลังนี้ให้ได้
‎ถ้างั้นข้าก็ต้องหายใจให้เหมาะสมกับพลังนี้น่ะสิ
‎การฝึกฝนกับอาจารย์ทั้ง 12 คน ‎ก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างสินะ
‎ถูกต้องแล้ว
‎พลังจากศูนย์กลางพลังจะควบคุมได้ด้วยลมหายใจ
‎ทว่าจอมเวทแต่ละคนมีวิธีหายใจที่ต่างกันไป
‎เพราะความตื้นลึกของลมหายใจเข้าและออก ‎รวมถึงความสั้นยาวของแต่ละคนต่างกัน
‎นี่เป็นกระแสพลังของฮอยอม ‎งั้นเราก็ต้องควบคุมพลังด้วยวิธีหายใจของฮอยอม
‎ตาแก่นั่นไม่มีทางบอกข้าแน่ๆ
‎เราแค่ลองมั่วๆ ไปดูไหม ยังไงก็แค่หายใจเองนี่
‎ถ้าหากใช้วิธีหายใจอื่น ‎แล้วควบคุมไม่ได้จนขาดสติ
‎เลือดก็จะไหลออกมาจากทุกทวารในร่างของเจ้า ‎แล้วเจ้าก็จะตายได้นะ
‎ลองแบบนั้นดูดีไหมล่ะ
‎ไม่เอา
‎เจ้าน่ะ ชอบยกตัวอย่างสุดขั้วจริงๆ
‎ลองคิดหาวิธีที่ข้ากับพลังนี่ ‎จะปลอดภัยทั้งคู่หน่อยสิ ท่านอาจารย์
‎วิธีหายใจพื้นฐานจะถูกสืบทอด ‎มาจากครอบครัวของแต่ละคนตั้งแต่เด็ก
‎ฮอยอมเป็นสมาชิกของตระกูลซอ
‎ถ้าเป็นคนจากตระกูลซอ ‎ก็น่าจะใช้วิธีหายใจเหมือนกันนะ
‎- ซอยุล ‎- ซอยุล
‎ลองไปถามเขาดูสิ พวกเจ้าสนิทกันนี่
‎ยุลเป็นคนระวังตัวมาก
‎ถ้าข้าถาม เขาจะต้องจับไต๋ได้ ‎แล้วไปฟ้องท่านหมอฮอแน่ๆ
‎แค่ลมหายใจเข้าออกสิบจังหวะ
‎ไม่สิ แค่เจ็ดจังหวะก็พอ
‎ถ้าแตะศูนย์กลางพลังของเขาดู ‎ก็สามารถรู้ได้เลยนะ
‎เจ้าคงโดนหักข้อมือ ‎ก่อนเขาจะเริ่มหายใจด้วยซ้ำ
‎ก็จริง ซอยุลไม่เหมือนเจ้า
‎ข้าหรือ
‎ข้าทำไม
‎เอ๊ะ อะไรกัน สายตาดูถูกแบบนั้น ‎ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดีสุดๆ เลยนะ
‎ยังไงก็เถอะ ข้าไปตรวจสอบซอยุล ‎เหมือนที่เคยทำกับเจ้าคงจะไม่ได้
‎ไม่ๆ มูด็อก
‎มองตาข้าหน่อย
‎เจ้าจะบอกว่าแตะตัวยุลได้ยาก ‎แต่ว่าแตะนายน้อยของเจ้าได้ง่ายๆ งั้นหรือ
‎เด็กน้อยจริงๆ มันใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ไหม
‎"เด็กน้อย" หรือ
‎เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ
‎เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ทำอะไรน่ะ
‎ข้าไม่ได้บ้า
‎- ก็ได้ ข้าบ้า ข้าบ้าไปแล้ว ‎- ปล่อยนะ
‎เจ้าสองคนทำอะไรน่ะ
‎อ้าว
‎ทำไมเจ้าถึงกลั่นแกล้งมูด็อกแบบนั้น
‎นางยังป่วยอยู่นะ
‎กลั่นแกล้งอะไร ใครกลั่นแกล้งกัน
‎- หือ ‎- ให้ตายเถอะ
‎ข้าก็คิดอยู่ว่าเจ้าจะดีกับนางได้สักกี่วัน
‎มูด็อก เจ้าเป็นอะไรไหม
‎นายน้อยของเจ้า ‎มีเรื่องให้เจ้าดูแลเยอะเลยใช่ไหม
‎ต้องปรนนิบัติรับใช้เขา ‎แล้วต้องยอมถูกแกล้งตอนเขาเบื่อด้วย
‎เขาบอกว่าน้ำเย็นไป พอข้าเติมน้ำร้อน
‎ก็บอกให้ข้าเติมน้ำเย็นเพิ่ม
‎- นี่… ‎- บ่นว่าอาหารเค็มไป พอเติมน้ำให้
‎ก็บอกว่าจืด ให้ไปเอาเกลือมา
‎- ข้าหรือ ‎- ทั้งไม่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังกลับกลอกไปมา
‎ขี้เกียจ แถมยังชอบทำตัวอวดดี
‎แต่ข้าจะทำอย่างไรได้
‎เขาเป็นนายน้อยของข้า
‎ข้าก็ต้องอดทนแล้วรับใช้เขาสิเจ้าคะ
‎มูด็อก นี่เจ้ารู้จักอุกดีแล้วสินะ
‎ข้าขายหน้าจริงๆ
‎ว่าแต่ทั้งคู่มาทำอะไรอยู่ที่นี่ ‎ทำไมไม่อยู่ที่เซจุกวอนล่ะ
‎อ๋อ เรากำลังมองยุลอยู่น่ะ
‎เพราะมูด็อกชวนข้ามา
‎ยุลหรือ
‎งั้นก็ไปหาเขาเลยสิ ‎ทำไมมาด้อมๆ มองๆ อยู่ตรงนี้
‎เราแอบมองเขาอยู่น่ะ
‎มูด็อกคิดว่ายุลเข้าถึงยาก ‎เลยไม่กล้าเข้าไปใกล้ๆ เขา
‎ข้าเลยแอบมองเขาเป็นเพื่อนนาง
‎มูด็อก นี่เจ้ามีใจให้ยุลสินะ
‎- ไม่ใช่นะ ‎- แหม ดังกู
‎เจ้ารู้ใจมูด็อกแล้วสินะ
‎น่าอายซะเหลือเกิน
‎- นายน้อย เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ‎- โธ่ ไม่ต้องอายไปหรอก
‎มีหญิงสาวมากมายที่ถูกยุลขโมยหัวใจไป
‎- เจ้าก็เป็นแบบนั้นได้เหมือนกัน ‎- ไม่…
‎ข้าจะช่วยแก้ปัญหาด้านความรักให้มูด็อกเอง
‎อุก เจ้ารีบไปที่ห้องรับรองเถอะ
‎ทำไม
‎ท่านหมอฮอยอมตามหาเจ้าอยู่
‎หมอฮอ…
‎ตายจริง
‎ท่านเรียกหาข้าหรือขอรับ ท่านหมอ
‎ใช่
‎เสียงไอดังกังวานแบบนี้
‎ร่างกายเจ้าคงดีขึ้นมากแล้วสิท่า
‎ข้ายังเวียนศีรษะและคลื่นไส้
‎จริงด้วย แล้วยังหมดสติบ่อยๆ
‎แต่ข้าก็ดีขึ้นมากเพราะท่านเลยขอรับ
‎เมื่อเช้าข้าเห็นเต็มสองตา
‎ว่าเจ้าไปไหนมาไหน ‎อย่างกระปรี้กระเปร่ากับคนรับใช้นะ
‎ช่างแปลกซะเหลือเกิน
‎นี่ มายืนตรงนี้เลย
‎ข้ามีของที่ต้องเอาคืนจากเจ้าอยู่
‎แต่ก่อนหน้านั้น
‎ข้ามีของจะมอบให้ท่านหมอขอรับ
‎ให้ข้าหรือ
‎เมื่อครั้นข้ายังไม่รู้เดียงสา
‎ข้าปล่อยให้ฝูงแพะ ‎เข้าไปในสวนสมุนไพรเซจุกวอน
‎ทำให้ท่านเกลียดข้ามาก ข้าทราบดีขอรับ
‎เจ้าแพะเหล่านั้นกินสมุนไพรจนเกลี้ยง
‎ตอนนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่เลย
‎ทั้งที่เป็นแบบนั้น แต่ท่านก็ยังช่วยชีวิตข้า
‎ข้ารู้สึกขอบคุณสำหรับบุญคุณของท่าน ‎ที่ช่วยชีวิตข้าเหลือเกินขอรับ
‎ข้านึกว่าเจ้าเป็นเพียงคนเสเพล
‎แต่เจ้าก็รู้จักขอบคุณคนอื่นเป็นด้วยแฮะ
‎ข้ามีของที่เตรียมมาให้ท่านหมอด้วยขอรับ
‎อือ แม่บ้านคิม
‎เหล้านี้หมักด้วยน้ำแร่จากเกาะภูเขาไฟ ‎ทางทิศใต้ของอาณาจักรแดโฮ
‎เป็นเหล้าดำที่ขึ้นชื่อที่สุด ‎ในอาณาจักรแดโฮเลยเจ้าค่ะ
‎นายน้อยต้องการตอบแทนบุญคุณของท่าน
‎ข้าจึงเตรียมมาให้อย่างยากลำบากเลยเจ้าค่ะ
‎ของหายากเช่นนี้
‎ว่าแต่ให้ข้าแค่ขวดเดียวเองหรือ
‎เจ้าเด็กคนนี้ เจ้ารู้จักตอบแทนบุญคุณ ‎ของคนอื่นเป็นจริงๆ นะเนี่ย
‎แม่บ้านคิมเลี้ยงดูเขามาอย่างดีตามคาดเลย
‎- ดีนะเนี่ย ‎- ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
‎เอามาสิๆ เอามาให้ข้าเร็ว
‎ตายจริงๆ
‎สามขวดเลยหรือ
‎ท่านแม่
‎ข้าได้ยินว่าจางอุกเปิดประตูพลังแล้วเจ้าค่ะ
‎ที่ผ่านมาเราช่วยเขาไม่ได้ เพราะมันขัดกับ ‎เจตนารมณ์ของหัวหน้าสำนักชอนบูกวัน
‎แต่ตอนนี้เราก็รับเขา ‎ให้เข้ามาในตระกูลจินได้แล้วนี่เจ้าคะ
‎เจ้าถูกพ่อหนุ่มคนนั้นหลอกใช้ ‎แล้วยกเลิกการแต่งงาน
‎แต่ก็ยังมีเยื่อใยกับเขาอยู่อีกหรือ
‎คนที่หลอกใช้ไม่ใช่จางอุก แต่เป็นข้านะเจ้าคะ
‎ข้าจับจุดอ่อนของเขา ‎ที่ประตูพลังของเขาถูกปิดกั้น
‎และตั้งใจให้เขาแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านเรา
‎พูดให้มันถูกหน่อย
‎เขาบอกเจ้าว่าถ้าเปิดประตูพลังให้เขา ‎ก็จะแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านเรา
‎จางอุกหลอกล่อเจ้าแบบนั้นต่างหาก
‎ยังไงสุดท้ายก็เป็นแบบนี้อยู่ดี
‎ถ้าตอนนั้นท่านแม่เปิดประตูพลังให้เขา
‎ตระกูลจินก็จะได้ลูกเขย
‎และข้าก็จะได้แต่งงานกับชายหนุ่ม ‎ที่ข้าหมายปอง ดีจะตายไปนี่เจ้าคะ
‎โชยอน
‎ลูกชายคนโตของตระกูลจาง ‎ที่ประตูพลังถูกเปิดแล้ว
‎ไม่มีทางแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านของเราแล้วล่ะ
‎เจ้าต้องรับหน้าที่แทนบูยอน พี่สาวของเจ้า
‎และกลายเป็นผู้อำนวยการ ‎ที่จะปกป้องสำนักจินโยวอนของตระกูลจิน
‎จงคบหากับชายหนุ่มที่จะช่วยเหลืองานเจ้าได้
‎ถ้าพี่ไม่ตายจากไป
‎ข้าก็สามารถแต่งงานกับชายหนุ่มที่ข้ารักได้
‎ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ท่านแม่
‎เจ้าไปตรวจดูว่าไหของควีกูที่แตกไป ‎ติดแน่นดีหรือเปล่าเถิด
‎เจ้าค่ะ
‎เจ้าจางอุกเป็นคนทำควีกูที่ล้ำค่านี้แตก
‎ถ้าข้าขอให้เขาแต่งงานกับข้าเพื่อชดใช้
‎เขาก็คงปฏิเสธใช่ไหม
‎ถ้างั้นห้องของนายน้อยยุล ‎ก็อยู่ด้านในสุดเลยสินะเจ้าคะ
‎อือ ยุลชอบสถานที่ที่เงียบสงบน่ะ
‎แล้วปกติเขาเข้านอนตอนไหนหรือเจ้าคะ
‎ถ้าไม่มีงานอะไร
‎ปกติแล้วยุลก็จะเข้านอนและตื่นเร็วที่สุด
‎เจ้าถามทำไม
‎จะเข้าไปดูยุลตอนเขาหลับหรือ
‎ถึงเจ้าจะชอบเขามากแค่ไหน ‎ก็ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‎แต่ว่า
‎เขาจะทานข้าวตรงเวลา ‎เจ้ารอเจอหน้าเขาที่โรงอาหารเถอะ
‎เจ้าค่ะ
‎แค่เจอหน้าไม่มีประโยชน์หรอก ‎ข้าต้องสัมผัสตัวเขาต่างหาก
‎มูด็อก เจ้าไม่บาดเจ็บใช่ไหม
‎อ้าว ยุล
‎คนนอกห้ามอ่านตำราของจองจินกักนะ
‎โธ่เอ๊ย นางแค่มาช่วยข้าเฉยๆ
‎แล้วนี่ก็เป็นตำราเกี่ยวกับเวทมนตร์ทั้งนั้น
‎มูด็อกอ่านแล้วจะไปเข้าใจอะไรล่ะ
‎เจ้าเคลื่อนไหวว่องไวดีนะ
‎เจ้าใช้ศิลปะการต่อสู้เป็นหรือเปล่า
‎ข้าเรียนเต้นมาจากหอนางโลมน่ะเจ้าค่ะ
‎ข้าก็เลยเคลื่อนไหวได้ปราดเปรียว
‎เจ้ารู้ไหมว่าดงอีอยู่ไหน ‎ข้าจะให้ช่วยงานหน่อย แต่ไม่เห็นนางเลย
‎ถึงดงอีไม่อยู่ แต่ก็มีมูด็อกนี่
‎มูด็อกไปช่วยงานยุลหน่อยสิ
‎ข้าจะช่วยเองเจ้าค่ะ
‎ไม่ ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก
‎นายน้อย ข้าช่วยทำความสะอาดให้ไหมเจ้าคะ
‎นายน้อยจะทานข้าวใช่ไหมเจ้าคะ ‎จะทานอะไรดีเจ้าคะ
‎นายน้อย เดี๋ยว นาย…
‎ที่นี่เป็นที่พักของเหล่าจอมเวทแห่งจองจินกัก ‎ไม่ต้องตามข้ามาแล้ว
‎เห็นว่าเขาเข้านอนเร็ว จะเข้านอนแล้วงั้นหรือ
‎โรงอาบน้ำหรือ
‎ข้าบอกว่าไม่ต้อง ‎แล้วทำไมเจ้ายังตามข้ามาอีก
‎ข้าตามท่านมา ‎เพราะคิดว่าน่าจะมีเรื่องให้ข้าช่วยบ้างน่ะเจ้าค่ะ
‎เจ้า
‎ต้องการอะไรจากข้างั้นหรือ
‎ข้าต้องสัมผัสตัวเขา นี่เป็นโอกาสแล้ว
‎เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ‎ถึงขั้นตามเข้ามาในโรงอาบน้ำของผู้ชาย
‎ตอนนี้แหละ แค่ฟังจังหวะ ‎การหายใจเข้าออกหกครั้ง ก็รู้วิธีหายใจได้
‎หนึ่งครั้ง
‎สองครั้ง
‎สามครั้ง
‎สี่ครั้ง
‎เจ้าทำแบบนั้นทำไม
‎อีกแค่นิดเดียวข้าก็รู้แล้วนะ
‎ข้ารู้ที่เจ้ากับอุกมาแอบมองดูข้าเมื่อครู่ด้วย
‎เจ้าตามข้ามาแล้วทำแบบนี้ทำไม
‎ถ้าข้าได้กอดเขาอีกแค่ครั้งเดียว ‎ก็จะรู้ได้เลยนะ
‎ข้าถามว่าทำไม
‎ข้าถวิลหาท่านเจ้าค่ะ
‎เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า
‎ข้าเจ็บเจ้าค่ะ
‎ดูจากที่เจ้าเอามือแตะที่ศูนย์กลางพลัง ‎เจ้าตั้งใจมาสืบดูวิธีหายใจของข้าสินะ
‎ก็บอกว่าข้าถวิลหาท่านไงเจ้าคะ
‎เจ้านี่ช่างโกหกเก่งเหลือเกินนะ
‎เมื่อครู่ก็เป็นศิลปะการต่อสู้ ‎ไม่ใช่ท่าเต้นใช่ไหม
‎ข้าใช้ชีวิตมาอย่างลำบาก
‎เลยเรียนไว้นิดหน่อย ‎เพื่อที่จะป้องกันตัวเองเจ้าค่ะ
‎เจ้าทำแบบนี้เพื่ออุกหรือ
‎ดูเหมือนว่าเขาจะพยายาม ‎ควบคุมกระแสพลังในตัว
‎แต่ถึงรู้วิธีหายใจไป อุกก็ไม่สามารถทำได้หรอก
‎อย่าทำเรื่องไร้สาระ ‎รับการรักษาเงียบๆ แล้วกลับไปเสียเถิด
‎เจ้ายังจำข้าได้อยู่สินะ
‎ซอยุล
‎คิดว่าข้าเมินเจ้าเพราะข้าเกลียดเจ้าหรือ หือ
‎โดฮวา แม่ของเจ้าก็เหมือนลูกสาวของข้า
‎ข้าก็เหมือนตาของเจ้านะ
‎เจ้าเด็กเสเพล
‎ขอรับ ท่านตา
‎โดฮวา แม่ของเจ้า เป็นคนจิตใจดีขนาดไหน
‎นางจิตใจดีหรือขอรับ
‎นางจิตใจดีสิ เจ้าต้องรู้เรื่องนั้นเอาไว้นะ
‎ถึงคนอื่นจะไม่รู้ แต่เจ้าก็ต้องรู้เอาไว้
‎เจ้าเด็กน่าสงสาร
‎ความตื้นลึกและความสั้นยาว ‎ของลมหายใจเข้าออก
‎มันเป่าให้มีเสียงยาก เจ้าเป่าเก่งจริงๆ นะ
‎พอดีข้ามีความสามารถเยอะเจ้าค่ะ
‎คืนให้ข้าเถอะ
‎มันดูเป็นของเก่ามาก
‎ทำไมท่านถึงพกสิ่งของเก่าๆ แบบนี้ ‎ติดตัวล่ะเจ้าคะ
‎มันเป็นของเพื่อนเก่าข้า
‎ดูจากที่นายน้อยพกสิ่งของของเพื่อนเก่า
‎เขาคนนั้นคงไม่อยู่แล้วสินะเจ้าคะ
‎ใช่แล้ว
‎นั่นเป็นของดูต่างหน้าของเพื่อนคนนั้น
‎มันล้ำค่ากับข้ามาก เพราะงั้นคืนให้ข้าด้วย
‎ข้าจะคืนให้ท่าน ‎แต่แลกกับบอกวิธีหายใจกับข้านะเจ้าคะ
‎ท่านบอกว่าถึงรู้ไปก็ไร้ประโยชน์นี่เจ้าคะ
‎ถึงข้าเก็บมันไว้ก็ไม่มีประโยชน์กับข้าเช่นกัน
‎เพราะงั้นแลกกันนะเจ้าคะ
‎มันไม่มีประโยชน์สำหรับข้า
‎เพราะงั้นข้าก็พังมันได้นะ
‎ข้าอนุญาตแค่สามจังหวะลมหายใจนะ
‎นางหายไปไหนเนี่ย
‎สายตาแบบนั้นคืออะไรน่ะ
‎คนเราจะส่งสายตาแบบนั้นไม่ได้ง่ายๆ เลยนะ
‎เพราะข้าชอบเขา
‎เจ้ากุเรื่องให้เป็นแบบนั้นนี่
‎ข้าไล่ตามเขาไปแล้วบอกว่าหลงรักเขา ‎ก็เลยรู้วิธีหายใจของซอยุลแล้ว
‎อ้อ
‎คนที่อ่อนไหวอย่างมาก ‎บอกว่าจะฆ่าทุกคนที่เข้ามาใกล้
‎แต่กลับบอกชอบใครไปทั่วเพื่อลูกศิษย์ ‎ข้าขอบคุณอย่างสุดซึ้งจริงๆ ท่านอาจารย์
‎แล้วเจ้าล่ะ
‎ยังไม่ถูกท่านหมอฮอยอม ‎เอากระแสพลังกลับคืนไปใช่ไหม
‎มันยังปลอดภัยดี ‎แล้วข้าก็รู้วิธีหายใจของเขาแล้วด้วย
‎ท่านลงทุนชอบใครไปเปล่าๆ เลยนะขอรับ
‎เจ้ารู้แล้วจริงๆ หรือ โกหกข้าใช่ไหม
‎เจ้าได้ยินว่าข้ารู้แล้ว
‎เจ้าก็เลยพูดแบบนั้นเพื่อข่มข้าใช่ไหมล่ะ
‎ข้าลองหายใจตามที่สืบมาได้ ก็รู้สึกเหมือน
‎มีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ลึกๆ ‎ในศูนย์กลางพลังของข้า
‎กระแสพลังกำลังไหลเวียนในตัวเจ้า
‎ตอนนี้ก็เรียบร้อยแล้ว
‎เมื่อกี้เจ้าอยู่ใกล้ยุลขนาดนี้ใช่ไหม
‎มันอันตรายนะ ‎รอยในดวงตาเจ้ายังมองเห็นอยู่นะ
‎ข้าหยอดยาอยู่ตลอดแล้วนะ
‎ข้าลองมองในกระจกก็ไม่เห็นนะ ‎ยังมองเห็นอยู่หรือ
‎ถ้าจ้องใกล้ขนาดนี้ก็ยังเห็นอยู่
‎ถ้าเจ้าหลงรักยุล ‎เจ้าก็ต้องเข้าใกล้เขาขนาดนี้นี่
‎เจ้าจะหลงรักใครไปเรื่อยไม่ได้นะ
‎ห้ามใครเข้าใกล้เจ้าขนาดนี้ยกเว้นข้า
‎ก็ได้ ข้าจะให้เจ้าเข้าใกล้ขนาดนี้ได้คนเดียว
‎ข้าจะพยายามไม่ให้หลงรักซอยุลดูนะ
‎อะไรกัน
‎ต้องใช้ความพยายาม ‎ไม่ให้หลงรักเขาด้วยหรือ ทำไมล่ะ
‎ก็ซอยุลรูปหล่อนี่นา
‎ถ้าจะไม่หลงรักคนรูปหล่อ ‎ก็ต้องใช้ความพยายามน่ะสิ
‎แล้วกับข้าล่ะ
‎อ้อ มูด็อกกำลังพยายาม ‎เพื่อไม่ให้หลงรักนายน้อยคนนี้อยู่ใช่ไหม
‎ไม่สักนิด
‎ทำไมล่ะ ที่เจ้าพูดมันไม่สมเหตุสมผลกันเลยนะ
‎- บอกมาเถอะว่าเจ้ากำลังพยายามอยู่ ‎- เจ้าค่ะ นายน้อย
‎- พูดให้มันจริงจังหน่อย ‎- เจ้าค่ะ
‎- เจ้าจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือ ‎- เจ้าค่ะ
‎นี่ บอกกับข้าสักครั้งนะ
‎องค์รัชทายาท
‎ดูจากที่มองเห็นพลังอยู่ที่ปลายดาบ
‎ตอนนี้องค์รัชทายาทมาถึงด่านสุดท้าย ‎ของพลังรยูซูแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎เป็นเพราะรองหัวหน้าสำนัก
‎สั่งสอนข้าอย่างดีไงล่ะ
‎คนรุ่นราวคราวเดียวกัน ‎ที่อยู่ในระดับเดียวกับพระองค์
‎ก็มีแค่ซอยุลแห่งตระกูลซอเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ
‎พระมเหสีกับนายพลซออิล พ่อของซอยุล ‎เป็นพี่น้องกันนี่พ่ะย่ะค่ะ
‎ตอนเด็กๆ ข้าก็สนิทกับยุลอยู่
‎แต่เริ่มห่างเหินกันตั้งแต่เขาเข้าซงริม
‎ผู้คนต่างก็เรียกซอยุล พัคดังกู ‎จางอุกและจินโชยอน
‎ว่าผู้สูงศักดิ์สี่ฤดูพ่ะย่ะค่ะ
‎พวกเขาอยากเป็นอะไรก็เป็นไปเถอะ
‎ว่าแต่
‎จางอุกใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ‎แล้วทำไมเขาถึงอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยล่ะ
‎ตอนนี้เขาสามารถใช้ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
‎ประตูพลังของเขาถูกเปิดแล้ว
‎ประตูพลังของจางอุกถูกเปิดแล้วหรือ
‎ถึงประตูพลังมาเปิดเอาตอนนี้ ‎แล้วเขาจะทำอะไรได้
‎ยังไงเขาก็เป็นลูกชายหัวหน้าจางกัง ‎แห่งสำนักชอนบูกวัน
‎เมื่อไม่นานมานี้
‎เขาก็มาขอดาบของนักซูกับกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ
‎แล้วยังไง
‎ท่านกลัวว่าข้าจะดึงมันออกมาหรือขอรับ
‎แล้วท่านได้ให้เขาไปไหม
‎ฝ่าบาทรับสั่งให้เก็บรักษาไว้ที่ชอนบูกวันนี่
‎ตำแหน่งหัวหน้าสำนัก ‎ยังเป็นของตระกูลจางอยู่พ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมจำเป็นต้องให้เขาไป
‎เขาช่างไร้มารยาทจริงๆ
‎เขาคงดูแคลนกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ
‎เพราะกระหม่อมเป็นแค่ลูกศิษย์ของพ่อเขา
‎และพูดกันตามตรง ‎กระหม่อมไม่ใช่ลูกศิษย์อย่างเป็นทางการด้วย
‎เขาแค่รับกระหม่อมที่ถูกไล่ออกมาจากตระกูลจิน
‎และไม่มีที่ไปมาเป็นบ่าวรับใช้เท่านั้น
‎ท่านเป็นถึงอาจารย์ ‎ขององค์รัชทายาทแห่งประเทศนี้นะ
‎เขากล้าดีมาดูแคลนท่านได้ยังไง
‎นั่นก็เปรียบเหมือนเขาดูหมิ่นข้าเช่นกัน
‎กระหม่อมต้องขอประทานอภัย
‎ที่กระหม่อม จินมู ‎เป็นอาจารย์ที่มียศถาต่ำต้อยพ่ะย่ะค่ะ
‎สักวันหนึ่ง
‎ข้าคงต้องเล่นงานจางอุกให้ราบคาบซะแล้ว
‎นี่เป็นดาบของหัวหน้าสำนักจางกัง ‎พ่อของจางอุกสินะขอรับ
‎ข้า…
‎เคยบอกเขาว่าถ้าดึงดาบของพ่อได้
‎ก็จะยอมรับเขาใช่ไหม
‎ตอนนี้ประตูพลังของเขาถูกเปิดแล้ว ‎เขาคงจะทำได้แล้วขอรับ
‎ท่านจะรับจางอุก ‎มาเป็นจอมเวทของซงริมหรือขอรับ
‎ไปเรียกอุกมาหน่อย
‎เจ้าบอกว่าพ่อของเด็กคนนี้คือใครนะ
‎กษัตริย์ที่สวรรคตไป
‎เด็กคนนี้เป็นโอรสของกษัตริย์
‎เจ้ากำลังบอกว่าเขา
‎เป็นโอรสของกษัตริย์ที่สวรรคตไปเมื่อปีก่อนหรือ
‎กษัตริย์องค์ก่อน
‎ประชวรหนักจนไม่สามารถขยับพระวรกายได้
‎แล้วจะเป็นลูกชายเขาได้ยังไง
‎วันที่เด็กคนนี้เกิดมา
‎ดวงดาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ ‎ของโชคชะตากษัตริย์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
‎พระอนุชาของกษัตริย์องค์ก่อน ‎ได้ขึ้นครองราชย์แล้ว
‎และพระองค์ก็มีองค์รัชทายาทด้วย
‎หากเชื้อพระวงศ์รู้ว่า ‎มีเด็กที่มีโชคชะตาของกษัตริย์เกิดขึ้นมา
‎เขาก็จะเป็นได้เพียง
‎กบฏของราชวงศ์เท่านั้น
‎ตัวตนของเขาจะทำให้เกิดความโกลาหล
‎ต้องให้เขาเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ
‎สู้กับใครไม่ได้ทั้งนั้น
‎ข้าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นในซงริม
‎และทำให้ท่านตกใจ ‎ข้าสำนึกผิดและขออภัยอย่างมากขอรับ
‎ซงริมเป็นผู้ตัดสินใจ
‎เปิดประตูพลังของเจ้าเอง
‎เพราะงั้นข้าจะไม่ถามหาความผิดจากเจ้า
‎ข้าจางอุก บุตรชายคนโตแห่งตระกูลจาง
‎สามารถฝึกฝนวิชาได้แล้ว
‎หากท่านรับข้าเข้าสู่ซงริม ‎ข้าจะตั้งใจฝึกฝนขอรับ
‎เพื่อแสดงความภักดีของข้า ‎ที่จะเป็นคนของซงริม
‎ข้าจะนำดาบของนักซูที่ได้รับมาจาก ‎รองหัวหน้าจินมูแห่งสำนักชอนบูกวัน
‎มาเก็บรักษาไว้ที่ห้องดาบของซงริมขอรับ
‎ไม่จำเป็นหรอก
‎ดาบที่ตระกูลจางต้องเก็บรักษา ‎ตระกูลจางก็เก็บรักษามันให้ดีเถิด
‎เอาดาบของจางกัง พ่อของเจ้า ‎ที่ฝากไว้ที่นี่กลับไปด้วย
‎ตั้งแต่บัดนี้ ข้าขอสั่งห้ามจางอุกเข้ามาในซงริม
‎ที่ข้าอนุญาตให้เจ้า
‎เข้าออกได้ตามใจชอบ ‎เพราะเจ้าเป็นลูกชายของสหายเก่าแก่
‎แต่เจ้าไม่มีคุณสมบัติ ‎ที่จะเข้าออกซงริมในฐานะจอมเวท
‎ตั้งแต่บัดนี้ไป
‎ข้าไม่อนุญาตให้จางอุกอ่านตำราของซงริม ‎แม้แต่บรรทัดเดียว
‎คืนป้ายหินแกะสลักที่ข้ามอบให้เจ้า ‎เพื่อเข้าออกที่นี่ได้ตามอำเภอใจมาด้วย
‎มันไม่อยู่แล้วขอรับ
‎ว่าไงนะ
‎ข้าทำมันหายขอรับ
‎ป้ายหินแกะสลัก
‎คนที่ทำป้ายหินแกะสลักหาย
‎จะต้องถูกทำโทษอย่างไรหรือ
‎เฆี่ยน 100 ครั้งขอรับ
‎ลงโทษจางอุกที่ทำป้ายหินแกะสลักหาย
‎ด้วยการเฆี่ยน 100 ครั้งซะ
‎กระแสพลังของท่านหมอฮอยอมอยู่ในตัวเขา ‎เขาจะทนไหวแน่นอน
‎ถ้าเจ้าออกหน้าตอนนี้ อุกจะยิ่งลำบากนะ
‎จางอุกจงออกไปจากซงริม
‎และห้ามเยี่ยมกรายเข้ามายังที่แห่งนี้อีก
‎ออกไปซะ
‎ไม่
‎ไม่ได้
‎ข้าไปแบบนี้ไม่ได้ขอรับ
‎ข้าเพิ่งโดนเฆี่ยนไป 99 ครั้งเองขอรับ
‎ยังเหลืออีกหนึ่งครั้ง
‎ครั้งสุดท้ายนี้
‎ท่านลงมือเองเถิดขอรับ
‎ข้าทำไปก็เพื่อช่วยเด็กคนนี้
‎เด็กคนนี้จะรอด ถ้าปิดประตูพลัง ‎แล้วให้เขาใช้ชีวิตในฐานะลูกของข้า
‎แต่ถ้าเขาพยายามตามหา ‎โชคชะตาของตัวเองซึ่งไม่ใช่ลูกชายของข้า
‎เขาจะอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้
‎อุก เจ้ายอมแพ้ไปแบบนั้น
‎แล้วใช้ชีวิตอยู่เงียบๆ เถิด
‎แบบนั้นเจ้าจึงจะมีชีวิตรอด
‎มูด็อก
‎เอาดาบไปด้วย
‎ไปกันเถอะ
‎ข้าอยากดึงดาบเล่มนี้ได้อย่างภาคภูมิใจ
‎- เป็นแค่การอวดดีของข้าหรือเปล่านะ ‎- แรงใจต่างหาก
‎อย่าได้ใจฝ่อไป
‎ในที่นี้มีดาบที่เจ้าไม่สามารถดึงได้อยู่อีกหนึ่งเล่ม
‎นั่นเป็นดาบของพ่อนายน้อยจางอุกเพคะ
‎ข้าต้องเอามันไปให้ได้นะ
‎คนที่ชนะการประลองจะเป็นผู้ได้ครอบครองมัน
‎การประลองกับองค์รัชทายาท ‎อาจเป็นเพียงความอวดดีของกระหม่อม
‎แต่ก็มีคนที่มองว่านี่เป็นแรงใจอยู่ ‎เพราะฉะนั้นกระหม่อมจะลองดูพ่ะย่ะค่ะ
‎พลังของลูกศิษย์ข้า ‎ยังไม่ถึงขั้นที่จะต่อกรกับเจ้าได้
‎อุกตกอยู่ในอันตรายร่วมกับเจ้าอีกแล้วสินะ
‎แล้วเขาคงจะได้รับสิ่งที่ต้องการอีกเจ้าค่ะ
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน