‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎นายน้อยของเราเข้าไปฝึกฝนในซงริมแล้ว ‎ห้องนี้จะว่างสักพัก
‎จัดเก็บหนังสือและเสื้อผ้าของเขาด้วย
‎- ขอรับ ‎- ขอรับ
‎เขาเคยออกเดินทางไปฝึกฝนถึง 12 ครั้ง ‎แล้วก็โดนไล่กลับมาทั้ง 12 ครั้ง
‎ครั้งนี้อาจจะกลับมาอีกก็ได้ ‎ปล่อยทิ้งไว้สักสองสามวันเถิดขอรับ
‎ครั้งนี้จะต่างออกไป
‎นายน้อยของเราเปลี่ยนไปแล้ว
‎และอีกไม่นานห้องนี้ ‎ก็อาจจะกลายเป็นห้องหอก็ได้
‎ข้าถึงได้สั่งให้เก็บกวาดล่วงหน้า
‎นายน้อยจะหมั้นหมายกับใครอีกแล้วหรือขอรับ
‎ถ้าครั้งนี้งานแต่งล่มอีก ‎เขาก็จะแต่งงานยากเลยนะ
‎ครั้งนี้ต่างออกไปนะ
‎เพราะมีคุณหนูคนหนึ่ง ‎ที่นายน้อยของเรารู้สึกหวงแหนอยู่
‎ใช่ไหมล่ะ มูด็อก
‎ไข่นกที่นายน้อยพูดถึงน่ะ
‎ไม่ว่าจะคิดยังไง ‎ก็ต้องเป็นคุณหนูที่ข้าเจอที่ซงริมแน่ๆ
‎การที่เขาบอกว่า ‎นางเป็นไข่นกที่อยู่บนยอดต้นไม้สูง
‎นางก็น่าจะเป็นคนที่สง่างาม
‎ซึ่งทำให้เขาอยากปกป้อง
‎เป็นหญิงสาวที่เหมือนนกกระยาง อะไรแบบนั้นนี่
‎เหมือนอย่างข้า
‎ไม่ทราบสิเจ้าคะ
‎บางทีไข่นกที่นายน้อยโอบกอดไว้ ‎อาจไม่ใช่นกกระยางที่สง่างาม
‎แต่เป็นนกอินทรีที่ดุร้ายก็ได้นะเจ้าคะ
‎งั้นหรือ
‎ถ้าเป็นนกอินทรีดุร้ายก็น่ากลัวสิ
‎ถ้านางเป็นเหมือนนกหัวขวาน ‎หรือนกกาเหว่าก็น่าปวดหัว
‎ท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ
‎เมื่อฟักออกมาจากไข่แล้ว ‎นางก็คงโบยบินไปไกลแสนไกลเอง
‎นางจะโบยบินไปได้ง่ายๆ หรือ ‎ทั้งที่มีใจให้เขาเนี่ยนะ
‎ถ้าพวกเขาโอบกอดกันอยู่ ‎คงไม่ใช่นายน้อยที่มีใจฝ่ายเดียวหรอก
‎ไข่นกนั่นก็คงมีใจให้เขาเช่นกัน
‎ข้าอยากให้เป็นคุณหนูยุนอ๊กจริงๆ
‎นางดูคล้ายนายหญิงโดฮวามากด้วย
‎- นี่ พ่อบ้านอี ‎- ขอรับ
‎อย่าแตะต้องหนังสือนั่นนะ ‎มันเป็นหนังสือของท่านใต้เท้าจางกัง
‎เอาล่ะ เร่งมือหน่อย
‎สิ่งที่ข้ากับจางอุกแบ่งปันซึ่งกันและกัน
‎คือการดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด
‎และความปรารถนาแรงกล้า ‎ที่ต้องการค้นพบตัวเอง
‎และเมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‎เราก็ได้ให้คำมั่นสัญญา ‎ว่าจะหันหลังให้กันโดยไม่อาลัยอาวรณ์
‎แม้ความรู้สึกหวงแหนที่แม่บ้านคิมพูดถึง
‎จะแทรกซึมอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎แต่มันก็เป็นเพียงเปลือกไข่ที่ข้าต้องสลัดทิ้ง ‎เมื่อฟักตัวออกจากไข่แล้ว
‎เจ้าท่องจำทั้งหมดนี่ ‎และคัดลงกระดาษเสร็จแล้วงั้นหรือ
‎ขอรับ ท่านลองเทียบดูทีละตัวอักษรได้เลย ‎ข้ามั่นใจว่าไม่ผิดแม้แต่ตัวเดียวขอรับ
‎เดี๋ยวนะ อันนี้…
‎อย่างเร็วที่สุด ‎ก็น่าจะใช้เวลาเกินหนึ่งเดือนเลยนะ
‎ข้าผ่านการฝึกฝนกับอาจารย์มาแล้ว 12 ท่าน ‎และได้อ่านตำราเบื้องต้นเล่มเดิมถึง 12 หน
‎แค่นี้
‎ก็เหมือนเป็นการปอกกล้วยเข้าปากเลยล่ะขอรับ
‎เพราะงี้นี่เอง มิน่าล่ะ ‎เขาถึงได้ทำตามกฎระเบียบโดยไม่อิดออด
‎ก็เพราะเขามีสิ่งที่มั่นใจสินะ
‎ตอนนี้ข้าสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระแล้ว ‎ข้าขอกลับบ้านหน่อยนะขอรับ
‎เจ้ายังออกไปไม่ได้
‎ทำไมข้าถึงออกไปไม่ได้ล่ะขอรับ
‎ในเมื่อข้าอบรมความรู้พื้นฐานเสร็จแล้ว ‎ตามกฎ ข้าก็ออกไปข้างนอกได้นี่
‎ที่ข้าให้เจ้าอ่านตำรานี้
‎ไม่ใช่เพื่อให้เจ้าใช้สมองจดจำเฉยๆ
‎แต่ให้เจ้าสลักไว้ในหัวใจ
‎แต่เพราะเจ้าฉลาดแกมโกงพอที่จะหลอกเราได้
‎ข้าจึงไม่เชื่อว่าเจ้าศึกษา ‎จนจบหลักสูตรการอบรมนี้แล้ว
‎กฎระเบียบของซงริม
‎เปลี่ยนแปลงตามใจท่านผู้นำได้ง่ายๆ ‎เหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรือขอรับ
‎ใช่แล้ว
‎เจ้าลองปอกกล้วยเข้าปากดูอีกลูกแล้วกัน
‎ถ้าเจ้าอ่านตำราเล่มนี้อีกเล่มได้
‎ข้าจะอนุญาตให้เจ้าเข้าออกซงริมได้อย่างอิสระ
‎อย่านะ
‎ถ้าข้าอ่านตำราเล่มนี้อีกเล่ม
‎ข้าก็ออกไปข้างนอกได้ใช่ไหมขอรับ
‎ใช่แล้ว
‎เจ้าลองอ่านตำราเล่มนี้
‎อย่างง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากดูนะ
‎ทำอย่างไรดีล่ะ
‎มูด็อกคงไม่ได้เจออุกสักพักเลย
‎อะไรเนี่ย มันเป็นตำราเปล่านี่นา
‎ไม่ใช่ตำราเปล่าหรอก ข้างในนั้นมีตัวหนังสืออยู่
‎ไม่มีนี่ขอรับ
‎ท่านเห็นอะไรบ้างไหมล่ะขอรับ
‎เจ้ามองไม่เห็นเองมากกว่า
‎นี่คือตำราแห่งหัวใจ ‎ของท่านอาจารย์ซอกยอง
‎ที่จะต้องใช้พลังทั้งหมดจดจ่อ ‎จึงจะสามารถอ่านได้
‎อ้อ
‎ก็คือจริงๆ แล้วมันมองเห็นงั้นหรือ
‎แต่มีแค่ตัวข้าที่มองไม่เห็นเองน่ะหรือ
‎พัคดังกู จางอุกสหายของเจ้า
‎คงไม่รู้ว่าตำราแห่งหัวใจคืออะไรสินะ
‎เขายังไม่เคยฝึกฝนอย่างเป็นทางการเลย ‎ก็แน่อยู่แล้วที่เขาจะไม่รู้
‎เห็นว่าเขาจะออกจากสำนักฝึกฝนไม่ได้
‎จนกว่าจะอ่านตำราแห่งหัวใจได้
‎ทำอย่างไรดีล่ะ
‎งั้นเขาคงถูกขังอยู่ในนั้นครึ่งปีเลยน่ะสิ
‎นี่ ความสามารถอย่างจางอุก ‎จะอ่านตำรานั้นได้ภายในครึ่งปีได้ยังไง
‎เขาอาจจะโชคดีใช้พลังรยูซูได้โดยบังเอิญ ‎แต่เขาก็ยังไม่เคยฝึกฝนดีๆ เลย
‎ข้าว่าคงใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีเลยล่ะ
‎พวกเจ้าไม่เคยได้รับตำราแห่งหัวใจมาก่อน ‎แล้วรู้ได้อย่างไร
‎แต่ข้าก็รู้ว่ามันต้องผ่านการฝึกฝน ‎ระดับหนึ่งก่อนจึงจะอ่านได้
‎งั้นก็รู้ไว้ด้วยว่า ‎ความสามารถของพวกเจ้ายังต่ำกว่าอุก
‎เพราะอุกได้รับตำรานั้นมาอ่านแล้ว
‎ทั้งที่พวกเจ้ายังไม่เคยไงล่ะ
‎ใช่แล้ว พวกเจ้าไม่ควรพูดออกมาพล่อยๆ ‎โดยไม่รู้อะไรนะ
‎ข้าไปนะ
‎บ้าเอ๊ย
‎ทำไมท่านอาถึงมอบตำราแห่งหัวใจให้อุกอ่านนะ
‎นั่นสิ
‎เขาคงถูกขังและทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ‎เพราะตำราเล่มนั้นนะ
‎ข้า
‎ไม่มีความคิดที่จะฝึกฝนให้จางอุกขอรับ
‎ข้าจะจับตาดูเขาให้อยู่ในสายตา
‎เพื่อไม่ให้ออกไปสร้างปัญหาข้างนอกขอรับ
‎เจ้าไม่ได้ยอมรับเขา ‎แต่ตั้งใจจะขังเขาไว้ในซงริมสินะ
‎ในเมื่ออุกได้เข้ามาอยู่ในซงริม ‎ท่ามกลางความวุ่นวาย
‎พ่อของเขาจะต้องมาหาแน่ขอรับ
‎พ่อที่ว่าคือจางกังหรือ
‎เรื่องที่จางกังกังวลที่สุด ‎คือการที่ประตูพลังของลูกชายเขาถูกเปิด
‎และออกมาปรากฏตัวสู่โลกขอรับ
‎ถ้าเขาได้ยินข่าวแล้ว
‎เขาจะต้องกลับมาอย่างแน่นอนขอรับ
‎หากจะกำจัดเจ้าจินมูออกไป ‎ก็ต้องให้หัวหน้าสำนักอย่างจางกังกลับมานั่นแหละ
‎จางกังต้องกลับมา
‎ถึงจะแก้ปัญหาทั้งหมดได้ขอรับ
‎ยังไงก็เถอะ ข้าสงสารอุกจริงๆ
‎เขาอุตส่าห์เข้ามาที่นี่ได้
‎โดยไม่ได้ผ่านการฝึกฝนอะไรสักอย่าง
‎แล้วเขาจะอ่านตำราแห่งหัวใจได้อย่างไร
‎ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
‎ท่านเอ็นดูอะไรเขา ‎ถึงได้เอาขนมมาให้เขาแบบนี้หรือเจ้าคะ
‎ข้าได้ยินเรื่องของนายน้อยจางอุกมา
‎เห็นว่าภูมิหลังครอบครัวก็ซับซ้อน ‎ความสามารถก็แย่
‎- แถมนิสัยก็ไม่ดีด้วยเจ้าค่ะ ‎- ไม่ใช่นะ
‎เขาเป็นคนดีนะ
‎เดี๋ยวนะ ท่านดูจากตรงไหนเจ้าคะ
‎เห็นว่าเขาเรื่องมากสุดๆ
‎จึงมีนางรับใช้ชื่อมูด็อกคนเดียว ‎ที่รับมือกับนิสัยอารมณ์ร้อนของเขาได้
‎- มูด็อกหรือ ‎- เจ้าค่ะ
‎เห็นว่านางเป็นนางรับใช้ ‎ที่มักตัวติดกับนายน้อยจางอุกเสมอเจ้าค่ะ
‎มูด็อก
‎ข้าได้ยินว่าท่านอยู่ดูแลข้าทั้งคืน
‎ข้าก็คิดว่าท่านเป็นมูด็อกของข้า ‎ต้องขออภัยที่ทำให้ลำบากนะขอรับ
‎เพราะงั้นวันนั้นเขาถึงได้นึกว่าข้าเป็นมูด็อกสินะ
‎สวัสดีเจ้าค่ะ
‎พวกเรามาจากเซจุกวอนเจ้าค่ะ
‎คุณหนู เชิญเจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนะ ไฟมัน…
‎ใช่แล้ว
‎เจ้าลองปอกกล้วยเข้าปากดูอีกลูกแล้วกัน
‎ข้าโดนหลอกเข้าให้แล้ว
‎เขาเอากล้วยอาบยาพิษมาให้นี่หว่า
‎อ้าว เจอกันอีกแล้วนะขอรับ
‎อ้อ เจ้าค่ะ ‎ท่านกำลังจะออกไปไหนงั้นหรือเจ้าคะ
‎อ้อ ขอรับ พอดีข้าต้องออกไปเจอ ‎ใครบางคนข้างนอกหน่อย
‎แล้วทำไมถึงจะออกไปทางนั้นล่ะ
‎เพราะข้ากำลังแอบหนีขอรับ
‎ถ้างั้น ช่วยทำเป็นไม่เห็นด้วยนะขอรับ
‎โธ่เอ๊ย คุณหนูของเรานี่ใจร้อนจริงๆ ‎ทำไมไม่รอข้าเลยเนี่ย
‎นางทิ้งข้าไว้คนเดียวได้ยังไงกัน
‎มายืนทำอะไรตรงนี้เจ้าคะ
‎จางอุกไม่อยู่ในห้องเรียนหรือขอรับ
‎ไม่ใช่เจ้าค่ะ เขาอยู่เจ้าค่ะ
‎งั้นก็ขึ้นไปกันเถิดขอรับ
‎พอดีว่าข้ามีเรื่องที่ต้องคุย ‎กับนายน้อยจางอุกหน่อยเจ้าค่ะ
‎ข้าอยากพูดคุยกับเขาสองต่อสอง
‎อาจจะใช้เวลานานหน่อย เจ้ารอข้างนอกเถอะ
‎นี่ มูด็อก นายน้อยจากซงริมมาหา
‎เขากำลังตามหาเจ้าอยู่
‎นายน้อยยุลมาหาข้าหรือเจ้าคะ
‎เจ้านึกว่าอุกมาหาสินะ
‎เจ้าคงไม่ได้เจอหน้าอุกสักพักใหญ่เลยล่ะ
‎เพราะเขาได้รับการบ้านที่ยากมากๆ
‎เขาคงอดทนฝ่าฟันไปได้เจ้าค่ะ
‎เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้
‎คือการอดทนไม่ให้โดนไล่ออกมา ‎และสั่งสมความสามารถไงเจ้าค่ะ
‎วันนั้นพอเห็นเจ้าจากไปแบบนั้น ‎ข้าก็เป็นห่วงอยู่ แต่ดูเจ้าจะไม่เป็นไรสินะ
‎เจ้าใช้ชีวิตยังไงบ้างหรือ ‎ตอนที่อุกไม่อยู่
‎ข้าเป็นคนรับใช้ของบ้านนี้ ‎ก็ทำงานบ้านทั้งวันน่ะสิเจ้าคะ
‎แม่บ้านคิมออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ
‎ท่านจะไปรอที่ห้องหนังสือไหมเจ้าคะ
‎ข้าไม่ได้มาหาแม่บ้านคิม แต่มาหาเจ้า
‎ข้าหรือเจ้าคะ
‎นายน้อยยุลมีธุระอะไรกับข้าหรือเจ้าคะ
‎อ้อ
‎ร่มน่ะ
‎ข้ามาเอาร่มที่วันนั้นให้เจ้ายืมไป
‎อ้อ ร่มหรือ
‎มันขาดเพราะลมพัดระหว่างทาง ‎ข้าเลยทิ้งไปแล้วนะ
‎งั้นหรือ
‎งั้นก็ออกไปข้างนอกกัน
‎อะไรนะเจ้าคะ
‎เราต้องไปซื้อร่มใหม่ไง
‎เจ้าต้องซื้อร่มมาคืนข้า
‎(ร่ม)
‎ข้าว่าร่มคันนี้ ‎ดูเหมือนร่มที่ท่านให้ข้ายืมนะเจ้าคะ
‎ร่มนี่ทำมาจากกระดาษคุณภาพต่ำ…
‎มันเป็นร่มใช้แล้วทิ้ง ‎ที่ทำจากกระดาษคุณภาพต่ำนะ
‎ร่มของข้าเป็นร่มคุณภาพสูง ‎ที่ทำจากกระดาษหนังแกะและไม้ไผ่
‎อ๋อ คุณภาพสูงหรือ
‎แล้วทำไมถึงเอาร่มคุณภาพสูง ‎ให้นางรับใช้อย่างข้าล่ะ
‎ข้าไม่ได้ให้ แค่ให้ยืมต่างหาก
‎ถ้าเจ้าทำสิ่งของของคนอื่นหาย ‎เจ้าก็ต้องชดใช้สิ
‎แล้วร่มคันนั้น ‎ก็เป็นร่มเพียงคันเดียวของข้าด้วย
‎ท่านเป็นถึงนายน้อยแห่งตระกูลซอ ‎ทำไมมีร่มแค่คันเดียวล่ะเจ้าคะ
‎ข้าไม่ค่อยออกไปไหนเวลาฝนตก
‎ข้าจะรู้สึกเจ็บบริเวณที่เคยบาดเจ็บตอนเด็กๆ ‎ในวันที่ฝนตกน่ะ
‎ขาของท่านที่เคยหักไป ‎ยังรู้สึกเจ็บอยู่อีกหรือเจ้าคะ
‎ข้าได้ยินมาจากนายน้อยดังกูเจ้าค่ะ ‎ว่าท่านเคยขาหัก
‎ข้าเคยได้รับบาดเจ็บที่ดันฮยังกก
‎ท่านเป็นถึงจอมเวทที่ควบคุมพลังได้ ‎แต่มีขาที่อ่อนแอเช่นนั้นได้อย่างไร
‎เป็นเพราะตอนนั้นท่านไม่ได้รักษาให้หายดีเจ้าค่ะ
‎เคยมีเพื่อนหนึ่งคน
‎รอข้าอยู่ที่ดันฮยังกก
‎นางช่วยข้าและรักษาให้ข้าด้วย
‎ข้าจากลากับนาง ‎โดยไม่เคยได้ขอบคุณนางดีๆ
‎มันก็เลยไม่หายดีล่ะมั้ง
‎- ข้าชอบอันนี้ ‎- อะไรนะเจ้าคะ
‎ข้าเอาอันนี้แล้วกัน เจ้าไปจ่ายเงินเถอะ
‎เจ้าค่ะ
‎- เราเอาร่มคันนี้เจ้าค่ะ ‎- ขอรับ
‎ลงบัญชีของบ้านท่านใต้เท้าจางกังด้วยนะเจ้าคะ
‎ทำไมถึงลงบัญชีบ้านอุกล่ะ ‎มูด็อก เจ้าต้องจ่ายให้ข้านะ
‎ข้าเป็นเพียงคนรับใช้ จะมีเงินที่ไหนเจ้าคะ
‎ทำไมเจ้าจะไม่มีเงินล่ะ
‎เจ้าใช้เงินที่แอบซุกไว้ไปเที่ยวเล่น
‎แล้วยังซื้อชุดสวยๆ ใส่อีก ‎ข้าเห็นเต็มสองตาเลยนะ
‎โธ่เอ๊ย นั่นมัน…
‎- เท่าไรเจ้าคะ ‎- ท่านตาถึงจริงๆ
‎ท่านเลือกร่มที่แพงที่สุดในร้านเราเลยนะขอรับ
‎โธ่เอ๊ย
‎มูด็อกไม่อยู่งั้นหรือ
‎นางออกไปที่ไหนเอาตอนนี้เนี่ย
‎นายน้อย ท่านถูกไล่ออกมาอีกแล้วหรือขอรับ
‎ไม่ใช่นะ ข้าแค่แวบออกมาเดี๋ยวเดียว
‎เดี๋ยวข้าก็จะกลับไปแล้ว
‎อ้อ
‎เดี๋ยวมูด็อกก็คงกลับมาแล้วขอรับ
‎ให้ข้าเตรียมน้ำให้แช่รอนางไหมขอรับ
‎เอางั้นดีไหม
‎นานๆ ทีขอแช่น้ำในอ่างน้ำที่บ้านหน่อยดีไหม
‎- งั้นข้าจะไปเตรียมให้นะขอรับ ‎- อือๆ
‎เดี๋ยวนะ
‎ขนมยักกวาที่บ้านเราหวานอร่อยขนาดนี้เลยหรือ
‎ทำไมที่ซงริมถึงไม่มีขนมเลยเนี่ย
‎เมื่อก่อนท่านผู้นำก็ชอบของหวานมากนะ
‎งั้นเราสองคนจะเลิกกันที่นี่ในวันนี้หรือขอรับ
‎เจ้าค่ะ
‎อีกเดี๋ยวสามพี่น้องปากสว่าง ‎จะเรียนวิชาปลูกไม้ดอกเสร็จ
‎และผ่านมาข้างหน้านี้เจ้าค่ะ
‎ถ้าเราจัดฉากให้พวกนางเห็นว่าทะเลาะกัน
‎พวกนางคงจะเอาไปลือ ‎ว่าเราเลิกกันแล้วแน่ๆ เจ้าค่ะ
‎ตามที่เคยสัญญากัน
‎เรามาเล่นละครว่าเลิกกัน ‎ด้วยความผิดของข้าเถิดขอรับ
‎อันดับแรก ท่านตบหน้าข้าแรงๆ ได้เลยขอรับ
‎แล้วพอข้าพยายามรั้งท่านไว้ ‎ท่านก็ผลักข้าแล้วออกไปเลยนะขอรับ
‎เดี๋ยวนะ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้น…
‎เราเลิกกันถึงขั้นยกเลิกงานแต่ง
‎เราก็ต้องเล่นละครขนาดนั้น ‎พวกนางจะได้เชื่อขอรับ
‎ถ้าเป็นแบบนั้น ‎ผู้คนจะพูดถึงนายน้อยดังกูเสียๆ หายๆ นะเจ้าคะ
‎ถ้ามีข่าวลือว่าท่านเป็นคนไม่ดี ‎ก็อาจไม่มีพ่อสื่อแม่สื่อมาติดต่อท่านนะเจ้าคะ
‎ข้าน่ะ
‎ไม่คิดที่จะแต่งงานผ่านการชักสื่อหรอกขอรับ
‎ข้าจะแต่งงาน
‎กับหญิงที่ข้ามีใจให้ขอรับ
‎ให้ตบหน้าท่านคงจะเกินไปหน่อย
‎ข้าจะราดน้ำชานี่แทนนะเจ้าคะ
‎อ้อ ขอรับ งั้นก็ทำตามนั้นได้เลยขอรับ
‎น้ำชาร้อนมากเลยนะเจ้าคะ
‎ถ้าโดนราด มันคงลวกท่านแน่ๆ
‎โธ่เอ๊ย
‎ข้าไม่เป็นไรนะ
‎ข้าได้ยินว่าจะมีการแสดงของคณะมายากล ‎ในอีกสองสามวันข้างหน้าเจ้าค่ะ
‎ข้าอยากดูมันจริงๆ
‎แต่ถ้าเราเลิกกันวันนี้ ข้าก็คงจะอดดูสินะเจ้าคะ
‎โอ้ เดี๋ยวนะ ทำไมล่ะขอรับ
‎จากประสบการณ์ของข้าแล้ว เมื่องานแต่งล่ม
‎ข้าต้องอยู่แต่ในบ้าน ‎อย่างน้อยหนึ่งเดือนเจ้าค่ะ
‎อ้อ อย่างนี้นี่เอง
‎ถ้าอย่างนั้น เราผัดวันที่จะเลิกกัน ‎ออกไปก่อนสักสองสามวันดีไหมขอรับ
‎เอางั้นหรือเจ้าคะ
‎แต่เพื่อนพวกนั้นก็น่าจะไปที่นั่นด้วย
‎ถ้าข้าไปคนเดียวก็ยังไงอยู่
‎ในเมื่อพวกเรายังคบหากันอยู่ ‎ก็ไปด้วยกันนะขอรับ
‎งั้นก็ ตามนั้นก็ได้เจ้าค่ะ
‎เอาตังเมฟักทองนี่ ตังเมข้าว
‎แล้วก็ขนมยักกวาให้หน่อยเจ้าค่ะ
‎ได้สิ
‎นายน้อยของข้าชอบทานอะไรเหมือนเด็กๆ
‎ถ้าไม่มีขนมแล้วเขาจะอารมณ์เสียเจ้าค่ะ
‎ฝากให้เขาหน่อยนะเจ้าคะ
‎ข้าชอบขนมเกสรสนนี่
‎ท่านชอบขนมแพงๆ ตามคาดเลยนะเจ้าคะ
‎- เอาขนมเกสรสนด้วยไหม ‎- ไม่ล่ะเจ้าค่ะ
‎(ประกาศรับสมัครคนรับใช้ของซงริม)
‎(คุณสมบัติ: ร่างกายแข็งแรง อ่านหนังสือ ‎และคำนวณเลขได้ ไม่มีประวัติอาชญากรรม)
‎ข้าจะลงบัญชีของตระกูลจางให้นะ
‎ฝากให้นายน้อยของเราด้วยนะเจ้าคะ
‎ไหนๆ ออกมาแล้ว ข้ามีที่ที่ต้องไปหน่อย ‎เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ
‎นี่เจ้าค่ะ
‎- ดูตามสบายเลยนะ ‎- เจ้าค่ะ
‎- ขอโทษนะเจ้าคะ ‎- เจ้าค่ะ
‎ท่านไปเถอะเจ้าค่ะ
‎เด็กคนนั้นใช่ไหม
‎ใช่นางจริงๆ ด้วย
‎เจ้า
‎- เจ้าเอาถุงเงินข้าไปใช่ไหม ‎- เอาแหวนของข้าคืนมา
‎- แม่ร่วง ‎- นางไปไหนแล้ว
‎- นี่ หยุดนะ ‎- นี่
‎หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‎- นี่เจ้า ‎- จับนักต้มตุ๋นนั่นหน่อย
‎- จับโจรนั่นเร็ว ‎- นี่ เจ้ามานี่เลยนะ
‎- ให้ตายเถอะ ‎- ลองให้ข้าจับเจ้าได้ดูสิ นังหัวขโมย
‎- หยุดเดี๋ยวนี้นะ ‎- รอข้าก่อน
‎- ให้ตาย ‎- นี่ เจ้า
‎- เร็วเข้า ‎- เจ้าทำอะไรน่ะ
‎นังตัวดี
‎จับนักต้มตุ๋นนั่นเร็ว
‎- นังนั่น ‎- โดนขวางซะแล้ว
‎- อะไรน่ะ นั่นนางไม่ใช่หรือ ‎- ใช่เลย
‎มูด็อกนี่นา
‎มูด็อก
‎เจ้า นังนักต้มตุ๋น
‎- เจ้า ‎- จับหัวขโมยเร็ว
‎มานี่เลย ลองให้ข้าจับเจ้าได้ดูสิ
‎นี่ เจ้า…
‎นังนี่
‎ข้ามั่นใจว่านางคือมูด็อกนะ
‎ทำไมนางถึงมองเห็นล่ะ
‎นางพันผ้าปิดตานี้ไว้เสมอเพราะมองไม่เห็นนี่
‎หรือจะไม่ใช่นางนะ
‎ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ
‎โซอี
‎ข้าได้ยินว่าเจ้าไปซ่อนตัวที่หมู่บ้านซารี ‎เลยถ่อไปหาเจ้าที่นั่น
‎แต่เจ้ากลับหนีไปก่อนซะได้
‎คิดว่ามาซ่อนตัวในเมืองหลวง ‎แล้วข้าจะหาไม่เจอหรือ
‎นี่อะไรเนี่ย
‎เจ้ามาเล่นละครตบตาเป็นคนตาบอดที่นี่งั้นหรือ
‎แต่ก็นะ เจ้าทำตัวน่าสงสารเก่งนี่นา
‎แล้วเจ้าก็เชี่ยวชาญ ‎เรื่องการแทงข้างหลังคนอื่นด้วย
‎แต่เจ้าน่ะ
‎กล้าดียังไงถึงมาแตะต้องเงินของข้า
‎ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านพูดเรื่องอะไร…
‎ให้ตายเถอะโว้ย
‎เจ้าคิดจะหลอกข้าอีกแล้วสินะ
‎ลากตัวนางไป
‎ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎ช่วยด้วยเจ้าค่ะ
‎ข้ามองไม่เห็นเจ้าค่ะ
‎มีคนที่ข้าไม่รู้จัก
‎กำลังพยายามพาตัวข้าที่มองไม่เห็นไปเจ้าค่ะ
‎ใครก็ได้ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎พยายามซะเหลือเกินนะ
‎ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎จะมามุงอะไรกันล่ะ
‎- มานี่เลย ‎- ปล่อยข้านะ
‎เจ้าจะลากคนอื่นไปแบบนั้นไม่ได้สิ
‎ข้ามีเหตุผลที่จำเป็นต้องลากนางไป
‎ท่านไม่ต้องมายุ่งหรอก
‎ข้ามองไม่เห็น
‎- และไม่รู้จักพวกเขาเจ้าค่ะ ‎- นังนี่…
‎จัดการซะ
‎เขาเป็นจอมเวท
‎เผ่นเร็ว
‎ท่านลุกขึ้นยืนไหวไหม
‎ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎พวกเขาดูเหมือนบุคคลอันตรายเลย
‎ท่านควรไปขอความช่วยเหลือ ‎ที่สำนักที่ว่าการนะขอรับ
‎ข้าจะพาท่านไปเอง
‎ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ
‎ไม้เท้าของท่านหักแล้ว
‎นี่เป็นร่มขอรับ
‎ใช้อันนี้แทนเถอะขอรับ
‎ท่านจอมเวท ปล่อยไปเถิดขอรับ
‎ท่านเสนอว่าจะพานางไปสำนักที่ว่าการ ‎แต่นางปฏิเสธนี่ขอรับ
‎ถึงข้าจะไม่รู้ว่านางมีเรื่องอะไร
‎แต่พวกนั้นเป็นพวกอันธพาลขอรับ
‎หากท่านไปยุ่งเรื่องของพวกเขา ‎ก็ไม่มีอะไรดีต่อท่านหรอกขอรับ
‎ข้าจะพาท่านไปเอง
‎ท่านควรไปขอความช่วยเหลือ ‎ที่สำนักที่ว่าการนะขอรับ
‎หรือจริงๆ ข้าควรตามเขาไปนะ
‎หมายเลข 125
‎มีคนลงสมัครเยอะขนาดนี้แล้วหรือเนี่ย
‎(หนึ่งร้อยยี่สิบห้า)
‎เห็นว่าพวกเขารับแค่ห้าคนเอง
‎ข้าจะสอบติดไหมนะ
‎นี่ มูด็อก
‎เจ้าอยู่นี่เองหรือ
‎นายน้อยกำลังตามหาเจ้าอยู่เลย
‎นายน้อยยุลมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ
‎ไม่ใช่เขา นายน้อยอุกของเราต่างหาก
‎นายน้อยแวบหนีออกมาและแวะมาที่บ้าน
‎ข้าต้องกลับไปก่อนพระอาทิตย์ตกด้วย ‎ทำไมนางยังไม่มาอีกเนี่ย
‎นายน้อยล่ะเจ้าคะ
‎เขาเพิ่งกลับไปเมื่อครู่ ‎ข้าก็ไม่ทันเจอเหมือนกัน
‎ไหนว่าจะปฏิบัติตามกฎระเบียบ ‎แล้วหนีออกมาทำไมนะ
‎ไม่รู้ว่าจะกลับไปโดยไม่ถูกจับได้หรือเปล่า
‎เขาเพิ่งกลับไป
‎เพิ่งกลับไป
‎นางเป็นอะไรของนางล่ะนั่น
‎จางอุก
‎นายน้อย
‎นี่ เจ้าไปไหนมาเนี่ย ‎ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอแล้วซะอีก
‎แต่อย่างน้อยก็ได้เจอแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย
‎ข้าต้องกลับไปแล้ว ถ้าถูกจับได้จะเป็นเรื่อง
‎รอข้าก่อนนะ ข้าจะไปหาที่นั่นเอง
‎ข้าหาวิธีได้แล้ว ‎เพราะงั้นเจ้าก็ทำสิ่งที่ต้องทำที่นั่นเถอะ
‎ข้าจะทำสิ่งที่ข้าพอทำได้ที่นี่เอง
‎ได้สิ ว่าแต่วิธีอะไรหรือ
‎ซงริมกำลังรับสมัครคนอยู่
‎กลับไปดีๆ อย่าให้ถูกจับได้นะ
‎องค์รัชทายาท ‎แทนที่จะเสด็จมาเซจุกวอนด้วยพระองค์เอง
‎ทรงเรียกท่านหมอฮอยอม ‎ไปที่วังหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎ช่างเถอะ ข้าได้ข้ออ้างให้ออกมาสูดอากาศด้วย
‎ข้าชอบที่ได้ออกมาแบบนี้
‎นั่นจางอุกใช่ไหม
‎ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ
‎ได้ยินว่าเจ้าออกจากสำนักฝึกฝนไม่ได้
‎จนกว่าจะอ่านตำราแห่งหัวใจ ‎ของท่านอาจารย์ซอกยองได้นี่
‎คราวก่อนพระองค์ก็เสด็จตามมาถึงงานเลี้ยง
‎คราวนี้ยังใส่ใจข่าวคราวของกระหม่อมอีก
‎ทำไมทรงสนพระทัยกระหม่อมขนาดนั้น ‎ทำกระหม่อมอึดอัดใจนะ
‎ข้าแค่ได้ยินมาจากท่านหมอฮอยอม ‎แห่งเซจุกวอนเฉยๆ
‎อ้อ ได้ยินว่าเจ้าดื่มเหล้าที่ข้ารินให้ ‎จนป่วยไข้เลยหรือ
‎แล้วพระองค์ทรงประชวรตรงไหน ‎ถึงได้เสด็จมาเซจุกวอน
‎อย่าบอกนะ พระองค์ทรงยังเจ็บ ‎ที่โดนกระหม่อมโจมตีไปอยู่สินะพ่ะย่ะค่ะ
‎โธ่ถัง
‎ไม่เจ็บหรอก ข้าหายดีแล้วล่ะ
‎ข้าแค่มารับยาบำรุงกำลังต่างหาก
‎เสวยยาบำรุงดีๆ เยอะๆ นะพ่ะย่ะค่ะ ‎เพราะพระองค์ทรงต้องอายุยืนหมื่นๆ ปี
‎เจ้าน่ะ เมื่อครู่เจ้าซ่อนอะไรไว้งั้นหรือ
‎เอาออกมาดูสิ
‎ขนมยักกวาพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมว่าจะเก็บไว้กินคนเดียว ‎ทำไมพระองค์ทรงรู้ดีอย่างกับผีเนี่ย
‎เชิญเสวยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎ที่ซงริมไม่มีขนมพวกนี้นะ
‎เจ้ากลับบ้านมาใช่ไหม
‎ถ้าเจ้าถูกจับได้ว่าออกไปข้างนอก ‎คงตกที่นั่งลำบากเลยนะเนี่ย
‎พระองค์ถึงขั้นประทานเหล้าเฉลิมฉลอง ‎และรับสั่งชมเชยกระหม่อม
‎แต่จะทรงแฉกระหม่อม ‎ด้วยพระโอษฐ์เองเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมแบ่งขนมยักกวาให้พระองค์ไปแล้วนะ
‎เจ้าอย่าไปแถวต้นสนใหญ่ก็แล้วกัน ‎มีพวกจอมเวทรวมตัวอยู่ตรงนั้น
‎เป็นพระคุณอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ ‎ขอพระองค์เสด็จกลับโดยสวัสดิภาพ
‎ทำไมข้าต้องยอมให้เจ้าหมอนั่นตลอดเลยนะ
‎ทำไมมันอร่อยเช่นนี้เนี่ย
‎อร่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎- องค์รัชทายาท อร่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ ‎- อือ
‎ข้านึกว่าหลังการประลองแล้ว
‎องค์รัชทายาทจะเป็นปรปักษ์ ‎กับซงริมมากกว่าเดิมเสียอีก
‎แต่เขากลับเก็บดาบลง
‎และเข้าใกล้พวกเขามากขึ้น
‎องค์รัชทายาทคงมีพระดำริ ‎ว่าจะทำให้ซงริมอยู่ฝ่ายพระองค์เพื่อประโยชน์
‎ในฐานะกษัตริย์คนต่อไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ
‎เราปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ได้หรือ
‎ขออย่าทรงกังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ
‎เราเปลี่ยนพระดำริของเขาได้ง่ายๆ พ่ะย่ะค่ะ
‎เรายังมีแผ่นจารึกดวงดาวของจางอุกอยู่พ่ะย่ะค่ะ
‎สุดท้ายแล้ว ‎องค์รัชทายาทก็ต้องสังหารจางอุกพ่ะย่ะค่ะ
‎นั่นเองหรือ หนทางที่จะใช้เพื่อกำราบจินโฮกยอง
‎อีกไม่นานอำนาจของจินโยวอน ‎ก็จะมาอยู่ในมือพวกเราพ่ะย่ะค่ะ
‎คุณหนูเข้าไปอยู่ในนั้นเกินสี่ชั่วโมงแล้ว
‎อย่าไปรบกวนพวกเขาเลยเจ้าค่ะ
‎พวกเขาคงมีหลายเรื่องที่ต้องคุยกัน
‎เดี๋ยวก่อน ท่าน
‎โธ่เอ๊ย ข้าบอกว่า ‎อย่าไปรบกวนพวกเขาไงเจ้าคะ
‎ข้ารู้สึกไม่ชอบมาพากล
‎ข้าต้องไปตรวจสอบดู ‎ว่าจางอุกอยู่ในนั้นจริงหรือไม่
‎ท่านจะบอกว่าคุณหนูของเราโกหกหรือเจ้าคะ
‎ให้ตายเถอะ
‎ทำไมเขาไม่กลับมาสักทีเนี่ย
‎ถ้าโดนจับได้แบบนี้ ข้าจะดูเป็นคนแปลกนะ
‎ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะขอรับ ‎ท่านมาทำอะไรที่นี่
‎ข้าคิดว่าต้องบอกว่าอยู่กับท่าน ‎พวกเขาจะได้จับไม่ได้ว่าท่านไม่อยู่
‎ข้าเลยรอจนกว่าท่านจะมาเจ้าค่ะ
‎เห็นไหมเจ้าคะ พวกเขาอยู่ด้วยกันเนี่ย
‎ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
‎ข้ารู้สึกสนุกที่ได้พูดคุยกับท่านในวันนี้นะเจ้าคะ
‎อ้อ ขอรับ
‎ขอรับ…
‎พวกเจ้าทำอะไรกันถึงสี่ชั่วโมงหรือ
‎นั่นสิขอรับ
‎เราทำอะไรกันอยู่ที่นี่นานขนาดนั้นนะ
‎นางคงเบื่อน่าดูเลย
‎เจ้าจะไปลงสมัคร ‎คัดเลือกคนรับใช้ของซงริมหรือ
‎เจ้าค่ะ ดูอย่างวันนี้สิเจ้าคะ
‎ต้องมีข้าไปดูแลปรนนิบัติอยู่ข้างๆ นายน้อยเจ้าค่ะ
‎ก็จริงอยู่
‎ที่นั่นจะต้องไม่สบายขนาดไหน ‎เขาถึงหนีออกมาเพื่ออาบน้ำและกินขนมล่ะ
‎นายน้อยของเราเป็นคนอ่อนไหว ‎และโตมาอย่างทะนุถนอม
‎การใช้ชีวิตเป็นกลุ่มในซงริม ‎คงไม่เหมาะกับเขาหรอก
‎(หนึ่งร้อยยี่สิบห้า)
‎ข้าไปลงสมัครแล้วเจ้าค่ะ
‎ข้าจะสอบติดให้ได้เจ้าค่ะ
‎นี่ๆ ไม่จำเป็นหรอก
‎นี่ตระกูลจางนะ
‎ข้าจะฝากฝังเจ้าเข้าซงริมไม่ได้เลยหรือไง
‎จริงหรือเจ้าคะ
‎งั้นท่านก็สามารถทำให้ข้าเข้าไปได้ ‎โดยไม่ต้องสอบหรือเจ้าคะ
‎แน่นอนสิ เชื่อมือข้าได้เลย
‎ไม่ได้เจ้าค่ะ
‎คนรับใช้ของซงริมจะคัดเลือก ‎ผ่านการเปิดรับสมัครเท่านั้นเจ้าค่ะ
‎ไม่มีการรับด้วยวิธีพิเศษเจ้าค่ะ
‎ข้าไม่ได้ขอให้ท่านมอบตำแหน่งให้นาง
‎ท่านแค่ใส่ชื่อนางลงไป
‎เพื่อรับป้ายเข้าออกก็พอ
‎ตระกูลจางจะจ่ายค่าจ้างให้นางเอง
‎แล้วก็…
‎นี่
‎ข้าซื้อมาเพราะคิดว่ามันเหมาะกับแม่บ้านพัค
‎เอ้านี่
‎ข้าได้ยินว่าแม่บ้านคิมนำสิ่งนี้
‎มามอบให้แม่บ้านพัคแห่งซงริมเป็นสินบน
‎- แค่ของขวัญเจ้าค่ะ ของขวัญ… ‎- ข้าได้ยินว่าท่านฝากฝัง
‎ให้มอบตำแหน่งให้มูด็อกด้วยนะ
‎เพราะนายน้อยของเราเป็นคนอ่อนไหวมากๆ
‎ข้าคิดว่าถ้ามูด็อกคอยดูแลเขาอยู่ข้างๆ
‎เขาก็น่าจะฝึกฝนได้ดีกว่าเดิม ‎จึงได้ไปขอร้องนางเจ้าค่ะ
‎งั้นนี่ก็เป็นสินบนมิใช่หรือ
‎ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าคิดน้อยไปหน่อย
‎ตอนที่แม่บ้านพัคถือเจ้านี่มาร้องเรียนกับข้า
‎ข้าก็แย้งนางไปว่า ‎แม่บ้านคิมไม่ใช่คนแบบนั้นเด็ดขาด
‎แก้ตัวแทนท่านไป
‎แล้วตอนนี้ข้าจะไปสู้หน้า ‎แม่บ้านพัคได้อย่างไรขอรับ
‎โธ่…
‎ข้าจะไปขอโทษแม่บ้านพัคด้วยตัวเองเจ้าค่ะ
‎คนอื่นจะคิดกันอย่างไร
‎เขาจะคิดว่าแม่บ้านคิม ‎ใช้ความสนิทสนมกับข้าซึ่งเป็นผู้นำ
‎ฝากฝังคนให้ทำงานอย่างทุจริตนะ
‎ข้าอาจจะมอบผ้าพันคอให้นางจริงๆ ‎แต่ไม่ได้เอ่ยถึงท่านผู้นำเลยนะเจ้าคะ
‎ถึงท่านไม่พูดถึง
‎แต่คนในซงริมก็รู้กันหมด ‎ว่าข้ากับแม่บ้านคิมสนิทกัน
‎ถ้าแม่บ้านคิมทำแบบนี้ ต่อจากนี้ข้าก็คง…
‎มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกับท่านต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ถ้าอย่างนั้น ข้าจะเลิกมาที่นี่เองเจ้าค่ะ
‎แล้วอะไรนะ
‎ท่านผู้นำกับข้าเคยมีความสัมพันธ์ ‎สนิทสนมลึกซึ้งกันด้วยหรือเจ้าคะ
‎ถ้าเราสนิทกันจริง ท่านก็คงไม่เอ่ยปาก
‎บอกว่าจะตัดความสัมพันธ์ง่ายๆ ‎เพียงเพราะข้าทำผิดเล็กน้อยหรอกเจ้าค่ะ
‎เจ้าค่ะ
‎- แม่บ้านคิม คือ… ‎- ข้าที่ทำการฝากฝังอย่างทุจริต
‎จะไปบอกแม่บ้านพัคให้ชัดเจน
‎ว่าข้าไม่ได้สนิท
‎กับท่านผู้นำแห่งซงริมสักนิดเองเจ้าค่ะ
‎- เดี๋ยว แม่บ้านคิม ‎- นั่นแหละเจ้าค่ะ
‎ข้าต้องขอโทษจริงๆ
‎ที่ทำให้ท่านผู้นำเสียหน้าเจ้าค่ะ
‎แม่บ้านคิม
‎ท่านจะจากไปแบบนั้นได้ยังไง
‎เอาสิ่งนี้กลับไปด้วย
‎ถ้าข้าเก็บไว้ มันจะกลายเป็นสินบนขอรับ
‎แล้วก็ เอ่อ…
‎ข้าไม่ได้จะหมายความว่า
‎ให้ท่านเลิกมาที่…
‎โอ๊ะ แม่บ้าน…
‎แม่บ้านคิม
‎ยากเหลือเกิน
‎ตอนนี้เจ้ายังอ่านมันไม่ได้หรอก
‎ท่านอาจารย์อี
‎เจ้าไม่สามารถอ่านตำราแห่งหัวใจได้ ‎ด้วยสมาธิที่เจ้ามีตอนนี้หรอก
‎เพราะเจ้าไม่เคยฝึกฝนทีละขั้น ‎เหมือนคนอื่นมาก่อน
‎ถ้าอย่างนั้น หากข้าค่อยๆ เริ่มฝึกฝนตอนนี้ ‎จะใช้เวลานานไหมขอรับ
‎อย่างเร็วก็ประมาณหนึ่งปีมั้ง
‎แบบนั้นคงไม่ได้ขอรับ ‎ข้าจะถูกขังอยู่แต่ในสำนักฝึกฝนถึงหนึ่งปีไม่ได้
‎แต่ดูเหมือนพัคจินตั้งใจทำแบบนั้น ‎จึงมอบตำราแห่งหัวใจให้เจ้านะ
‎แต่ถ้าเจ้ามาเป็นลูกศิษย์ข้า
‎และสืบทอดวิธีฝึกฝนของข้า ‎ก็อาจจะย่นเวลาได้นะ
‎ท่าน…
‎ท่านหมายถึงฝึกฝน ‎ละทิ้งความปรารถนาหรือขอรับ
‎ขอเวลาข้าคิดสักหน่อยนะขอรับ
‎ตำราแห่งหัวใจเล่มนี้บันทึกกลอนบทหนึ่ง
‎ที่ท่านอาจารย์ซอกยอง ‎ซึ่งเป็นอาจารย์ของข้าประพันธ์ด้วยตัวเอง
‎กลอนหรือขอรับ
‎เป็นกลอนที่ไม่ได้ยาวมากหรอก
‎แค่เจ้าอ่านตัวอักษรแรกของตำราแห่งหัวใจได้
‎เจ้าก็จะอ่านที่เหลือได้อย่างง่ายดาย
‎อ๋อ เจ้ายังมองไม่เห็นนี่นา
‎ท่านสนุกที่ได้แกล้งข้าหรือขอรับ ‎ทั้งที่ไม่ได้จะบอกข้าสักหน่อย
‎แต่ข้าก็สนุกที่ได้เฝ้าดูเจ้านะ
‎ให้ข้าช่วยเจ้าอีกสักครั้งไหม
‎ขอรับ
‎ข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่ง ‎ของตำราแห่งหัวใจที่ไม่มีใครรู้ให้
‎กลอนที่บันทึกในตำราเล่มนี้ ‎เป็นจดหมายรักล่ะ
‎จดหมายรักหรือขอรับ
‎ใช่แล้ว
‎จอมเวทหลายคนเคยได้อ่านกลอนบทนี้ ‎แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคือจดหมายรัก
‎ท่านอาจารย์ซอกยองได้เขียนสิ่งนี้ ‎ให้คนรักที่ดวงตามองไม่เห็น
‎เพื่อให้นางอ่านมันได้ด้วยหัวใจ
‎การฝึกฝนรวบรวมสมาธิ ‎ก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะอ่านมันได้
‎แต่ในเมื่อข้าใบ้ให้แล้วว่ามันคือจดหมายรัก ‎เจ้าก็ลองคิดหาวิธีอื่นดูให้ดีแล้วกัน
‎จดหมายรักจะเริ่มต้นด้วยอะไรล่ะ
‎อะไรเนี่ย
‎เขาเป็นโรคจิตหรือไง
‎ทำไมต้องเอาจดหมายรักที่ตัวเองเขียน ‎มาให้คนอื่นอ่านด้วย
‎แล้วทำไมข้าต้องมาอ่านมันด้วยเนี่ย ‎มองก็ไม่เห็น
‎เขาเป็นโรคจิตจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย
‎ท่านอาจารย์ อากาศก็เย็นลงแล้ว ‎ท่านอย่าไปที่ดันฮยังกกเลย
‎อยู่ที่นี่ต่อไปเถิดขอรับ ‎ลูกศิษย์คนนี้จะดูแลท่านอย่างดีเอง
‎ยอม
‎ข้าไม่สามารถฝึกฝนได้ ‎ในที่ที่อบอุ่นและสุขสบายหรอก
‎ข้าแค่อยากดูแลท่านอาจารย์ ‎ให้อยู่ในที่ที่อบอุ่นเท่านั้นขอรับ
‎พออายุมากขึ้น เจ้าก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วยสินะ
‎นั่นแม่บ้านคิมแห่งตระกูลจางนี่ขอรับ
‎ดูจากที่สีหน้านางดูไม่ค่อยดี ‎คงทะเลาะกับเจ้าจินมาอีกแล้วสิท่า
‎ตายจริง ท่านทั้งหลาย
‎ท่านอาจารย์อี
‎ทำไมคราวก่อนถึงกลับไปเฉยๆ ล่ะเจ้าคะ
‎ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านเลย
‎ทั้งสองคนเคยเจอกันตามลำพังมาก่อนหรือขอรับ
‎เราเจอกันที่งานเลี้ยงที่ชวีซอนรูคราวก่อนเจ้าค่ะ
‎เสื้อของท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ
‎ตะเข็บเสื้อท่านขาดก็เพราะข้า
‎ไม่เป็นไร
‎ตะเข็บเสื้อหรือ
‎อ้อ เจ้าค่ะ
‎อากาศก็เย็นมากแล้ว
‎ท่านแต่งตัวแบบนี้เสมอ ‎ไม่หนาวหรือเจ้าคะ
‎อย่างน้อยก็พันผ้านี่สิเจ้าคะ
‎ข้ารู้สึกขอบคุณท่านมาก ‎จึงอยากมอบอะไรสักอย่างให้เจ้าค่ะ
‎อันนี้เป็นของขวัญ ไม่ใช่สินบนนะเจ้าคะ
‎นี่เจ้าค่ะ
‎เหมาะกับท่านมากเลยเจ้าค่ะ
‎ท่านพันมันแบบนั้นจะไม่เป็นไรหรือ
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎ตั้งแต่บัดนี้ไป
‎การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม
‎ที่จะคัดเลือกคนงานของซงริมจะเริ่มต้นแล้ว
‎ข้าจะตรวจสอบรายชื่อผู้สมัคร
‎โปรดขานรับเมื่อมีการเรียกชื่อด้วย
‎หมายเลขหนึ่ง พัคจุนฮวา
‎เจ้าค่ะ
‎หมายเลขสอง อันโซจอง
‎ขอรับ
‎อันโซจอง
‎(สอง)
‎อัน…
‎- หมายเลขสาม อียองอ๊ก ‎- เจ้าค่ะ
‎- หมายเลขสี่ พัคฮยอนซู ‎- ขอรับ
‎- หมายเลขห้า แบฮียอง ‎- เจ้าค่ะ
‎นี่อะไรน่ะ
‎ข้าแค่ดูเผื่อไว้น่ะ
‎(หนึ่งร้อยยี่สิบห้า มูด็อก)
‎อยู่นี่เอง
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ
‎เห็นว่าวันนี้มูด็อก ‎นางรับใช้ของเจ้าเข้ามาที่ซงริมด้วย
‎ข้าขอเตือนเจ้าด้วยความเป็นห่วงเลยนะ
‎อย่าคิดที่จะออกไปจากห้องนี้ล่ะ
‎ให้ตายเถอะ เงียบหน่อย…
‎กรุณาเงียบหน่อยได้ไหมขอรับ
‎ข้าต้องมีสมาธิ ถึงจะอ่านมันได้มิใช่หรือขอรับ
‎งั้นก็ตั้งใจนะ
‎ถ้าอย่างนั้นไว้เสด็จมาอีกครั้ง ‎สี่วันหลังจากนี้นะพ่ะย่ะค่ะ
‎ว่าแต่ทำไมวันนี้ที่ซงริมถึงดูวุ่นวายจัง ‎คนมากันเยอะเลยด้วย
‎วันนี้เป็นวันสอบคัดเลือกคนรับใช้ ‎ที่จะมาทำงานบ้านพ่ะย่ะค่ะ
‎- ซงริมมีการจัดคัดเลือกแบบนั้นด้วยหรือ ‎- องค์รัชทายาท
‎ตำแหน่งคนรับใช้ของซงริม ‎ได้รับความนิยมมากพ่ะย่ะค่ะ
‎เมื่อครู่กระหม่อมเห็น ‎นางรับใช้ของตระกูลจางด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎- อึมูด็อกน่ะหรือ ‎- พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎ข้อสอบด่านแรก
‎เป็นการสอบข้อเขียน ‎ซึ่งจะทดสอบการอ่านและการคำนวณ
‎ผู้ที่ได้คะแนนเต็มเท่านั้นที่จะสอบผ่าน
‎หากตอบผิดแม้แต่ข้อเดียว ‎จะถือว่าเจ้าสอบตก
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎ยุลๆ
‎ข้าได้กระดาษข้อสอบมาแล้ว
‎มีโจทย์หลายข้อเลยแฮะ มีโจทย์อัตนัยด้วย
‎มูด็อกก็ฉลาดอยู่หรอก
‎แต่นางจะตอบถูกหมดไหมนะ
‎มันยากมากเลยนะเนี่ย
‎นี่ ขันทีโอ ‎ถ้าจะซักชุดเปื้อนน้ำหมึกต้องใช้อะไรหรือ
‎มันเป็นคำถามล่ะ
‎ชุดเปื้อนน้ำหมึกต้องใช้เมล็ดข้าวพ่ะย่ะค่ะ
‎ใช้เมล็ดข้าวมาทำยังไงหรือ
‎ก่อนอื่น ก็นำเมล็ดข้าวมา…
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎"มีการเชิญแขก 3 ตระกูล ‎ตระกูลละ 20 คน
‎จะต้องเตรียมโต๊ะที่นั่งได้สี่คนทั้งหมดกี่ตัว"
‎แขก 3 ตระกูล ตระกูลละ 20 คน ‎ก็จะเท่ากับ 60 คน
‎หนึ่งโต๊ะนั่งได้สี่คน
‎- ทั้งหมด 15 ตัว ‎- ไม่ใช่ๆ
‎เขาตั้งใจเขียนโจทย์ไว้ว่าสามตระกูลนะ
‎คนจากตระกูลเดียวกันก็ต้องนั่งด้วยกัน
‎ถ้าเราต่อโต๊ะ ก็จำเป็นต้องใช้โต๊ะเยอะขึ้น
‎จะใช้โต๊ะเก้าตัวต่อหนึ่งตระกูล
‎เป็นทั้งหมด 27 ตัว
‎โจทย์บอกว่า "เชิญ" พ่ะย่ะค่ะ
‎(เก้าคูณสาม เท่ากับ ยี่สิบเจ็ด)
‎ในเมื่อมีแขก ‎ก็ต้องมีโต๊ะของเจ้าบ้านด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎(ยี่สิบเจ็ดบวกเจ้าบ้าน เท่ากับ ยี่สิบ…)
‎ทั้งหมด 28 ตัวพ่ะย่ะค่ะ
‎จริงด้วย ถูกต้องเลย
‎(ยี่สิบแปด)
‎ข้อต่อไปเป็นโจทย์ด้านภูมิศาสตร์ ‎เพื่อทดสอบว่ารู้จักเส้นทางดีหรือไม่
‎ข้าจะไปเอาแผนที่เมืองหลวงมานะ
‎(จงเขียนวิธีซักชุดเปื้อนน้ำหมึกที่ถูกต้อง)
‎เวลาซักชุดเปื้อนน้ำหมึกต้องทำยังไงหรือ
‎ควรทิ้งไปไม่ใช่หรือ นี่ ขันทีโอ
‎พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎เวลาซักชุดเปื้อนน้ำหมึกต้องทำยังไง ‎เมื่อครู่เจ้าว่ายังไงนะ
‎เวลาซักชุดเปื้อนน้ำหมึก ‎ต้องใช้เมล็ดข้าวอุ่นๆ พ่ะย่ะค่ะ
‎- นำเมล็ดข้าวมาละเลง… ‎- อ๋อ จริงด้วย
‎เขียนลงไปสิ
‎"เมล็ดข้าวอุ่นๆ "
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎ถ้าแบบนี้ก็ได้คะแนนเต็มแน่ๆ
‎แม้ข้าจะจับพลัดจับผลูมาแก้โจทย์กับพวกเจ้า ‎แต่ก็สนุกดีนะ
‎แต่ข้ายืนยันได้เลย ‎ว่าเด็กคนนั้นจะต้องสอบตกแน่ๆ
‎เพราะอย่างนั้นเราจึงต้องนำกระดาษคำตอบ ‎ที่สมบูรณ์แบบนี้ไปให้มูด็อกไงพ่ะย่ะค่ะ
‎ทำอย่างไรดีล่ะ ถ้าพวกเราไปก็คงเตะตาแน่ๆ
‎ถ้าให้คนที่เตะตากว่าไป ‎ก็อาจเลี่ยงไม่ให้ถูกสงสัยได้
‎(การสอบคัดเลือกคนรับใช้ของซงริม)
‎ยากมาก
‎มันยากกว่าที่ข้าคิดไว้อีก
‎เดี๋ยวเถอะ อย่าดูของคนข้างๆ สิ
‎องค์รัชทายาทเสด็จ จงถวายความเคารพด้วย
‎ตายจริง องค์รัชทายาท
‎- องค์รัชทายาท ‎- องค์รัชทายาท
‎ข้าได้ยินว่ามีการสอบครั้งใหญ่ ‎ข้าจึงแวะมาเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ
‎เป็นพระคุณล้นพ้นพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่ต้องสนใจข้า จดจ่อทำข้อสอบกันไปเถิด
‎จดจ่อซะ
‎จดจ่อเลย
‎- เจ้าก็ด้วย ‎- จด…
‎เจ้าก็ไปจดจ่อกับงานตัวเองเถิด
‎ข้าจะประกาศรายชื่อผู้ที่สอบผ่านข้อเขียน
‎พัคจุนฮวา ผ่าน
‎อียองอ๊ก ไม่ผ่าน
‎ฮวังยอนจี ไม่ผ่าน
‎โอเจโฮ ผ่าน
‎หมายเลข 125
‎มูด็อก
‎องค์รัชทายาท
‎นางสอบผ่านพ่ะย่ะค่ะ
‎เยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก
‎พวกเจ้าทำได้ดีมาก
‎ผู้ที่ผ่านการสอบข้อเขียนมีทั้งหมด 40 คน
‎ตั้งแต่บัดนี้ไป เราจะเริ่มสอบปฏิบัติกัน
‎การสอบปฏิบัติจะเป็นการประเมิน ‎การทำงานของคนรับใช้พ่ะย่ะค่ะ
‎โดยดูจากทักษะการเตรียมวัตถุดิบ
‎การทำความสะอาดและซักผ้า
‎ส่วนด่านทดสอบสุดท้าย ‎คือการทดสอบพละกำลังพ่ะย่ะค่ะ
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎สอบผ่าน
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎สอบผ่าน
‎(หนึ่งร้อยยี่สิบห้า)
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎สอบผ่าน
‎โอ้โฮ มูด็อกเก่งจริงๆ
‎ตอนนี้เหลือแค่การทดสอบพละกำลังแล้ว
‎เราไปดูและให้กำลังใจนางกันเถอะ
‎เมื่อครู่ข้ามองผ่านๆ ‎มีคนรูปร่างดีหลายคนเลย
‎ไม่มีทางที่นางจะถึงเส้นชัย ‎ภายในห้าคนแรกได้หรอก
‎องค์รัชทายาท เป็นพระคุณอย่างยิ่ง ‎ที่ทรงช่วยเหลือพวกกระหม่อม
‎พวกกระหม่อมขอทูลลา
‎- ไปกันเถอะ ‎- อือ ไปกันเถอะ
‎ที่เขาพูดแบบนั้น แปลว่าไม่ให้ข้าตามไปใช่ไหม
‎ทำไมพวกเขาถึงได้ใจจืดใจดำเช่นนี้
‎จริงๆ เลย
‎ช่างเถอะ เราไปกันเถอะ
‎องค์รัชทายาท ทางนี้พ่ะย่ะค่ะ
‎- ข้ารู้อยู่น่า ‎- พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎จงไปตักน้ำที่บ่อน้ำซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ห้าลี้
‎ผู้ที่มาถึงก่อน
‎เพียงห้าคนเท่านั้น ‎ที่จะผ่านคัดเลือกรอบสุดท้าย
‎นี่เป็นด่านสุดท้ายแล้ว
‎ข้าจะต้องเข้าไปอยู่ในห้าคนแรกให้ได้
‎เริ่มได้
‎เขาไม่ขยับตัวไปไหนหลายวัน ‎และเอาแต่อ่านตำราแห่งหัวใจขอรับ
‎งั้นหรือ
‎เจ้าไม่สามารถอ่านได้ในชั่วข้ามคืนหรอก
‎อย่ารีบร้อนไปเลย
‎ขอรับ
‎แม่บ้านคิมเป็นห่วงเจ้ามาก
‎ถ้ามีสิ่งที่ไม่สะดวกสบายก็บอกข้ามาได้นะ
‎ข้าจะเตรียมที่นอน อาหารการกิน ‎เครื่องนุ่งห่ม ตามที่เจ้าต้องการให้
‎ไม่เป็นไรขอรับ
‎ตอนนี้ลมเย็นๆ เริ่มพัดเข้ามาแล้ว
‎ปิดหน้าต่างให้สนิทด้วยล่ะ
‎ท่านอาจารย์ซอกยองได้เขียนสิ่งนี้ ‎ให้คนรักที่ดวงตามองไม่เห็น
‎เพื่อให้นางอ่านมันได้ด้วยหัวใจ
‎ข้าขอถามอะไรหน่อยขอรับ
‎คนรอบตัวของท่านอาจารย์ซอกยอง ‎มีหญิงสาวที่ตาบอดไหมขอรับ
‎ผู้อำนวยการคนแรกของจินโยวอน
‎ซึ่งคอยช่วยเหลือท่านอาจารย์ซอกยอง
‎ในช่วงที่เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ‎เมื่อ 200 ปีก่อน
‎ท่านผู้นั้นเป็นคนตาบอด
‎ผู้รับจดหมายรักนี้ ‎คือผู้อำนวยการแห่งจินโยวอนสินะ
‎แต่ตำรานี้มันใช่ตำราที่ให้คนอื่น ‎อ่านตามอำเภอใจได้จริงๆ หรือขอรับ
‎มันเป็นเรื่องส่วนตัวลับๆ ‎ของท่านอาจารย์ซอกยอง
‎ไม่ใช่ว่าท่านนำมาเรียกว่า ‎ตำราแห่งหัวใจตามอำเภอใจหรือขอรับ
‎ดูเหมือนว่าเจ้าพยายามโน้มน้าวข้า ‎เพราะอยากรู้เนื้อหาในตำรานั้น
‎ข้าจะบอกเจ้าหนึ่งอย่าง
‎สิ่งที่บันทึกอยู่ในตำรานี้ ‎ไม่ได้เป็นความลับและไม่ใช่เรื่องส่วนตัว
‎จอมเวทหลายคนเคยได้อ่านกลอนบทนี้ ‎แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคือจดหมายรัก
‎อ้อ เขาบอกว่าไม่มีใครรู้ว่าเป็นจดหมายรักนี่นา
‎เจ้าเอาเวลาที่คิดแผนตุกติก
‎ไปจดจ่อกับฝึกฝนให้มากกว่านี้เถิด
‎ถ้าเป็นจดหมายรักมันก็น่าจะดูออกง่ายนี่ ‎แล้วทำไมถึงไม่มีใครรู้นะ
‎การฝึกฝนรวบรวมสมาธิ ‎ก็เป็นวิธีหนึ่งที่จะอ่านมันได้
‎แต่ในเมื่อข้าใบ้ให้แล้วว่ามันคือจดหมายรัก ‎เจ้าก็ลองคิดหาวิธีอื่นดูให้ดีแล้วกัน
‎วิธีอ่านตำราเล่มนี้ด้วยการฝึกฝน ‎ต่างจากการอ่านโดยรู้ว่าเป็นจดหมายรัก
‎วิธีที่ผู้ที่อ่านด้วยการฝึกฝนไม่รู้
‎และมีเพียงผู้ที่รู้ว่าเป็นจดหมายรักเท่านั้นที่จะรู้
‎มันคืออะไรกันนะ
‎จดหมายรักจะเริ่มต้นด้วยอะไรล่ะ
‎ข้อขอถามอีกคำถามขอรับ
‎ผู้อำนวยการคนแรกของจินโยวอน
‎ชื่ออะไรหรือขอรับ
‎จดหมายรักทุกฉบับ
‎จะเริ่มต้นด้วยชื่อของผู้รับ
‎ท่านผู้นั้น…
‎นามสกุลจินและชื่อว่าซอลรัน
‎ชื่อของผู้รับจดหมายรักนี่คือซอลรัน
‎ซึ่งแปลว่า "ดอกกล้วยไม้สีคราม
‎ที่เบ่งบานในหิมะสีขาว"
‎ชื่อของนาง
‎เป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้มองเห็นบันทึกนี้
‎(แม้มิอาจกำหยาดน้ำ ‎ทว่าดินได้บรรจุมันไว้)
‎มองเห็นแล้ว
‎ยุลๆ นางมาแล้ว
‎มูด็อกกำลังไปแล้ว
‎"แม้มิอาจกำหยาดน้ำ
‎ทว่าดินได้บรรจุมันไว้"
‎"แม้มิอาจสัมผัสเปลวไฟ
‎ทว่าท่อนไม้ได้โอบอุ้มมันไว้"
‎"แม้มิอาจกุมสายลม
‎ทว่ามันได้หยุดพักเหนือก้อนหิน"
‎"หากปล่อยไปตามทางของมัน ‎พวกมันก็ล้วนอยู่ทุกหนแห่ง"
‎"แสงสีครามที่ส่องสะท้อนแสบตา
‎ทำให้ข้าถอนหายใจออกมา"
‎"ไอของลมหายใจสีขาวที่พ่นออกมา
‎ได้กระจัดกระจายราวหิมะ ‎และเหลือค้างเป็นน้ำตา"
‎"ข้ามิอาจปล่อยให้มันไหลและปกปิดมันไว้"
‎"แม้รู้ทั้งรู้ว่ามันจะถูกเติมเต็มอีกครั้ง
‎แต่ข้าก็เป็นเพียงคนโง่เขลา ‎ที่มิอาจหลั่งหยดน้ำตาให้ไหลออกมา"
‎มีคนมาถึงเส้นชัยสองคนแล้ว
‎ข้าไม่เห็นมูด็อกเลย
‎มีคนอยู่ข้างหน้ามูด็อกหกคนพ่ะย่ะค่ะ
‎นางต้องเอาชนะอย่างน้อยสองคน ‎จึงจะอยู่ในห้าคนแรก
‎(แต่ข้าก็เป็นเพียงคนโง่เขลา ‎ที่มิอาจหลั่งหยดน้ำตาให้ไหลออกมา)
‎(แม้มิอาจกำหยาดน้ำ ‎ทว่าดินได้บรรจุมันไว้)
‎เจ้าจะไปไหน
‎อ้อ
‎ข้าอ่านได้แล้วขอรับ
‎หมายเลข 29
‎จางจองโด ผ่าน
‎ตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งคนเท่านั้น
‎ข้าไม่ต้องการลูกศิษย์ที่ไม่มีการพัฒนาหรอกนะ
‎ถ้าเจ้าจะไม่ทำอะไร ก็ตายไปซะเถอะ
‎นี่ นั่นมีดนะ จริงๆ เลย
‎เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นนักซูอยู่หรือ
‎ไม่ว่าจะรู้สึกน่าสมเพชเวทนาแค่ไหน
‎ข้าก็ต้องทำสิ่งที่ข้าทำได้ในตอนนี้
‎ถ้าข้าไม่ทำอะไรสักอย่าง
‎สู้ตายไปซะดีกว่า
‎หมายเลข 125 มูด็อก
‎ผ่าน
‎(แม้มิอาจกำหยาดน้ำ ‎ทว่าดินได้บรรจุมันไว้)
‎ตรงกับเนื้อหาของตำราแห่งหัวใจ ‎ไม่ผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียวขอรับ
‎จางอุกทำสำเร็จขอรับ
‎เขาทำมันสำเร็จงั้นหรือ
‎- ตอนนี้อุกอยู่ที่ไหน ‎- เขาอยู่ที่เซจุกวอนขอรับ
‎นางรับใช้ที่มักตามเขาไปไหนมาไหน ‎เกิดเป็นลมไปที่สนามสอบ
‎เขาจึงพานางไปที่นั่นขอรับ
‎นางรับใช้หรือ
‎- เจ้าหมายถึงเด็กที่ชื่อมูด็อกหรือ ‎- ขอรับ
‎เห็นว่านางผ่านการสอบคัดเลือกในวันนี้ขอรับ
‎แม้นางจะเป็นลมสลบไปทันทีที่มาถึงเส้นชัยก็เถอะ
‎แต่นางก็ทำสำเร็จเช่นกันขอรับ
‎งั้นหรือ
‎นางรับใช้ของข้าก็เสี่ยงชีวิต ‎ทำตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้นขอรับ
‎ทั้งหมดนี้เป็นความตั้งใจของข้าเองขอรับ
‎พอมาคิดดูแล้ว
‎นางก็มักจะอยู่เคียงข้างอุกเสมอสินะ
‎นางรับใช้ มูด็อก…
‎ได้ยินว่าจริงๆ แล้วตำราที่ข้าอ่าน ‎เป็นจดหมายรักของท่านอาจารย์ซอกยองล่ะ
‎งั้นหรือ
‎แล้วทำไมเขาถึงเขียนตำรา ‎ที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นล่ะ
‎ฝ่ายหญิงตาบอดน่ะ ‎เขาคงต้องการให้นางใช้ใจอ่านล่ะมั้ง
‎เขาหวงแหนนางสินะ
‎แต่ข้าคิดว่า
‎เขาคงไม่ได้มอบจดหมายนั่นให้นาง
‎ถ้าเขามอบให้นาง มันก็คงถูกเก็บไว้ที่จินโยวอน
‎ไม่มาอยู่ที่ซงริมหรอก
‎จดหมายรักที่มองด้วยตาไม่เห็น ‎และไม่ได้ถูกส่งถึงผู้รับหรือ
‎เขาช่างขี้ขลาดจริงๆ นะ
‎เขาเขียนบันทึกความรู้สึกไว้ ‎โดยที่อีกฝ่ายไม่รับรู้
‎ช่างเป็นจดหมายรัก
‎ที่โง่เขลาและน่าเวทนาจริงๆ
‎นั่นสิ ถ้าเป็นจดหมาย…
‎เขาก็ควรส่งมอบให้ถึงผู้รับแบบที่เจ้าทำสิ
‎(ประกาศรับสมัครคนรับใช้ของซงริม)
‎นี่จะเป็นจดหมายได้ยังไง
‎จดหมายจะไปสำคัญอะไร
‎หากถ่ายทอดความรู้สึกได้ นั่นต่างหากคือจดหมาย
‎รอข้าก่อนนะ ข้าจะไปหาที่นั่นเอง
‎กลับไปดีๆ อย่าให้ถูกจับได้นะ
‎เจ้าคงรู้สึกสงสารข้าที่พยายามเข้ามาอยู่ที่นี่ ‎จนถึงขั้นสอบเข้าตำแหน่งคนรับใช้สินะ
‎ครั้งหนึ่งมูด็อกของเราเคยเป็นจอมเวทที่เก่งกาจ
‎ทำเอานายน้อยคนนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลย
‎ข้าเตือนสติให้เจ้าได้รับรู้ถึง ‎หน้าที่และความภักดีอีกครั้งสินะ
‎ท่านอาจารย์อุตส่าห์ทำถึงขนาดนี้
‎ก็ทำให้ลูกศิษย์คิดได้ว่า ‎ควรตั้งใจให้เต็มที่อยู่หรอกขอรับ
‎เจ้าคงรู้สึกกดดันน่าดู
‎ข้าไม่ได้รู้สึกกดดันหรอก ‎แค่มันทำให้ข้าคิดหนักนิดหน่อย
‎ว่าข้าควรเขียนจดหมายตอบกลับ ‎ในฐานะนายน้อยหรือลูกศิษย์ดี
‎หรือข้าควรตอบตามที่ข้าอ่านได้ดี
‎สิ่งที่เจ้าอ่านได้คืออะไรหรือ
‎งั้นให้ข้าตอบกลับตามที่ข้าอ่านมาได้ด้วยไหม
‎"ด้วยไหม" หรือ หมายถึงอะไร
‎มันเขียนอยู่ตรงนี้ไง ‎"ไม่ว่าต้องทำอย่างไร ข้าก็จะไปหาเจ้าให้ได้"
‎"ขอแค่ได้มองเห็นเจ้า ‎ข้าก็สามารถทำทุกอย่างได้"
‎คำตอบของจดหมายนี้
‎ข้าควรจะเตรียมใจไว้ ‎ตั้งแต่ที่ยอมให้ใครสักคนเข้ามาอยู่ใกล้ข้าขนาดนี้
‎ข้าก็คิดถึงเจ้ามากเหมือนกัน
‎นี่คือคำตอบของข้า
‎สิ่งที่ข้าส่งให้เขา
‎คือสิ่งที่ไม่ควรมองเห็น ‎และไม่ควรส่งถึงเขาตั้งแต่แรก
‎มันคือจดหมายรัก
‎ที่แสนโง่เขลาและน่าเวทนาของข้า
‎ข้าคิดถึงเจ้าทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมา
‎- แม้จะลืมตาอยู่ก็ยังคิดถึง ‎- พอได้แล้ว
‎เพราะยาถอนพิษหนึ่งเดียวของมัน ‎คือผู้ที่ให้มันมา
‎มันจึงเป็นเพียงยาพิษรุนแรงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
‎เจ้าเป็นบ้าตั้งแต่วันแรกเลยหรือ
‎ข้าโดนยาพิษมาไง ‎นี่ก็เป็นหนึ่งในอาการของมัน
‎นักซู หนึ่งเดียวที่เจ้ามองเห็นก็คือจางอุกสินะ
‎นายน้อยไม่เชื่อว่าข้าหลงรักท่านนี่เจ้าคะ
‎งั้นก็ลองทำให้ข้าเชื่อหน่อยสิ
‎นั่นเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ‎ที่ข้าเคยครอบครองเจ้าค่ะ
‎ช่วยเอาชนะให้ได้ ‎แล้วนำมันกลับมาคืนให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎ข้าได้ทำการเดิมพันกับมูด็อก นางรับใช้ของเจ้า
‎จางอุก จงสู้ให้พังกันไปข้างหนึ่ง
‎จุดอ่อนของข้าที่เจ้าจับได้
‎จากคำพูดที่ข้าบอกว่าคิดถึงเจ้าในวันนั้น ‎คือแบบนี้หรือ
‎อย่าไปนะ
‎ข้าชอบมูด็อกมากขอรับ
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน