‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‎การฆ่าคนและชุบชีวิตขึ้นมา ‎มันใช่เรื่องที่จะมารับชมเพื่อความบันเทิงหรือ
‎เจ้ามูด็อกก็โง่เขลาเหลือเกิน
‎นางเล่นออกตัวว่าจะทำเอง ‎ข้าจะเข้าไปยุ่งก็ไม่ได้
‎เด็กคนนั้น…
‎ยิ้มด้วยขอรับ
‎เพคะ หม่อมฉันจะลองดูเพคะ
‎นังเด็กไร้ความยั้งคิด
‎นางคงดีใจที่ฝ่าบาทตรัสว่า ‎จะพระราชทานทองคำ 100 นยังให้น่ะสิ
‎ที่นางดีใจและยิ้ม
‎จะเป็นเพราะทองคำ 100 นยังจริงหรือขอรับ
‎ข้าเองก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับสถานการณ์ตอนนี้เท่าไร
‎ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างไม่เจ็บปวดเอง
‎ทุกคนไม่ได้จะมาดูข้าตาย
‎แต่ต้องการเห็นข้าถูกชุบชีวิตนี่เจ้าคะ
‎พวกเขาน่าจะยื้อเวลาด้วยตำราแห่งหัวใจ ‎และคิดจะเปิดเผยตัวตนของพระมเหสีพ่ะย่ะค่ะ
‎เมื่อพลังของหินน้ำแข็งถูกเรียกออกมา ‎หลังเด็กคนนั้นตายไป
‎ทรงแย่งชิงพลังนั้นมา ‎แล้วแปรวิญญาณไปยังร่างที่เตรียมไว้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎หากพระมเหสีสวรรคตในที่นี้ ‎การประชุมลงมติก็คงจะสิ้นสุดลง
‎แล้วเราจะออกไปจากซงริมอย่างปลอดภัย ‎พร้อมหินน้ำแข็ง
‎เหตุใดฝ่าบาทถึงได้เลือกเด็กคนนั้นกันนะพ่ะย่ะค่ะ
‎เพราะนางเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในที่แห่งนี้ไง
‎เขาเลือกคนได้เหมาะสมแล้ว
‎งดงามมากจริงๆ
‎บูยอนของแม่
‎ท่านแม่
‎ตอนนี้ไม่มีใครมองพระมเหสีอยู่พ่ะย่ะค่ะ
‎โปรดทรงใช้พลังนั้นแปรวิญญาณด้วย
‎นี่ไม่ใช่ฝีมือของข้า
‎ข้าไม่ได้เป็นคนควบคุมหินน้ำแข็งอยู่
‎ถ้างั้นใครกัน
‎พระองค์ต้องหยุดมันพ่ะย่ะค่ะ
‎ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‎บูยอน
‎นางจำได้แล้วงั้นหรือ เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ
‎พวกเขาบอกว่าจะใช้สิ่งนั้นชุบชีวิตมูด็อก
‎จะชุบชีวิตนางไม่ได้
‎นางต้องตายไปซะ
‎เกิดอะไรขึ้นขอรับ
‎หินน้ำแข็งหายไปไหนขอรับ
‎มันเกิดอะไรขึ้นกัน
‎เจ้าเห็นใช่ไหม
‎พลังของหินน้ำแข็งมาบรรจบกับพลังจากท้องฟ้า
‎ดูเหมือนท้องฟ้าจะยึดหินน้ำแข็งคืนไป ‎และทำให้มันหายไป
‎มันไม่ได้หายไปขอรับ
‎มันยังคง…
‎อยู่เหมือนเดิมขอรับ
‎ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนกันหรือ
‎เมื่อครู่อยู่ๆ ฟ้าก็คะนอง แล้วยังจะมี ‎หมอกปกคลุมหนากลางวันแสกๆ เนี่ยนะ
‎ไม่ได้มีแค่หมอกพ่ะย่ะค่ะ
‎มีบางอย่างผิดพลาดไป
‎- มันเป็นผ้าที่คลุมหินน้ำแข็งใช่ไหม ‎- อือ
‎เกิดปัญหาขึ้นกับหินน้ำแข็งงั้นหรือ
‎เราไม่ได้อยู่ในความฝันสักหน่อย
‎- ทำไมดอกไม้ถึงบานไปทั่วเลย ‎- ไม่เหมือนความจริงเลย
‎หรือว่าพวกเราตายแล้วงั้นหรือ
‎- ที่นี่คือสวรรค์หรือ ‎- นี่
‎เลิกพูดเหลวไหลเลย
‎ถ้านี่คือสวรรค์ งั้นข้าคือเง็กเซียนฮ่องเต้ ‎แล้วเขาคือเทพธิดาหรือไง
‎เทพธิดานี่นา
‎นั่นอะไรน่ะ
‎เหมือนจะไม่ใช่เทพธิดานะพ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นเป็นผีหรือ
‎พวกท่านคือเหล่าจอมเวทหรือเปล่าเจ้าคะ
‎ขอรับ พวกเราเป็นจอมเวทจองจินกักขอรับ
‎คุณหนูยุนอ๊กก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ
‎ปล่อยกระหม่อมได้แล้ว
‎จางอุก ไม่ต้องไปไหนแล้วเฝ้าที่นี่ไว้ซะ
‎พวกเจ้าสามคน
‎ไปลาดตระเวนดูหน่อย
‎- ข้าจะไปที่สำนักฝึกฝน ‎- พวกกระหม่อมจะนำทางให้พ่ะย่ะค่ะ
‎จู่ๆ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ
‎ข้าได้ยินฟ้าร้องเสียงดัง
‎พวกเราก็ยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นขอรับ
‎หากหมอกจางลง เราก็น่าจะทราบเรื่องกัน
‎ถ้าไม่ใช่สวรรค์และโลกหลังความตาย
‎ทำไมจู่ๆ ดอกไม้ถึงบานแบบนี้
‎นี่เป็นหมอกจริงๆ หรือเปล่านะ
‎พวกเจ้าทำอะไรกันเนี่ย
‎พวกกระหม่อมก็ไม่ทราบ
‎พอเดินเข้าไปที่ประตู ก็มีสายลมรุนแรง ‎ตีเข้ามาปะทะพวกกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ
‎ลมหรือ
‎มีลมจากที่ไหนกัน
‎อย่าเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ ‎เราอาจมองไม่เห็นด้วยสายตา
‎แต่มีพลังที่ยิ่งใหญ่ปิดกั้นพวกเราอยู่
‎มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
‎เกราะกำบังพ่ะย่ะค่ะ
‎ดูเหมือนจะมีเกราะกำบัง ‎ปกคลุมรอบจองจินกักพ่ะย่ะค่ะ
‎เกราะกำบังหรือ
‎ใครมาสร้างเกราะกำบังไว้ที่นี่กัน
‎องค์รัชทายาท
‎นักบวชหญิงแห่งจินโยวอนอยู่ในจองจินกักพ่ะย่ะค่ะ
‎จินบูยอนแห่งจินโยวอนที่นำหินน้ำแข็งมา
‎หมดสติอยู่ที่หอสูงพ่ะย่ะค่ะ
‎มูด็อก
‎พลังที่หินน้ำแข็งสร้างขึ้นเมื่อสักครู่ ‎ได้หยุดพักอยู่ที่จองจินกัก
‎และปกคลุมที่นั่นราวกับเกราะกำบังสินะ
‎ตอนนี้มีใครอยู่ที่จองจินกักบ้าง
‎ข้าไม่เห็นจางอุกกับซอยุลเลยขอรับ
‎พวกเขาน่าจะอยู่ข้างในนั้น
‎คุณหนูยุนอ๊กก็อยู่ข้างในนั้นเจ้าค่ะ
‎- ยุนอ๊กหลานข้า ‎- องค์รัชทายาท
‎องค์รัชทายาททรงอยู่ข้างในนั้นขอรับ
‎- อะไรนะ ‎- บอมของเราก็อยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า
‎จินโฮของเราล่ะ จินโฮอยู่ที่ไหน
‎ผู้อำนวยการจิน
‎ทำอะไรสักอย่างสิขอรับ
‎ลูกสาวของท่านที่หินน้ำแข็งกลืนกินไป ‎ก็อยู่ในนั้นมิใช่หรือขอรับ
‎เราจะทำอะไรโดยพลการไม่ได้
‎พวกเราทุกคนก็เห็นว่า ‎จินบูยอนแตะต้องหินน้ำแข็งถึงได้กลายเป็นเช่นนี้
‎จินโยวอนพยายามใช้หินน้ำแข็ง ‎ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมิใช่หรือ
‎พวกท่านสั่งให้ข้าแสดงพลังของหินน้ำแข็งให้ดู
‎แล้วจะมาโยนความผิดให้ข้าหรือเจ้าคะ
‎พวกเจ้ายังจะมาทะเลาะกันที่นี่อีกงั้นหรือ หือ
‎พอได้แล้ว พวกเด็กๆ อยู่ข้างในนั้นนะ
‎ยุนอ๊ก
‎ที่อยู่ๆ ก็เกิดเกราะกำบังขึ้นที่จองจินกัก
‎เกี่ยวข้องอะไรกับที่เจ้ามาอยู่ที่นี่หรือเปล่า
‎เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่สำนักฝึกฝนกันแน่
‎คือว่า…
‎ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะมูด็อกแน่นอน
‎เพราะนางเป็นจินบูยอน ‎นักบวชหญิงแห่งจินโยวอนตัวจริง
‎แต่ทุกคนเข้าใจว่าข้าเป็นจินบูยอน
‎ข้าจะบอกทุกคนว่าเป็นเพราะนางก็ไม่ได้
‎ทำอย่างไรดีนะ
‎ข้าถามว่ามีเรื่องอะไรไง
‎หม่อมฉัน…
‎ไม่ทราบเลยเพคะ
‎หม่อมฉันมองไม่เห็น ‎จึงไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเพคะ
‎หม่อมฉันเพิ่งฟื้นหลังหมดสติ ‎เพราะอยู่ๆ ก็มีสายลมพัดเข้าใส่
‎ไม่รู้ด้วยหรือว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
‎หม่อมฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหน
‎แล้วหม่อมฉันจะทราบได้อย่างไรเพคะ ‎ว่ามาที่นี่ได้ยังไง
‎สีหน้าของคุณหนูบูยอนดูไม่ดีมากเลยนะเจ้าคะ
‎หน้าซีดเผือดแล้วยังเหงื่อออกด้วย
‎ท่านหมอคิดว่ายังไงเจ้าคะ
‎ให้นางพักผ่อนสักหน่อย ‎แล้วค่อยซักถามนางเถิดเพคะ องค์รัชทายาท
‎พานางไปพักเถิด
‎ทางนี้
‎นางจะต้องโกหกแน่ๆ
‎นางปกปิดอะไรอยู่กันนะ
‎งั้นมูด็อกก็น่าจะรู้นะ
‎มูด็อก เจ้าอยู่กับนางใช่ไหม
‎มูด็อก เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‎หม่อมฉันอยู่ที่จองจินกักอยู่แล้วเพคะ
‎เจ้าอยู่ที่นี่อยู่แล้วหรือ
‎เจ้าไปรินน้ำชาอยู่ที่สำนักฝึกฝนไม่ใช่หรือ
‎ข้าแค่รินน้ำชาให้พวกเขา ‎แล้วตามนายน้อยมาที่จองจินกักทันทีเจ้าค่ะ
‎หม่อมฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่สำนักฝึกฝนเพคะ
‎นางเอาแต่ตามเจ้านายต้อยๆ เหมือนลูกหมา
‎จะทรงซักถามเด็กรับใช้ ‎ที่ไม่รู้เรื่องไปเพื่ออะไรพ่ะย่ะค่ะ
‎อย่าทรงกังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ
‎จอมเวทที่เก่งกาจที่สุดในอาณาจักรแดโฮ ‎มารวมตัวกันที่ที่ประชุมลงมติ
‎ไม่นานก็คงทำลายเกราะกำบังนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ
‎เจ้าไปเตรียมน้ำชามาถวายองค์รัชทายาทเถิด
‎เจ้าค่ะ
‎ลูกหมาที่คอยเดินตามนายน้อยต้อยๆ
‎เด็กรับใช้ที่ไม่รู้เรื่อง
‎นั่นคือมูด็อกต่างหาก
‎ให้ตายเถอะ
‎ไม่มีน้ำให้ต้มเลย
‎น้ำชาที่ต้มด้วยเวทมนตร์อร่อยที่สุดแล้ว
‎ไม่ได้ดื่มนานแล้วนะเนี่ย
‎เมื่ออยู่ในหินน้ำแข็งนี้ ‎ข้าก็ได้พลังของข้ากลับคืนมา
‎อะไรกัน ที่นี่คือที่ไหน
‎ครั้งนี้เราไม่ถูกแย่งไปแล้วเจ้าค่ะ
‎ตอนนี้เราอยู่ในหินน้ำแข็งเจ้าค่ะ
‎เจ้าบอกว่าที่นี่คือหินน้ำแข็งหรือ
‎หินน้ำแข็งไม่มีรูปร่าง ขนาดและลักษณะตายตัว
‎เพราะมันเป็นทั้งน้ำ เป็นทั้งไฟ
‎และเป็นได้ทั้งลมไงเจ้าคะ
‎งั้นแปลว่าข้าได้ครอบครองหินน้ำแข็งแล้วหรือ
‎ไม่มีใครเป็นเจ้าของหินน้ำแข็งได้
‎เจ้าเพียงแค่ใช้พลังของมันอยู่
‎เมื่อมีที่ที่ดึงดูดก็จะมีที่ที่ผลักออก
‎เมื่อได้รับสิ่งหนึ่งก็ต้องสูญเสียอีกสิ่งหนึ่ง
‎นั่นคือสิ่งที่ผู้ใช้พลังของมันจะต้องทนรับให้ได้
‎แค่นั้นข้ายินดีทนรับได้อยู่แล้ว
‎งั้นก็ลองดู
‎พลังที่ล้นเหลือเช่นนี้
‎เจ้าไม่สามารถใช้มันเท่าที่เจ้ายินดีได้หรอก
‎เหมือนดั่งที่เมื่อคาดหวังฝน ‎ก็หลีกเลี่ยงน้ำท่วมไม่ได้
‎และเมื่อปรารถนาสายลม ‎ก็จำเป็นต้องเจอกับพายุโหมกระหน่ำ
‎ลองรับมือดูแล้วกัน
‎เจ้าเป็นใครกัน
‎ของต้องมนตร์ของจินโยวอนหรือ
‎เจ้าเป็นเพียงวิญญาณที่มาอาศัยในร่างคนอื่น
‎กล้าดียังไงมาเรียกข้าว่าของต้องมนตร์
‎จองจินกักหรือ
‎นางคืออะไรกันนะ
‎เป็นของต้องมนตร์ของจินโยวอน ‎ที่ตามติดหินน้ำแข็งหรือ
‎มูด็อก นี่มันอะไรเนี่ย
‎แก้วชาที่จะถวายให้องค์รัชทายาทเสวยบิ่นแล้วนะ
‎ตายจริง ขออภัยเจ้าค่ะ
‎ข้าจะนำไปเปลี่ยนเจ้าค่ะ
‎ไม่สิ ข้าไม่มีอะไรต้องขอโทษแล้วนี่
‎- มูด็อก ‎- เจ้าค่ะ
‎โต๊ะสกปรกจริงๆ เช็ดหน่อยเถอะ
‎ข้าตอบรับเขาอย่างอ่อนน้อมโดยอัตโนมัติเลยแฮะ
‎นี่ข้ากลายเป็นมูด็อกเต็มตัวแล้วหรือ
‎ข้าไม่ใช่มูด็อกอีกต่อไปแล้วนะ
‎มูด็อก
‎ทุกคนต่างก็ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ‎เพราะการประชุมลงมติ
‎พอมีอะไรให้เรากินบ้างไหมนะ
‎ซูเจบีที่เป็นอาหารมื้อดึกอร่อยเลยนะ
‎พอจะมีบ้างไหม
‎ข้าจะยอมเป็นมูด็อกถึงแค่ซูเจบีนี้เท่านั้น
‎ถ้าข้าต้มมันเสร็จเมื่อไหร่ ‎ข้าก็จะไม่เป็นมูด็อกอีกแล้ว
‎ถ้าข้าออกจากร่างนี้ด้วยการแปรวิญญาณ
‎ข้าก็ย้ายไปอยู่ร่างที่ต้องการได้
‎ข้าเป็นกษัตริย์ได้เลยล่ะ
‎หรือข้าจะสังหารศัตรู
‎แล้วยึดครองร่างนั้นไปเลยดีนะ
‎ไม่เอาล่ะ
‎ไปอยู่ร่างพัคจินยังจะดีกว่า
‎ข้าเป็นทุกอย่างที่ต้องการได้
‎ไว้ค่อยๆ คิดดูก็ได้
‎ข้านวดแป้งได้สมบูรณ์แบบเลย
‎ใช้ทำเป็นซูเจบีก็น่าเสียดาย
‎ทำเป็นบะหมี่แทนดีไหมนะ
‎จางอุกชอบบะหมี่มากกว่าอีก
‎ได้รสชาติไก่ฟ้าผ่านๆ อยู่
‎นี่คงเป็นอาหารมื้อสุดท้าย ‎ที่มูด็อกทำให้นายน้อยสินะ
‎- นายน้อย ‎- อือ
‎ข้าต้มบะหมี่ไว้ ไปทานเถอะเจ้าค่ะ
‎อือ
‎มูด็อก นางรับใช้ของท่าน ‎ขอลาท่านเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ
‎แล้วก็…
‎ความเป็นอาจารย์และลูกศิษย์ ‎ของเราก็สิ้นสุดด้วย
‎สิ้นสุดงั้นหรือ
‎เจ้าคงไม่ทันสังเกต
‎แต่ตอนนี้เราอยู่ในหินน้ำแข็ง
‎ข้าได้พลังคืนมา ‎เหมือนตอนอยู่ในทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎ข้าจะใช้หินน้ำแข็งนี้แปรวิญญาณ
‎และออกจากร่างนี้ไป
‎เจ้าจะจากไปแบบนี้
‎แล้วจะไม่มาเจอข้าอีกงั้นหรือ
‎เพราะพวกเราสัญญากันตั้งแต่แรกแล้ว
‎ว่าความสัมพันธ์จะสิ้นสุดลง ‎เมื่อข้าได้พลังคืนมา
‎แต่พวกเราก็ตกลงกันว่า ‎จะทำสัญญาเพิ่มหลังจากนั้นไง
‎คำสัญญาหลังจากนี้…
‎ไม่มีแล้วล่ะ
‎เมื่อได้รับสิ่งหนึ่งก็ต้องสูญเสียอีกสิ่งหนึ่ง
‎นั่นคือสิ่งที่ผู้ใช้พลังของมันจะต้องทนรับให้ได้
‎หากเจ้าคือสิ่งที่ข้าต้องสูญเสีย ‎เมื่อได้รับพลังคืนมา
‎ข้าก็ต้องทนรับมันให้ได้
‎- นายน้อย ‎- อือ
‎ข้าต้มบะหมี่ไว้ ไปทานเถอะเจ้าค่ะ
‎- แล้วก็… ‎- มูด็อก
‎ข้าว่าสิ่งที่ปกคลุมจองจินกักอยู่ในตอนนี้
‎จะต้องเป็นหินน้ำแข็ง ‎ที่อยู่ในสำนักฝึกฝนแน่ๆ
‎อะไรกัน
‎เขาไม่น่าจะคาดเดาได้นี่นา
‎พวกเขาบอกว่าหินน้ำแข็งเป็นทั้งน้ำ ไฟและลม
‎พวกเราน่าจะติดอยู่ในพลังที่เป็นสายลม
‎ถ้าตอนนี้พวกเรากำลังอยู่ในหินน้ำแข็ง
‎มีวิธีที่เราจะเอามันมาครอบครอง ‎โดยที่ไม่มีใครรู้ได้ไหมนะ
‎ไม่รู้สิ
‎ตอนนี้ข้าผ่านขั้นชีซูแล้ว
‎ข้าจับมันเหมือนจับปลาทองคำไม่ได้เลยหรือ
‎ด้วยพลังของเจ้า ‎ที่รวบรวมน้ำได้เพียงหยดสองหยด
‎ไม่สามารถทำได้หรอก
‎ข้าอยากให้พลังของเจ้ากลับคืนมา ‎เหมือนตอนที่อยู่ในทะเลสาบคยองชอนแดโฮจัง
‎แบบนั้นเจ้าก็น่าจะทำได้นี่
‎หากพลังของข้ากลับคืนมา
‎แล้วข้ากลับไปเป็นนักซูและขโมยมันไป ‎เจ้าจะทำยังไง
‎ถ้าถูกจับได้ เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ ‎และอาจตายได้เลยนะ
‎เจ้าไม่กลัวหรือ
‎เรื่องที่เจ้าจะขโมยมันและหนีไป
‎มันสามารถเป็นไปได้เสมอ
‎และข้าก็บอกเจ้าไปแล้วไง ‎ว่าข้าเตรียมใจพร้อมรับผิดชอบอยู่แล้ว
‎แต่ว่า
‎ข้าก็รู้สึกกลัวนิดหนึ่งนะ
‎ว่าเจ้าจะไม่สนใจคำสัญญาหลังจากนี้ ‎และทอดทิ้งข้าไปโดยไม่หันกลับมา
‎ท่านอาจารย์
‎อย่าทอดทิ้งข้านะ ‎ถ้าเป็นแบบนั้นข้าจะต้องร้องไห้หนักแน่ๆ
‎เจ้าพูดเรื่องน่าอาย ‎ออกมาได้อย่างเปิดเผยเลยนะ
‎ต่อไปเจ้าจะต้องนึกเสียใจทีหลังแน่ๆ
‎ถ้าทนอายหน่อย ก็พูดได้อีกเรื่อยๆ
‎แต่ถ้านึกเสียใจทีหลัง ‎ก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้นี่
‎ท่านอาจารย์ ลองอดทนกับความอาย
‎แล้วซื่อสัตย์กับตัวเองดูนะ
‎แล้วเจ้าจะไม่กลับมานึกเสียใจภายหลัง
‎- จางอุก ข้า… ‎- นายน้อย
‎ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ
‎นางมีกุญแจห้องเก็บตำราต้องห้ามอยู่
‎ไหนๆ แล้วข้าเลยว่าจะไปตามหา ‎สิ่งที่อยากรู้สักหน่อย
‎จริงสิ มูด็อก
‎เก็บไว้กินคนเดียวล่ะ อย่าให้ใครจับได้
‎ตำราต้องห้ามที่ท่านตามหา ‎เป็นตำราเกี่ยวกับเวทมนตร์ดำหรือเปล่าเจ้าคะ
‎ขอรับ ข้าได้ยินว่าตำราที่ท่านพ่อของข้า
‎ยึดมาจากแม่หมอที่ใช้เวทมนตร์ดำ ‎ถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่
‎ข้าเลยว่าจะลองหามันดูน่ะขอรับ
‎เป็นตำราที่ท่านใต้เท้าจางกังนำมาไว้นี่เอง
‎ข้าจะช่วยหานะเจ้าคะ
‎ข้าหาเองคนเดียวได้ ‎ท่านแค่ทิ้งกุญแจไว้ให้ข้าก็ได้ขอรับ
‎ท่านปู่อุตส่าห์ฝากกุญแจนี้ไว้กับข้า
‎ข้าจะเชื่อใจมอบให้นายน้อยได้อย่างไรกัน
‎ก็จริง ข้าเป็นคนไม่น่าไว้ใจอยู่หรอก ‎งั้นท่านก็จับตาดูข้าด้วยนะขอรับ
‎นี่ ทุกคน
‎ที่จองจินกักมีทั้งที่นอนและอาหารเพียงพอ
‎เพราะฉะนั้นแล้ว ทุกคนไม่ต้องเป็นกังวลไป
‎และทำใจให้สงบนะ
‎ตกลงไหม
‎กลับไปที่กีซันแล้วเรียกทุกคนที่นั่นมาเดี๋ยวนี้
‎หินน้ำแข็งปรากฏตัวแล้ว ‎กีซันของเราก็ควรได้รับพลังของมันด้วยสิ
‎ขอรับ
‎ไปพาทุกคนที่ใช้เวทมนตร์ได้มา
‎จะเด็กหรือคนแก่ก็พามาให้หมด
‎- ขอรับ ‎- ทราบแล้วขอรับ
‎เรียกจอมเวทของชอนบูกวันทุกคนให้มาที่ซงริม
‎อาจเกิดความโกลาหลเพราะหินน้ำแข็งได้
‎พวกเราก็ต้องเตรียมพร้อมด้วย
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎ฝ่าบาท
‎สีพระพักตร์ดูไม่ค่อยดีเลยเพคะ
‎เสด็จกลับไปที่วังหลวงก่อนเถอะเพคะ
‎ข้าต้องดูให้เห็นกับตาตัวเองสิ
‎ในเมื่อหินน้ำแข็งปรากฏขึ้นแล้ว
‎ดวงดาวกษัตริย์ก็น่าจะปรากฏขึ้นเช่นกัน
‎ทุกคนน่าจะกำลังรอตำราแห่งหัวใจนี้อยู่
‎รีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ
‎ท่านหัวหน้า
‎ข้านำตำราแห่งหัวใจมาแล้วขอรับ
‎ตอนนี้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตำราแห่งหัวใจแล้ว
‎มีเกราะกำบังปกคลุมจองจินกักอยู่
‎อะไรนะขอรับ
‎สุดท้ายข้าจะโดนจับได้ไหมนะ
‎ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าก็คงตายใช่ไหม
‎ขนมยักกวาขอรับ
‎ดูเหมือนท่านจะยังไม่ได้ทานอะไรเลย ‎ทานหน่อยเถิดขอรับ
‎ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎ท่านตกใจใช่ไหมเจ้าคะ ‎ที่ข้าเป็นลูกสาวของตระกูลจิน
‎คราวก่อนที่ข้าเจอท่าน ‎เป็นตอนก่อนที่ข้าจะได้เจอพ่อแม่เจ้าค่ะ
‎ร่มที่ท่านให้ข้าในตอนนั้น
‎ข้าใช้มันตลอดเลยเจ้าค่ะ
‎เพราะคิดว่าท่านคงจะจำได้ ‎หากเราได้เจอกันอีกครั้ง
‎ได้ยินว่ารองหัวหน้าสำนักจินมู ‎เป็นคนตามหาพ่อแม่ให้ท่านหรือขอรับ
‎เจ้าค่ะ
‎อย่าบอกเขาเรื่องที่ท่าน ‎เคยพบข้าก่อนหน้านี้นะเจ้าคะ
‎ถ้าเรื่องไปถึงหูท่านแม่
‎นางคงเจ็บปวดใจ ‎ที่ข้าต้องเผชิญกับเรื่องโหดร้ายน่ะเจ้าค่ะ
‎ห้ามบอกเด็ดขาดเลยนะเจ้าคะ
‎นางสังหารทุกคนที่เคยเห็นนาง
‎แต่นางกำลังปกป้องข้าอยู่หรือ
‎จินมูไม่รู้ว่าพวกเรารู้ตัวตนที่แท้จริงของนางอยู่
‎นี่จะกลายเป็นจุดอ่อนของเขา
‎เขาคงสังหารผู้คนมากมาย ‎เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเด็กคนนั้น
‎ในท้ายที่สุด เด็กคนนั้นก็จะตายเช่นเดียวกัน
‎หากแผนการของพวกเขา ‎คือย้ายจากร่างพระมเหสีไปยังเด็กคนนั้น
‎แสดงว่าเขาตั้งใจพานางมาฆ่า
‎และเด็กคนนั้นก็พยายามทำทุกอย่าง ‎โดยไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องตาย
‎นางถูกจินมูหลอกใช้น่ะสิ
‎เหมือนกับที่เขาเคยทำกับมือสังหารนักซู
‎โซอี เด็กคนนั้นก็น่าสงสารเหมือนกันสินะ
‎นายน้อย
‎ร่มคันนี้น่ะ
‎ทราบไหมเจ้าคะว่ามันใช้เป็นร่มไม่ได้
‎ดูตรงนี้สิเจ้าคะ มันขาดหมดแล้ว
‎จริงด้วยขอรับ
‎เขาบอกว่าเป็นร่มคุณภาพสูง ‎ข้าเลยซื้อมาแพงเลย
‎ดูเหมือนท่านจะโดนหลอกนะเจ้าคะ
‎ข้าเป็นคนถูกหลอกง่ายน่ะขอรับ
‎อย่างนั้นหรือเจ้าคะ
‎ร่างที่ใต้เท้าคังแปรวิญญาณไป ‎หายตัวไปงั้นหรือ
‎เขาน่าจะดูดกินพลังของนาง ‎และออกไปด้วยตัวเอง
‎เราตามหารอบๆ เซจุกวอนจนทั่วแล้ว ‎แต่ไม่เจอเลยขอรับ
‎และแถวสำนักฝึกฝนก็มีการประชุมลงมติทั้งวัน
‎เขาไม่น่าจะไปที่นั่นด้วย
‎มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นทั้งวัน
‎ไม่มีทางที่เราจะไม่เห็นเขานี่นา
‎สถานที่ที่หลบซ่อนได้โดยไม่มีใครเห็น
‎ตอนนี้ก็มีอยู่ที่หนึ่งนะขอรับ
‎จองจินกักที่ถูกเกราะกำบังปกคลุม
‎เขาอาจจะอยู่ในนั้นก็ได้ขอรับ
‎ผู้แปรวิญญาณ…
‎ข้าเป็นคนของจินมูเจ้าค่ะ
‎ข้ารู้จักท่านเจ้าค่ะ
‎ข้าเห็นท่านแปรวิญญาณ ‎ที่ห้องลับของชอนบูกวัน
‎ท่านแปรวิญญาณจากร่างคนแก่นี่เจ้าคะ
‎ข้าเป็นพวกเดียวกับท่านเจ้าค่ะ ไว้ชีวิตข้าด้วย
‎ข้าต้องการพลังของมนุษย์เดี๋ยวนี้
‎ข้าจะจับมนุษย์มาให้ท่านเองเจ้าค่ะ
‎แทนที่ท่านจะดูดกินพลังคนอย่างข้า
‎ท่านดูดกินพลังของจอมเวทจองจินกักแทน ‎จะดีกว่านี่เจ้าคะ
‎ถ้าท่านซ่อนอยู่ในห้องนี้
‎ข้าจะพาคนมาที่ห้องนี้ให้เองเจ้าค่ะ
‎- จอมเวทแห่งจองจินกักหรือ ‎- เจ้าค่ะ
‎ตอนนี้มีเกราะกำบังปกคลุมอยู่
‎จึงไม่มีใครเข้าหรือออกไปจากที่นี่ได้เจ้าค่ะ
‎เกราะกำบังปกคลุมอยู่หรือ
‎คุณหนูจินบูยอน
‎ท่านไปทำอะไรตรงนั้นขอรับ
‎ข้ากำลังหาอะไรบางอย่างอยู่
‎แต่ข้าทำร่มที่ใช้เป็นไม้เท้าหลุดมือไปน่ะเจ้าค่ะ
‎อยู่ตรงนั้นขอรับ
‎ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า
‎ไปพาจอมเวทมาให้ข้าอีก
‎เจ้าค่ะ
‎ในบรรดาจอมเวทที่อยู่ที่นี่
‎มีคนชื่อซอยุลไหม
‎ทำไมเจ้าคะ
‎เขาเป็นคนที่ฟันข้า
‎ข้าคงต้องสังหารเขาเป็นคนแรก
‎เขาคนนั้น
‎ไม่อยู่ที่นี่เจ้าค่ะ
‎ถ้าเจ้าตั้งใจไม่พาเขามา
‎ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน
‎ไม่มีทางหรอกเจ้าค่ะ
‎ที่นี่ก็มีคนที่ข้าอยากกำจัดอยู่เจ้าค่ะ
‎ข้าจะพาเด็กคนนั้นมา
‎ท่านช่วยฆ่านางให้ข้าก่อนนะเจ้าคะ
‎กับแกล้มที่เจ้าทำรสชาติห่วยแตกจริงๆ
‎บะหมี่ก็ไม่อร่อยเหมือนกัน
‎เพราะข้ายังไม่ได้บอกจางอุก
‎ข้าจึงต้องเป็นมูด็อกต่อไปก่อน
‎ขอประทานอภัยเพคะ
‎นี่เป็นน้ำจัณฑ์ของท่านผู้นำที่พัคดังกูซ่อนไว้
‎รสชาติเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ
‎รสชาติใช้ได้อยู่
‎คนข้างนอกมัวทำอะไรอยู่นะ
‎- ทำไมถึงยังแก้ไขไม่ได้อีก ‎- แต่ถึงอย่างไร
‎ในเกราะกำบังนี้ ‎ดอกไม้ก็เบ่งบาน อากาศก็ดี
‎และยังเต็มไปด้วยพลัง ‎ก็ไม่แย่เลยนะพ่ะย่ะค่ะ
‎องค์รัชทายาท
‎แค่ทอดพระเนตรดอกไม้คงน่าเบื่อ
‎ทอดพระเนตรวิชาฮยอนกง ‎ของตระกูลกระหม่อมดีไหมพ่ะย่ะค่ะ
‎วิชาฮยอนกงของชาบอมน่าตื่นตามากพ่ะย่ะค่ะ
‎งั้นหรือ
‎งั้นข้าขอดูหน่อย
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎อะไรน่ะ
‎- บอม ‎- บอม
‎บอม ตั้งสติหน่อย
‎- หือ ‎- นี่
‎มาพยุงเขากัน บอม
‎พลังของเจ้ารั่วไหลออกไป ‎ตอนใช้เวทมนตร์งั้นหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมรู้สึกว่าพลังของตัวเองค่อยๆ หมดไป
‎รู้สึกเหมือน…
‎พลังรั่วไหลออกไปดั่งเช่นน้ำรั่วเลยพ่ะย่ะค่ะ
‎หม่อมฉันตรวจดูศูนย์กลางพลังของเขาแล้ว
‎พลังของเขาหายไปมากเพคะ
‎ข้าสูญเสียกระแสพลังไปงั้นหรือ
‎เป็นเพราะดาบเล่มนี้หรือเปล่านะ
‎พลังที่ข้าถ่ายทอดลงไปในดาบเล่มนี้ ‎รั่วไหลออกไป
‎ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ดาบ ‎แต่น่าจะเป็นเกราะกำบังพ่ะย่ะค่ะ
‎เหมือนว่าถ้าถ่ายทอดพลัง ‎เพื่อใช้เวทมนตร์ในเกราะกำบังนี้
‎พลังนั้นจะถูกดูดออกไปพ่ะย่ะค่ะ
‎เราใช้เวทมนตร์ในนี้ไม่ได้
‎และดึงดาบออกมาไม่ได้ด้วย
‎เราเอาดาบมารวมไว้ที่นี่กันเถอะ
‎นี่เป็นดาบของมือสังหารที่ท่านอาจารย์อีขอข้าไปนี่
‎มันอยู่กับเจ้าหรือ
‎พ่ะย่ะค่ะ เขาสั่งให้กระหม่อมเก็บรักษาไว้
‎แต่แม่บ้านคิมไม่อยากให้เก็บมันไว้ที่บ้าน
‎กระหม่อมจึงนำมาไว้ที่นี่
‎จงเก็บสิ่งนี้ไว้
‎แล้วมอบให้เขาเมื่อเขามาด้วย
‎เขาฝากสิ่งนี้ไว้กับข้า ‎ทำข้าไม่กล้าออกจากบ้านไปไหนเลย
‎ท่านแม่บ้านคิม
‎เป็นยังไงบ้าง
‎การประชุมลงมติที่ซงริมสิ้นสุดลงอย่างราบรื่นไหม
‎สิ้นสุดอะไรล่ะขอรับ
‎ตอนนี้จอมเวทแต่ละตระกูล ‎กำลังยกโขยงมุ่งหน้าไปยังซงริมขอรับ
‎ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรเลยนะขอรับ
‎ทุกคนพูดถึงขนาดนี้ เขาก็คงปรากฏตัวขึ้นแน่ๆ
‎ท่านหัวหน้าสำนักจางกัง ‎จะกลับมาจริงๆ หรือเปล่านะ
‎เจ้าเป็นใครถึงได้บุกมาที่ชอนบูกวันโดยพลการ
‎ท่านหัวหน้าสำนัก
‎คนที่ทำงานใกล้ชิดรองหัวหน้าจินมูที่สุด ‎ในตอนนี้คือใคร
‎โจชุงมาข่มขู่ข้าด้วยเรื่องชาติกำเนิด ‎ของนายน้อยจางอุกขอรับ
‎ข้าจึงสอนวิชาแปรวิญญาณ ‎กับเขาไปอย่างช่วยไม่ได้
‎ในเมื่อเขาควบคุมตัวเองไม่ได้และตายไปเช่นนี้ ‎ก็ไม่มีใครรู้เรื่องแล้วนี่ขอรับ
‎ทั้งหมดที่ข้าทำลงไป ‎ก็เพื่อท่านอาจารย์และนายน้อยขอรับ
‎ข้าลุ่มหลงในเวทมนตร์ดำ ‎จนทำให้สูญเสียภรรยาและเพื่อนสนิทไป
‎ข้าจะกำจัดผงขับวิญญาณที่เหลือทั้งหมด
‎และปิดผนึกหินน้ำแข็ง ‎ไว้ที่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‎ไม่ได้นะขอรับ
‎กว่าท่านหัวหน้าสำนักจะฝึกฝนวิชานั้นได้
‎แล้วจะกำจัดหินน้ำแข็งหรือขอรับ
‎ไม่ได้ขอรับ
‎จินมู เจ้าเองก็เรียนรู้การแปรวิญญาณไปแล้ว
‎ข้าคงต้องตัดการไหลเวียนพลังของเจ้า ‎ไม่ให้ใช้เวทมนตร์ดำได้
‎ตัดการไหลเวียนพลังหรือขอรับ
‎ไม่ได้นะขอรับ
‎ได้โปรด ‎อย่าตัดการไหลเวียนพลังของข้าเลยขอรับ
‎จินมู ลูกศิษย์ของท่าน ‎จะไม่ทำการเล่นแร่แปรวิญญาณ
‎ที่ท่านอาจารย์สอนให้โดยเด็ดขาด ‎ข้าขอสาบานขอรับ
‎ตอนนั้นข้าควรจะตัด ‎การไหลเวียนพลังของจินมูไปซะ
‎ข้าไม่ควรซุกซ่อนหินน้ำแข็ง ‎แต่ควรเปิดเผยความผิดพลาดของข้า
‎และทำลายมันที่ซงริมซะ
‎จินมูตามหาหินน้ำแข็งที่ข้านำไปปิดผนึก
‎ไว้ที่ทะเลสาบคยองชอนแดโฮเจอได้ยังไงนะ
‎ใครเป็นคนตามหาให้เขากัน
‎ข้าไม่เป็นอะไรเลยนะ
‎จุดแตกต่างระหว่างข้ากับพวกเขา ‎มีเพียงหนึ่งเดียว
‎ก็คือ…
‎ข้าเป็นผู้แปรวิญญาณ
‎นี่ บอม
‎เจ้าแค่ตั้งใจฝึกฝนใหม่ก็ได้
‎ใช่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก เจ้าจะไม่เป็นไร
‎ใช่แล้วๆ เข้มแข็งไว้นะ
‎หินน้ำแข็งดูดกินพลังของพวกเขา
‎ถ้าข้าแปรวิญญาณ ‎แล้วยึดครองพลังของหินน้ำแข็ง
‎ข้าก็จะได้รับพลังของพวกเขาทั้งหมดไปด้วยหรือ
‎เมื่อได้รับสิ่งหนึ่งก็ต้องสูญเสียอีกสิ่งหนึ่ง
‎นั่นคือสิ่งที่ผู้ใช้พลังของมันจะต้องทนรับให้ได้
‎ถ้าข้าจะเอาพลังนั้นมา
‎ข้าก็ต้องเอาพลังของพวกเขาไปด้วยสินะ
‎ถ้าอย่างนั้น
‎พวกเขาก็คงจะตาย
‎ข้าจะต้องทนรับทุกอย่าง
‎รวมถึงความตายของพวกเขาด้วยสินะ
‎อึมูด็อก เจ้ากำลังทำอะไรอยู่
‎เขาผู้นี้ก็จะตายเช่นเดียวกัน
‎มันอันตรายนะ
‎ถ้าเจ้าพลาดไปถูกเกราะกำบัง
‎เจ้าก็อาจถูกพัดจนกระดูกหักได้เลย
‎ออกมาห่างๆ เถอะ
‎เจ้าไม่พูดขอบคุณข้าหน่อยหรือ
‎ตอนนี้ข้าแสดงความเป็นห่วงเจ้าอยู่นะ
‎เมื่อครู่พระองค์ถูกดูดพลังไป
‎ไม่เป็นไรใช่ไหมเพคะ
‎เจ้าตอบแทนความห่วงใยด้วยความห่วงใยหรือ
‎ก็ไม่แย่เหมือนกันนะ
‎ข้าไม่เป็นไรหรอก
‎หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ
‎เรื่องอะไร
‎ที่หม่อมฉันทำบะหมี่และกับแกล้มไม่อร่อย
‎ทำให้พระองค์ไม่ได้เสวยอะไรเลย
‎อย่างน้อยก็เสวยสิ่งนี้นะเพคะ
‎ขนมยักกวาที่จางอุกชอบนี่
‎เจ้ากำลังแบ่งขนม ‎ที่จะเอาไปให้เจ้านายกับข้าหรือ
‎ไม่เอาล่ะ เจ้ากินเองเถอะ
‎คือข้าก็ว่าจะรับมันไว้อยู่หรอก
‎แต่ข้าตัดสินใจมอบให้เจ้าแทน เจ้าพวกนี้น่ะ
‎ข้ามอบมันให้กับเจ้า
‎แม้เขาจะนิสัยไม่ดี แต่เขาก็มีน้ำใจกับข้ามาก
‎เสวยเถอะเพคะ
‎หม่อมฉันก็ถวายให้จากใจจริงเช่นกันเพคะ
‎- จากใจจริงหรือ ‎- เพคะ
‎นี่เป็นใจจริงของหม่อมฉัน
‎หม่อมฉันรู้สึกขอบคุณพระองค์ทุกครั้งเพคะ
‎ถ้าเจ้าอยากขอบคุณข้าจากใจจริง
‎ไว้ค่อยมอบของตอบแทนชิ้นใหญ่ให้กับข้า ‎แทนของเล็กๆ พวกนี้เถิด
‎ข้าชอบของชิ้นใหญ่ๆ มากกว่า
‎โปรดทรงรับไปเถิดเพคะ
‎เพราะมันเป็นปริมาณเหมาะสมแล้ว
‎อึมูด็อก เจ้านี่นะ
‎เจ้ามักจะบุกเข้ามาหาข้า ‎อย่างไร้มารยาทจนข้าพูดไม่ออก
‎แต่พอข้าตั้งใจจะเอื้อมมือหาเจ้า ‎เจ้าก็ถอยออกห่างจากข้าเสมอ
‎ที่ข้าไม่ฝืนรั้งเจ้าไว้
‎เพราะหากพยายามแล้ว ‎แต่ยังคงรั้งเจ้าไว้ไม่ได้ ข้าก็คง…
‎ช่างเถอะ ถ้าแค่เท่านี้ข้าขอไม่รับดีกว่า
‎ถ้าเขารับมันไป ข้าคงรู้สึกผิดน้อยกว่านี้
‎ใช่แล้ว
‎ข้าแค่รู้สึกผิดกับเขาแค่เท่านี้ก็พอ
‎มูด็อก
‎ข้ามีเรื่องจะรบกวนหน่อย
‎เจ้าไปที่เรือนที่พักของจอมเวทหน่อยได้ไหม
‎ไปที่นั่นทำไมเจ้าคะ
‎ที่นี่อากาศชื้น ‎เจ้าช่วยไปเอาผ้าห่มผืนใหม่ให้ข้าหน่อย
‎ข้าได้ยินว่ามันอยู่ที่นั่นน่ะ
‎เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
‎ท่านทำอะไรเจ้าคะ
‎เตาถ่านดับไป ข้าเลยกำลังเติมไฟอยู่น่ะ
‎ให้ตายเถอะ
‎โอ๊ย จริงๆ เลย
‎ท่านบื้อหรือเปล่าเนี่ย
‎เดี๋ยวก่อน
‎เมื่อครู่เจ้าด่าว่าข้าบื้อหรือ
‎ที่นี่มีตำราตั้งมากมาย
‎ท่านเกือบจะเผามันไปหมดแล้วนะ
‎ข้าสามารถใช้เวทมนตร์ควบคุมมันได้
‎แต่ตอนนี้ข้าใช้มันไม่ได้…
‎ก็เลยทำอะไรไม่ถูกเฉยๆ
‎ถึงท่านจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ‎แต่ท่านก็เอาฝามาปิดได้นี่เจ้าคะ
‎ไหนว่าเป็นอัจฉริยะของจองจินกักไง
‎พอทำอะไรไม่ถูกก็หลงทาง ‎แล้วยังหาฝาไม่เจออีก
‎- ท่านบื้อจริงๆ นะเจ้าคะ ‎- อย่าด่าข้านะ
‎ไม่งั้นข้าจะโมโหนะ
‎ท่านโมโหเป็นด้วยหรือเจ้าคะ
‎คนที่มักนิ่งสงบเสมอ ‎เหมือนน้ำเปล่าอย่างท่าน
‎ถ้าน้ำเจอความร้อนก็เดือดได้ ‎และถ้าหนาวก็กลายเป็นน้ำแข็งได้นะ
‎มันไม่ได้เหมือนเดิมเสมอสักหน่อย
‎หมอกลงหนาทำให้อากาศชื้น
‎ท่านเลยเจ็บขาที่เคยบาดเจ็บหรือเจ้าคะ
‎เจ้ายังจำได้อยู่หรือ
‎ข้าไม่เป็นไร
‎ไม่ต้องห่วงหรอก
‎ท่านบอกว่าชอบทานขนมเกสรสน
‎แต่ข้าไม่เคยมอบให้ท่านเลย
‎เจ้าจำเรื่องนั้นได้เหมือนกันหรือ
‎จำได้แล้วมีประโยชน์อะไรล่ะเจ้าคะ
‎ข้าไม่เคยทำอะไรให้ท่านเลย
‎งั้นครั้งหน้าก็ทำให้ข้าสิ
‎ไม่มีครั้งหน้าแล้ว
‎ถ้าข้าแปรวิญญาณ เขาก็จะตายอยู่ที่นี่เช่นกัน
‎ไม่สิ
‎เจ้าสอนวิธีทำให้กับข้า
‎แล้วให้ข้าทำเองก็ได้ เหมือนคราวก่อน
‎เจ้าจำได้ใช่ไหม
‎ข้าน่ะ
‎ชอบทุกความทรงจำที่ดันฮยังกก
‎ซอยุลจะต้องตาย
‎ข้ากำลังจะไปเอาผ้าห่มที่เรือนที่พักเจ้าค่ะ
‎ข้าขอตัวนะเจ้าคะ
‎เดี๋ยวข้าไปที่เรือนที่พักเอง เจ้าไปหาอุกเถอะ
‎อุกตามหาเจ้าอยู่
‎ข้าแค่กลับไปเป็นนักซูก็พอ
‎ตอนเป็นนักซู ‎ข้าก็ตัดความสัมพันธ์กับซอยุลมาแล้ว
‎ข้าแค่ตัดพวกเขาทุกคนออกไปก็พอ
‎เจ้าเอาแต่จ้องแบบนั้น ‎แล้วเกราะกำบังจะสลายไปหรือ
‎เห็นหรือเปล่า
‎ก้อนหินออกไปข้างนอกได้
‎นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ
‎สิ่งของที่ไม่มีน้ำสามารถออกไปได้งั้นหรือ
‎ช่างเป็นเกราะกำบังที่แปลกจริงๆ
‎บางอย่างออกไปได้ แต่บางอย่างก็ออกไปไม่ได้
‎มีเกราะกำบังแบบนั้นด้วยหรือ
‎ข้างนอกกำลังทำอะไรอยู่นะ
‎ทั้งที่มีจอมเวทมากมายมารวมตัวกัน ‎แต่ก็ยังทำลายเกราะกำบังนี้ไม่ได้
‎เพราะมันเป็นเกราะกำบัง ‎ที่หินน้ำแข็งสร้างขึ้นหรือ
‎พวกเขาคงมัวแต่ทะเลาะกันอยู่ ‎ว่าใครจะเอาหินน้ำแข็งไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ
‎ถึงมันจะสำคัญ แต่ข้าติดอยู่ที่นี่เชียวนะ
‎สำหรับพระมเหสีที่ครอบครองหินน้ำแข็ง ‎พระองค์คงไม่สำคัญกับนางเท่าไรพ่ะย่ะค่ะ
‎คนเป็นแม่ทำเช่นนั้นได้ด้วยหรือ
‎หรือว่านางจะเหมือนพ่อของกระหม่อมนะ
‎ใช่แล้ว
‎เหมือนอย่างที่ทุกคนรู้ แม่ของข้าไม่ใช่แม่แท้ๆ
‎เหมือนที่พ่อของเจ้าก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ
‎เห็นทุกคนพูดกันแบบนั้นนี่
‎ถึงเจ้าจะเจ็บปวดแต่ข้าก็ไม่รู้สึกผิดหรอกนะ
‎ถ้างั้นกระหม่อมก็จะไม่พูดอ้อมค้อมเช่นกัน
‎ถ้าพระมเหสีกับจินมูบอกว่า ‎จะมอบพลังของหินน้ำแข็งให้
‎พระองค์จะทรงกำจัดพวกเขาไหม
‎พลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ‎ข้าคงทิ้งไปไม่ได้ง่ายๆ
‎ทรงกล้าหาญจริงๆ
‎การเอ่ยความโลภของตัวเองออกมา ‎อย่างเปิดเผยก็เป็นความกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ
‎แล้วเจ้าล่ะ ถ้าเจ้าได้ครอบครองหินน้ำแข็ง ‎เจ้าจะทำอย่างไร
‎กระหม่อมจะทำเหมือนท่านอาจารย์ซอกยอง
‎ซอกยองหรือ
‎เจ้าต้องการเป็นวีรบุรุษแห่งดวงดาวกษัตริย์ ‎ผู้กำจัดหินน้ำแข็ง
‎และช่วยโลกจากความวุ่นวายงั้นหรือ
‎เจตนารมณ์ที่ยิ่งใหญ่นั่น ‎ก็คงมาจากใจจริงของเขา
‎แต่กระหม่อมเชื่อว่าการที่เขา ‎ซ่อนหินน้ำแข็งไว้หนึ่งก้อนเพื่อช่วยคนรัก
‎ก็มาจากใจจริงของเขาเช่นกัน
‎และกระหม่อมประทับใจเรื่องนั้นมากกว่า
‎เจ้าบอกว่าซอกยองบันทึกไว้ ‎ในตำราแห่งหัวใจเช่นนั้นใช่ไหม
‎สุดท้ายมันก็เป็นเพียงข้อแก้ตัวเหลวไหล ‎ที่เขายอมละทิ้งหินน้ำแข็งไม่ได้
‎ใครจะไปเชื่อกัน
‎กระหม่อมเชื่อพ่ะย่ะค่ะ
‎เพราะกระหม่อมก็คงทำเช่นนั้นเหมือนกัน
‎อะไร
‎ก้อนหินออกไปได้ไงพ่ะย่ะค่ะ
‎ทรงเขียนจดหมาย ‎ให้พวกเขารีบมาช่วยสิพ่ะย่ะค่ะ
‎จางอุก
‎อัจฉริยะนะเนี่ย
‎ไหน
‎- เกราะกำบัง… ‎- นี่ จางอุก
‎ไม่มีหินก้อนใหญ่กว่านี้หรือ
‎แค่เขียนให้พวกเขามาช่วยก็พอ
‎ทำไมต้องหาหินก้อนใหญ่ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎ข้าต้องเขียนตัวใหญ่ๆ มิใช่หรือ
‎นี่ ก้อนนี้มันยกไม่ได้หรือ
‎- ชน ‎- ชน
‎นี่ ว่าแต่นะ ทำไมเจ้าพัคดังกูไม่บอกเราเลยนะ
‎ว่าเขาแอบซ่อนเหล้าไว้แบบนี้
‎เรารีบดื่มกันเถอะ ดื่มเร็ว
‎- มาดื่มกัน ‎- มาดื่มกัน
‎ข้านำเตาถ่านมาเพิ่มให้เจ้าค่ะ
‎มูด็อก
‎ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
‎ทำไมหรือเจ้าคะ
‎นายน้อยยุลเป็นคนไปเอาผ้าห่มให้ท่าน ‎ที่เรือนที่พักเจ้าค่ะ
‎มีคนชื่อซอยุลไหม
‎ข้าคงต้องสังหารเขาเป็นคนแรก
‎นายน้อยยุล ห้ามเข้าไปในห้องนี้นะเจ้าคะ
‎- ท่านมีอะไรหรือขอรับ ‎- รีบกลับไปด้วยเจ้าค่ะ
‎นี่ท่านมองเห็นหรือขอรับ
‎เอ่อ คือว่า…
‎นายน้อย
‎นายน้อย ทำอย่างไรดี
‎ข้าจะทำอย่างไรดี
‎อะไรกัน
‎เจ้าเป็นใครกัน
‎นี่ ยุล
‎ยุล
‎- นายน้อย ‎- เป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‎ยุล
‎- เขาเป็นอะไร ‎- ผู้แปรวิญญาณ
‎มีผู้แปรวิญญาณ
‎ว่าไงนะ
‎มีผู้แปรวิญญาณที่นี่
‎ผู้แปรวิญญาณดูดกินพลังของยุนซูกับจินโฮไป
‎ใต้เท้าคังแห่งแดกังขนส่งซึ่งเป็นจอมเวทเก่งกาจ ‎เป็นผู้แปรวิญญาณเพคะ
‎แล้วเขาก็ใช้เวทมนตร์ด้วยพลังของเขาด้วยเพคะ
‎ไม่มีใครใช้เวทมนตร์ในที่แห่งนี้ได้
‎แล้วเหตุใดจึงมีแต่ผู้แปรวิญญาณที่ใช้ได้
‎ที่แห่งนี้อาจดูดพลังของพวกเราไป
‎แต่ดูเหมือนจะตรงข้ามกับพวกเขาขอรับ
‎หากพลังของข้ากลับคืนมา
‎แล้วข้ากลับไปเป็นนักซูและขโมยมันไป ‎เจ้าจะทำยังไง
‎ถ้าถูกจับได้ เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ ‎และอาจตายได้เลยนะ
‎เจ้าไม่กลัวหรือ
‎ข้าก็รู้สึกกลัวนิดหนึ่งนะ
‎ว่าเจ้าจะไม่สนใจคำสัญญาหลังจากนี้
‎และทอดทิ้งข้าไปโดยไม่หันกลับมา
‎- จางอุก ข้า… ‎- นายน้อย
‎มูด็อกล่ะ มูด็อกอยู่ที่ไหน
‎เมื่อครู่นางก็อยู่กับพวกเรานะ
‎หายไปไหนแล้วล่ะ
‎มีสิ่งน่ารำคาญเข้ามาพัวพันจนได้
‎ถ้าปล่อยไว้แบบนั้น ทุกคนก็อาจตายได้นะ
‎ยังไงถ้าข้าแปรวิญญาณ ทุกคนก็ต้องตายอยู่แล้ว
‎ให้ข้าออกหน้าช่วยพวกเขาก็คงน่าขัน
‎ข้าจะตัดขาดจากพวกเขาไปแบบนี้
‎ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย
‎ข้าจะช่วยพวกเขาแค่ครั้งนี้ ‎แล้วจะตัดขาดพวกเขาไป
‎แค่ครั้งนี้เท่านั้น
‎มูด็อก
‎- หายไปไหนมา ‎- ข้ามาแล้วนี่ไงเจ้าคะ
‎อุก…
‎จางอุกกำลังไปตาย
‎ในที่นี้ไม่มีใครเอาชนะเขาได้
‎จะให้พวกเราทุกคนตายไม่ได้
‎ข้าจะล่อเขาไปที่ห้องลับ ‎และขังไว้ให้ออกมาไม่ได้เอง
‎ถ้าถูกขังอยู่ในห้องลับกับผู้แปรวิญญาณ
‎อุกจะต้องตายแน่ๆ
‎ทำไม…
‎เขาถึงไปที่นั่นคนเดียวหรือเจ้าคะ
‎จางอุกบอกว่าเขาต้องทำเช่นนั้น
‎เขาบอกว่าเขาต้องรับผิดชอบ
‎- เจ้าจะไปไหน ‎- หม่อมฉันต้องไปที่ห้องลับเพคะ
‎หากประตูของห้องลับไม่ถูกปิดอยู่
‎ก็แปลว่าเขาล่อผู้แปรวิญญาณไม่สำเร็จ ‎และตายระหว่างต่อสู้
‎หากประตูปิดอยู่
‎ก็แปลว่าเขาตายอยู่ข้างในนั้น
‎ถึงไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‎พระองค์ตรัสว่า ‎จะไม่ฝืนรั้งหม่อมฉันไว้ใช่ไหมเพคะ
‎ถึงพระองค์รั้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์
‎โปรดทรงปล่อยหม่อมฉันด้วยเพคะ
‎หากประตูปิดอยู่ ก็แปลว่าเขาตายอยู่ข้างในนั้น
‎แต่ถ้านึกเสียใจทีหลัง ‎ก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้นี่
‎จางอุก
‎เจ้ายังมีชีวิตอยู่สินะ
‎ลูกศิษย์ของข้า
‎ทำไมเจ้าถึงปกปิดล่ะ
‎ข้าแค่…
‎จะให้เจ้าตายไปด้วย
‎ถ้างั้น…
‎ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ล่ะ
‎เพราะถึงอย่างนั้น
‎ข้าก็กลัวว่าเจ้าจะตาย
‎ในเมื่อเจ้าดึงดาบนั้นออกมาแล้ว
‎ตอนนี้ก็ตัดสินใจมา
‎ข้ารู้ว่าเจ้าเอาแต่เลี่ยงอยู่
‎และรู้ด้วยว่าการตัดสินใจของเจ้า ‎อาจทำให้ทุกคนตายได้
‎ตามที่เคยสัญญากันไว้
‎จงเล็งดาบเล่มนั้นมาที่ข้าเป็นคนแรก
‎หากเจ้าแทงข้า
‎ข้าก็จะตายในฐานะที่ปล่อยให้มือสังหาร
‎ออกมาสู่โลกอีกครั้ง
‎แต่ถ้าเจ้าเก็บดาบลง
‎ตอนนั้นข้าก็อยากทำสัญญาอีกข้อกับเจ้า
‎เอาล่ะ
‎ตอนนี้จงบอกสัญญาข้อต่อไป
‎ที่เจ้าจะให้กับข้าได้มา
‎มนุษย์คนไหนจะยอมละทิ้ง ‎พลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นกันขอรับ
‎เพื่อปกป้องสิ่งที่จำเป็นต้องปกป้อง…
‎ถ้าข้ายอมสละมันทั้งหมดจะเป็นยังไงนะ
‎ข้าเองก็พยายามปกป้องเหมือนกัน
‎ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้
‎พลังที่ยิ่งใหญ่ของจินบูยอน
‎ไม่ได้มาจากแม่ ผู้ซึ่งอยู่ตระกูลจินเท่านั้น
‎พัคจิน เจ้ารู้ทุกอย่างแต่ปกปิดมันไว้ใช่ไหม
‎คนที่ต้องจากไปก็จะจากไป ‎และคนที่ต้องกลับมาก็จะกลับมา
‎นายน้อย ทำสิ่งที่ท่านต้องทำเถิดเจ้าค่ะ
‎กระหม่อมตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง ‎ด้วยแรงใจ ไม่ใช่ความอวดดีพ่ะย่ะค่ะ
‎ตามที่อาจารย์ของกระหม่อมได้สอนไว้
‎- ข้าดูดีไหมนะ ‎- โห
‎ได้ยินว่ามีว่าที่เจ้าสาว ‎ที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานอยู่
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน