‪(เล่นแร่แปรวิญญาณ ‪ภาค 2)
‪บอกมา
‪สิ่งที่อยู่ในตัวข้าคืออะไร
‪ข้าต้องการรู้ว่ามันคืออะไร
‪ก่อนจะตายไป
‪ตอนที่ข้าบาดเจ็บหนักและหมดสติไป
‪ข้าได้ยินว่าเจ้าถ่ายเลือดให้ข้า
‪ใช่ไหม
‪ข้าทำไปเพื่อช่วยชีวิตท่าน
‪เพราะข้าคิดว่าพลังของหนอนดูดเลือด ‪จะช่วยชีวิตท่านได้
‪หนอนหรือ
‪สิ่งที่อยู่ในตัวข้าคือปรสิตนี่เอง
‪เขาบอกว่าแค่ทานยานั่นก็จะไม่เป็นไร
‪ข้าถึงได้ส่งยาให้ท่านมาตลอดไง
‪แต่ท่านไม่ได้ทานยางั้นหรือ
‪ทำไม
‪ท่านไม่ทานเพราะไม่เชื่อ
‪ในสิ่งที่คนอย่างข้ามอบให้หรือเจ้าคะ
‪นายน้อย
‪คืนมันมา
‪นำสิ่งที่ข้ามอบให้ท่านคืนมา
‪- ข้าบอกให้คืนมาไง ‪- อย่าขยับนะ
‪แผลเจ้าลึกมาก
‪เจ้าทำอะไรไม่ยั้งคิดจริงๆ
‪ขนาดคนอย่างข้ายังกรีดเอามันออกมาได้เลย
‪แล้วทำไมท่านถึงทำไม่ได้
‪เมื่อมันเข้ามาในร่างของข้าที่มีพลังหมุนเวียน
‪ก็เข้าไปในศูนย์กลางพลังข้า
‪มันฝังตัวอยู่ในศูนย์กลางพลัง
‪และหนอนตัวนั้น ‪ก็กำลังกัดกินพละกำลังของข้าอยู่
‪เมื่อพละกำลังของข้าหมด ข้าก็จะตาย
‪มันจะต้องมีหนทางเจ้าค่ะ
‪คนที่นำหนอนตัวนั้นมาใส่ร่างข้า ‪คือท่านใต้เท้าจินอูทัก
‪ถ้างั้นมันก็ต้องเป็นของต้องมนตร์ของจินโยวอน
‪อาจมีวิธีกำจัดมันอยู่ที่นั่นก็ได้เจ้าค่ะ
‪คนที่มอบยาให้จนถึงตอนนี้ ‪คือจินมู หัวหน้าสำนักชอนบูกวันหรือ
‪ข่าวลือมั่วๆ เรื่องนักซูในครั้งนี้
‪ก็คงมาจากคำสั่งของเขาสินะ
‪เขารู้ไหมว่าหนอนย้ายมาอยู่ในตัวข้าแล้ว
‪ไม่มีใครทราบเจ้าค่ะ
‪เจ้าไม่ต้องส่งยามาให้ข้าแล้ว
‪และข้าคงไม่มาหาเจ้าอีก
‪ข้าเพียงกลับมาเพื่อจัดการเรื่องทุกอย่างเงียบๆ
‪ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับต่อไปด้วย
‪ท่านกำลังจะตายเพราะข้า
‪แล้วทำไมถึงปล่อยข้าไปเฉยๆ เจ้าคะ
‪ท่านไม่อยากฆ่าข้าหรือ
‪ที่เจ้าบอกว่าทำเพื่อช่วยชีวิตข้า
‪ข้าเชื่อเจ้า
‪ท่านแม่บ้านคิมนำมาให้ข้าเจ้าค่ะ
‪ข้าได้เห็นเพชรที่ล้ำค่าอย่างดีเลยเจ้าค่ะ
‪ท่านจะนำมาคืนหรือขอรับ
‪- รับไปด้วยเจ้าค่ะ ‪- ท่านปฏิเสธตามคาดเลย
‪เข้าใจแล้วขอรับ
‪ทำไมถึงสั่นเช่นนั้นเจ้าคะ
‪สามปีที่ผ่านมา
‪ข้าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกลัวว่า
‪จะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
‪แค่จินตนาการ น้ำตาก็ไหลออกมาแล้ว
‪แต่พอมันเกิดขึ้นจริงๆ
‪ก็รู้สึกทรมานเหมือนจะตายเลยนะขอรับ
‪นายน้อยดังกู
‪เอาแต่จินตนาการแบบนั้น ‪มาตลอดสามปีหรือเจ้าคะ
‪งั้นก็ดูเองเถิดเจ้าค่ะ
‪ว่าสามปีที่ผ่านมาของข้าเป็นอย่างไร
‪นี่คือ
‪ยันต์ที่ช่วยให้ความรักสมหวังนี่ขอรับ
‪ท่านยังเก็บมันไว้อยู่หรือขอรับ
‪ข้าไม่เคยจินตนาการ
‪ว่าท่านลืมข้าได้เลยสักครั้งเจ้าค่ะ
‪จนกว่าข้าจะทอดทิ้งท่านก่อน
‪ถ้างั้น…
‪ที่ท่านเอาสิ่งนี้มาให้ข้าดู
‪ก็เพื่อให้ข้ารู้ว่าท่านยังไม่ทิ้งมัน
‪และเก็บรักษาไว้อยู่หรือขอรับ
‪ถ้าข้าจะทิ้ง ข้าก็เอาไปทิ้งในถังขยะแล้วสิ
‪จะเอามาให้นายน้อยดูทำไม
‪ขอบคุณขอรับ
‪แค่รู้ว่าท่านยังไม่ทิ้งมันไป
‪ข้าอยู่ต่อได้แล้วขอรับ
‪ข้าขอบคุณที่ท่านมอบเพชรให้
‪แต่ข้ายังปักเจ้านี่อย่างโจ่งแจ้งไม่ได้เจ้าค่ะ
‪ไม่เป็นไรขอรับ
‪ท่านแค่เก็บรักษาไว้ก็พอขอรับ
‪แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นของขวัญ
‪ถ้าเก็บไว้เฉยๆ ก็น่าเสียดายนะเจ้าคะ
‪ถ้างั้นท่านลองปักที่นี่สักประเดี๋ยวไหมขอรับ
‪เป็นอย่างไรเจ้าคะ
‪สวยไหม
‪ขอรับ
‪ท่านเปล่งประกายและงดงาม
‪ที่สุดในโลกเลยขอรับ
‪ขอบคุณที่ช่วยนะขอรับ
‪ข้าก็ไม่อยากให้ชื่อนักซู ‪ถูกคนบนโลกพูดถึงแล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ
‪ในครั้งนี้ อุกได้ลบชื่อของนักซู ‪ออกไปจากโลกอย่างถาวรขอรับ
‪ข้าก็หวังว่าเขาจะลบนางออกไปจากใจเช่นกัน
‪มีใครไม่ทราบบ้าง ‪ว่านักซูเคยเป็นรักแท้ของจางอุก
‪ข้าเข้าใจว่าผู้อำนวยการจิน ‪คงคิดว่าอุกไม่เหมาะสมในการเป็นลูกเขย
‪เหตุใดจางอุกถึงพาบูยอนไปเจ้าคะ
‪ถึงลูกสาวของข้า
‪จะไม่อยากรับช่วงต่อ ‪จึงเลือกใช้วิธีแต่งงานก็เถอะ
‪แต่ข้าไม่เข้าใจ ‪เหตุผลที่จางอุกยอมรับลูกสาวของข้าเลย
‪บูยอนเป็นนักบวชหญิงที่มองเห็นพลังได้
‪นางมองเห็นพลังแห่งฟากฟ้า ‪ของหินน้ำแข็งที่หนักอึ้ง
‪ซึ่งอุกแบกรับอยู่ในปราดเดียวขอรับ
‪พลังแห่งฟากฟ้าของหินน้ำแข็งหรือ
‪นางบอกว่าจะปกป้องอุกขอรับ
‪ข้าหวังให้เด็กทั้งสองคนนั้น
‪ปกป้องกันและกันอย่างดีขอรับ
‪เจ้ายังฝันอยู่สินะ
‪น่าเศร้าจริงๆ
‪ข้าไม่ได้ฝันอยู่นะ
‪เจ้า
‪รู้หรือว่าข้าเป็นใคร
‪อือ
‪ก็เจ้าปลุกข้าไง
‪ข้าไม่ได้ตั้งใจปลุกเจ้านะ
‪เจ้าเมาแล้วนึกว่าข้าเป็นคนอื่น
‪ข้าเลยอยู่เป็นเพื่อนเพราะทิ้งเจ้าไว้ไม่ได้เฉยๆ
‪ข้านึกว่าเจ้าฝันอยู่ซะอีก
‪งั้นก็คิดว่าข้าฝันอยู่ต่อไปเถอะ
‪ข้าจะนอนต่อ กลับไปได้แล้ว
‪ข้าไม่ได้นอนหลับลึก
‪มานานแล้วน่ะ
‪ที่เจ้านอนได้ก็เพราะข้านะ
‪ข้ากำลังนอนหลับสบายแล้วเจ้ามาปลุกข้านะ
‪ไม่รู้สึกหรือว่าอากาศในห้องเปลี่ยนไป
‪เพราะข้า พวกภูตผีเลยหนีไปหรอกนะ
‪ดูสิ ตอนนี้เจ้าไม่หนาวแล้วใช่ไหม
‪ถ้าข้าไป
‪เจ้าจะหลับสบายเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้นะ
‪- ให้ข้าไปไหม ‪- ถ้าอย่างนั้น
‪ก็อยู่ต่อเถอะ
‪ทั้งข้าและเจ้าก็ต้องนอนไม่ใช่หรือ
‪นอนลงเถอะ อย่าปลุกข้าแบบเมื่อครู่อีกล่ะ
‪ก็ได้
‪เอาแบบนั้นก็ได้
‪การกล่อมเจ้าให้นอนหลับ
‪ก็ถือเป็นประโยชน์ของข้า
‪ได้ยินว่าเจ้านอนไม่ค่อยหลับเพราะหินน้ำแข็ง
‪เจ้าพาข้ามาเพราะแบบนั้นไม่ใช่หรือ
‪เพื่อที่จะได้นอนหลับ
‪ใช่แล้ว
‪ข้าพาเจ้ามาเพราะแบบนั้น
‪เพื่อที่ข้าจะได้นอนหลับลึก
‪จางอุก
‪ที่เจ้านอนไม่หลับ
‪มันทำเจ้าลำบากขนาดนั้นเลยหรือ
‪รู้สึกผิดเลยแฮะ ที่ทำให้เจ้าตื่น
‪ให้ข้าช่วยตบหลังให้เจ้านอนหลับอีกไหม
‪ว่าไงนะ
‪ที่เจ้านอนหลับได้ ‪ก็เพราะเมื่อครู่ข้าช่วยตบหลังให้นะ
‪ข้าตบจนปวดข้อมือเลยเนี่ย
‪ให้ทำแบบนั้นอีกไหม
‪ไม่เป็นไร เจ้า…
‪ตรงนี้
‪ห้ามข้ามเส้นนี้ล่ะ
‪ตอนนี้เจ้าไม่หนาวแล้วใช่ไหม
‪อือ
‪อบอุ่นจัง
‪ผลตอบแทนจากการให้จางอุก ‪ซึ่งครอบครองหินน้ำแข็งอยู่ที่นี่
‪ทำให้ลูกศิษย์จอมเวทจากตระกูลอื่นๆ
‪ออกจากจองจินกักไปขอรับ
‪สำนักจองจินกักที่ท่านอาจารย์ซอกยอง ‪ซึ่งเป็นอาจารย์ของข้าก่อตั้งขึ้น
‪ว่างเปล่าแล้วสินะ
‪พวกเขาคงอิจฉาและกลัวที่ซงริมของเรา ‪ครอบครองพลังของหินน้ำแข็ง
‪จึงทำให้เราเป็นหมาหัวเน่า
‪แค่มีสิ่งที่จางอุกครอบครองอยู่
‪อำนาจของซงริม ‪จึงไม่ได้ลดลงไปแม้แต่นิดขอรับ
‪ยอมอายุมากขึ้นถึงสามปี ‪แต่ความคิดไม่ได้โตไปด้วยเลยสินะ
‪ท่านอาจารย์ซอกยองไม่ได้ก่อตั้งจองจินกัก
‪เพื่อประลองกำลัง
‪แต่เพื่อความสามัคคีและการศึกษาต่างหาก
‪ขอโทษขอรับ ท่านอาจารย์อี
‪ข้าปกป้องเจตนารมณ์นั้นไว้ไม่ได้
‪จินพยายามอย่างหนักแล้ว
‪เจ้าถึงขั้นเดิมพันชีวิตเพื่อปกป้องอุก
‪ทำให้จอมเวทตระกูลอื่นคลายความไม่พอใจ
‪และยังยอมเกษียณทั้งที่อายุน้อยด้วย
‪ท่านอาจารย์เอ็นดูแต่จินอยู่เสมอเลย
‪ข้าได้ยินว่าท่านอาจารย์อี ‪รักษาจินบูยอนตลอดเวลาที่ผ่านมาหรือขอรับ
‪ใช่แล้ว คราวก่อนจินบูยอนบอกไว้ใช่ไหม
‪ว่าคนที่รักษานาง ‪เป็นหมอที่เก่งกาจที่สุดในป้อมแดโฮ
‪และคนคนนั้นก็คือท่านอาจารย์ของเรานี่แหละ
‪ผู้อำนวยการจินมาขอร้องข้า ‪ให้ช่วยดูแลลูกสาวของนางอย่างลับๆ
‪แต่ตอนนี้นางแต่งงานกับจางอุก ‪และปรากฏตัวให้โลกเห็นแล้ว
‪ก็คงไม่ต้องปกปิดอีกต่อไป
‪คนที่ลักพาตัวจินบูยอนในวันแต่งงาน ‪ก็คงเป็นจางอุกแน่นอนขอรับ
‪เขาประกาศแต่งงานตามอำเภอใจ
‪เล่นเอาที่ประชุมลงมติโกลาหลเลยขอรับ
‪นั่นเรียกว่าพรหมลิขิตสินะ
‪สิ่งที่คนเรา…
‪ไม่สามารถควบคุมได้
‪อบอุ่นจัง
‪เล่าต่อหน่อยสิ
‪อะไรน่ะ
‪ไม่ใช่ความทรงจำเมื่อคืนนี่นา
‪นี่ก็เป็นความทรงจำของผู้หญิงคนนั้นหรือ
‪ท่านอาจารย์
‪ลูกศิษย์คนนี้ทำได้แล้ว
‪ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน ‪นี่คือคำตอบของข้า
‪เจ้าอยากดูสวยต่อหน้านายน้อยหรือ
‪นายน้อย
‪ผู้แปรวิญญาณที่เจ้าสังหารเมื่อวาน
‪ไม่ใช่นักซูใช่ไหม
‪ข่าวลือที่แพร่ไปทั่ว ‪ทำให้ผู้คนคิดว่าเป็นแบบนั้น
‪ตอนนี้ชื่อของนางคงจะหายไปแล้ว
‪จะไม่มีใครพูดถึงนางอีก
‪คนที่สร้างข่าวลือให้แพร่ออกไปคือจินมู
‪อือ
‪เจ้าก็สงสัยเขาอยู่สินะ
‪ยังไงซะ นี่เป็นครั้งแรก
‪ที่ข้ากับเจ้าพูดถึงนาง ‪หลังเกิดเหตุการณ์นั้น
‪อุก
‪บางทีเด็กคนนั้นก็มาเข้าฝันข้า
‪บางวันข้าก็ฝันว่าข้าถูกนางแทง
‪และบางวัน
‪ข้าก็ฝันว่าข้าเป็นคนแทงนาง
‪คงเป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ข้าหนีไป
‪โดยที่ไม่ได้ทำอะไรล่ะมั้ง
‪นางยังนิสัยไม่ดีเหมือนเคยสินะ
‪ทำไมถึงไปเข้าฝันเจ้าที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ให้เจ้าทรมานแบบนั้นกัน
‪ยุล
‪ทั้งหมดถือเป็นความรับผิดชอบของข้า
‪ตั้งแต่เห็นดวงตานางครั้งแรกแล้ว
‪เพราะฉะนั้น
‪ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่ได้ทำอะไร
‪หรือหนีไปหรอกนะ
‪ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะ
‪ถ้าข้ารู้ก่อนว่านางเป็นใคร
‪ข้าก็คงรับมือและรับผิดชอบทุกอย่างเช่นกัน
‪อุก ยุล มากินข้าวกันเถอะ
‪งั้นเจ้าก็รับมือกับข้าวเช้าฝีมือท่านผู้นำหน่อย
‪วันก่อนข้าเพิ่งกินเกี๊ยวฝีมือเขาไป 100 ชิ้น
‪มันน่าจะเหลืออีก 50 ชิ้น
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ช่วยข้าสักสิบชิ้นนะ
‪รับมือเองเถิด
‪เจ้าต้องรับผิดชอบ
‪- ข้ามีที่ที่ต้องไปน่ะ ‪- ที่ไหน
‪วังหลวงน่ะ
‪พวกคนที่สร้างข่าวลือนั้น
‪ก็ต้องรับผิดชอบด้วยสิ
‪นางหายไปไหนนะ เจอนางไหม
‪ทุกคนหาทั่วหรือยัง
‪นางหายไปไหนกันนะ
‪ทุกคนลองไปตามหาให้ทั่วอีกครั้งนะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกัน
‪- มีเรื่องอะไรหรือ ‪- คุณหนูหายไปเจ้าค่ะ
‪นางบอกว่าปวดหัว ‪ข้าก็นึกว่านางจะพักผ่อนในห้อง
‪แต่นางไม่อยู่บ้าน
‪- นางไม่สบายหรือ ‪- เจ้าค่ะ
‪น่าแปลกจริงๆ
‪เมื่อคืนอากาศภายในบ้านอบอุ่น ‪ทุกคนต่างบอกว่าหลับสบาย
‪แต่ไม่ใช่กับคุณหนูงั้นหรือ
‪เพราะข้า พวกภูตผีเลยหนีไปหรอกนะ
‪ดูสิ ตอนนี้เจ้าไม่หนาวแล้วใช่ไหม
‪นางเป็นคนไล่พวกภูตผีไปเอง
‪อย่างนั้นเองหรือเจ้าคะ
‪อือ
‪พลังที่หนาวเย็นพวกนั้น ‪เลยไปอยู่กับคุณหนูหรือ
‪นางก็เลยป่วยหรือเปล่า
‪นางป่วยอยู่แล้วไปไหนของนางนะ
‪นายน้อยพอรู้ไหมว่านางไปที่ไหน
‪- ข้าจะไปรู้ได้ยังไง ‪- นางออกไปข้างนอกทุกวัน
‪ท่านไม่รู้ว่านางไปที่ใดหรือ
‪ไม่รู้หรอก
‪อ้อ ก็จริงแหละ
‪ท่านเคยกินข้าวกับนาง ‪หรือออกไปข้างนอกกับนางสักครั้งที่ไหน
‪สามีที่ออกไปนอนนอกบ้านทุกวัน ‪จะรู้ได้ยังไง
‪ช่างเถอะเจ้าค่ะ
‪เหมือนนางจะไม่อยู่ที่นี่ด้วย
‪ให้ตายเถอะ
‪นางป่วยหรือ
‪มีแต่ข้าที่นอนหลับสบายหรือ
‪ไอ้คนเลว
‪เจ้าคนเลว
‪จะไปตามหานางที่ไหนดีนะ
‪ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางเลย
‪ไม่รู้เลยว่าต้องไปตามหาที่ไหน
‪ข้าควรไปที่จินโยวอนไหมนะ
‪อ้าว ท่านมาอีกแล้วหรือขอรับ
‪ข้าเอาเหมือนเดิม แล้วก็ขอขนมยักกวาด้วย
‪ขอรับ
‪ตายจริง ท่านสวยเหลือเกิน
‪เรามีพัดสวยๆ เยอะเลย เลือกดูได้เลยเจ้าค่ะ
‪อันนี้เท่าไรหรือเจ้าคะ
‪ข้าคิดห้านยังพอเจ้าค่ะ
‪แพงจัง
‪ไม่แพงหรอกนะเจ้าคะ ข้าให้ราคาถูกแล้ว
‪งั้นสามนยังก็ได้
‪- สามนยังหรือ ‪- เจ้าค่ะ
‪ข้าขายต่ำกว่าทุนแล้วนะเจ้าคะ
‪สามนยังหรือ
‪- เจ้าค่ะ ‪- งั้นข้าเอา
‪ให้ตายเถอะ พวกเขาทะเลาะกันอีกแล้ว
‪- นี่ ‪- เมื่อคืนเจ้าอยู่กับใคร
‪เจ้ามัวไปทำอะไร ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องกัน
‪ก็บอกว่าข้าหลับไประหว่างดื่มเหล้าไง
‪ไม่ต้องมาหลอกข้าเลย
‪เจ้าไปมั่วกับพวกแม่หม้ายอีกแล้วใช่ไหม ‪ไอ้ผัวเลว หือ
‪- ข้าขอโทษ ‪- ตายไปซะเถอะ
‪ไอ้คนเลว
‪มีเรื่องอะไรหรือ
‪- สามีนางชอบออกไปค้างนอกบ้าน ‪- จะไม่หยุดใช่ไหม
‪เจ้าเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
‪นางคงหงุดหงิดน่าดู
‪เห็นว่าเขาเป็นชู้กับแม่หม้ายร้านขายน้ำมันน่ะ
‪จางอุกหรือ
‪เมื่อกี้น่ะ เห็นว่าพ่อค้าร้านข้าวสาร ‪นอกใจไปหาแม่ค้าร้านขายน้ำมัน
‪เขาเลยไม่ยอมกลับบ้านล่ะ
‪ผู้ชายคนนั้นเป็นปัญหาใหญ่เลยเนอะ
‪นี่เจ้ากำลังประชดข้า ‪ว่าข้าเป็นเหมือนพ่อค้าร้านข้าวสารหรือ
‪ตอนที่พ่อค้าร้านข้าวสารถูกทึ้งหัว ‪ข้านี่สะใจมากเลยล่ะ
‪ให้ตายเถอะ
‪ว่าแต่เจ้าออกมาทำไมหรือ
‪เห็นว่าเจ้าป่วย
‪แต่เจ้าปกติดีแฮะ ‪เหมือนจะทึ้งผมข้าตอนนี้ได้เลย
‪เจ้ามาตามหาข้าเพราะเป็นห่วงข้าหรือ
‪ข้ามาตามหา ‪เพราะเจ้าออกไปไม่บอกใครต่างหาก
‪มีเรื่องด่วน เรามีที่ที่ต้องไป
‪มิน่าล่ะ
‪ต้องไปที่ไหน
‪ได้ยินว่าปวดหัวนี่ ‪แต่ก็ไม่ได้ตัวเย็นหรือตัวร้อนเลยนะ
‪อือ
‪ข้าเวียนหัวนิดหน่อยน่ะ
‪ถ้าอยู่แต่ในบ้าน คงจะเป็นหนักกว่าเดิม
‪ถ้าไม่สบายก็พูดออกมาเถอะ
‪ไม่ใช่ออกไปโดยไม่บอก
‪คนของข้าไม่สบายทั้งคน
‪ก็ไม่มีใครในบ้านข้า ‪ที่จะไม่ห่วงและไม่ดูแลหรอกนะ
‪เจ้าด้วยหรือ
‪ข้าถึงได้ออกมานี่ไง
‪อากาศร้อน ไปกันเถอะ
‪จางอุก พัดนั่นเย็นมากเลยเนอะ
‪- ข้าซื้อมาถูกด้วยแหละ ‪- ให้ตายเถอะ
‪เจ้าโดนโกงแล้วล่ะ จ่ายไปสองเท่าด้วยซ้ำ
‪จริงหรือ นางบอกว่าขายให้ถูกนะ
‪- เอาคืนมาเลย ‪- นี่ เดี๋ยวเถอะ
‪องค์รัชทายาท
‪อือ มานี่เร็ว
‪เอามันไปฝากที่ชวีซอนรูสักสามสี่วันนะ
‪มันอาจจะตกใจเพราะสภาพแวดล้อมเปลี่ยน
‪เจ้ายกมันไปทั้งแบบนี้เลย
‪และอย่าให้พวกเขาให้อาหารโดยพลการด้วย
‪เข้าใจไหม
‪จริงสิ
‪ไม่ต้องบอกว่ามันมาจากข้า ‪ให้บอกว่าเจ้าเป็นคนฝากแทน
‪เดี๋ยวนะ ทำไมอยู่ๆ ถึงจะย้ายเต่าไปที่นั่นกัน
‪นี่เป็นความเมตตาจากข้าที่มอบให้แก่แม่หมอเต่า
‪ที่ถูกนกยูงแย่งสามีไปน่ะ
‪กระหม่อมจะทำตามรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ
‪แต่ว่าองค์รัชทายาท
‪ตอนนี้จางอุกและจินบูยอน ‪เข้าวังมาพร้อมกันพ่ะย่ะค่ะ
‪พวกเขามาทำไม
‪เห็นว่ามาขออภัย ‪ที่ทำงานเลี้ยงของพระมเหสีพังพ่ะย่ะค่ะ
‪จางอุกมาขอโทษหรือ
‪- มารับคำขอโทษสิไม่ว่า ‪- จะเสด็จไปไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ทรงสงสัยเกี่ยวกับจินบูยอนนี่พ่ะย่ะค่ะ
‪ช่างเถอะ
‪เจ้าเรียกคนมาขนย้ายเต่าเถอะ
‪พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‪ข้าเป็นคนกำจัดอึมูด็อก ‪ออกจากข้างๆ จางอุกเอง
‪ทั้งที่ทำเช่นนั้นลงไป
‪แต่ข้าก็ไม่ชอบที่จินบูยอน ‪มาอยู่เคียงข้างเขาแทนนาง
‪ถ้ามาขออภัย ‪เราก็แค่ถ่อมตนและประจบนางก็พอใช่ไหม
‪เราไม่ได้มาขออภัยหรอก
‪- งั้นอะไร ‪- เราจะมากวนประสาทพวกเขา
‪สิ่งที่พวกเขาพยายามแย่งไปจากข้า
‪ต้องทำให้พวกเขาเห็นว่าข้าคือเจ้าของ
‪หมายถึงอะไรหรือ
‪เจ้าไง
‪ไม่ต้องถ่อมตนหรือประจบพวกเขา
‪แค่มองข้าด้วยสีหน้าที่เหมือน ‪ชอบข้าแทบตายก็พอ
‪พวกเจ้าเกือบตกอยู่ในอันตราย ‪ที่งานเลี้ยงของข้า
‪ไม่จำเป็นต้องมาขอโทษหรอก
‪ไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอประทานอภัย ‪ที่พาควีซอไปที่งานเลี้ยง
‪ที่พระองค์ทรงจัดขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต
‪แต่ว่า
‪นางล้ำค่าสำหรับกระหม่อมมาก
‪กระหม่อมกังวลว่านางจะบาดเจ็บ
‪จึงต้องส่งของต้องมนตร์ไปแทนนางพ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าแต่งงานกัน ‪โดยที่แม่ของนางไม่ได้อนุญาต
‪แต่ดูเหมือนพวกเจ้าจะรักกันดีนะ
‪เดี๋ยวท่านแม่ของนางก็คงยอมรับ
‪จะมีใครนอกจากกระหม่อม ‪ที่จะปกป้องนางและจินโยวอนได้อีกล่ะพ่ะย่ะค่ะ
‪เจ้าพูดเหมือนสำนักจินโยวอนเป็นของเจ้าเลยนะ
‪พอดีว่ามีคนมากมาย
‪จ้องจะครอบครองสำนักจินโยวอนน่ะพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะปกป้องจินโยวอน
‪เหมือนมันเป็นของกระหม่อมเอง
‪เพื่อนาง
‪พอข้าจับมือเจ้าแล้ว
‪เจ้าก็หาข้ออ้างเหมาะๆ แล้วออกมาซะ
‪- แค่ข้าหรือ ‪- อือ
‪ประโยชน์ของเจ้าจะสิ้นสุดลงแค่นั้น
‪ข้าบอกชัดแล้วนะ
‪ว่าต้องเป็นข้ออ้างเหมาะๆ
‪ผึ้งเพคะ ขอประทานอภัยเพคะ ‪พอดีหม่อมฉันกลัวผึ้งมาก
‪นางงดงามเหมือนดอกไม้
‪จึงกลัวผึ้งเพราะพวกมันชอบมาตอมน่ะพ่ะย่ะค่ะ
‪ตอนเจอที่งานเลี้ยง นางดูเป็นคนกล้าหาญ
‪แต่ยังไร้มารยาทด้วยสินะ
‪นั่นเป็นเสน่ห์ของนางพ่ะย่ะค่ะ
‪นางชอบทำให้กระหม่อมอึ้ง ‪เพราะทำอะไรเหนือความคาดหมาย
‪เจ้าได้ทั้งภรรยาที่มีเสน่ห์และสำนักจินโยวอน
‪รวมถึงได้พลังของหินน้ำแข็ง ‪เจ้าโลภเหลือเกินนะ
‪กระหม่อมอยากใช้พลังนั้น ‪ตามความโลภของกระหม่อม
‪แต่อย่างที่ทรงทราบ กระหม่อมได้รับอนุญาต ‪ให้ใช้เพื่อไล่ล่าผู้แปรวิญญาณเท่านั้น
‪น่าเสียดายจริงๆ
‪เพราะกระหม่อมอาจทำให้ ‪สิ่งที่พระมเหสีทรงปรารถนาเป็นจริงได้
‪จริงด้วย
‪เจ้าสามารถแปรวิญญาณของข้าได้ ‪ด้วยพลังขั้นฮวันซูของเจ้า
‪ถ้าเจ้าช่วยข้า
‪ข้าก็ไม่ต้องทำให้หินน้ำแข็ง ‪ตกลงมาจากฟากฟ้าอีกก็ได้
‪จะทรงทำอย่างไร ‪ให้หินน้ำแข็งตกลงมาอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าได้ยินว่ามันทำได้ ถ้าทำให้โลกแห้งแล้ง
‪อ๋อ
‪ทรงอยากครอบครองจินโยวอน ‪เพื่อตามหาสิ่งของ
‪ที่จะทำให้โลกแห้งแล้งได้สินะ
‪ตอนนี้กระหม่อมค่อยหายข้องใจหน่อย
‪กระหม่อมพอเข้าใจ ‪ที่ทรงเรียกนักซูขึ้นมาเพื่อฉุดรั้งกระหม่อม
‪แต่ไม่รู้เหตุผลที่ทรงถึงขั้นทำร้ายจินบูยอน
‪เพื่อให้กระหม่อมออกห่าง ‪จากจินโยวอนเลยน่ะพ่ะย่ะค่ะ
‪จางอุก
‪ช่วยแปรวิญญาณของข้าด้วยพลังของเจ้าหน่อย
‪ถ้าเจ้าทำเช่นนั้น ‪ข้าก็ไม่ต้องทำโลกแห้งแล้งแล้ว
‪กระหม่อมเองก็ไม่สนใจ ‪ว่าโลกจะแห้งแล้งหรือไม่
‪แต่หากทรงแตะต้องคนของกระหม่อมอีก
‪เมื่อนั้น
‪กระหม่อมจะใช้พลังที่มีในตัว ‪ตามอำเภอใจพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝากบอกคำนี้ ‪กับคนที่ถวายการช่วยเหลือพระมเหสี
‪ให้ทำเรื่องนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ข้าและจางอุก ‪กลายเป็นศัตรูที่หันหลังให้กันอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
‪องค์รัชทายาท
‪หัวหน้าสำนักชอนบูกวัน ‪ขอให้พระองค์เสด็จไปที่ชอนบูกวันพ่ะย่ะค่ะ
‪จินมูไม่ได้มาหาข้า
‪แต่เรียกข้าให้ไปหาหรือ
‪เขาบอกว่าเป็นเรื่องสัญญา ‪ที่ให้ไว้กับพระองค์เมื่อคราวก่อนพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะนำสำนักจินโยวอน ‪มาถวายให้ราชวงศ์พ่ะย่ะค่ะ
‪ทั้งหมดนี้ก็เพื่อองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าให้จินมูอยู่ข้างๆ เพื่อที่จะเอาชนะจางอุก
‪แต่ดูเหมือนตอนนี้ ‪ข้าจะกลายเป็นเครื่องมือของจินมูแทนสินะ
‪จะเสด็จไปที่ชอนบูกวันหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่ใช่หรอก
‪ข้าจะไปดูหน้าเจ้าสาวของจางอุกสักหน่อย
‪เหมือนว่าเขากำลังจะพูดเรื่องจินโยวอนเลย
‪ทำไมเขาถึงให้ข้าออกมานะ
‪ทำไมกัน
‪ขนย้ายระวัง อย่าให้เต่าตกใจนะ
‪ระวังๆ
‪เดี๋ยวนะ
‪เต่าตัวนี้เป็นของท่านขันทีโกหรือเปล่า
‪ท่านขันทีที่ถวายการรับใช้องค์รัชทายาทน่ะ
‪อ๋อ
‪เขาไม่ใช่ขันทีโก
‪แต่เป็นขันทีโอขอรับ
‪- ขันทีโอหรือ ‪- ขอรับ
‪ข้าคงได้ยินมาผิดล่ะมั้ง
‪นี่เป็นเต่าที่ท่านขันทีโอสั่งให้ขนย้ายจริงๆ ขอรับ
‪- ข้าพูดถูกหรือ ‪- ขอรับ
‪เจ้าเองสินะ
‪เจ้าใช้ชีวิตหรูหราที่วังหลวงเลยนะ
‪วางลงสักครู่เถิด
‪ข้าเคยเจอมันมาก่อนน่ะ
‪ขอรับ
‪ตายจริง เจ้าสบายดีไหม
‪เหมือนมันจะจำท่านได้นะขอรับ
‪น้ำใสแต่ก็เย็นแฮะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เฮ้อ เจ้าก็คงลำบากเหมือนกันสินะ
‪องค์รัชทายาท
‪เจ้าเปลี่ยนน้ำโดยพลการหรือ
‪ถ้าเต่าอยู่ในน้ำเย็นก็ป่วยได้เหมือนกันนะ
‪นายน้อยจางอุกเองก็บอกว่าน้ำเย็นเกินไป
‪จึงใช้พลังทำให้น้ำอุ่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪จางอุกช่วยดูแลเต่าของข้าหรือ
‪- เขารู้ไหมว่าเป็นของข้า ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมบอกเขาว่า ‪ท่านขันทีโอสั่งขนย้ายเต่าตัวนี้พ่ะย่ะค่ะ
‪งั้นเขาใช้พลังทำให้น้ำอุ่นขึ้น ‪ทั้งที่รู้ว่าเป็นเต่าของข้าน่ะสิ
‪องค์รัชทายาท
‪ดูเหมือนจางอุกจะไม่ได้เกลียดชังพระองค์ ‪ขนาดนั้นนะพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าไม่อย่างนั้น เขาจะมาดูแล ‪เต่าขององค์รัชทายาททำไมกันพ่ะย่ะค่ะ
‪นั่นสิ
‪ถ้าเขาเกลียดข้า ‪ก็คงเกลียดเต่าของข้าด้วย
‪- จางอุกอยู่ที่ไหน ‪- จางอุกอยู่ที่ไหน
‪จางอุก…
‪เขาเพิ่งกลับไปพร้อมกับคู่หมั้นพ่ะย่ะค่ะ
‪งั้นหรือ
‪เข้าใจแล้ว พวกเจ้าไปได้
‪ไปกันเถิด
‪เขาช่วยดูแลเต่าของข้าหรือ
‪ข้าต้องเข้าใจสถานการณ์นี้ว่ายังไงดี
‪เอ่อ…
‪หือ
‪หมอนั่นเกลียดข้ามาก
‪แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นนะ
‪นั่นเพราะมันเป็น ‪เต่าขององค์รัชทายาทไงพ่ะย่ะค่ะ
‪ก็ใช่ไง
‪มันเป็นเต่าของข้า ‪แล้วเจ้ามาดูแลเต่าของข้าทำไม
‪ทำไมกัน
‪เพราะมันเป็นเต่าของพระองค์ไง
‪เจ้าเกลียดข้าไม่ใช่หรือ
‪แล้วทำไมเจ้าถึงมาเติมเต็มพลังที่อบอุ่น ‪ให้เต่าของข้า
‪ทรงไม่ทราบหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪เพราะมันเป็นเต่าของพระองค์ไง
‪จางอุก
‪ทำไมเจ้าถึงมาทำดีกับเต่าของข้า
‪ถ้าเจ้าทำแบบนี้
‪มันก็ทำให้ข้าคาดหวังว่าเจ้า…
‪ไม่ได้เกลียดข้าขนาดนั้นนะ
‪ขอบคุณที่ช่วยดูแลเจ้าเต่านะ
‪ท่านขันทีคงดีใจน่าดูเลย
‪เจ้าเป็นเพื่อนกับขันทีตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เราเจอกันโดยบังเอิญน่ะ
‪เขาเป็นขันทีใจดี ‪ที่ช่วยเต่าไว้ตามที่ข้าขอร้อง
‪อ๋อ
‪เจ้าได้ช่วยทั้งเต่า ได้ทั้งเพื่อน
‪แล้วยังดูคนอื่นทะเลาะกันด้วย
‪สนุกใหญ่เลยนะ
‪เพราะสามีช่วยข้าไว้ไง
‪ให้ตายเถอะ
‪จางอุก
‪ข้าได้ยินว่า
‪เจ้าทำลายด้ายติดตามไป
‪ขอบใจนะ
‪ข้าบอกว่าเป็นห่วงที่เจ้าเจ็บป่วยไง
‪แล้วอีกอย่าง
‪ข้าก็กลัวว่าเจ้าจะกลับไปเพราะเจ็บด้วย
‪ข้าไม่กลับไปเด็ดขาด
‪ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าในระยะห่างเท่านี้ไปตลอด
‪ข้าสัญญา
‪ข้าจะจับมือของเจ้าคนเดียว ‪เหมือนสวมแหวนไว้แบบนี้ไปตลอดชีวิต
‪จางอุก
‪เมื่อสักครู่น่ะ
‪ข้านึกความทรงจำหลายอย่างขึ้นมาได้ ‪ตั้งแต่ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า
‪มันชัดเจนเหมือนเป็นความทรงจำของข้า
‪ทำให้สับสนและว้าวุ่นใจมาก
‪แล้วยังไง
‪เจ้าจับมือข้า ‪เพื่อให้ข้านึกถึงความทรงจำที่ไม่อาจลืมได้หรือ
‪ให้ข้ามีความสุขที่ได้นึกถึงมันหรือ
‪อย่างน้อยเมื่อคืนเจ้าก็ร้องไห้เต็มที่แล้วนี่
‪มันไม่ได้ช่วยให้เจ้า…
‪รู้สึกดีบ้างเลยหรือ
‪ก็เหมือนจะใช่อยู่
‪งั้นต่อไปนี้
‪ข้าใช้ประโยชน์จากเจ้าแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน
‪ข้าจับมือและแตะต้องตัวเจ้าได้
‪และกอดเจ้าตอนที่คิดถึงนาง
‪ถ้าข้าได้กอดจนหลับ ‪ข้าก็คงไม่ต้องรอให้นางมาเข้าฝันข้า
‪ก็เจ้าเสนอตัวเป็นตัวแทนนาง
‪ในโลกความจริงแบบนี้
‪ทำตามความทรงจำที่เจ้านึกได้อีกสิ
‪คราวนี้
‪ข้าจะยอมรับโดยไม่ถอยหลังเอง
‪เมื่อวาน…
‪ข้าทำไปเพื่อปลอบใจเจ้า
‪เพราะเจ้าดูเศร้ามาก
‪ส่วนวันนี้…
‪ข้าทำไปเพราะอยากรู้
‪ว่ามีช่องว่างให้ข้าแทรกเข้าไปไหม
‪แต่เหมือนจะไม่มี งั้นข้าจะถอยเอง
‪มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่วังหลวงหรือเจ้าคะ
‪เปล่าหรอก
‪แม่บ้านคิม ขอมือหน่อยสิ
‪- มือข้าหรือเจ้าคะ ‪- อือ
‪นี่เจ้าค่ะ
‪นายน้อยก็ล้ำค่าสำหรับข้าเช่นกันเจ้าค่ะ
‪อือ เช่นกัน
‪มันต้องรู้สึกแตกต่างเหมือนตอนนี้สิ
‪แต่กลับเหมือนกันมาก
‪อะไรหรือเจ้าคะ
‪เปล่า ไม่มีอะไร
‪ท่านพูดอะไรกับคุณหนู นางถึงได้ร้องไห้เจ้าคะ
‪- นางร้องไห้หรือ ‪- นางไม่ได้ร้องแต่เหมือนจะร้องเจ้าค่ะ
‪ท่านไปพูดอะไรไม่ดีกับนางอีก
‪ไม่รู้สิ ข้าตกใจมาก ‪เลยพูดอะไรไม่ทันคิดเหมือนคนบ้าน่ะ
‪เดี๋ยวเถอะ
‪ข้าจะตีตูดท่านเหมือนตอนเด็กๆ ก็ไม่ได้
‪จริงๆ เลย
‪ยังไงก็เถอะ
‪เห็นพวกท่านทะเลาะกันแบบนี้ ‪ก็ยังดีกว่าไม่แยแสกันราวกับวัวมองไก่นะเจ้าคะ
‪ยังไงก็เถอะ ‪ถ้าท่านทำตัวไม่ดีกับนางต่อไปเรื่อยๆ
‪- จะผิดหวังเหมือนหมาไล่ไก่ได้นะ ‪- หมาหรือ
‪แม่บ้านคิมบอกว่าข้าเป็นหมาหรือ
‪แหม รู้สึกไม่ดีหรือเจ้าคะ
‪แต่คุณหนูคงรู้สึกไม่ดีที่ท่านเห็นนางเป็นตัวแทน ‪เหมือนเอาไก่ไปแทนไก่ฟ้านะ
‪จะหมาหรือไก่ก็เถอะ ให้ตาย
‪เป็นเพราะสิ่งนี้หรือ
‪ที่ข้าพูดไปเมื่อสักครู่นี้
‪ข้าไม่ได้เห็นเจ้าเป็นตัวแทน ‪เหมือนเอาไก่ไปแทนไก่ฟ้านะ
‪ข้าไม่หวังจะเอาไก่ไปแทนไก่ฟ้า
‪แต่เจ้าชอบทำตัวเหมือนไก่ ‪ข้าเลยพูดให้เจ้าเงียบ
‪ยังไงก็เถอะ
‪อย่าทำตัวเหมือนไก่เลย
‪แล้วข้าจะไม่ทำตัวเหมือนหมา
‪พูดอะไรของเขา
‪นายน้อยว่ายังไงหรือเจ้าคะ คืนดีกันหรือยัง
‪ไม่รู้สิเจ้าคะ
‪เขาบอกว่าข้าเป็นไก่และตัวเองเป็นหมาเจ้าค่ะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪เขาจะคืนดีหรือจะหาเรื่องทะเลาะกันอีกเนี่ย
‪จริงๆ เลย
‪ท่านอาจารย์อีพบเครื่องปั้นดินเผาเช่นนี้
‪ที่บ่อน้ำที่แห้งเหือดหลายอันขอรับ
‪นี่เป็นเวทมนตร์ดำที่ชั่วร้าย
‪คงมีใครบางคนอาฆาตแค้น ‪และตั้งใจทำให้บ่อน้ำแห้งเหือด
‪พวกแม่หมอที่หมู่บ้านแกมาไง
‪พวกนางชอบทำของพวกนี้ขึ้นมาขายนี่นา
‪มันดูเหมือนนกเลยขอรับ
‪ภัยแล้งยืดเยื้อต่อไป
‪หากบ่อน้ำดื่มแห้งเหือด ‪ก็จะทำให้ทุกคนกังวล
‪ข้าคาใจเหลือเกิน ‪ที่ไม่ได้พบของแบบนี้แค่หนึ่งหรือสองที่
‪ดังกู ลองไปสืบผ่านสมาคมพ่อค้าดู
‪ว่ามีบ่อน้ำในป้อมที่แห้งเหือดอีกบ้างไหม
‪ขอรับ
‪ว่าแต่ท่านอาจารย์อีไปไหนหรือขอรับ
‪เขาไปหาจางอุกเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังน่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปต้ม ‪แกงเนื้อเผ็ดใส่ผักกูดเยอะๆ
‪ของโปรดของท่านอาจารย์อีนะขอรับ
‪- อย่านะ ‪- ไม่ได้ขอรับ
‪เขาคงไปหาจางอุกที่บ้าน
‪แม่บ้านคิมคงทำแกงเนื้อเผ็ด ‪หรืออะไรก็ตามแต่ให้เขาแล้วล่ะ
‪เพราะงั้นเจ้าไม่ต้องทำอะไรเลย
‪ถ้างั้นแม่บ้านคิม
‪ก็คงดูแล
‪ท่านอาจารย์อีสินะ
‪พวกเขาเคยสนิทสนมกันมาก
‪ตอนที่เขาไปพักอยู่ที่บ้านอุกใช่ไหมขอรับ
‪ท่านอาจารย์เคยหยุดดื่มชาสมุนไพรคนที
‪ไปสักพักเพราะแม่บ้านคิมด้วย
‪จริงหรือขอรับ
‪ถ้างั้นท่านอาจารย์อีก็เคยรู้สึกดีกับแม่บ้านคิมน่ะสิ
‪ข้าเป็นคนมีไหวพริบใช่ไหมล่ะ
‪ท่านอาจารย์พันผ้าพันคอ
‪ที่แม่บ้านคิมมอบให้ไม่ยอมถอด ‪แม้จะร้อนจนคอแทบละลายก็ตาม
‪เขาพันผ้าพันคอไว้ทั้งที่อากาศร้อนหรือ
‪มันถือเป็นรักแท้เลยนะขอรับ
‪ใช่น่ะสิ
‪คือว่า
‪มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูบ
‪ที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิต ‪ของท่านอาจารย์เท่านั้นแหละ
‪ใช่ไหมจิน
‪รักแท้เลยนะขอรับ
‪ถ้าเขารู้สึกแบบนั้นเป็นครั้งแรก ‪ทั้งที่มีชีวิตอยู่มานาน
‪ก็ถือเป็นสุดยอดแห่งรักแท้เลยขอรับ
‪เจ้าเด็กนี่ พอแล้ว
‪อ้อ รักแท้
‪ไหนๆ
‪ข้าก็ตั้งใจจะต้มแกงเนื้อเผ็ดแล้ว
‪ทั้งสองคนก็มากิน
‪แทนท่านอาจารย์อีให้หมดด้วยนะ
‪เจ้าก็ด้วย
‪- อะไรนะขอรับ ‪- เจ้านี่นะ
‪ปัดโธ่
‪ใครอีกล่ะนั่น
‪จางอุก ไม่เจอนานนะ
‪ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ ท่านอาจารย์อี
‪ทั้งหมดนี้เป็นเจดีย์หินที่เจ้าก่อขึ้นมา ‪ทุกครั้งที่สังหารผู้แปรวิญญาณหรือ
‪เจ้าจับพวกมันได้เยอะเลยสินะ
‪ทำไมถึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ล่ะขอรับ
‪ทั้งที่เดินทางไปทูลองค์รัชทายาท
‪ให้พระราชทานรางวัลให้ข้าทุกครั้ง
‪เจ้าน้อยใจที่ข้าไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ‪แต่ไม่มาหาเจ้าหรือ
‪ก็ไม่ถึงกับน้อยใจขนาดนั้น
‪แต่ข้าก็ดีใจที่ได้เจอท่านนะขอรับ
‪เจดีย์หินนี้เป็นของเด็กคนนั้นหรือ
‪น่าจะตั้งใจก่อหน่อยสิ
‪มันดูเละเทะกว่ากองอื่นเลย
‪ไม่ใช่ฝีมือข้าหรอกขอรับ
‪มีใครบางคนมาทำลายมัน
‪แล้วพยายามก่อมันขึ้นมาคืนให้ขอรับ
‪ใครกัน พัคจินหรือ
‪คนคนหนึ่งน่ะขอรับ นางชื่อว่าจินบูยอน
‪จินบูยอนหรือ บูยอนมาทำลายมันหรือ
‪รู้จักจินบูยอนหรือขอรับ
‪ใช่แล้ว
‪ข้าเป็นคนช่วยชีวิต
‪และดูแลเด็กคนนั้น
‪อย่าอยู่ข้างจางอุกอีกต่อไปเลย
‪ท่านแม่ ข้าแต่งงานแล้วนะเจ้าคะ
‪ข้าจะไม่กลับไปเจ้าค่ะ
‪เหตุผลที่จางอุกเลือกเจ้าคืออะไร
‪เขาต้องการครอบครองจินโยวอน ‪เหมือนที่คนอื่นลือกันหรือ
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะ ‪เพราะเขาต้องการข้าเจ้าค่ะ
‪พวกภูตผีแห่มาหาเขาเพราะหินน้ำแข็ง
‪ทำให้เขานอนไม่หลับเจ้าค่ะ
‪ข้าใช้พลังไล่พวกมันไปได้เจ้าค่ะ
‪เจ้ากำลังบอกว่าเจ้าใช้พลังทำเช่นนั้นได้แล้วหรือ
‪เจ้าค่ะ
‪ดูเหมือนท่านหมอที่ดูแลข้าจะพูดถูกนะเจ้าคะ
‪พอข้าเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำได้ ‪พลังก็ค่อยๆ กลับมาเจ้าค่ะ
‪ทำไมเจ้าไม่ถามเรื่องที่ข้าเคยดูแลบูยอนเลยล่ะ
‪นางเล่าให้ข้าฟังแล้วขอรับ ‪เรื่องที่นางป่วย สูญเสียความทรงจำ
‪และถูกขังไว้
‪แต่ข้าไม่คิดเลยว่าท่านหมอเก่งกาจ ‪ที่รักษาให้นางจะเป็นท่าน
‪ข้าไม่บอกใครเพราะแม่ของนางขอร้องไว้
‪งั้นแปลว่าท่านยืนดูอยู่เฉยๆ
‪ทั้งที่นางถูกขังไว้ในห้องเล็กๆ ‪และถูกเย็บด้วยด้ายติดตามหรือ
‪คงมีเหตุผลที่แม่ของนางทำเช่นนั้น
‪เจ้าก็ดันพาตัวนางที่จินโฮกยอง
‪พยายามซ่อนอย่างมิดชิดมาสินะ
‪พานางมาซะได้
‪กลับบ้านกันเถิด
‪ข้าสัญญาว่าจะทำตามที่เจ้าต้องการทุกอย่าง
‪ข้าจะไม่ขังเจ้า
‪และไม่บังคับเจ้าแต่งงานอีกต่อไป
‪ถ้าเป็นอย่างนั้น
‪เจ้าก็ไม่มีเหตุผลให้จางอุกใช้ประโยชน์ ‪และอยู่ที่นี่แล้วนี่
‪ข้าสัญญากับเขาไปแล้วเจ้าค่ะ
‪ว่าจะอยู่เคียงข้างเขา
‪เจ้ามอบใจ
‪ให้เขาแล้วสินะ
‪ช่างน่าสงสารจริงๆ
‪การเฝ้ามองคนที่ไม่มีทางมอบใจให้เจ้าได้
‪มันทรมานมากนะ
‪พอแค่นี้เถิด บูยอน
‪ข้าไม่อยาก
‪พอเท่านี้เจ้าค่ะ
‪ยังไงซะ ข้าก็แต่งงานเพราะชอบเขาเจ้าค่ะ
‪งั้นหรือ
‪ถ้าเจ้าพูดแบบนั้น ก็ได้
‪จงพาเขาไปที่บ้านสักครั้งสิ
‪- อะไรนะเจ้าคะ ‪- หากพวกเจ้าแต่งงานกันแล้วก็ควรทำเช่นนั้น
‪ต้องมาขอโทษในสิ่งที่เคยกระทำผิด
‪และมาฝากเนื้อฝากตัวกับข้า
‪ข้าจะอนุญาตให้เขาทำเช่นนั้น
‪จงพาเขามานะ
‪เขาไม่ใช่คนที่จะขอโทษ ‪และฝากเนื้อฝากตัวเช่นนั้นนะเจ้าคะ
‪ถ้าเจ้ายืนกรานว่าแต่งงานกันแล้ว
‪อย่างน้อยเขาก็ต้องทำเช่นนั้นสิ
‪ข้ายอมให้โอกาสแล้ว
‪จงพาเขามาทักทายข้าให้ได้นะ
‪จางอุกคงไม่ไปด้วยใช่ไหมเจ้าคะ
‪ข้าได้ยินว่าเขาไม่กลับบ้านด้วยนี่
‪เป็นธรรมดาที่ลูกเขยจะต้องเดินทาง ‪ไปทักทายบ้านพ่อแม่ภรรยา
‪แต่ข้าติดใจตรงให้ไปขอโทษ ‪และฝากตัวนี่แหละเจ้าค่ะ
‪ถ้าเป็นนายน้อยดังกู
‪หากให้โอกาส เขาก็คงยินดีทำแน่นอน
‪ข้าสงสัยว่ามันทำขึ้นมาเลียนแบบนกเพลิง ‪ที่ถูกเก็บรักษาไว้ในจินโยวอน
‪นกเพลิงหรือขอรับ
‪ท่านหมายถึงนกที่เกิดจากภูเขาไฟหรือขอรับ
‪ใช่แล้ว
‪เหตุผลหลักที่ท่านอาจารย์ซอกยอง
‪และจินซอลรันก่อตั้งสำนักจินโยวอนขึ้นมา ‪ก็เพื่อกักขังนกเพลิงไว้
‪ท่านเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังทำไมขอรับ
‪จงไปตรวจสอบหน่อยว่า ‪นกเพลิงยังอยู่ดีในสำนักจินโยวอนหรือเปล่า
‪ถ้าไม่ใช่คนจากตระกูลจิน ‪ก็เปิดประตูจินโยวอนไม่ได้นะขอรับ
‪เจ้าสาวของเจ้าไง จินบูยอน
‪นางถูกไล่ออกจากบ้านมาแล้วขอรับ
‪อย่าพยายามให้ข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยขอรับ
‪จะทรงทำอย่างไร ‪ให้หินน้ำแข็งตกลงมาอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าได้ยินว่ามันทำได้ ถ้าทำให้โลกแห้งแล้ง
‪ถึงไม่ทำให้พวกเขามาเกี่ยวข้องกัน
‪แต่พวกเขาก็เดิน ‪บนเส้นทางแห่งโชคชะตากันเองสินะ
‪ให้ตายเถอะ
‪อุก…
‪อุกน่ะ
‪เขาพักอยู่ห้องสุดทางเดิน ‪ที่หอพักของจองจินกักขอรับ
‪ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ห้องไหม
‪ให้ข้าไปเป็นเพื่อนไหม
‪ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ‪ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขาตามลำพัง
‪แค่ทำให้ดีเหมือนที่เตรียมมาก็พอ
‪เดี๋ยวก่อน
‪ห้ามเปิดนะ
‪ฟังจากในนั้นแหละ
‪ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้า
‪แม่ข้าบอกให้เจ้าไปทักทายด้วยกัน
‪นางจะให้เจ้าไปขอโทษ ‪และฝากเนื้อฝากตัวกับนาง
‪ถ้าอยากเก็บข้าไว้เพื่อใช้ประโยชน์ ‪อย่างน้อยก็ช่วยทำแบบนั้นหน่อย
‪ข้าเพิ่งถูกเจ้าต่อว่าอย่างหนัก ‪หลังพยายามแทรกตัวเข้าไปในหัวใจเจ้า
‪ข้าเองก็รู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่มาพูดแบบนี้เหมือนกัน
‪ข้าจะนับถึงสาม
‪ถ้าเจ้าจะทำให้ก็เปิดประตู
‪ถ้าไม่ ก็อยู่ข้างในนั้นไป
‪แล้วข้าจะกลับไปเอง
‪หนึ่ง
‪สอง
‪บ้าเอ๊ย
‪ข้าไม่ได้ขัดเพราะท่านไม่เว้นจังหวะให้
‪ข้าคิดว่าถ้าไม่ออกมาแล้วท่านจะเข้าใจผิด
‪เลยต้องออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
‪ได้ยินว่าเขาอยู่ห้องสุดทางเดินนี่
‪ห้องของอุกอยู่สุดทางเดินอีกฝั่งขอรับ
‪ข้าอุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดออกมา
‪คงต้องรวบรวมความกล้าอีกรอบสินะ
‪ข้าขอโทษนะ
‪ตอนนี้…
‪เขาออกไปข้างนอก ไม่อยู่ขอรับ
‪อ๋อ
‪ท่านฟังแล้วคิดว่ายังไง ข้าดูแน่วแน่ไหม
‪แทนที่จะบอกว่าดูแน่วแน่
‪มันฟังดูเหมือนข่มขู่มากกว่าขอรับ
‪อย่างนั้นหรือ
‪งั้นคงต้องซ้อมให้ดูอ่อนน้อมกว่านี้แล้ว
‪ทำไมต้องขอร้องให้เขาไปที่บ้าน ‪อย่างอ่อนน้อมด้วยล่ะขอรับ
‪พวกท่านแต่งงานกันแล้วนะ
‪พวกเราตกลงกันว่า ‪จะปล่อยผ่านด้านโง่เขลาของกัน
‪ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นด้วยนะ
‪ถ้าท่านถามแบบนั้น
‪ข้าก็ดูน่าสมเพชมิใช่หรือ
‪แม่บ้านคิมห่อมาให้
‪นางบอกว่าเจ้าชอบกิน
‪ไม่ขอบคุณสักคำเลยแฮะ
‪น่าสมเพชตัวเองจัง
‪เจ้าไม่พูดอะไรแบบนั้นใช่ไหม
‪เจ้าคงพูดขอบคุณและขอร้องใครไม่เป็น
‪อะไรอีกเนี่ย
‪เจ้ามักมีเจตนาแอบแฝง ‪เวลาพูดอะไรที่คาดไม่ถึงนะ
‪คือว่า
‪ถ้าวันนี้เจ้าไม่ยุ่ง
‪ก็ช่วยไป
‪ที่จินโยวอนกับข้าหน่อยได้ไหม
‪ท่านอาจารย์อีขอร้องเจ้ามาหรือ ‪ว่าให้พาข้าไปที่จินโยวอนด้วย
‪อะไรนะ
‪ข้าเจอหมอที่รักษาเจ้าแล้ว
‪เขาคือท่านอาจารย์อีนี่
‪เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ
‪อือ
‪เขาบอกให้ข้าไปจินโยวอนกับเจ้า
‪ท่านอาจารย์อีหรือ
‪เขาได้ยินจากท่านแม่หรือ
‪แม่เจ้าก็ต้องการให้ข้าไปที่จินโยวอนหรือ
‪ใช่แล้ว
‪ไปด้วยกันได้ไหม
‪ไม่ไปหรอก ข้าไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวด้วย
‪จางอุก
‪ถ้าข้าขอร้องเจ้าอย่างอ่อนน้อมกว่านี้
‪เจ้าจะไปกับข้าไหม
‪ข้าปฏิเสธท่านอาจารย์อีแล้วว่าจะไม่ไป
‪เจ้าไม่ต้องถึงขั้นขอร้องข้าอย่างอ่อนน้อมหรอก
‪ก็ได้
‪ข้าแค่พยายามเพื่อจะอยู่ข้างๆ เจ้าต่อไป
‪ช่างเถอะ
‪ข้าไปนะ
‪ถ้าอยากเก็บข้าไว้เพื่อใช้ประโยชน์ ‪อย่างน้อยก็ช่วยทำแบบนั้นหน่อย
‪ข้าเพิ่งถูกเจ้าต่อว่าอย่างหนัก ‪หลังพยายามแทรกตัวเข้าไปในหัวใจเจ้า
‪ข้าเองก็รู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่มาพูดแบบนี้เหมือนกัน
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมนางต้องเศร้า ‪ที่ข้าปฏิเสธไม่ไปจินโยวอนด้วยล่ะ
‪ถ้าท่านอาจารย์อีเศร้าก็ว่าไปอย่าง
‪จินบูยอนล่ะ นางกลับมาบ้านหรือยัง
‪นางกลับมาเมื่อสักครู่ ‪และไปจินโยวอนแล้วเจ้าค่ะ
‪- ไปคนเดียวหรือ ‪- ได้ยินว่านายน้อยปฏิเสธไม่ยอมไปกับนาง
‪ข้าเลยเสนอตัวจะไปเป็นเพื่อนนาง
‪แต่นางบอกว่าไม่เป็นไรและไปคนเดียว
‪ทำไมแม่บ้านคิมต้องไปที่นั่นด้วย
‪นางจะขายหน้าและเศร้าใจแค่ไหนล่ะเจ้าคะ
‪แม่ของนางมาหาถึงที่นี่
‪บอกว่าจะยอมยกโทษให้ทุกอย่าง ‪ขอเพียงให้ไปทักทายนางด้วยกัน
‪แต่ได้ยินว่าท่านปฏิเสธทันทีเลยนี่เจ้าคะ
‪- อะไรนะ ‪- ข้าส่งของขวัญมากมายไปด้วย
‪บางทีคุณหนูอาจไม่กลับมาที่นี่แล้วก็ได้เจ้าค่ะ
‪เพราะผู้อำนวยการจินบอกว่า
‪นางจะยอมทำตามทุกอย่าง ‪ถ้ายกเลิกการแต่งงาน
‪จริงๆ เลย
‪เจ้ากล้าดีมาที่นี่คนเดียวเพื่อมาหาข้าหรือ
‪ข้ารู้สึกว่าท่านตามหาเจ้าของผ้าปิดตา ‪ของลูกสาวที่ข้าให้ไปผิดคน
‪เลยมาบอกความจริงกับท่านเจ้าค่ะ
‪แต่ช่วยทำตามที่ข้าขอ ‪เป็นการแลกเปลี่ยนด้วย
‪หากเจ้าโผล่มาให้ข้าเห็นหน้า ‪เจ้าก็ต้องเตรียมใจตายไว้
‪แต่กลับมีเรื่องจะขอร้องหรือ
‪- ขอฟังหน่อยแล้วกัน ‪- ตอนท่านใต้เท้าจินอูทักพาข้ามา
‪เขาฝังหนอนดูดเลือดไว้ในร่างของข้าเจ้าค่ะ
‪หนอนหรือ
‪เจ้ามีพลังจากเลือดตระกูลจินเพราะสิ่งนั้นสินะ
‪มันเข้าไปในศูนย์กลางพลังแล้ว
‪ช่วยบอกวิธีนำมันออกมาด้วยเจ้าค่ะ
‪เจ้าใช้เวทมนตร์ไม่เป็น ‪แต่มันเข้าไปในศูนย์กลางพลังเจ้าหรือ
‪ยังไงก็ตาม ถ้าเป็นเช่นนั้น
‪ก็ไม่มีวิธีนำออกมาจนกว่าเจ้าจะตาย
‪โปรดช่วยคิดหาวิธีอย่างกระตือรือร้นด้วยเจ้าค่ะ
‪ท่านเป็นถึงผู้อำนวยการจินโยวอน ‪ก็น่าจะทำอะไรได้นี่
‪เพื่อแลกเปลี่ยนกัน
‪ข้าจะบอกท่านเองว่าจินบูยอนตัวจริง
‪เป็นใครเจ้าค่ะ
‪ไม่จำเป็นหรอก
‪เด็กคนนั้นเป็นลูกของข้าจริงๆ
‪ไม่เจ้าค่ะ
‪เจ้าของผ้าปิดตาผืนนั้นคือคนอื่นเจ้าค่ะ
‪หุบปากซะ
‪ท่านผู้อำนวยการ
‪คุณหนูบูยอนมาเจ้าค่ะ
‪- ตอนนี้หรือ ‪- พอดีเลยนะเจ้าคะ
‪ข้าจะเปิดเผยให้เองว่านางไม่ใช่ตัวจริง
‪พานางไปขังไว้ที่เรือนเล็กก่อน
‪เจ้าค่ะ
‪นี่เป็นของขวัญจากตระกูลจางขอรับ
‪สุดท้ายก็มาคนเดียวสินะ
‪ท่านแม่ ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ
‪ข้าก็มาด้วยขอรับ
‪ขอบคุณที่เชิญเราด้วยตัวเองขอรับ
‪ข้าต้องขอโทษที่ที่ผ่านมา
‪ข้าเสียมารยาทกับท่านไป
‪จากนี้ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะขอรับ
‪ท่านแม่
‪พวกเรามาด้วยกันเจ้าค่ะ
‪ท่านปู่บอกว่าหากท่านอาจารย์อีอยู่ที่นี่
‪ก็ให้เชิญเขาไปที่เซจุกวอนเจ้าค่ะ
‪ท่านอาจารย์อีกลับมาแล้วหรือ
‪เขาไม่ได้มาที่บ้านเรานะ
‪ได้ยินว่าเขามาหานายน้อยจางอุกนะเจ้าคะ
‪อ้อ
‪นายน้อยของข้าเดินทางไปทักทายแม่ยาย
‪กับคุณหนูบูยอนเจ้าค่ะ
‪อ้อ
‪งั้นหรือเจ้าคะ
‪ถ้าท่านอาจารย์อีมา ‪ข้าจะดูแลเขาอย่างดีเองเจ้าค่ะ
‪ไม่ได้เจ้าค่ะ ‪เขาสั่งว่าหากท่านอาจารย์อีอยู่ที่นี่
‪ก็ให้พาเขาไปรักษาท่านผู้นำพัคจินเจ้าค่ะ
‪เขาป่วยตรงไหนหรือ
‪ดูไม่ดีเลยเจ้าค่ะ
‪แกงเนื้อเผ็ดที่เขาต้มโดยไร้สติ ‪ดันอร่อยเจ้าค่ะ
‪แกงเนื้อเผ็ดอร่อยหรือ
‪แกงเนื้อเผ็ด
‪อร่อยแฮะ
‪ท่านผู้นำ
‪ท่านเป็นอะไรไหมเจ้าคะ
‪ข้ารู้สึกแน่นท้อง
‪คงเพราะอาหารไม่ย่อยล่ะมั้ง
‪ท่านต้องไปที่เซจุกวอนหรือเปล่าเจ้าคะ
‪ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก
‪แต่ว่าแม่บ้านคิม
‪ต้องไปดูแลท่านอาจารย์อี
‪มิใช่หรือขอรับ
‪เดี๋ยวนะ
‪ท่านผู้นำป่วยเช่นนี้ ‪แล้วใช่เวลาไปดูแลท่านอาจารย์อีที่ไหนเจ้าคะ
‪เขาคงดูแลตัวเองได้ดีเองแหละ
‪งั้นหรือ
‪ท่านไม่สบายตรงไหนอีกไหมเจ้าคะ
‪ข้ารู้สึกปวดหัวด้วย
‪- ปวดหัวหรือเจ้าคะ ‪- อือ
‪ไหนดูสิ
‪เหมือนจะมีไข้นิดหน่อยด้วย
‪- ใช่แล้ว ‪- ข้าเอาผ้าชุบน้ำมาประคบให้ดีไหมเจ้าคะ
‪แม่บ้านคิมน่าจะยุ่งอยู่
‪แล้วมาอยู่ที่นี่ได้หรือ
‪ท่านป่วยอยู่ แล้วข้าจะไปไหนได้ล่ะเจ้าคะ
‪ข้าก็ต้องอยู่ข้างๆ สิ
‪ขอบคุณนะ
‪- โอย ปวดท้อง ‪- ตายจริง
‪- ปวดท้องหรือ ‪- โอย
‪ให้ตายเถอะ
‪อย่าทำอะไรพิเรนทร์ล่ะ
‪เด็กอันธพาลคนนี้โวยวายอยู่หน้าทางเข้า
‪ว่าต้องพบนายน้อยยุลให้ได้ ข้าเลยพามาขอรับ
‪มีเรื่องอะไรหรือ
‪ช่วยนายหญิงของเราด้วยขอรับ
‪นายหญิงของเรากำลังจะตายเพราะท่านขอรับ
‪โซอีไปหาผู้อำนวยการจินโยวอนหรือ
‪นางออกไปตั้งแต่ตอนกลางวัน ‪แล้วยังไม่กลับมาเลยขอรับ
‪ให้ตายเถอะ
‪นายหญิงสั่งไว้ว่า ‪หากรู้สึกว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับนาง
‪ก็ให้มาบอกท่านจอมเวทแบบนี้ขอรับ
‪"ลูกสาวที่แท้จริงของผู้อำนวยการจินโยวอน…"
‪คือเด็กตาบอดที่อาศัยอยู่กับข้าที่หมู่บ้านซารี
‪บอกเขาแบบนั้นด้วย
‪ถ้าข้าตายหลังเข้าไปที่จินโยวอน
‪ก็ให้เขาใช้ศพของข้าและความลับนั้นข่มขู่นาง
‪เพื่อตามหาวิธีที่จะเอาชีวิตรอด
‪และมีชีวิตรอดให้ได้
‪เด็กตาบอดจากหมู่บ้านซารีหรือ
‪นางบอกเช่นนั้นจริงๆ หรือ
‪เด็กคนนั้น…
‪เป็นลูกสาวของจินโฮกยองงั้นหรือ
‪ข้าก็ไม่รู้ว่านางเป็นใคร
‪แต่ช่วยนายหญิงของเราด้วยขอรับ
‪โซอีเข้าไปที่จินโยวอนนานแค่ไหนแล้ว
‪พระมเหสีตรัสว่าให้คิดว่าท่านเป็นคนของเรา ‪และใช้ท่านได้เมื่อจำเป็น
‪ข้าเลยคิดว่าจะฝากฝังงานสำคัญกับท่านหน่อย
‪ไม่ว่าท่านสั่งอะไร ข้าก็จะทำให้สำเร็จขอรับ
‪นี่เป็นเครื่องดินเผา ‪ที่สร้างจากดินภูเขาไฟทางทิศใต้
‪โดยทำเลียนแบบรูปร่างนกที่เกิดจากที่นั่น
‪ถ้าเป็นนกที่เกิดจากภูเขาไฟ
‪ท่านก็หมายถึงนกเพลิงหรือขอรับ
‪เรือที่ขนส่งกล่องเครื่องดินเผานี้หลายสิบกล่อง ‪จะต้องเข้ามาในเมืองหลวง
‪แต่การให้เรือเข้ามาโดยเลี่ยงสายตา ‪ของร้านค้าของซงริมนั้นไม่ง่ายเลย
‪จงใช้เส้นสายของตระกูลซอ ‪ให้เรือลำนั้นเข้ามาอย่างปลอดภัยหน่อย
‪แค่ให้เรือหนึ่งลำเข้ามา ‪ไม่ใช่เรื่องยากสักหน่อยขอรับ
‪เชื่อมือข้าได้เลย
‪ท่านอานอนแล้วหรือขอรับ
‪ข้ามีเรื่องด่วนจะรายงานขอรับ
‪ท่านอา
‪ท่านผู้นำ โปรดออกมาสักครู่ด้วยขอรับ
‪ท่านผู้นำ
‪- มีอะไรขอรับ ‪- เหมือนจะมีคนมาเจ้าค่ะ
‪หือ
‪อ้อ
‪เดี๋ยวนะ
‪แห่กันมาซะเยอะเชียว
‪มีเรื่องอะไรกันนะ
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪แล้วข้าล่ะ ข้าจะทำยังไงดีเจ้าคะ
‪ถ้าพวกเขาเห็นข้าอยู่ที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ เช่นนี้
‪พวกเขาจะคิดยังไงกันล่ะ
‪ทำยังไงดีนะ ทำยังไงดี ‪ข้าควรทำยังไงดี
‪ทำยังไงดี
‪ท่านอา ข้าขอเข้าไปนะขอรับ
‪ทำไมขอรับ
‪ทำไมล่ะ
‪ท่านผู้นำ วันนี้พวกเราจะกลับไปก่อนนะขอรับ
‪ไปเถอะ
‪ทำยังไงดี
‪พวกเขารู้แล้วแน่เลย
‪ข้าน่าจะออกไปทักทายเขาซะ
‪น่าอายจังเลย ข้าควรทำยังไงดีเจ้าคะ
‪ในเวลานี้ท่านยังยิ้มออกอีกหรือเจ้าคะ
‪เพราะท่านสวยน่ะ
‪ท่านเขินอายเหมือนเด็กสาววัย 18 ปีเลย
‪ต้องขอบคุณท่าน
‪ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหนุ่มวัย 18 ปี ‪ที่ถูกจับได้ระหว่างคบหาคนรัก
‪ว่ากันว่าถ้าอยู่ด้วยกันจะรู้สึกเด็กลง
‪ดีเหมือนกันนะเจ้าคะ
‪พวกเรา
‪อยู่ด้วยกันตลอดไปเถอะนะ
‪ข้า พัคจินแห่งซงริม
‪อยากจะขอให้คิมยอนแห่งป้อมวอล
‪มาเป็นภรรยาของข้า
‪ข้า
‪คิมยอนแห่งป้อมวอล
‪ขอตอบรับคำขอ
‪ของพัคจินแห่งซงริมเจ้าค่ะ
‪ท่านผู้นำ ยินดีด้วยขอรับ
‪- ยินดีด้วยขอรับ ‪- ยินดีด้วยขอรับ
‪พวกเขายังไม่กลับไปสินะเจ้าคะ
‪พวกเจ้ายังไม่กลับไปสินะ
‪- ยินดีด้วยขอรับ ‪- ยินดีด้วยขอรับ
‪ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
‪- ยินดีด้วยขอรับ ‪- ยินดีด้วยขอรับ
‪ท่านคงไม่ได้เอ็นดูพวกเราเท่าไร
‪แต่ก็ขอบคุณที่ต้อนรับเรานะขอรับ
‪ในเมื่อข้าเชิญมา ‪ก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
‪- ถ้าอย่างนั้น… ‪- ถ้าอย่างนั้น…
‪ช่วยพาเราไปที่ห้องพักด้วยขอรับ
‪เจ้าจะค้างที่นี่หรือ
‪การเชิญในวันนี้ ‪ก็เหมือนการเดินทางมาทักทายบ้านภรรยา
‪เราก็ต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์สิขอรับ
‪ถ้ากลับไปเช่นนี้ ‪ข้าคงถูกแม่บ้านคิมดุเอาได้น่ะขอรับ
‪ก็จริง
‪จริงอยู่ที่ต้องทำเช่นนั้น ‪เมื่อมาทักทายบ้านภรรยา
‪แต่ข้าไม่ได้เตรียมห้องที่ทั้งสองคนจะค้างไว้
‪เราแค่ทำตามหน้าที่ ‪ให้พวกเรานอนที่ไหนก็ได้ขอรับ
‪จะเป็นห้องทึมทึบที่นางเคยอาศัยอยู่ก็ได้
‪พวกเราจะค้างที่นั่นขอรับ
‪ไม่ได้สิ ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร
‪ข้าจะรีบสั่งให้เตรียมห้องให้พวกเจ้านะ
‪ท่านจะทำเช่นนั้นหรือขอรับ
‪ก็จริง บ้านที่กว้างขวางเช่นนี้
‪จะไม่มีห้องว่างเลยหรือ
‪ข้าขอบคุณที่เจ้ามาด้วย
‪แต่ไม่จำเป็นต้องค้างที่นี่ก็ได้นะ
‪ไม่หรอก
‪ข้ามาเพื่อค้างที่นี่ด้วย
‪เจ้าจะชวนมีคืนแรกด้วยกันที่นี่หรือ
‪ข้าพูดแค่ว่าจะค้างที่นี่
‪เจ้าตีความไปเป็นคืนแรกได้ยังไงนะ
‪ก็ได้น่ะสิ
‪เจ้าพูดเองว่าเป็นการทักทายบ้านภรรยา
‪ที่นี่มีเหล้า ‪และปูเครื่องนอนปักรูปเป็ดแมนดารินด้วย
‪มันก็ทำให้ข้าคาดหวังได้ ‪ว่าเจ้ามาเพื่อต้องการมีคืนแรกด้วยกันนะ
‪ข้าขอโทษนะที่ทำเจ้าผิดหวัง
‪แต่ข้ามีธุระที่ต้องทำที่นี่
‪มีสิ่งที่ท่านอาจารย์อีขอร้องข้ามา
‪เรื่องที่เขาขอร้องให้มาจินโยวอนกับข้าน่ะหรือ
‪ใช่แล้ว
‪พวกเราต่างก็เข้าใจในสิ่งที่แต่ละคนพูดผิดไป
‪และข้าทำตามที่เจ้าขอแล้ว
‪และตอนนี้เราจะทำตามสิ่งที่ข้าต้องทำ
‪มันคืออะไร
‪พอดึกกว่านี้
‪ข้าอยากให้เจ้าเปิดประตูจินโยวอนให้ข้าหน่อย
‪สิ่งที่ท่านต้องการ ‪หลังครอบครองสำนักจินโยวอนคืออะไรกันแน่
‪ถ้าเป็นสิ่งของที่ใช้ในพิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบ
‪ก็ขอจากผู้อำนวยการจินโยวอน ‪อย่างเป็นทางการก็ได้นี่
‪มันเป็นสิ่งที่
‪ผู้อำนวยการจินโยวอนก็เอาออกมาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้านำมันออกมา ‪สำนักจินโยวอนก็จะพังทลายพ่ะย่ะค่ะ
‪สิ่งที่หัวหน้าสำนักต้องการ
‪อย่าบอกนะว่าคือนกเพลิง
‪ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ
‪มันเป็นสิ่งที่ต้องครอบครองจินโยวอน ‪ถึงจะได้มันมา
‪พิธีเซ่นไหว้ทะเลสาบที่สำนักชอนบูกวันเตรียมอยู่
‪ไม่ใช่พิธีขอฝนเพื่อให้ฝนตกลงมาสินะ
‪ท่านต้องการให้หินน้ำแข็งตกลงมาอีกหรือ
‪ทรงตกลงว่าจะร่วมมือกับกระหม่อม ‪เพื่อให้ได้พลังที่ยิ่งใหญ่มาครอบครองมิใช่หรือ
‪- นั่นมันสิ้นสุดตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว ‪- ไม่พ่ะย่ะค่ะ
‪ทรงเลือกไว้ชีวิตกระหม่อม ‪ในขณะที่สังหารกระหม่อมเพื่อจบทุกอย่างลงได้
‪ตั้งแต่ตอนนั้น
‪พระองค์ก็ทรงมีเจตนารมณ์เดียวกับกระหม่อม ‪แล้วสิ้นสุดอะไรกันพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ข้าก็ขอหยุดเท่านี้
‪หัวหน้าสำนักก็หยุดเถิด
‪ถ้าทรงต้องการให้กระหม่อมหยุด
‪พระองค์ก็เสด็จไปเปิดเผยทุกอย่าง ‪กับจางอุกสิพ่ะย่ะค่ะ
‪ว่า "ข้าหลอกใช้และสังหารนักซู ‪เพื่อเอาชนะเจ้า"
‪และกระหม่อม จินมู ‪ก็ทำเช่นนั้นลงไปเพื่อองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าพระองค์ไม่สามารถตรัสความจริงนั้น ‪กับจางอุกได้
‪ก็จบเรื่องนี้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪ข้าไม่คิดเลยนะเจ้าคะ
‪ว่าท่านรู้แล้วว่าลูกสาวที่แท้จริงเป็นใคร
‪จึงได้ช่วยชีวิตนางและพามาอยู่ด้วย
‪มีใครนอกจากเจ้าที่รู้เรื่องลูกสาวของข้าอีก
‪บอกมาซะ
‪จินมูหรือ
‪หรือคนในซงริม
‪ถ้าท่านสงสัย ‪ก็ไปถามกับพวกเขาเองสิเจ้าคะ
‪ว่าพวกเขารู้ไหมว่าจินบูยอน ลูกสาวของท่าน ‪ที่ช่วยขึ้นมาจากทะเลสาบคยองชอนแดโฮ
‪จริงๆ แล้ว
‪นางคือนักซู
‪เจ้าน่ะ
‪เจ้าเปิดประตูจินโยวอนได้ใช่ไหม
‪แน่นอนสิ
‪สิ่งแรกที่ท่านแม่สั่งให้ข้าทำหลังฟื้นขึ้นมา ‪ก็คือการเปิดประตูนั้น
‪ว่าแต่
‪จะเข้าไปทำอะไรในนั้นหรือ
‪ข้าแค่จะเข้าไปตรวจสอบว่า ‪สิ่งที่ท่านอาจารย์อีพูดถึงยังอยู่ดีไหม
‪ไม่ได้หลอกเจ้ามาเปิด ‪เพื่อขโมยอะไรหรอก วางใจได้
‪มีคนเดินผ่านไปนะ
‪ข้าไม่ได้จะตะครุบเจ้าหรอก วางใจได้
‪พวกเราเป็นแขกนะ
‪แค่บอกว่ามาเดินเล่นด้วยกันก็ได้
‪อ้อ
‪จริงด้วยแฮะ
‪ข้าเคยซ่อนจนติดเป็นนิสัยน่ะ
‪ตอนที่ถูกขัง เจ้าออกมาเดินที่สวนในบ้าน ‪ตามอำเภอใจไม่ได้ด้วยหรือ
‪อือ
‪ตอนที่ถูกขัง
‪ข้ารู้สึกอึดอัดมาก
‪เลยพยายามคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียว ‪บนยอดต้นไม้ที่สูงใหญ่
‪ข้าไม่รู้จักใคร
‪ไม่สามารถทำอะไรได้และอยู่ตัวคนเดียว
‪ข้าหวังให้ใครสักคนมาหาข้า
‪และเจ้าก็มา
‪เจ้า…
‪เรื่องนั้นคืออะไรอีก
‪นี่เป็นแค่เรื่องของข้านะ
‪ก็บอกว่าเป็นความคิดของข้า ‪ตั้งแต่ตอนที่ถูกขังอยู่ในนั้นไง
‪ตอนนี้หินนั่นก็ไม่ได้อยู่กับข้านะ
‪ข้าคงเป็นบ้าไปแล้ว
‪เพราะเจ้าแน่เลย
‪(เล่นแร่แปรวิญญาณ ‪ภาค 2)
‪เมื่อครู่มีใครบางคนเข้ามาทางนั้น
‪โซอี จำได้ไหมว่าข้าเป็นใคร
‪สามีของเจ้าที่ถูกนกยูงแย่งหัวใจไป ‪ยังไม่กลับมาอีกหรือ
‪อยู่บ้านเดียวกันแต่แยกห้องนอนหรือ ‪งั้นก็หมดหวังแล้วล่ะ
‪ไม่กลับ ข้าก็จะอยู่ที่นี่ด้วย
‪ข้าจะตามหาห้องของตัวเอง
‪เมื่อถึงตอนนั้น ‪เจ้าก็มาหาข้าโดยไม่สับสนนะ
‪ทุกความเสียใจและความเจ็บปวดของข้า ‪เกิดขึ้นเพราะข้าทิ้งมันไม่ได้
‪หนอนในตัวโซอี ‪เข้าไปอยู่ในร่างของซอยุลแล้วสินะ
‪คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน