‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎อาณาจักรแดโฮเคยเกิดภัยแล้งแสนยาวนาน ‎ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎มันเป็นภัยแล้งรุนแรงจนพลังของ ‎ทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎แห้งเหือดเชียวล่ะ
‎เหล่าจอมเวทของอาณาจักรแดโฮ ‎ได้ทำพิธีครั้งใหญ่
‎เพื่อเติมเต็มพลังที่แห้งเหือดของทะเลสาบ
‎หลังจากนั้นฝนลูกเห็บก็เริ่มตกหนักจากฟากฟ้า
‎ทว่าในบรรดาลูกเห็บที่ตกลงมาในวันนั้น
‎ได้มีก้อนน้ำแข็งที่ไม่ละลายอยู่
‎ก้อนน้ำแข็งที่ไม่ละลายนั้น ‎ได้แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง
‎เป็นก้อนหิน
‎และกลายเป็นน้ำ
‎แล้วสุดท้ายมันก็แปรสภาพ ‎กลับมาเป็นก้อนน้ำแข็งเช่นเดิม
‎ซึ่งเกิดผงหินสีดำขึ้นจากกระบวนการนั้น
‎นั่นคือผงขับวิญญาณ ‎ที่ใช้ในศาสตร์แปรวิญญาณ
‎พลังของผงหินดำขับวิญญาณนั้น ‎ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง
‎มันสามารถเรียกวิญญาณกลับมายังร่างที่ตายแล้ว ‎และทำให้ฟื้นคืนชีพได้
‎รวมถึงสลับวิญญาณของกันและกันได้
‎แล้วยังสามารถขับไล่วิญญาณของคนเป็น
‎และแย่งชิงพลังของคนคนนั้นมาได้
‎ในท้ายที่สุด พลังที่น่าทึ่งนั้น ‎ก็ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้น
‎เพื่อครอบครองก้อนน้ำแข็งที่ไม่ละลาย ‎ซึ่งสร้างผงหินดำขับวิญญาณขึ้นมา
‎เหล่าจอมเวทได้ต่อสู้ฆ่าฟันกันอย่างนองเลือด ‎จนอาณาจักรแดโฮได้เปลี่ยนเป็นนรกบนดิน
‎บุคคลที่ทำให้สงครามที่ยาวนานนั้นสิ้นสุดลง
‎ก็คือท่านอาจารย์ซอกยอง ‎ผู้ก่อตั้งสำนักจองจินกักในซงริม
‎ท่านเป็นอาจารย์ของข้าด้วย
‎หินน้ำแข็งนั่นสุดยอดไปเลยนะเจ้าคะ
‎มันอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ ข้าอยากเห็นจัง
‎มันเป็นหินที่น่ากลัวมากเลยล่ะ
‎เพราะมีจอมเวทที่ใช้พลังของมัน
‎สร้างสิ่งของประหลาด ‎ที่สามารถทำร้ายผู้คนด้วยเวทมนตร์ด้วย
‎เจ้าหนู เจ้าเอาตุ๊กตาไม้นั่นมาจากที่ไหนหรือ
‎ข้าเก็บได้จากบนภูเขาขอรับ
‎ข้าจะมอบสิ่งนี้ให้ มาแลกกันไหม
‎ขอรับ
‎มันบรรจุเวทมนตร์ต้องคำสาปไว้สินะ
‎- นั่นอะไรหรือขอรับ ‎- นั่นอะไรหรือเจ้าคะ
‎มันเป็นสิ่งของอันตราย ‎ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์
‎ข้ารู้จักขอรับ ‎มันเรียกว่าของต้องมนตร์ใช่ไหม
‎อยู่ที่สำนักจินโยวอนไงขอรับ
‎ถูกต้องแล้ว
‎ที่สำนักจินโยวอน ‎มีของต้องมนตร์ที่น่ากลัวกว่านี้เยอะ
‎สิ่งของประหลาดที่ถูกสร้างขึ้น
‎จากพลังของหินน้ำแข็งถูกกักขังอยู่ในนั้น
‎และพวกมันก็เฝ้ารอโอกาส ‎ที่จะได้ออกมาสู่โลกอีกครั้ง
‎ให้ข้าพาเจ้ามาอยู่ด้วยไหม
‎ไม่ล่ะเพคะ
‎แม้หม่อมฉันจะเป็นอึมูด็อกที่ทุกคนต่างหลีกเลี่ยง
‎แต่ก็ไม่ไปเกาะติดใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะเพคะ
‎เชอะ ยัยคนไร้มารยาท
‎นางควรพูดว่า "เป็นพระคุณล้นพ้น" สิ
‎น้ำจัณฑ์ขิงและอบเชยรอบนี้ ‎ได้กลิ่นอบเชยหอมมากเลยพ่ะย่ะค่ะ
‎เป็นพระคุณล้นพ้นเพคะ
‎กลิ่นอบเชยนี่เพคะ
‎ยัยคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
‎ทรงไม่พอพระทัยอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ
‎ไม่รู้ว่าข้าเปื้อนอึจากยัยอึมูด็อกหรือเปล่า
‎กลิ่นอึไม่จางหายไปเลย
‎กลิ่นหอมออกนะพ่ะย่ะค่ะ
‎ช่างเถอะ เจ้าออกไปได้
‎บอกให้ออกไปไง
‎พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎ข้าทั้งไว้ชีวิตนาง แล้วยังช่วยนางอีก
‎ถึงขั้นมอบถุงเครื่องหอมกับชุดผ้าไหมให้เชียวนะ
‎ยัยคนไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ
‎- เป็นพระคุณล้นพ้นเพคะ ‎- ข้าบอกให้ออกไป…
‎อึมูด็อกหรือ
‎เจ้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน
‎พระองค์ประทานถุงเครื่องหอม ‎ให้หม่อมฉันไงเพคะ
‎ก็นะ เจ้าคงมาเพราะต้องการอะไรอีกล่ะสิ
‎องค์รัชทายาททรงคำนึงถึงหม่อมฉัน ‎หม่อมฉันจึงได้มาเข้าเฝ้าเพคะ
‎จะบอกว่าอ่านใจข้าออกงั้นหรือ
‎มาก็ดีแล้ว
‎ไหนๆ ก็มาแล้ว ข้าจะรินเหล้าขิงและอบเชย ‎ที่แรงกว่าคราวก่อนให้
‎กลิ่นหอมเหลือเกินนะเพคะ
‎หอมหรือ
‎หม่อมฉันชอบที่แห่งนี้จริงๆ เพคะ
‎ถ้าองค์รัชทายาททรงไม่ลืมหม่อมฉัน ‎และคำนึงถึงหม่อมฉันเหมือนตอนนี้
‎หม่อมฉันจะมาหาพระองค์ทุกเมื่อเพคะ
‎วังหลวงเป็นสถานที่ที่ดีมากน่ะสิ
‎ที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วย
‎ผ้าไหมที่นุ่มสบายและเหล้าที่หอมหวน
‎เจ้ารู้หรือไม่ ว่าทำไมข้าถึงเอาแต่คิดถึงเจ้า
‎เพราะเจ้าคืออึมูด็อกยังไงล่ะ
‎แต่ตอนนี้ข้ากลับไม่ได้กลิ่นอึจากตัวเจ้าเลย
‎องค์รัชทายาท
‎เจ้าเป็นใครกัน
‎โดนจับได้ซะแล้ว
‎เมื่อครู่มีสิ่งไม่น่าไว้ใจเข้ามา
‎- จงไปตรวจสอบดูเดี๋ยวนี้ ‎- เพคะ
‎ทำไมถึงปรากฏตัวขึ้นมา ‎ในร่างของเด็กคนนั้นนะ
‎ค้นหาให้ทั่วอีกครั้ง
‎- เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎องค์รัชทายาทเสด็จมาที่นี่เจ้าค่ะ
‎องค์รัชทายาทหรือ
‎ข้ากำลังตามหาใครบางคนอยู่
‎แล้วได้ยินว่านางอยู่ที่นี่จึงได้มา
‎ว่าแต่ที่บ้านท่านมีเรื่องอะไรหรือ ‎ดูวุ่นวายกันเหลือเกิน
‎มีนางรับใช้ก่อเรื่องขึ้นแล้วหายตัวไป ‎หม่อมฉันจึงตามหาตัวนางอยู่เพคะ
‎นางรับใช้หรือ
‎นางไม่ใช่คนของตระกูลหม่อมฉัน
‎แต่เป็นมูด็อก ‎ที่รับใช้ตระกูลจางอยู่เพคะ
‎คนที่ข้ากำลังตามหาก็คือนางนี่แหละ
‎เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ
‎เด็กคนนั้น…
‎พลาดทำหยกหยินหยาง ‎ที่จะใช้ทำเป็นแหวนแต่งงานของหม่อมฉัน
‎แตกเพคะ
‎ข้าสั่งให้เจ้าระวังแล้วใช่ไหม
‎ของล้ำค่าชิ้นนี้ ทีนี้จะทำอย่างไร
‎ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ
‎โปรดอภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎ข้าจะเรียกเจ้านายของเด็กคนนี้มา
‎นำนางไปขังไว้ที่เรือนเล็กก่อน
‎ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ
‎โปรดอภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ
‎นางคงกลัวว่าจะถูกทำโทษอย่างหนัก
‎จึงได้ขโมยหยกและหายตัวไป ‎ระหว่างที่ถูกขังเพคะ
‎ดูจากที่พวกเราตามหาแต่ก็ไม่พบตัวนาง
‎หม่อมฉันคิดว่านางคงหนีออกไปแล้วเพคะ
‎หนีไปเพราะกลัวงั้นหรือ
‎คนกล้าหาญอย่างนางเนี่ยนะ
‎จอมเวทแห่งจองจินกักเดินทางมาที่นี่เจ้าค่ะ
‎องค์รัชทายาท ‎เหตุใดจึงประทับอยู่ที่นี่หรือพ่ะย่ะค่ะ
‎แล้วเจ้าล่ะ ยุล ทำไมถึงได้มาที่นี่
‎กระหม่อมมาตามหาคนพ่ะย่ะค่ะ
‎อย่าบอกนะ ‎ว่าเจ้าก็มาตามหามูด็อกเหมือนกันหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมมาหามูด็อก
‎หลังทำหยกหยินหยาง ‎ที่จะใช้ทำแหวนแต่งงานของข้าแตก
‎นางก็หนีไปพร้อมกับมัน ‎เพราะกลัวถูกลงโทษเพคะ
‎แล้วทำไมท่านถึง ‎ยังไม่สั่งทำแหวนแต่งงานอีกล่ะขอรับ
‎ข้าเห็นว่าท่านต้องการยืมมือของข้า ‎จึงได้ไปที่ชวีซอนรูแต่ได้ยินว่าท่านรีบกลับไป
‎ข้าแค่เลื่อนการสั่งทำออกไปเจ้าค่ะ
‎ยุล เหตุใดเจ้าถึงตามหามูด็อกงั้นหรือ
‎กระหม่อมก็เห็นภาพหลอน ‎เหมือนองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
‎เจ้าเข้ามาในซงริมได้ยังไง
‎ข้ามาเพราะเห็นว่าเจ้าเฝ้าคิดถึงข้าอยู่ตลอดไง
‎เจ้าหมายถึงอะไร
‎เจ้าคิดถึงข้าที่ดันฮยังกกนี่นา
‎อย่ามาพูดล้อเล่นนะ
‎คิดถึงเจ้าหรือ
‎- ข้าไม่เคยเป็นแบบนั้น ‎- โกหก
‎เจ้าเก็บนกหวีดไว้กับตัวตลอดนี่
‎เจ้าบอกว่าไม่รู้ตัวว่าตัวเองขาหัก
‎และไม่กลัวที่จะถูกดุนี่นา
‎เพราะว่าเจ้าชอบมากๆ
‎ถ้าเจ้ายังคงนึกถึงต่อไปแบบนั้น
‎ข้าจะมาหาเจ้าเอง
‎เจ้า…
‎ไม่ใช่มนุษย์สินะ
‎เจ้าจะกำจัดข้าหรือ
‎ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จะไม่ได้เจอข้าอีกนะ
‎นั่นไม่ใช่นาง แต่เป็นภาพหลอนพ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นที่ข้าเห็น ‎ก็เป็นภาพหลอนของมูด็อกเช่นกันหรือ
‎กระหม่อมคิดว่ามันแปลก ‎จึงได้ไปตามหามูด็อกที่ชวีซอนรู
‎แต่ได้ยินว่านางถูกลากมาที่นี่
‎นางไม่ได้ถูกลากมา แต่มาเพราะถูกใช้งาน
‎เด็กคนนั้นได้หายตัวไปพร้อมสมบัติล้ำค่าเจ้าค่ะ
‎เราควรตามหาโจร ‎มากกว่าภาพหลอนนะเจ้าคะ
‎เจ้านายของนางมาพอดีเลย
‎วันนี้ท่านอาจารย์อีก็ไม่อยู่หรือขอรับ
‎เขาชอบเตร็ดเตร่ไปทั่ว ‎เหมือนดั่งสายลมอยู่แล้วนี่
‎เขาทิ้งเจ้านี่ไว้ก่อนไป
‎เจ้าควีกูเอง ‎ก็สร้างขึ้นจากหินน้ำแข็งใช่ไหมขอรับ
‎ท่านอาจารย์ซอกยองสร้างมันขึ้นมา ‎ด้วยพลังจากหินน้ำแข็ง
‎เพื่อให้มันตามหาร่องรอยของเวทมนตร์ไงล่ะ
‎เจ้าจางอุกทำเครื่องปั้นดินเผาควีกูแตก
‎ท่านอาจารย์อีจึงได้เรียกวิญญาณมัน ‎มาจากสำนักจินโยวอน
‎ให้มาเข้าร่างสุนัขตัวนี้ไง
‎หินน้ำแข็ง ‎ที่ท่านอาจารย์ซอกยองปิดผนึกไว้อยู่ที่ไหน
‎ท่านหมอก็ไม่ทราบหรือขอรับ
‎ข้าไม่รู้เลย
‎เจ้าคิดว่าหินน้ำแข็งที่ถูกปิดผนึกไว้ ‎ได้ออกมาสู่โลก
‎จึงเกิดการเล่นแร่แปรวิญญาณขึ้นงั้นหรือ
‎วิธีเดียวที่บุคคลซึ่งความสามารถ ‎ยังไม่ถึงขั้นฮวันซูทำการแปรวิญญาณได้
‎ก็มีเพียงหินน้ำแข็งเท่านั้นขอรับ
‎จะต้องมีใครปลดผนึกหินน้ำแข็ง
‎แล้วทำให้มันกลับมาสู่โลกขอรับ
‎ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็เป็นเรื่องใหญ่เลยนะ
‎เราจะปล่อยให้ความโกลาหล ‎เฉกเช่นเมื่อ 200 ปีก่อน เกิดขึ้นซ้ำสองไม่ได้
‎เราต้องตามหาร่องรอยของหินน้ำแข็งให้ได้ขอรับ
‎ท่านผู้นั้นรับสั่งให้นำสิ่งนี้มาให้ท่านขอรับ
‎เห็นว่าท่านจะระวังตัวไปสักพัก
‎แล้วท่านมีเรื่องที่ต้อง ‎แปรวิญญาณใครอีกงั้นหรือขอรับ
‎ฝากทูลว่าข้าได้รับอย่างดีด้วย
‎ขอรับ
‎รีบตามหาร่างของขันทีที่จะมาแทนเขาซะ
‎มันจะเป็นร่างที่เจ้าต้องเข้าไปอยู่ ‎เพราะฉะนั้นเลือกอย่างพิถีพิถันด้วย
‎ขอรับ
‎ข้าไม่ได้รับใช้ดันจู
‎เพื่อที่จะเข้าไปอยู่ในร่างขันทีหรอกนะ
‎ถ้าข้าใช้นักซู
‎ข้าก็สามารถย้ายไปอยู่ในร่างที่ต้องการได้
‎นางรับใช้ของข้าได้ทำความผิดใหญ่หลวงขอรับ
‎เป็นความผิดของข้าซึ่งเป็นเจ้านายของนางเอง
‎ข้าขออภัยอย่างสุดซึ้ง
‎ท่านคงเสียใจมาก ‎ที่สูญเสียหยกซึ่งจะนำไปทำแหวนแต่งงาน
‎นั่นเป็นหยกหยินหยาง ‎ที่ข้าต้องอ้อนวอนขอจากท่านแม่
‎ข้าได้ยินว่าถ้านำมันไปทำแหวน
‎ก็จะทำให้ครองรักกันเป็นร้อยๆ ปี
‎แต่มันแตกไปแล้วเจ้าค่ะ
‎มันเป็นหยกที่มีความหมายลึกซึ้งสินะขอรับ
‎ข้าก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน
‎พวกเราจะตามหาหยกสำหรับทำแหวนแต่งงาน ‎ที่ล้ำค่ายิ่งกว่ามาชดใช้เจ้าค่ะ
‎ในเมื่อท่านขอโทษจากใจจริง ‎ข้าก็จะรับคำขอโทษเจ้าค่ะ
‎- เชิญกลับไปได้เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎คงทำเช่นนั้นไม่ได้
‎ข้าต้องตามหามูด็อกก่อนสิขอรับ
‎ข้าต้องจับตัวนางรับใช้นิสัยไม่ดีผู้นั้น
‎แล้วตามหาหยกหยินหยางให้เจอ ‎จึงจะสบายใจขอรับ
‎นางอ่อนแอแถมยังขาสั้น ‎คงหนีไปไหนไม่ได้ไกลหรอกขอรับ
‎โปรดอนุญาตให้ข้าอยู่ต่อ ‎เพื่อตามหานางด้วยขอรับ
‎เอาตามนั้นเลยเจ้าค่ะ
‎ขอบคุณขอรับ
‎ไหนๆ ท่านก็อนุญาตแล้ว ‎กรุณาเปิดประตูด้วยขอรับ
‎เปิดประตูของจินโยวอน
‎ที่ซึ่งเต็มไปด้วยของล้ำค่าและเวทมนตร์ด้วย
‎มีเพียงสมาชิกตระกูลจินเท่านั้น ‎ที่จะเปิดประตูของจินโยวอนได้เจ้าค่ะ
‎นอกจากข้าซึ่งเป็นผู้อำนวยการและโชยอน ‎ก็ไม่มีใครเปิดประตูบานนี้ได้
‎ไม่มีทางที่นางจะอยู่ในนั้นเจ้าค่ะ
‎ข้าเห็นภาพหลอนของมูด็อกขอรับ
‎ท่านอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้นะเจ้าคะ
‎ท่านมั่นใจได้อย่างไร ว่านั่นเป็นภาพหลอน ‎ที่ถูกสร้างขึ้นจากที่นี่
‎ข้าก็เห็นเช่นกัน
‎นั่นเป็นภาพหลอนของมูด็อกจริงๆ
‎ของต้องมนตร์ที่สร้างภาพหลอนได้ ‎ถูกรวบรวมไว้ที่สำนักจินโยวอนทั้งหมดนี่ขอรับ
‎ข้าจะเข้าไปตรวจสอบเฉยๆ เอง
‎ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะเปิดประตูให้ท่านเอง
‎ทว่า ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยของต้องมนตร์ ‎และเวทมนตร์ที่อันตรายเจ้าค่ะ
‎ท่านอาจถูกเวทมนตร์เข้าสิง ‎จนไม่สามารถออกมาได้นะ
‎นายน้อย มันอันตรายนะเจ้าคะ
‎ข้าจะเข้าไปกับเขาด้วยขอรับ
‎ข้าก็จะไปด้วย
‎มันดูสนุกดีน่ะ
‎ข้าจะมีโอกาส ‎ได้เข้าไปในจินโยวอนอีกตอนไหนล่ะ
‎เชิญเจ้าค่ะ
‎ข้าจะให้เวลาหนึ่งชั่วโมงนะเจ้าคะ
‎เราต้องแจ้งท่านผู้นำนะเจ้าคะ
‎มูด็อก
‎ที่นี่คือสำนักจินโยวอนสินะ
‎ของที่อยู่ในที่แห่งนี้ ‎เป็นของล้ำค่าซึ่งไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน
‎ทรงเงียบหน่อยพ่ะย่ะค่ะ ‎นี่เสด็จมาประพาสหรือ
‎ทั้งหมดนี้เป็นของเจ้าหรือไง
‎แต่ก็นะ ถ้าเจ้าแต่งงานเข้าตระกูลจิน ‎มันอาจเป็นของเจ้าก็ได้
‎น่าอิจฉาจริงๆ นะ
‎ที่เจ้าจะได้เป็นเจ้าของสมบัติที่ล้ำค่าเช่นนี้ จินอุก
‎ถ้าทรงอิจฉาขนาดนั้น ‎พระองค์ก็แต่งเข้าบ้านนี้เองสิพ่ะย่ะค่ะ
‎นี่ ว่าแต่ถ้าเจ้าเป็นเจ้าของมันแล้ว ‎เจ้าจะควบคุมมันได้ไหมเนี่ย
‎จอมเวทอ่อนหัดอย่างเจ้า
‎แล้วจอมเวทผู้เก่งกาจอย่างองค์รัชทายาท ‎ทรงสัมผัสมันได้หรือ
‎ผู้อำนวยการจินโยวอนขอร้องว่า ‎อย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น
‎อ้างผู้อำนวยการเฉยเลย ‎ทั้งที่ทรงกลัวจนไม่กล้าสัมผัสแท้ๆ
‎- บ้าเอ๊ย ‎- อะไรน่ะ
‎ข้าก็ไม่รู้ นั่นอะไรน่ะ
‎เป็นอะไรไหมพ่ะย่ะค่ะ
‎คงมีของแปลกๆ อยู่ข้างในแน่เลย
‎เจ้าไม่ตกใจเลยหรือ
‎กระหม่อมก็ตกใจพ่ะย่ะค่ะ
‎ในนี้มืดสลัว โปรดทรงระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎เขาตกใจจริงไหมนั่น
‎เขาตกใจจริงๆ ‎เวลายุลตกใจ เขาจะหลงทิศหลงทางพ่ะย่ะค่ะ
‎ยุล ไม่ใช่ทางนั้น
‎เจ้าต้องไปอีกทางสิ
‎ไปทางนั้น ทางนั้นน่ะ
‎ทุกคนโปรดระวังตัวด้วย
‎คนนิ่งสุขุมอย่างซอยุล
‎เมื่อเขาตกใจก็เซ่อซ่าได้สินะ
‎นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ
‎เช่นนั้นแล้ว โปรดทรงระวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎บอกตัวเองเถอะ
‎รอข้าด้วยสิ
‎ทำไมข้าถึงถูกขังอยู่ในที่แบบนี้ได้นะ
‎ข้าควรจะอดทนไว้
‎ไม่น่าไปยั่วโมโหนางเลย
‎ข้าสั่งให้เจ้าระวังแล้วไง
‎รอก่อนเถอะ อีกไม่นานนายน้อยอุกคงจะมา
‎คุณหนู ตอนนี้ข้าจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ
‎จะทำอย่างไรได้ล่ะ ‎เจ้าจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักไงล่ะ
‎โธ่ ไม่ใช่เรื่องนั้นเจ้าค่ะ
‎ข้าได้ยินว่าคนที่ ‎ทำหยกหยินหยางแตกจะไม่สามารถ
‎มีความสัมพันธ์ที่ยืนยาวได้ ‎ไปตลอดชีวิตเจ้าค่ะ
‎ตอนนี้ข้าจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ
‎เจ้าพูดเรื่องอะไร
‎พูดเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า
‎ว่ากันว่าถ้าทำหยกหยินหยางแตก
‎ก็จะไม่สามารถครองรัก ‎กับคนที่หมายปองได้เจ้าค่ะ
‎นางคณิกาที่หอชวีซอนรู ‎ต่างก็พูดกันแบบนั้นนะเจ้าคะ
‎มันเป็นเรื่องจริงหรือ
‎เจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนะ ท่านเป็นคุณหนูแห่งจินโยวอน ‎แต่ไม่ทราบหรือเจ้าคะ
‎เป็นไปไม่ได้นะ
‎ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำยังไงดี
‎คนที่ทำแตกคือข้า
‎แล้วทำไมคุณหนูถึงเป็นกังวลล่ะเจ้าคะ
‎คนที่ทำหยกแตกคือคุณหนูใช่ไหมเจ้าคะ
‎แล้วท่านตั้งใจจะโยนความผิดให้ข้า ‎จึงได้สั่งให้ข้าถือกล่องหยก
‎ถูกไหมเจ้าคะ
‎ถ้าเจ้ารู้สึกไม่เป็นธรรม แล้วทำไมเมื่อครู่ ‎ถึงไม่ซักไซ้ข้าต่อหน้าท่านแม่ไปเลยล่ะ
‎ถ้าข้าทำให้ลูกสาวขายหน้าต่อหน้าผู้คน
‎ท่านผู้อำนวยการแห่งจินโยวอน ‎จะปล่อยข้าไปหรือเจ้าคะ
‎ข้าไม่กลัวคุณหนู
‎แต่กลัวท่านผู้อำนวยการแห่งจินโยวอน ‎ท่านแม่ของคุณหนูอยู่เจ้าค่ะ
‎ท่านกลัวท่านแม่ขนาดนั้นเลยหรือ
‎ข้ากลัวท่านแม่ก็จริง ‎แต่ข้าก็ไม่ชอบเจ้าด้วย
‎ข้าจะขายเจ้าทิ้งซะ
‎เหมือนอย่างที่เจ้าบอก ‎ท่านแม่เป็นคนน่ากลัวขนาดไหน
‎เจ้าทำหยกแตก ‎และเจ้าจะต้องถูกขายเพื่อเป็นการลงโทษ
‎ไปยังที่ไกลแสนไกล
‎นางหนีไปงั้นหรือ
‎ข้าลองปีนกำแพงนี่หน่อยดีไหม
‎นางเปิดประตูจินโยวอนได้ยังไงกันนะ
‎ที่นี่คือสำนักจินโยวอนของตระกูลจินสินะ
‎ถ้านางถูกขังอยู่ที่นี่ นางอาจจะตายก็ได้
‎นี่
‎เจ้าคือเด็กคนนั้นสินะ
‎ไม่ได้เจอกันนานนะ
‎เจ้าออกไปไม่ได้หรอก
‎มันไม่แตกหรอก
‎บอกว่าไม่ได้ผลไงล่ะ
‎เงียบซะ
‎เด็กที่ใช้เวทมนตร์ไม่เป็น ‎เข้าไปข้างในนั้น นางจะตายไหมนะ
‎แถมพวกเขาก็เห็นภาพหลอนด้วย…
‎คุณหนูโชยอน
‎ข้าได้ยินเสียงทุกครั้งที่คุณหนูขยับตัวขอรับ
‎เสียงนั่น…
‎ฟังดูเหมือนเสียงหยกกระทบกันเลยขอรับ
‎มูด็อก
‎จะครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว เราต้องออกไปแล้ว
‎ข้าไม่ไป ข้าจะต้องหานางให้เจอ
‎ที่นี่กว้างและลึกเกินไป ‎ที่พวกเราสามคนจะตามหานางได้
‎พระองค์เสด็จมาประพาสจินโยวอน ‎เพราะงั้นเสด็จกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎ภาพหลอนของมูด็อกปรากฏขึ้นได้ยังไงหรือ
‎ข้าก็ไม่รู้ว่ามันโผล่มาจากที่ไหน
‎แต่ว่า…
‎ข้ามาเพราะเห็นว่าเจ้าเฝ้าคิดถึงข้าอยู่ตลอดไง
‎ใช่แล้ว
‎นางก็พูดแบบนั้นกับข้า
‎บอกว่ามาหาเพราะข้าคำนึงถึงนาง
‎ถ้าคิดถึงมูด็อก ‎แล้วภาพหลอนของมูด็อกจะปรากฏขึ้นมางั้นหรือ
‎เจ้าคงไม่เห็นสินะ
‎นางมาหาข้ากับยุล
‎แต่ไม่ไปหาเจ้านายอย่างเจ้าสินะ
‎ว่าแต่เหตุใดองค์รัชทายาท ‎จึงคำนึงถึงมูด็อกของกระหม่อมหรือ
‎ข้านึกถึงนางระหว่างที่ดื่มเหล้าขิงและอบเชยน่ะ
‎ผู้ที่ทำให้มูด็อกเมามาย ‎จนกลิ่นอบเชยหึ่งคือพระองค์เองหรือพ่ะย่ะค่ะ
‎ใช่แล้ว
‎วันนั้นข้ามอบถุงเครื่องหอมให้นางด้วย
‎กลิ่นอบเชยที่เจ้าได้กลิ่น ‎อาจมาจากถุงเครื่องหอมของข้าก็เป็นได้
‎อ้อ ถุงเครื่องหอม
‎ที่นางเอาไปแขวนไว้ข้างห้องส้วม ‎เพื่อไล่แมลงวันสินะ
‎"ข้างห้องส้วม" หรือ
‎เป็นพระคุณอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำธุระ ‎ได้อย่างสบายใจเพราะพระองค์เลย
‎ยุล เจ้าทำอะไรอยู่ ‎ตอนที่เห็นภาพหลอนของนางหรือ
‎กระจก
‎- กระจกของข้าแตก ‎- กระจกในห้องข้าก็แตกเช่นกัน
‎นางออกมาจากกระจกงั้นหรือ
‎กระจกหรือ
‎อันนี้หรือเปล่านะ
‎ที่เจ้าเห็นอยู่ก็ไม่ใช่ตัวเจ้า ‎แต่เป็นภาพเสมือน
‎เป็นภาพหลอน
‎เจ้าเองสินะ
‎นางถูกขังอยู่ในกระจกหรือเจ้าคะ
‎ขอรับ
‎เรามองไม่เห็นข้างใน ‎แต่มั่นใจว่านางถูกขังอยู่แน่ๆ ขอรับ
‎กระจกแห่งความปรารถนาดูดกลืนนางเข้าไป
‎"กระจกแห่งความปรารถนา" หรือ
‎กระจกนั้นเป็นของต้องมนตร์ ‎ซึ่งจะสร้างภาพหลอนเพคะ
‎มันจะทำให้มองเห็น
‎ภาพหลอนของสิ่งกำลังที่คำนึงถึง ‎ผ่านกระจกบานอื่นเพคะ
‎เด็กที่ใช้เวทมนตร์ไม่เป็น ‎ไปยืนอยู่หน้ากระจกบานนั้น
‎ทำให้ถูกกระจกดูดกลืนไปกระมังเพคะ
‎เราต้องพามูด็อกออกมาจากกระจกนั่นขอรับ
‎เราใช้เวทมนตร์พานางออกมาไม่ได้ ‎เพราะพลังในสำนักจินโยวอนแข็งแกร่งขอรับ
‎โปรดนำกระจกแห่งความปรารถนา ‎ออกมาข้างนอกด้วย
‎ข้าทำแบบนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ
‎มันเป็นของต้องมนตร์ที่ดูดกลืนคนเข้าไป
‎มันอันตรายมาก ‎ไม่สามารถนำออกมาโดยพลการได้
‎ข้าขอสั่งในฐานะองค์รัชทายาท
‎นำกระจกแห่งความปรารถนาออกมา
‎สำนักจินโยวอนได้รับแผ่นป้าย ‎จากคณะที่ประชุมลงมติ
‎เพื่อป้องกันสถานการณ์เช่นนี้เพคะ
‎ต่อให้กษัตริย์ทรงมารับสั่งด้วยพระองค์เอง ‎หม่อมฉันก็นำออกมาไม่ได้เพคะ
‎อุกจะไม่ออกมา
‎โดยทิ้งมูด็อกไว้ข้างในนั้นขอรับ
‎งั้นข้าก็ทำอะไรไม่ได้ ‎นอกจากขังพวกเขาไว้ด้วยกัน
‎เมื่อหมดเวลาหนึ่งชั่วโมงที่ได้ตกลงกันแล้ว
‎ข้าจะทำการปิดผนึกประตูของจินโยวอนเจ้าค่ะ
‎ท่านแม่
‎ข้าเจอหยกหยินหยางแล้วเจ้าค่ะ
‎มูด็อกไม่ได้เป็นคนเอาไปเจ้าค่ะ
‎ข้าเจอหยกแล้ว
‎โปรดนำกระจกแห่งความปรารถนาออกมา ‎แล้วพามูด็อกออกมาด้วยเจ้าค่ะ
‎ถ้านายน้อยจางอุกถูกขังอยู่ในนั้น ‎เขาจะตายได้นะเจ้าคะ
‎เจ้าไม่ต้องออกหน้า
‎หากผ่านพ้นเวลาที่ได้ตกลงกันไว้ ‎ข้าจะปิดผนึกประตูนั้น
‎ไม่มีประโยชน์หรอก
‎เจ้าก็รู้ดีนี่ว่าพลังของเจ้าไม่สามารถทำแตกได้
‎หุบปากไปซะ ไอ้ภาพหลอน
‎ใช่แล้ว ข้าเป็นแค่ภาพเสมือน
‎ภาพเสมือนที่สะท้อนตัวตนของเจ้า
‎มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นตัวตนของพวกเขา ‎ได้ด้วยตาของตัวเองหรอก
‎ยกเว้นมองผ่านเงาสะท้อนจากกระจก
‎เพราะฉะนั้นตัวตนที่เจ้าเข้าใจว่าเป็นตัวเอง
‎ก็เป็นแค่ภาพเสมือนที่สะท้อนผ่านกระจก
‎ตัวตนของเจ้าในสายตาของคนอื่นก็เช่นกัน
‎เป็นแค่ภาพเสมือนที่พวกเขาต้องการเห็น ‎และได้สร้างขึ้นมาเอง
‎เป็นเพียงภาพหลอน
‎ถ้าเป็นตามที่เจ้าพูด
‎งั้นทุกคนบนโลกก็มองเห็นแต่ภาพหลอนสินะ
‎ถูกต้องแล้ว
‎เพราะงั้นข้าถึงได้แสดงให้เขาเห็น ‎ภาพลักษณ์ที่พวกเขาอยากเห็นมากที่สุด
‎ข้าจะทำให้เจ้าเป็นเช่นนั้นด้วย
‎เอาพลังของเจ้ามาให้ข้านะ
‎เช่นนั้นแล้ว…
‎ข้าจะสร้างตัวเจ้าที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาเอง
‎แต่ว่านะ
‎เจ้าต้องสะท้อนเงาของข้าก่อน ‎ถึงจะสร้างภาพหลอนหรือภาพเสมือนได้นี่
‎อะไรนะ
‎ถ้าเจ้าไม่ได้สะท้อนอะไรอยู่
‎กระจกก็ไร้ความหมายนี่นา
‎เจ้าเป็นแค่เศษกระจกที่ไว้ส่องตอนหวีผม
‎แล้วมาพูดเหลวไหลบ้าบออะไร
‎มูด็อก
‎เจ้าอยู่ข้างในหรือเปล่า
‎มูด็อก
‎จางอุก
‎จางอุก ข้าอยู่ข้างในนี้
‎เจอแล้ว
‎หมดเวลาแล้วเจ้าค่ะ
‎โชยอน ปิดผนึกประตูบานนั้นซะ
‎ท่านแม่
‎- เร็วเข้า ‎- รอสักครู่ขอรับ
‎ข้าจะเข้าไปข้างในนั้นเองขอรับ
‎ถ้านำของต้องมนตร์ ‎ออกมาจากจินโยวอนไม่ได้
‎ข้าจะเข้าไป แล้วพาเด็กที่ถูกกักขัง ‎ในกระจกแห่งความปรารถนาออกมาเองขอรับ
‎ข้าจะเชื่อใจจอมเวทที่เก่งกาจ ‎แล้วอนุญาตให้เข้าไปได้ยังไงเจ้าคะ
‎ได้โปรดเชื่อใจข้าด้วยขอรับ
‎ข้าจะไม่แตะต้องสิ่งของชิ้นอื่นๆ ขอรับ
‎ไม่รู้สิเจ้าคะ
‎พอดีข้าเคยถูกจอมเวทแห่งซงริม ‎ทำลายความเชื่อใจมาแล้วหนหนึ่ง
‎ท่านเคยอนุญาตให้จอมเวทของซงริม ‎เข้าไปในสำนักจินโยวอนหรือขอรับ
‎ถ้าจะช่วยจางอุก
‎ท่านก็ต้องสั่งให้จอมเวทแห่งจองจินกัก ‎เป็นคนลากเขาออกมาเจ้าค่ะ
‎ท่านผู้นำ
‎เราไม่มีเวลาแล้วเจ้าค่ะ
‎ยุล เจ้าเข้าไปในนั้น
‎แล้วพาอุกออกมาหน่อย
‎มูด็อก
‎ตลอดเวลาที่เจ้าไม่อยู่
‎ข้าลองมาคิดดูแล้ว
‎ว่าต้องทำอย่างไร
‎ข้าถึงจะให้เจ้าอยู่ข้างๆ ข้าต่อไปได้
‎ถ้าข้าได้เป็นหัวหน้าสำนักชอนบูกวัน
‎ข้าจะให้เจ้าเป็นรองหัวหน้าสำนักเอง
‎ทำไมข้าต้องเป็นด้วย
‎เจ้าบอกว่าไม่อยากเป็น ‎นางรับใช้ของข้าไปตลอดนี่
‎แล้วข้าก็บอกใครไม่ได้ด้วย ‎ว่าเจ้าเป็นอาจารย์ของข้า
‎ถ้าเป็นหัวหน้ากับรองหัวหน้าสำนัก ‎เราก็อยู่ด้วยกันต่อไปได้นี่
‎เจ้าจะเก็บผู้แปรวิญญาณไว้ข้างกาย ‎ในขณะที่เป็นหัวหน้าสำนักชอนบูกวันหรือ
‎เจ้าบ้าไปแล้วสินะ
‎ข้าลองมาคิดดูหลังได้ยินเรื่องแต่งงาน
‎"เขามีหนทางหนีแล้ว"
‎"ถ้าเขาจากไปแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดีนะ"
‎เจ้าคงเคว้งและคิดแบบนี้ไม่ใช่หรือ
‎พอไม่เห็นเจ้าแล้ว
‎ข้าก็รู้สึกเคว้งเช่นกัน
‎มูด็อก
‎ข้าคิดถึงเจ้านะ
‎ถ้าข้าถูกจับได้ ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะ
‎ไม่มีใครในซงริม ‎ที่ยอมให้เจ้านั่นมาโจมตีข้าหรอก
‎งั้นข้ารบกวนด้วยนะ จางอุก
‎ช่วยพาข้าขึ้นไปที่นั่นหน่อย
‎ได้สิ
‎ข้าจะพาเจ้าขึ้นไปที่ยอดต้นไม้นั่นเอง
‎มูด็อก
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่
‎ใครกัน
‎เด็กคนนั้นไง เด็กที่ตาบอด
‎หินน้ำแข็ง
‎กระจกกำลังแตก
‎ถอยไป
‎นายน้อย
‎มูด็อก
‎- บาดเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ ‎- ข้าไม่เป็นอะไร
‎- มูด็อกไม่เป็นอะไรใช่ไหม ‎- แน่นอนสิ
‎หม่อมฉันล้มตอนที่ไปหยิบหยกหยินหยางออกมา
‎มันคงแตกไปตั้งแต่ตอนนั้นเพคะ
‎เจ้าพยายามนำของที่แตกอยู่แล้ว ‎ไปโยนความผิดให้นางรับใช้สินะ
‎แล้วเรื่องกระจกแห่งความปรารถนาล่ะ
‎มันอยู่ข้างๆ ตอนที่ข้าล้ม
‎ข้าไม่ได้แตะต้องมันเลยนะเจ้าคะ
‎เวทมนตร์ของจางอุกจะทำ ‎กระจกแห่งความปรารถนาแตกได้อย่างไรกัน
‎ถ้าเช่นนั้น
‎ข้าคงทำกระจกแตก ตอนที่ล้มกระมังเจ้าคะ
‎คนที่ขังมูด็อก
‎ไว้ในจินโยวอนก็คือคุณหนูหรือเปล่าขอรับ
‎ข้าเป็นคนปิดประตูก็จริง ‎แต่นางเข้าไปด้วยตัวเองนะเจ้าคะ
‎หากไม่ใช่คนที่มีสายเลือดของตระกูลจิน ‎ก็ไม่สามารถเปิดประตูนั้นได้นะ
‎แล้วมูด็อกจะเปิดประตูเข้าไปได้อย่างไร
‎ถ้าเช่นนั้น
‎ข้าคงเป็นคนเปิดเองกระมังเจ้าคะ
‎ข้าเห็นนางเดินเข้าไป ‎จึงได้ปิดประตูขังนางไว้ด้วยความโกรธเจ้าค่ะ
‎ข้าขออภัยเจ้าค่ะ
‎ข้าจะสั่งให้คนของข้า
‎ปกปิดทุกอย่างเป็นความลับเองขอรับ
‎ข้าก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ‎เพราะเห็นแก่หน้าผู้อำนวยการจินโยวอนเช่นกัน
‎หม่อมฉันขอประทานอภัยจริงๆ เพคะ
‎เจ้าเป็นอะไรไหม
‎มองไม่เห็นเลยหรือ
‎เจ้าค่ะ
‎ไม่รู้ว่าเพราะข้ามองแสงสว่างวาบ ‎ตอนที่กระจกแตกหรือเปล่า
‎ข้าลืมตาไม่ขึ้นเลยเจ้าค่ะ
‎พยายามไม่ให้แสงเข้าตาของเจ้าน่าจะดีกว่า
‎เอ้านี่
‎ปกติแล้ว หากจ้องพระอาทิตย์นานๆ ‎ก็ทำให้มองอะไรไม่เห็นไปพักหนึ่งได้
‎เดี๋ยวเจ้าก็คงดีขึ้น
‎ข้าต้องขอโทษด้วยนะเจ้าคะ
‎เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
‎คุณหนูบ้านนี้ต่างหากที่เป็นคนผิด
‎มูด็อก เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า
‎นายน้อยดังกูอยู่ที่นี่ด้วยหรือเจ้าคะ
‎ข้ามาหาเพราะเป็นห่วงไงล่ะ
‎ดวงตาของเจ้าบาดเจ็บสินะ
‎นายน้อยยุลก็มาด้วยหรือเจ้าคะ
‎ไปรักษาที่เซจุกวอนเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปเอง
‎วังหลวงอยู่ใกล้ๆ ไปที่นั่นกันเถิด
‎อะไรกัน องค์รัชทายาทก็เสด็จมาด้วยหรือเพคะ
‎ข้าจะพาเจ้าไปรักษาที่สำนักหมอหลวง
‎ไม่เป็นไรเพคะ
‎นางแค่มองไม่เห็นชั่วขณะเพราะแสบตา ‎ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเพคะ
‎ถึงเจ้าจะไม่ได้ก่อเรื่องนี้ขึ้น ‎แต่พวกเขาก็เดินทางมาที่นี่เพราะเจ้า
‎ขออภัยและขอบคุณพวกเขาเถอะ
‎ข้าต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
‎ขอบพระคุณทุกท่านนะเจ้าคะ
‎นายน้อย
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎เรื่องกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
‎ข้าไม่แน่ใจจริงๆ ‎ว่าจะจัดงานแต่งงานอย่างราบรื่นได้ไหม
‎เมื่อสักครู่ท่านเห็นไหมเจ้าคะ
‎นางไม่สนใจว่านายน้อยจะตายหรือไม่ ‎เอาแต่บอกว่าจะปิดประตูบานนั้น
‎ข้าล่ะกลัวจริงๆ
‎ข้าเป็นห่วงที่ต้องให้เขาแต่งงาน ‎เข้าบ้านที่มีแม่ยายเช่นนั้นเหลือเกิน
‎นางตัดสินใจเช่นนั้น ‎เพื่อปกป้องจินโยวอนขอรับ
‎เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ต้องปกป้องหลายสิ่ง
‎บางครั้งก็ต้องเลือดเย็นอย่างช่วยไม่ได้
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎ท่านผู้นำก็จะทำเช่นนั้นหรือเจ้าคะ
‎ถึงอย่างไร เราก็ถือว่าสนิทชิดเชื้อกันอยู่
‎หากข้าถูกขังอยู่ข้างใน ‎ท่านก็จะปิดประตูหรือเจ้าคะ
‎อย่างเลือดเย็นหรือ
‎คุณพระ
‎ดูเหมือนท่านจะปิดนะเจ้าคะ
‎ถึงแม้ข้าจะตาย ‎หากถูกขังอยู่ข้างในหรือเจ้าคะ
‎อย่าทำให้ข้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
‎ด้วยเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นสิขอรับ
‎ข้าไม่ได้ติดอยู่ข้างในจริงๆ ด้วยซ้ำ
‎อย่างน้อยท่านแค่พูดออกมา ‎ว่า "ข้าปิดไม่ได้เด็ดขาด"
‎- ไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ ‎- ข้า…
‎ไม่สามารถพูดโกหกได้
‎ใช่แล้วเจ้าค่ะ
‎ท่านผู้นำจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
‎ท่านไม่ได้พบนายน้อยนาน ‎ไปพบเขาก่อนกลับสิเจ้าคะ
‎ไม่หรอก ข้าจะพูดอะไรกับอุกได้ล่ะ
‎ข้าพูดโกหกไม่ได้นี่นา
‎เจ้าค่ะ วันนี้ต้องขอบคุณมากนะเจ้าคะ
‎เชิญเถอะเจ้าค่ะ
‎ถึงอย่างไรก็เถอะ แม่บ้านคิม
‎ถ้าหากข้าต้องปิดประตู
‎ในตอนนั้น หัวใจของข้า
‎ก็คงจะพังทลาย
‎เขาไม่มีทั้งความผ่อนปรนและไหวพริบ
‎"ข้าจะปิดประตู ‎โดยทิ้งท่านไว้ข้างในนั้นได้อย่างไร"
‎พูดเช่นนั้นออกมาไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ
‎เจ้าทำเรื่องที่อันตรายลงไป
‎การเข้าไปในจินโยวอน
‎ถือเป็นการกระทำเฉกเช่นเด็กน้อย ‎และดื้อรั้นโดยไม่ยั้งคิด
‎อย่าได้โมโหเลยขอรับ
‎ตัวข้าที่ท่านผู้นำมองด้วยความเวทนา
‎เป็นเพียงภาพหลอนขอรับ
‎ว่าไงนะ
‎กระจกที่ข้าเห็นที่จินโยวอนวันนี้ ‎บอกกับข้าแบบนั้น
‎ว่าสิ่งที่ผู้คนมองเห็นอยู่
‎ก็เป็นแค่ภาพเสมือนที่พวกเขาต้องการเห็น
‎เป็นแค่ภาพหลอนขอรับ
‎เจ้ากำลังบอกว่า ‎ข้ามองภาพหลอนของเจ้าอยู่งั้นหรือ
‎ถ้าไม่อย่างนั้น
‎ทำไมท่านถึงสั่งไม่ให้ข้าทำอะไรล่ะขอรับ
‎ตลอดชีวิต ข้าพยายามดิ้นรน
‎เพื่อให้ทุกคนมองเห็นข้า ‎เป็นลูกชายของท่านพ่อมาตลอด
‎แต่ทว่า…
‎เพราะท่านบอกว่าข้าไม่ใช่
‎อาจทำให้ข้าเจ็บปวด ‎แต่ก็ทำลายภาพหลอนของข้าไปด้วยขอรับ
‎ทั้งที่ท่านทำลายมันไป
‎แล้วทำไมถึงสั่งให้ข้า ‎ใช้ชีวิตเป็นภาพหลอนต่อไปล่ะขอรับ
‎ไม่ว่าจะเป็นภาพหลอนหรือภาพเสมือน
‎สิ่งที่ข้าปรารถนาก็มีเพียงสิ่งเดียว
‎คือการปรารถนา
‎ขอให้เจ้าปลอดภัย
‎ภาพหลอนของข้าที่พยายามพิสูจน์ตัวเอง ‎และเป็นกังวลมาตลอดชีวิตได้ถูกทำลายลงแล้ว
‎ตั้งแต่บัดนี้ไป
‎ข้าจะพยายามให้หนักขึ้น
‎เพื่อตามหา
‎ว่าข้าเป็นใครและต้องทำอะไรขอรับ
‎ตอนนี้เจ้ามองเห็นหรือยัง
‎อือ มองเห็นแล้ว
‎ทำไมหรือ
‎ข้าได้ยินว่ากระจกนั่นสร้างภาพหลอนขึ้นมา
‎ข้ากำลังตรวจดูอยู่ว่าคนที่ข้าพาออกมา ‎ใช่มูด็อกตัวจริงไหม
‎เจ้าไม่ได้พาข้าออกมา ‎แต่ข้าทำมันแตกและออกมาเองต่างหาก
‎หือ
‎ตอนที่อยู่ในกระจกที่จินโยวอน
‎พลังของข้ากลับมาชั่วคราว
‎เหมือนตอนที่อยู่ในทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎ข้ามั่นใจว่าข้าทำกระจกแตก ‎ด้วยพลังของข้าเอง
‎อย่างนั้นหรือ
‎ข้าอุตส่าห์ดีใจคิดว่าตัวเองเป็นคนทำแตกเสียอีก
‎เดามั่วไปไกลเลย
‎เจ้าควรโล่งใจต่างหาก ‎ที่ไม่โดนกระจกนั่นดูดกลืนไปด้วย
‎ข้าคิดจะทำเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน ‎เพราะเจ้าอยู่ข้างในนั้นไง
‎คิดอะไรไร้สาระจริงๆ
‎ถ้ามันกลืนกินเจ้าไป ‎แล้วคายข้าออกมาก็ว่าไปอย่าง
‎แล้วการที่มันกินข้าแล้วคายเจ้าออกมา ‎เป็นความคิดที่มีสาระหรือไง
‎แบบนั้นก็แปลว่าข้าจะรอดไง
‎แต่ข้าจะตายนะ
‎ลูกศิษย์เอ๋ย เมื่อไม่มีทางออกจริงๆ
‎เจ้าก็ควรเสียสละตัวเองเพื่อให้ข้ารอด ‎แบบนั้นสิถึงจะถูก
‎ไม่นะ ไม่เอาด้วยหรอก
‎ถ้าข้าตาย เจ้าก็ต้องตายไปด้วยกัน
‎อย่าคิดรอดอยู่คนเดียวสิ
‎ท่านไม่มีทางออกอื่นแล้ว
‎ถ้าท่านต้อนลูกศิษย์ให้ไปตาย ‎ท่านอาจารย์ก็ต้องเตรียมใจตายด้วยสิ
‎ได้สิ ข้าจะจำใส่ใจไว้
‎แล้วเจ้าจะทำอย่างไรกับการแต่งงาน
‎กับหญิงสาวที่ต้อนอาจารย์ของเจ้า ‎ให้ไปตายงั้นหรือ
‎การแต่งงานกับนางก็ถือเป็น ‎วิธีที่จะทำให้ข้ารอดตายอย่างปลอดภัยอยู่หรอก
‎แต่ในเมื่อท่านอาจารย์เกือบตาย
‎ลูกศิษย์ก็ต้องเตรียมใจตายด้วยสิขอรับ
‎นี่เป็นพิธีสมรส ‎เพื่อความต้องการของทั้งสองฝ่าย
‎ปัญหาทางด้านจิตใจ ‎เอาไว้ปรับความเข้าใจหลังแต่งงานเถิดเจ้าค่ะ
‎เหตุผลที่ตระกูลจินต้องการลูกเขยอย่างข้า
‎เพราะข้าเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลจาง
‎และเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ‎หัวหน้าสำนักชอนบูกวันใช่ไหมขอรับ
‎คิดเสียว่าตระกูลของเราทั้งสอง ‎จะรวมอำนาจกันเถิด
‎ขอรับ นี่เป็นพิธีสมรส ‎เพื่อความต้องการของทั้งสองฝ่าย
‎งั้นเราคงต้องเปิดเผย ‎เรื่องสำคัญต่อกันโดยไม่ปิดบัง
‎เห็นว่าข้าไม่ใช่ลูกชายของจางกัง ‎หัวหน้าสำนักชอนบูกวันขอรับ
‎ข้าไม่สนใจข่าวลือเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ
‎แล้วถ้าข่าวลือนั้น
‎คือความจริงล่ะขอรับ
‎ท่านลองพิจารณาดูอีกทีว่า
‎ท่านจะยอมเสี่ยง ‎แล้วให้ข้ามาเป็นลูกเขยหรือไม่เถิดขอรับ
‎เจ้ายังปลดกำไลมัดข้อมือไม่ได้สินะ
‎ขอรับ
‎เขายังคงไร้มารยาทเช่นเคยเลยสินะ
‎ทำไมท่านถึงตัดสินใจเรื่องการแต่งงาน ‎ของโชยอนโดยไม่ปรึกษาข้าสักคำเลยขอรับ
‎เจ้ามีคุณสมบัติอะไร ‎จึงได้มายุ่งเรื่องของตระกูลจินกัน
‎ท่านพี่
‎ข้าก็เป็นคนของตระกูลจินนะขอรับ
‎นามสกุล "จิน" จะมอบให้กับ ‎เด็กที่เกิดจากหญิงสาวของตระกูลจินเท่านั้น
‎ท่านแม่ของข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน ‎ที่ยอมให้เจ้า
‎ซึ่งเป็นลูกนอกสมรสของท่านพ่อใช้นามสกุลจิน
‎ท่านไล่ข้าออกจากตระกูล ‎ทันทีที่ขึ้นเป็นผู้อำนวยการจินโยวอน
‎แล้วท่านยังโกรธแค้นข้าอีกหรือขอรับ
‎ข้าไม่ได้โกรธแค้น
‎ข้าเกลียดเจ้าต่างหาก
‎ข้าเกลียดเล่ห์เหลี่ยมของเจ้า
‎ผู้อำนวยการของจินโยวอนจะตัดสินใจ ‎ตามความชอบส่วนตัวไม่ได้สิขอรับ
‎ท่านเลือกไพ่ที่ชื่อว่าจางอุกผิดไปแล้วขอรับ
‎ยกเลิกการแต่งงานด้วยขอรับ
‎ว่ายังไงนะ
‎ข้าจะมอบไพ่ที่ดีกว่าจางอุกให้ท่านเองขอรับ
‎ลูกเขยของท่านพี่
‎ให้เป็นองค์รัชทายาทดีไหมขอรับ
‎จะให้องค์รัชทายาทอภิเษกสมรส ‎เข้ามาอยู่ในตระกูลเราหรือ
‎โชยอนเป็นบุตรสาวคนรองขอรับ
‎ท่านยังมีบูยอน บุตรสาวคนโต ‎ที่จะรับช่วงต่อของตระกูลอยู่มิใช่หรือ
‎ท่านยังมีบูยอนอยู่ ฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้อง
‎แต่งคู่ครองของโชยอน ‎เข้ามาในตระกูลนี่ขอรับ
‎เจ้าคิดวางแผนอะไร ถึงได้เอ่ยถึงบูยอนกันแน่
‎ข้ารู้ว่าท่านพี่เขยกำลังเที่ยวตามหาบูยอนอยู่ขอรับ
‎บูยอน บุตรสาวคนโตของท่าน ‎ที่ท่านเฝ้าตามหานาง
‎ข้าจะใช้อำนาจทั้งหมดของชอนบูกวัน
‎ช่วยตามหานางให้เองขอรับ
‎ข้าจะตามหาบูยอนให้นางได้ขึ้นเป็นผู้อำนวยการ ‎ของจินโยวอนและทำให้โชยอนเป็นพระมเหสี
‎เพราะฉะนั้นแล้ว
‎ยกเลิกการแต่งงานกับจางอุกด้วยขอรับ
‎น้องชายของท่าน จินมู
‎จะขึ้นเป็นหัวหน้าสำนักชอนบูกวัน ‎และช่วยสนับสนุนจินโยวอนอย่างเต็มที่ขอรับ
‎ข้าเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลจินนะขอรับ
‎นี่ ยุล ที่ข้าถามเพราะข้ารู้สึกแปลกๆ
‎ทำไมเจ้าถึงคิดถึงมูด็อกหรือ
‎คนที่ข้าคิดถึงไม่ใช่มูด็อก
‎ข้าก็แปลกใจว่าทำไมภาพหลอน ‎ถึงปรากฏตัวในร่างของมูด็อก
‎- และพูดกับข้าเช่นนั้นเหมือนกัน ‎- พูดอะไรหรือ
‎นี่ ยุล
‎เราต้องไปทางนี้นะ
‎ทำไมเจ้าเดินหลงทั้งวันเลยเนี่ย ‎เจ้าตกใจเรื่องอะไรงั้นหรือ
‎เดี๋ยวข้าก็คงดีขึ้น
‎ให้ตายเถอะ
‎นั่นเป็นของที่มาส่งร้านค้านี่
‎ของที่มาส่งร้านค้าของซงริมวันนี้ น่าจะมี ‎ลิ้นชักเปลือกหอยมุกของคุณหนูโชยอนด้วยนะ
‎ข้าไม่ควรให้ใครเห็นใช่ไหม
‎ข้าคงต้องไปรับของไว้แทนแล้ว
‎นกๆ จับนกหน่อย
‎- ตายจริง ‎- วิ่งเร็ว
‎- ให้ตายเถอะ ‎- บินไปไหนแล้ว
‎- จริงๆ เลย ‎- อยู่ตรงนั้น
‎- ให้ตาย ‎- จริงๆ เลย
‎- นี่ ‎- ตรงนั้นๆ
‎นักซูใช้เวทมนตร์แปรวิญญาณ
‎ถ้านักซูแปรวิญญาณสำเร็จ ‎นางก็คงอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎เจ้าคิดถึงข้าที่ดันฮยังกกนี่นา
‎ถ้าเจ้ายังคงนึกถึงต่อไปแบบนั้น
‎ข้าจะมาหาเจ้าเอง
‎ฤดูหนาวที่ดันฮยังกกอุ่นกว่าที่คิดเจ้าค่ะ
‎ฝั่งที่มีแสงแดดส่องถึง ‎หิมะก็ละลายเร็วด้วยเจ้าค่ะ
‎มูด็อก…
‎คือนักซูสินะ
‎คนที่ทิ้งสิ่งนี้ไว้ที่ดันฮยังกกคือเจ้าใช่ไหม
‎เจ้ายังมีชีวิตอยู่สินะ นักซู
‎มูด็อก
‎รู้ไหมว่านายน้อยรอเจ้านานแค่ไหน
‎ไม่ได้ยินที่แม่บ้านคิมบอกหรือ
‎ข้าสั่งให้มาที่นี่ตอนเที่ยงวันนะ
‎รีบไปกันเถอะ เราจะได้ไปถึงดันฮยังกก ‎ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน
‎ไม่ไปที่ดันฮยังกก
‎แล้วไปที่อื่นที่ใกล้ๆ กันเถอะ
‎ที่ไหนหรือ
‎มีวัดร้างอยู่ข้างๆ ป่าไผ่ฝั่งตะวันออก
‎ไปที่นั่นกันเถิด
‎คืนนี้ให้เจ้าพาจางอุกมาที่นี่
‎แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า
‎ข้าต้องส่งเจ้าให้เขา ข้าถึงจะรอด
‎นั่นคือสิ่งที่ถูก
‎งานแต่งงานคงถูกยกเลิกแล้วล่ะ
‎ข้าหาข้ออ้างให้ทางฝั่งนั้นปฏิเสธข้าแล้ว
‎เข้าใจแล้ว
‎แต่ว่า…
‎แม่บ้านคิมไปรับหยกหยินหยางมาทำไมก็ไม่รู้
‎ข้าเลยนำมันไปทำบางอย่างมา
‎- ไข่นกนี่นา ‎- ใช่แล้ว
‎เลือกไปอันหนึ่งสิ แบ่งกันคนละอัน
‎ก็ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อนข้างคลุมเครือนี่
‎เป็นทั้งนายน้อยกับคนรับใช้ ‎และลูกศิษย์กับอาจารย์
‎ข้าจึงทำมันขึ้นมา ‎ไว้ให้เรานึกถึงความภักดีและหน้าที่
‎เป็นเครื่องเตือนใจน่ะ
‎งั้นข้าเลือกก่อนนะ
‎ข้าเลือกสีแดง เจ้าเอาสีน้ำเงินไป
‎ท่านอาจารย์ ‎เรามารักษาความภักดีและหน้าที่กันนะ
‎- จางอุก ‎- หือ
‎พวกเรามาบอกลากันที่นี่เถิด
‎ข้าจะกลับไปยังที่ที่ข้าเคยอยู่
‎- แต่พวกเขาทอดทิ้งเจ้านะ ‎- วันนี้ข้าได้พบพวกเขา
‎และพวกเขารู้ตัวตนของข้าแล้ว
‎พวกเขาตามหาข้าอยู่และบอกให้ข้ากลับไป
‎- ไหนว่าพวกเขาเป็นคนอันตรายไง ‎- ข้ากลับมาครบ 32 นี่ไง
‎ถ้าพวกเขาต้องการกำจัดข้า ‎คงกำจัดทันทีที่เจอตัวข้าแล้ว
‎ถ้าข้ากลับไปหาพวกเขา ‎ข้าก็อาจได้รับพลังกลับคืนมาได้
‎ข้าตกลงจะทำให้เจ้าแล้วไง
‎ข้าเคยบอกว่าข้าสามารถผลักเจ้าให้ตกหน้าผาได้
‎ใช่แล้ว ข้ามักทำเกินไปเสมอ
‎และเจ้าก็พยายามได้ดีมาตลอด
‎- เราแค่ทำต่อไปก็พอ ‎- ไม่ล่ะ
‎ถ้าอยู่ด้วยกันต่อไป เจ้าจะตาย
‎และข้าก็จะถูกจับได้
‎ท่านผู้นำแห่งซงริมมีเรื่องอะไร ‎ถึงได้มาพบข้าอย่างลับๆ เช่นนี้ขอรับ
‎ข้ามีเรื่องจะถาม
‎เกี่ยวกับโจชุงซึ่งเคยเป็นจอมเวท ‎ของชอนบูกวันเมื่อ 20 ปีก่อนขอรับ
‎โจชุง พ่อของนักซู
‎เป็นผู้แปรวิญญาณ
‎ตอนที่เราพบเขา
‎ร่างที่เขาแปรวิญญาณไป ‎ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
‎และได้สังหารครอบครัวของตัวเองทั้งหมด
‎เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการสังหารมากกว่านี้
‎สี่ตระกูลใหญ่จึงได้เข้าไปหยุดเขา
‎พ่อของนักซูก็เป็นผู้แปรวิญญาณหรือขอรับ
‎ในสายตาของเด็กคนนั้น
‎อาจมองว่าพวกเราเป็นคนสังหารพ่อของนางก็ได้
‎นางคงคิดว่าพ่อของนางถูกพวกเราสังหาร
‎และบุกเข้ามาที่ซงริมในฐานะมือสังหาร
‎เรื่องสำคัญที่เจ้าจะบอกคืออะไร
‎เจ้านึกอะไรเกี่ยวกับนักซูขึ้นมาได้หรือ
‎ถ้าข้าเจอเจ้าอีกครั้ง ข้าจะฆ่าเจ้า
‎ท่านผู้นำกำลังสงสัยในตัวข้า
‎ว่าข้าพาตัวลูกสาวของโจชุงไป ‎และเลี้ยงดูนางให้เป็นมือสังหารหรือขอรับ
‎ที่ท่านเร่งรีบเผาร่างของนักซู ‎หลังแย่งชิงศพของนางจากเราไป
‎ก็เพราะกลัวว่าตัวตนของนาง ‎จะถูกเปิดเผยมิใช่หรือขอรับ
‎ข้าจะเล่าเรื่องเมื่อ 20 ปีก่อนที่ข้ารู้ให้ท่านฟัง ‎แทนเรื่องที่ท่านอยากได้ยินเองขอรับ
‎ทุกๆ คืน ณ สำนักชอนบูกวันแห่งนี้
‎จะบันทึกดวงดาวในช่วงยามสาม ‎ซึ่งเป็นเวลาที่พลังสูงที่สุด
‎และหลังมอบให้หัวหน้าสำนักตรวจสอบ ‎ในตอนกลางวัน ก็จะนำมาเก็บรักษาที่นี่ขอรับ
‎แต่อยู่มาวันหนึ่ง แผ่นจารึกดวงดาว ‎ในช่วงกลางดึกของวันนั้นได้หายไปขอรับ
‎แต่เราก็หาเจออย่างรวดเร็ว ‎โดยไม่เกิดเรื่องวุ่นวายใดๆ
‎ท่านเล่าเรื่องนั้นให้ข้าฟังทำไมหรือขอรับ
‎วันนั้นเป็นวันที่โดฮวา ภรรยาของจางกังเสียชีวิต ‎และเป็นวันที่จางอุกเกิดมาขอรับ
‎คนที่บันทึกดวงดาวในวันนั้นคือโจชุง
‎และคนที่เจอแผ่นจารึกนั้นก็คือข้า จินมูขอรับ
‎ข้าได้แอบนำแผ่นจารึกดวงดาวออกมาแล้ว
‎แผ่นจารึกที่อยู่ในชอนบูกวัน ‎เป็นแผ่นจารึกปลอมที่ไม่มีดวงดาวของกษัตริย์
‎รองหัวหน้าสำนัก ท่านจะบอกว่า
‎ท่านรู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
‎ในวันที่จางอุก ลูกชายของจางกัง
‎เกิดขึ้นมาอย่างนั้นหรือขอรับ
‎ในคืนนั้นดวงดาวที่จะทำให้โลก ‎เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ได้ปรากฏขึ้นขอรับ
‎ท่านรู้เรื่องดวงดาวกษัตริย์สินะขอรับ
‎ท่านคิดว่ามันจะถูกปิดเป็นความลับ ‎เพราะโจชุงตายไปแล้วหรือขอรับ
‎แล้วท่านคิดว่าใครเป็นคนแปรวิญญาณของโจชุง ‎และทำให้เขาตายล่ะขอรับ
‎ถ้าท่านไม่อยากได้ยินคำตอบ ‎ก็หยุดซักถามแต่เพียงเท่านี้เถิด
‎นั่นเป็นหนทางที่จะปกป้อง ‎คนของท่านผู้นำและซงริมได้ขอรับ
‎ท่านดันจูยังไม่ทราบว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่
‎ข้าปกปิดเขาไว้เอง
‎ไปพาจางอุกมา
‎แล้วข้าจะปิดปากของข้าต่อไป
‎ข้าจะแปรวิญญาณไปยังร่างของเขา
‎แล้วจางอุกล่ะ
‎เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว
‎ท่านมีเรื่องอะไรถึงได้มาหากลางดึกเช่นนี้เจ้าคะ
‎ก่อนที่อุกจะเกิดมา…
‎ที่ข้าหมายถึง คือเมื่อ 20 ปีก่อน…
‎จางกัง…
‎ได้ฝึกฝนเวทมนตร์อะไรไหมขอรับ
‎จางกัง…
‎ได้ทำการแปรวิญญาณหรือเปล่าขอรับ
‎ทำไมเขาถึงได้มาช้าเช่นนี้
‎ในที่สุดฝนก็ตกลงมาแล้ว
‎เดี๋ยวเขาก็คงมาถึงแล้วล่ะ
‎เจ้าหลอกข้าหรือ
‎เจ้าจะยื้อเวลาไปเพื่ออะไร
‎ดูจากที่ดันจูยังไม่ปรากฏตัวแบบนี้
‎คงมีแค่เจ้าที่รู้ตัวตนของข้าจริงๆ สินะ
‎เจ้า…
‎ตอนนี้เราพอเท่านี้เถอะ
‎แล้ววัดร้างที่ป่าไผ่ฝั่งตะวันออกคืออะไร
‎ตอนแรกเจ้าตั้งใจจะพาข้าไปทำอะไรที่นั่นกันแน่
‎ข้าตั้งใจจะส่งมอบเจ้าให้เขาเพื่อให้ตัวเองรอด
‎ในเมื่อตอนนี้เจ้ารู้แล้ว ก็อย่าตามข้ามาล่ะ
‎ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรบอกเรื่องวัดกับข้าสิ
‎เจ้าบอกข้าให้รู้ว่ามันอันตรายแล้วจากไปแบบนั้น
‎แล้วข้าจะไม่ตามเจ้าไปได้ยังไง
‎คนที่ต้องรู้สึกคับแค้นใจคือข้า
‎เพราะข้ายอมทิ้งวิธีที่จะเอาตัวรอด ‎เพียงเพราะไข่นกพวกนี้
‎ข้าคิดถูกจริงๆ ‎ที่เตือนเจ้าให้มีความภักดีและรู้หน้าที่
‎ไม่งั้นข้าก็เกือบตายไปแล้ว
‎ข้าทำให้เจ้าหลบหนีจากความตายแล้ว
‎ตอนนี้จงสู้จนตัวตายเสีย ลูกศิษย์ของข้า
‎เจ้าพูดออกมาแบบนั้น ‎แล้วเหมือนเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้เลยนะ
‎หากโชคดีแล้วท้องฟ้าที่เมฆครึ้มนั้น ‎มีฝนตกลงมา
‎พวกเราสองคนก็อาจจะรอดชีวิตได้
‎จางอุก เจ้าดวงดีตามคาดเลย
‎ฝนเทลงมาหนักขนาดนี้
‎คู่ต่อสู้ของข้า ‎แข็งแกร่งเกินจะบอกว่าข้าดวงดีหรือเปล่า
‎เขาเป็นจอมเวทของชอนบูกวันนี่
‎สวัสดี เจ้าเคยเจอข้าใช่ไหม
‎ตอนนี้แหละ ใช้วิชาทันซูเสีย
‎ไม่ใช่พยายามฟันให้ถูกหยดน้ำ ‎ด้วยดาบที่เจ้าควบคุมไม่ได้
‎แต่แกว่งดาบให้หยดน้ำ ‎ตกลงสู่ดาบของเจ้าต่างหาก
‎ไม่ได้นะ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎วิชาแปรวิญญาณ
‎ตอนนี้ข้า…
‎กำลังถูกแปรวิญญาณงั้นหรือ
‎จางอุก
‎กิลจู สุดท้ายเจ้าก็แปรวิญญาณ ‎มายังร่างของลูกศิษย์ข้าจนได้สินะ
‎เหมือนว่าอุกจะถูกแปรวิญญาณเลยขอรับ
‎อะไรนะ
‎คนที่แปรวิญญาณของพ่อข้า
‎คือจินมูแห่งชอนบูกวันงั้นหรือ
‎เหตุใด เหตุใดถึงได้เป็นเจ้าอีกแล้ว
‎หินน้ำแข็งยังหลงเหลืออยู่บนโลกมิใช่หรือขอรับ
‎สั่งให้จอมเวทของชอนบูกวัน ‎ไปตามหากิลจูเดี๋ยวนี้
‎จะให้ถูกจับได้ ‎ว่าเป็นผู้แปรวิญญาณไม่ได้เด็ดขาด
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน