มันพิลึกมาก ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติ
ฉันทำเรื่องปกติ
ฉันเป็นคนปกติมาก แต่ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติ
เซลีน่า โกเมซเป็นบุคคลที่ มีคนติดตามในอินสตาแกรมมากที่สุด
บุคคลทรงอิทธิพลที่สุด 100 คนแรกในโลกของนิตยสารไทมส์
เซลีน่า โกเมซได้รางวัล
สตรีแห่งปีของบิลบอร์ด
- เจ๋งนะคะ รู้สึกยังไงบ้าง - สุดยอดเลยค่ะ
การประสบความสำเร็จมากตั้งแต่เด็กก็หนักอยู่
แต่ฉันก็เริ่มรู้ว่าด้วยเวทีและแสงที่ฉันได้รับ
ฉันจะสามารถแบ่งแสง ไปส่องให้สิ่งที่ฉันใส่ใจมากจริงๆ ได้
- เซลีน่าที่รัก… - เซลีน่าที่รัก…
คุณแบ่งเวทีให้คนอื่น
เพื่อช่วยเป็นกระบอกเสียงให้ผู้นำคนดำ ซึ่งต่อสู้เพื่อความยุติธรรมในสังคม
เพราะคุณแบ่งปันเรื่องราวของคุณ
จึงทำให้คนอีกเป็นล้านๆ มีหวังที่จะรักษาตัวจนหาย
ฉันเชื่อว่าฉันอยู่ในโลกนี้ ด้วยเหตุผลที่ยิ่งใหญ่กว่าแค่ตัวฉัน
ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันได้ส่งเสียง และฉันจะได้ใช้เสียงนั้นส่งต่อให้คนอื่น
ความกล้าของคุณ เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันลุกขึ้นมาทำบ้าง
ฉันอยู่บนโลกเพื่อมีประสบการณ์ชีวิต เพื่อแบ่งปันชีวิตนั้น
และหวังว่าจะทำให้คนเชื่อมั่นศรัทธา ในโลกที่เกินกว่าแค่ตัวเรา
หวังว่าจะทำให้พวกเขารู้สึกว่ามีคนที่รักพวกเขา
เซลีน่าที่รัก…
( เซลีน่า โกเมซ)
ตอนเป็นเด็ก ฉันคิดเสมอว่า "ชีวิตมีอะไรมากกว่านี้"
ฉันพูดตลอดว่า "มีอะไรมากกว่านี้ ฉันอยากไปเห็น ฉันอยากไปทำ"
ตอนฉันยังเด็กและโตที่เท็กซัส แม่จะพาไปดูพิพิธภัณฑ์และดูละคร
แล้วแม่ก็มีจินตนาการล้นเหลือไม่ต้องพยายาม
แม่อยากให้ฉันโตขึ้นมามีสิ่งเดียวกัน
ฉันก็ดีใจมากที่แม่สอนไว้อย่างนั้น เพราะตอนนี้ทั้งชีวิตฉันคือการสมมติ
ตอนยังเด็ก ฉันชอบแสดงมาก
ฉันไปเปิดงานเก่าๆ ดูแล้วก็หัวเราะ
เพราะฉันก็เป็นแค่เด็กที่พยายามมาก นึกออกไหม
เด็กคนอื่นล้อฉันเยอะมาก เพราะจะห้ามใจได้ไง
ฉันเป็นยาง เธอเป็นกาว เอากลิ่นเขาไปใส่ตัวเธอ
นั่นเป็นส่วนสำคัญมากในชีวิตที่ปลุกปั้นความเป็นฉัน
มันบริสุทธิ์มาก
ถึงบ้านแล้ว
และฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก
ทั้งเรื่องดีและเรื่องแย่ที่มากับงานนั้น
เพราะระหว่างนั้น
ก็เกิดมีความสนใจในชีวิตฉัน ที่ฉันไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
ขอทางเดินหน่อย
ทั้งสื่อและนักข่าวเริ่มตามจนรับไม่ไหว
จะมีตากล้องแอบเข้าไปในกองถ่าย
และฉัน… ฉันจะประหม่ามากๆ
ฉันร้อนใจมากตอนที่เจอเรื่องแบบนั้นเป็นครั้งแรก
ฉันไม่อยากเป็นพาดหัวข่าว
การต้องอยู่ในสายตาประชาชนอย่างคุณ มันทำใจลำบากไหม
เพราะทุกอย่างในชีวิตคุณ ชีวิตที่เข้าสังคม เอ่อ
ไม่ว่าจะไปไหน ไม่ว่าจะทำอะไร
- ถูกจับตามองอยู่เสมอ - ใช่ค่ะ บางทีมันก็ชวนให้หงุดหงิด
(คิส แอนด์ เทล)
(สัมภาษณ์เซลีน่า! ชีวิตหลังเทย์ลีน่า)
พอเริ่มเปลี่ยนในจุดนั้น…
(ฉันไม่อยากมีแฟน!)
คนก็เริ่มเข้ามาในชีวิตส่วนตัวฉันเยอะขึ้นมาก
ฉันต้องใช้เวลาหลายปี กว่าจะย้ายแสงที่ได้
กลับไปสู่สิ่งที่ฉันใส่ใจ
(ยูนิเซฟ)
ฉันคิดว่า ถ้าเราเข้าทำงานกับดิสนีย์
เท่ากับรู้โดยปริยายว่า เราต้องทำตัวเป็นตัวอย่างให้กับเด็กๆ
(เวฟเวอร์ลีเพลซ - โรงเรียนแม่มด)
ฉันก็โดน… ไม่อยากใช้คำว่าควบคุม
แต่โดนจับตามอง ว่างั้นก็ได้ กับบทและสิ่งที่ทำได้
และฉันก็ถูกตีกรอบแคบมากๆ
เธอหน้าเหมือนเขาเลย
แต่ว่า ยิ่งเราอายุมากขึ้น
เป็นธรรมดาที่ฉันจะอยาก… อยากโตขึ้น
เอามานี่ หยุดนะ!
แต่ฉันอยู่กับความคิดที่ว่า
"ฉันต้องเสียทุกอย่างในชีวิตแน่ ถ้าฉันพูดหรือทำแบบนี้
คนจะไม่สามารถมองฉันแบบเดิมได้อีก"
แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าฉันจะเติบโตในฐานะของศิลปิน
ฉันก็ต้องตัดสินใจ
เพราะฉันอยากดูดีให้เธอเห็น ดีต่อเธอ
("Good For You") (ปี 2015)
ฉันออกอัลบั้ม Revival ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกที่ออกกับอินเตอร์สโคป
ขอทำให้เห็นว่าภูมิใจแค่ไหน ที่เป็นคนของเธอ
ฉันตั้งชื่ออัลบั้มว่า Revival เพราะตอนนั้น ฉันกำลังเปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่
โอ๊ะโอ
มือไม้วุ่นวายไปหมดแล้ว
("Hands to Myself") (ปี 2015)
ฉันรู้สึกว่า "โอเค ว้าว ฉันพูดแบบนั้นได้ด้วย
มันโอเคแล้วนะ เพราะงั้นพูดเรื่องนี้ได้ละ"
อยากเก็บเธอไว้กับฉันคนเดียว
นั่นเป็นจุดเปลี่ยน "เราได้ฟังเพลงของเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง
หญิงสาวที่กำลังโตขึ้นเป็นตัวของตัวเอง
และไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นอีกต่อไป"
ทั้งด้านล่างและด้านบน บรรเลงเพลงรักไปทุกแห่งหน
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันบริหารเสน่ห์และทำตัวเซ็กซี่
นั่นช่วยให้ฉันเติบโต ช่วยให้คนเห็นฉันในมุมใหม่
Revival คือการที่ฉันรู้สึกมีพลัง
กับตัวเอง
รางวัลอเมริกันมิวสิคอะวอร์ดเป็นของ…
เซลีน่า โกเมซ!
รางวัลไอฮาร์ทเรดิโอมิวสิคอะวอร์ดเป็นของ…
เซลีน่า โกเมซ
ตอนนั้นฉันประสบความสำเร็จทุกด้าน แต่ฉันไม่โอเคเลย
ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม
แต่ฉันรู้ว่าฉันสัมผัสอะไรๆ ได้แรงกว่าคนอื่นๆ
- คุณรู้สึกไหมว่าติดอยู่ใน… - ไม่
เป็นการที่ฉันเกือบรู้สึกผิดที่มีชื่อเสียง
เพราะคนจะมองใครก็ตามที่อยู่ในสถานะอย่างฉัน แล้วบอกว่า
"ว้าว พวกนั้นคิดอะไรออกทุกอย่าง ได้ใช้ชีวิตเจ๋งๆ แบบนี้"
(รางวัลแกรมมี่)
เท่ากับเวลาอยู่กับตัวเอง มันเป็นความรู้สึกอีกทางโดยสิ้นเชิง
ใช่ค่ะ เราจะโดดเดี่ยว เรา…
คนมองเรา เราถูกตัดสินตลอดเวลา
ไม่มีความรู้สึกอะไรในโลกที่แย่กว่านั้น
แล้วฉันก็ได้เรียนรู้ว่า สุขภาพจิตก็สำคัญพอๆ กับสุขภาพกาย
(เซลีน่า โกเมซพูดถึงความเหนื่อยหน่ายไอจี สุขภาพจิตที่ดี)
นั่นทำให้ฉันรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอย่างรุนแรง
และเข้าอกเข้าใจคนที่เจ็บปวดอยู่
เพราะฉันพอจะรู้ว่ามันเป็นอย่างไร ฉันรู้ว่านั่นรู้สึกอย่างไร
(รักคุณ!)
คนพูดว่าดนตรีเป็นภาษาสากล
เพราะมันแทบจะไม่มีขีดจำกัดทางภาษา
นั่นจึงเป็นความผูกพันและสิ่งที่ช่วยชีวิต
ทั้งฉันและคนที่ฉันรักด้วย
(โบโกตา - โคลอมเบีย)
เซลีน่าที่รัก
ฉันอยู่ที่โบโกตา โคลอมเบีย เมืองบ้านเกิดของฉัน
"ฉันมาจากครอบครัวชาวอเมริกาใต้ ที่สนิทกันมากๆ
ฉันมีวัยเด็กที่ยอดเยี่ยม"
แต่เมื่อฉันขึ้นชั้นมัธยม ฉันก็เริ่มป่วย
(ลองไอส์แลนด์ - นิวยอร์ก)
เซลีน่าที่รัก ผมมาจากเซย์วิลล์ นิวยอร์ก
ตอนยังเด็ก ชีวิตอึดอัดมาก
ไม่รู้ทำไม แต่ผมกลายเป็นเด็กที่คนอื่นๆ จะแกล้ง ตั้งแต่ยังเล็กเลย
"ยังเล็กเสียจน ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่"
การอยู่โดยกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้น
กลัวว่าใครจะเข้ามาทำร้าย กลายเป็นช่วงเวลาหลายปีของชีวิต
ในที่สุด ตอนอยู่เกรดเก้า ผมก็เริ่มเข้ารับการบำบัด
คุณหมอบอกผมว่า "คุณเป็นโรควิตกกังวล"
จำได้ว่าคุณแม่กับฉันขับรถไปทั่วเมือง
หาหมอกับนักบำบัดคนแล้วคนเล่า เพื่อพยายามหาว่าฉันเป็นอะไรกันแน่
แต่แม้หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว
แม่ฉันยังเรียกว่าฉันแค่ "เศร้ามาก"
เพราะในโคลอมเบีย คนเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องแบบนี้กัน
ครอบครัวของเราคอยสนับสนุนอยู่ตลอด
แต่มันก็ยากสำหรับคนที่ไม่เคยต้องเจอปัญหาแบบนี้
ที่จะเข้าใจได้จริงจัง
เขาไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไร เวลาเรารู้สึกว่าหายใจไม่ออก
หรือกำแพงรอบตัวบีบเข้ามาเรื่อยๆ ตอนที่เรากำลังแพนิคแอทแทค
สองสามปีต่อมา ฉันกลับจากมหาวิทยาลัยกลับไปที่บ้าน
"แล้วฉันก็จมลงไปในหลุมดำลึกมาก"
ฉันทำอะไรเองไม่ได้เลย
นอนคนเดียวก็ไม่ได้
เข้าห้องน้ำคนเดียวก็ไม่ได้
ฉันขับรถไม่ได้
ฉันต้องบำบัดจิตเวชในบ้าน เพราะฉันไม่สามารถออกจากบ้านได้ด้วยซ้ำ
หลังจากนั้นในปีเดียวกัน หมอก็วินิจฉัยว่าฉันเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์
ร่างกายของฉันกลายเป็นศัตรูของจิตใจ
นั่นเป็นจุดที่ฉันแตกสลายจริงๆ
ฉันพยายามฆ่าตัวตาย
ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ที่เวอร์จิเนียเทค ซึ่งเป็นม.ใหญ่มาก
มีนักศึกษา 35,000 คน
มันบ้าบอมากที่ผมเป็นเด็กจากเมืองเล็กๆ
ซึ่งมาอยู่ท่ามกลางคนมากมายเหล่านี้
แล้วบางครั้งเราก็ยังวิตกกังวลมาก
ผมเป็นแฟนของคุณมาตลอด
ดังนั้นทุกครั้งที่รู้สึกว่าจะเริ่มวิตกกังวล
ผมจะเปิดอัลบั้ม Revival ของคุณ
และนั่นจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
เซลีน่า โกเมซ!
แล้วผมก็ได้ดูสุนทรพจน์รับรางวัล งานอเมริกันมิวสิคอะวอร์ด
ฉันมีทุกสิ่งในชีวิต แต่ในใจของฉันก็แตกสลายไม่มีชิ้นดี
คุณพูดถึงการดิ้นรนต่อสู้กับการป่วยจิตเวช
- และคุณบอกว่า… - "ถ้าคุณแตกสลาย…"
คุณไม่จำเป็นต้องแตกสลายตลอดไป
อึ้งสุดๆ
ขนาดเป็นคุณ คนที่มีชื่อเสียงมากขนาดนั้น
แต่บอกว่า "ฉันผ่านเรื่องแบบนี้มา และสุดท้ายก็ข้ามผ่านมันมาได้"
"รู้สึกเหมือนคำของคุณ อธิบายความรู้สึกของผมได้ไร้ที่ติ"
และนั่นทำให้ผมรู้สึกอยากทำอะไรมากกว่าเดิม
เซลีน่า คุณเปิดเผยเรื่องการเดินทางของใจ
จนนั่นเป็นจุดเริ่มบทสนทนาได้
ช่วยได้มากทีเดียว
นั่นทำให้ฉันเริ่มคิด
ฉันอยากทำสิ่งที่จะทำให้คนในโคลอมเบียรู้
ว่าการรักษาทางจิตเวชไม่ใช่เรื่องน่าอาย
ฉันเริ่มเขียนถึงปัญหาของฉัน แล้วก็ตีพิมพ์บทความออนไลน์
เพื่อเป็นวิธีรักษาใจตัวเอง และช่วยจัดระเบียบให้ความวุ่นวายในใจบ้าง
เมื่อถึงปีสี่ ผมลงสมัครเป็นคณะกรรมการคืนสู่เหย้า
ทุกคนต้องมีหัวข้อที่ใช้หาเสียง และผมก็เลือกการป้องกันการฆ่าตัวตาย
(โฮคีส์)
ผมต้องเดินไปต่อหน้าคน 60,000 คนในสนาม
ให้เขาประกาศชื่อผม พร้อมกับคำว่าป้องกันการฆ่าตัวตาย
(นี่คือบ้านวีที)
และเจค เวลมากับเฟย์ เวล
ผม หนุ่มขี้อายที่เป็นโรควิตกกังวล
แต่เซลีน่า เพราะคุณกล้าที่จะเสี่ยงกับการถูกตัดสิน
จากการพูดถึงการเข้ารับการบำบัด นั่นเป็นแสงส่องทาง
ให้ผมพร้อมจะเสี่ยงกับการ ต้องแพนิควิตกกังวลทำอะไรไม่ได้
เพื่อจะได้ช่วยผู้ป่วยคนอื่นๆ
"นี่เป็นเวลาที่เรา ต้องไม่ปล่อยให้ความกลัวเข้าควบคุมชีวิต"
ฉันรู้สึกว่าโลกมองเห็นเราอีกครั้ง
ฉันไม่ได้ซ่อนอยู่หลังคำวินิจฉัยโรคจิตเวชแล้ว
ตอนนี้ฉันเป็นนักจิตวิทยา และเป็นนักกิจกรรมเคลื่อนไหวด้านสุขภาพจิต
ผมเรียนปริญญาโทอยู่ และยังคงต่อสู้เพื่อสุขภาพจิต
ผมสามารถช่วยเผยแพร่สารของคุณ
ผมมีเพื่อนจากทั่วโลก
ผมซาบซึ้งมากที่ชีวิตนี้มีคุณอยู่ เซลีน่า
ขอบคุณที่ช่วยมอบความหวังให้ผมและโลก ด้วยการแบ่งปันเรื่องราวการต่อสู้ของคุณ
เซลีน่า ขอบคุณมากที่ทำให้คนเห็นว่า คนเราสามารถฟื้นตัวได้จริง
และมีคนพร้อมจะช่วยเสมอ ถ้าคุณพร้อมจะเอื้อมไปขอความช่วยเหลือ
รักเลย
ฉันไปตรวจตาตอนยังเด็กกว่านี้
เวลาเราไปหาหมอ
เขาจะตรวจความดันโลหิต วัดอุณหภูมิ อะไรแบบนั้น
ความดันโลหิตของฉันคือ 155 กับ 100
เขาบอกว่า "นั่นทำให้คุณต้องเข้าห้องฉุกเฉิน"
เขาจับฉันไปตรวจอะไรหลายอย่าง
ฉันต้องนอนค้างคืนที่โรงพยาบาล
ตรวจทุกอย่างแล้ว สุดท้ายเขาก็วินิจฉัยว่าฉันเป็นโรคลูปัส
ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร
ฉันรู้ว่าเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง
เหมือนร่างกายของฉันต่อสู้กับตัวเองอยู่ข้างใน
เป็นยังไงกันบ้าง
นั่นเป็นส่วนที่เหมือนไม่ใช่ความจริงที่สุด เพราะฉันไม่เคยรู้สึกเหนื่อยอ่อน
ฉันยังสาว ฉันรู้สึกสบายดีมากๆ
นี่ไม่ใช่วันเกิดฉันด้วยซ้ำ
พอได้ยินหมอบอกว่า "อ๋อ คือว่า
คุณอาจเส้นเลือดแตกบนเวทีได้นะ อาจจะตายได้"
นั่นก็แรงมาก แต่ฉันไม่ยอมให้ตัวเองคิด
ฉันไม่อยากคิดวิเคราะห์มัน
น้ำหนักตัวของฉันขึ้นๆ ลงๆ เพราะฉันจะต้องกินยาต่างๆ นานา
แล้วคนก็เอาไปเขียนข่าวอะไรเรื่อย
(โดนวิจารณ์เพราะน้ำหนักขึ้นจากโรคลูปัส)
(มันทำให้เธอ "พังจริงๆ")
เหมือนคนคอยจ้องหาสิ่งที่จะลากให้ฉันล้ม
(เซลีน่า โกเมซบอกว่าคน "โจมตี" เธอ)
(เมื่อน้ำหนักขึ้นขณะสู้กับโรคลูปัส)
ฉันโดนด่าเพราะน้ำหนักขึ้นจากโรคลูปัส
(นี่เซลีน่าจริงๆ เหรอ ดูอ้วนแล้วจมูกก็ดูประหลาด…)
(ฉันขอบคุณสวรรค์มาก)
ฉันโกหก ฉันจะออนไลน์ขึ้นไป โพสต์ภาพของตัวเอง
ฉันจะบอกว่า "มันไม่สำคัญอะไร"
(#มีให้รักได้เยอะขึ้นไง)
"ฉันไม่ยอมรับสิ่งที่พวกคุณพูด"
แต่ขณะเดียวกันกับที่อยู่ในห้อง โพสต์แบบนั้น
แต่ร้องไห้จนตาบวมเป่ง เพราะไม่มีใครควรต้องได้ยินเรื่องแบบนั้น
ถึงฉันจะโพสต์ข้อความที่บอกว่า "เรื่องนั้นไม่ได้กวนใจฉันเลย"
เพราะฉันไม่อยากให้มันไปกวนใจคนอื่นๆ
ที่ประสบกับเรื่องแบบเดียวกัน
การที่โดนหยามเหยียดจากรูปร่างหน้าตา จากตัวตนหรือจากคนที่เขารัก
ฉันว่านั่นไม่ยุติธรรมเลย
ฉันไม่คิดว่าใครควรจะต้องรู้สึกถูกด้อยค่าทั้งนั้น
เซลีน่า หันหน้าหน่อย เซลีน่า
ช่วงอายุ 20 ต้นๆ อาการจากลูปัสทรุดหนักมาก
มันโจมตีไตของฉันอย่างแรง
น่ากลัวนะ เพราะตอนนั้นคือ
"โอเค คุณอาจจะต้องปลูกถ่ายไต"
ฉันกลัวว่าตัวเองจะได้ตายไปจริงๆ
ฉันรู้ว่าเขามีรายชื่อต้องรอไตกันยาวมาก
รู้ว่าเป็นกระบวนการยาวนานยุ่งยาก
ฉัน… รู้ว่าต้องพยายามอะไรเยอะมาก
และฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมจะทำรึเปล่า
วันหนึ่ง เธอกลับมาบ้านแล้วก็เริ่มร้องไห้
ฉันถามว่า "เป็นอะไรไป"
นั่นเป็นตอนที่เธอบอกฉัน
บอกว่า "ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว คนเข้าชื่อต้องรอกันเจ็ดถึงสิบปี"
แล้วคำนั้นก็หลุดออกมาจากปากฉันเอง ฉันแบบ "ได้เลย เดี๋ยวฉันไปตรวจ"
เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน เธอชื่อฟรานเซีย
บอกว่า "ไม่ ฉันจะไปตรวจ"
ภายในสามวัน เธอก็ไปตรวจแล้วเลือดเข้ากันได้
(บิลบอร์ด - สตรีวงการดนตรี ปี 2017)
นั่นเป็นหนึ่งในจังหวะที่ ฉันรู้สึกว่ามีเทวดาประจำตัว
ฉันรู้ว่าฉันโชคดีมากๆ
ฉันเข้าใจว่าคนส่วนใหญ่ไม่เจอเรื่องแบบนี้
และรู้ผลจากสถานการณ์แบบนี้ รู้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน
ฉันจึงไม่ได้มองเป็นเรื่องเล่นๆ ที่มันเกิดขึ้นกับฉันแบบนั้น
พูดตามตรง
ฉันคิดว่าฟรานเซีย ควรเป็นคนที่ได้รางวัลนี้มากกว่า…
เอิ่ม เพราะเขาช่วยชีวิตฉันไว้
ขอโทษค่ะ
ฉันจะไม่มีทาง ไม่มีวัน ติดหนี้ชีวิตใครมากกว่าฟรานเซีย
ความคิดที่ว่าจะมีใครสักคน ที่ไม่แม้แต่ลังเลที่จะเป็นผู้บริจาคอวัยวะ
มันท่วมท้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ที่จริงฉันมีรอยสักคู่กับเธอเลยนะ
(19 มิถุนายน 2017)
นั่นคือวันที่เราปลูกถ่ายไตกัน
ฉันว่ามันก็ต้องเกิดขึ้นอย่างที่เกิด
เพื่อให้ชีวิตฉันมาอยู่ ณ จุดนี้ได้
ฉันคงจำเป็นต้องผ่านเรื่องแบบนี้ ถึงจะมาทำอะไรเพื่อคนอื่นได้
(ทอร์เรนซ์ - แคลิฟอร์เนีย)
เซลีน่าที่รัก
เรามีความผูกพันลึกซึ้งในสายเลือด
"ฉันมาจากเท็กซัสเหมือนคุณ เซลีน่า"
เมื่อ 20 ปีก่อนฉันกับสามีคนใหม่และลูกอ่อน เพิ่งย้ายมาอยู่เซาท์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย
เพื่อมาสอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง เลข และวิทยาศาสตร์ให้นักเรียนนานาชาติ
ฉันรู้สึกว่าชีวิตตัวเองสมบูรณ์แล้ว แต่แล้วมันกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ฉันเริ่มมีอาการประหลาด
ฉันเวียนหัว คิดอะไรก็ไม่ออก
ฉันผมร่วง
จู่ๆ ฉันก็น้ำหนักขึ้นเยอะมาก
ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งไม่มีอะไรดีขึ้น
ยังโชคดีที่ฉันเรียนชีววิทยามา
ฉันเลยมีความรู้มากพอที่จะค้นคว้าต่อเอง
ดูอาการของตัวเองเทียบกับข้อมูลที่หาได้
จนกระทั่งฉันยืนยันจะไปหา แพทย์โรคข้อและรูมาติซึ่ม
เซลีน่า ฉันไม่รู้นะว่าคุณรู้สึกอย่างไร ตอนที่แพทย์ยืนยันการวินิจฉัยโรค
แต่ฉันโล่งใจ
"อย่างน้อยอาการที่เป็นก็มีชื่อเรียกแล้ว"
ลูปัส
ลูปัสเป็นโรคล่องหน
สภาพของเราดูแล้วเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ
เราดูปกติ น่ารัก บางทีดูดีมากเลยด้วยซ้ำ
คือดูเวลาที่คุณเดินพรมแดงสิ
ฉันเชื่อว่าคุณต้องเคยได้ยินคำว่า
"'เขาป่วยจริงเหรอ ดูแล้วก็สบายดีนี่'
แล้วเราก็สบายจริงๆ"
จนกระทั่งไม่สบาย
ฉันเคยอาการกำเริบจนต้องเข้าไอซียูอยู่หกเดือน
เพราะฉันเป็นลูปัสกับระบบคุ้มกัน มันจึงเล่นงานไตของฉัน
ฉันต้องฟอกไตอยู่เก้าปี
และนั่นนำมาซึ่งเรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องที่สอง ซึ่งเรามีร่วมกัน เซลีน่า
เราทั้งคู่เคยผ่าปลูกถ่ายไตมาแล้ว
โห
การที่คุณคอยพูดถึงโรคนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก
(โฮปกาล่า)
อย่างที่คุณรู้ ชุมชนคนลาติโน่และคนดำ เป็นชุมชนที่ถูกผลกระทบมากที่สุด
การบอกข้อมูลที่จำเป็นให้คนจึงสำคัญมาก
เพื่อให้คนได้รับการรักษาที่ควรจะได้
ตอนนี้ ฉันจึงทำงานให้มูลนิธิลูปัสแห่งอเมริกา
หนึ่งในงานที่เราจัดซึ่งฉันชอบที่สุดคือ งานราตรีสโมสรประจำปี "คืนแห่งความหวัง"
งานนั้นช่วยมอบแรงสนับสนุนให้ชุมชนลูปัส แบบที่ฉันเคยต้องการตอนที่เพิ่งได้รับคำวินิจฉัย
"นี่เป็นปาร์ตี้ซึ่งร้อนแรงที่สุดแห่งปี
เหมือนคุณ…"
ฉันกลายเป็นตัวแทนของโรคลูปัส
ฉันเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญโฆษณาทั้งชาติ
เพื่อสร้างความรับรู้เกี่ยวกับโรคนี้
(ฉันดูปกติดี แต่รู้สึกป่วยมาก จะเป็นลูปัสรึเปล่า)
แต่เรารู้ว่าสิ่งที่เราทำ มันยิ่งใหญ่กว่าแค่ตัวพวกเรา
ขอบคุณที่พูดเรื่องโรคของคุณออกมานะ เซลีน่า
ลูปัสเป็นศัตรูที่ร้ายกาจมาก
แต่ฉันก็ถือเป็นเกียรติที่ได้ร่วมสู้กับคุณ
โห นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดไว้เลย
นั่นสุดยอดมากค่ะ เวนดี้
ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเลย ขอบคุณ
("Rare") (ปี 2020)
ที่รัก เธอช่างห่างเหิน…
ฉันเปราะบางมาก ฉันอ่อนไหวมาก
การแต่งเพลงดึงเอาความรู้สึกต่างๆ นานา ออกมามากมาย
มันก็ช่วยบำบัดใจ เป็นสิ่งที่เรียกว่าฉันแทบต้องทำ
เป็นวิธีการแสดงออกของฉัน
เมื่อเราแก่ขึ้นกันทุกวัน นั่งปิ้งขนมปังกินกัน
ดังนั้นต่อให้เป็นเพลงที่จังหวะสดใส
ก็มักจะมีความเศร้าหม่นหมองอยู่ด้วย
แล้วฉันก็โอเคนะ
ฉันชอบที่มีส่วนหนึ่งในดนตรีของฉัน ซึ่งคนจะคอยสงสัยว่า
"โอเค เพลงนี้เกี่ยวกับอะไรกัน"
แล้วให้พวกเขาพยายามขบคิดให้ออก
น่าประหลาดใจที่คนก็มักจะคิดถูกด้วย
หวัดดี คือ ฉันอยากขอเวลาสักเดี๋ยว ส่งข้อความถึงทุกคน…
(เซลีน่า โกเมซ - ข้อความจากฉัน)
เอ่อ เพราะช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้โพสต์อะไร
ฉันทั้งรักทั้งเกลียดโซเชียลมีเดียหนักมาก
แต่ในช่วงฤดูเลือกตั้งที่ผ่านมา
ฉันดีใจที่สุดที่ตัวเองมีเวทีนั้น
ไม่ยุติธรรมก็ไม่สงบ!
(สามัคคี - หาความยุติธรรมให้จอร์จ)
ไม่ยุติธรรมก็ไม่สงบ!
(แบล็กไลฟ์สแมทเตอร์)
เรื่องน่าสนใจหลายอย่าง เริ่มเกิดขึ้นทั้งในโลกและในประเทศของเรา
(ตำรวจ)
มันน่ารังเกียจ มันอันตรายมาก
มันน่าตกใจ และมันเกี่ยวข้องกับสีผิวมากเลย
(เขารักวัฒนธรรมเรา แต่ไม่รักเรา)
(โค่นนิวยอร์ก)
ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้
แต่เสียงของคนกลุ่มที่อยากให้คนได้ยินนั้น ไม่ใช่เสียงของฉัน
แต่ฉันมีพื้นที่ตรงนี้
ฉันชื่อรูบี้ บริดเจส
ฉันอยากถือโอกาสขอบคุณเซลีน่า
ที่เปิดโอกาสน่าทึ่งให้ฉันมาคุยกับทุกคนโดยตรง
(เซลีน่า โกเมซ - ข้อความจาก @RubyBridgesOfficial)
ฉันเลยตัดสินใจยกเวทีให้คนอื่น
คนที่ผ่านชีวิตเหล่านั้นมาจริงๆ
คนที่รู้จริง
เราเชื่อว่าเงินไม่ได้กำหนดว่า คุณมีความเป็นมนุษย์มากกว่าใคร
และเชื้อชาติก็ไม่ได้กำหนดคุณค่าของใคร
แล้วฉันก็ดีใจที่สุดค่ะ
เพราะฉันเองยังสามารถเรียนรู้
เรื่องนั้นทำให้ฉันยิ่งตื่นเต้น ที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่ฉันศรัทธา
(บรูคลิน - นิวยอร์ก)
เซลีน่าที่รัก
คุณรู้ว่าฉันเป็นนักกิจกรรม
ต่อสู้ในนามของเกียรติยศและศักดิ์ศรี ของคนข้ามเพศผิวดำ
มาตลอดตั้งแต่ทำงานมา
ทันทีที่เรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันมาเป็นนักข่าวให้กับหนังสือพิมพ์เล็กๆ
ในรัฐบ้านเกิดที่จอร์เจีย
แล้วก็เหมือนที่ใครๆ จะคิด สมัยนั้น แทบไม่มีพื้นที่ให้ฉันออกตัวทำกิจกรรม
ด้วยตัวตนแสนเลิศและแท้จริง ในฐานะคนข้ามเพศ
"คนข้ามเพศ ยังคงถูกกีดกันเหยียดหยามอย่างหนัก
ในสังคมของเรา"
ประสบการณ์ของเราถูกด้อยค่าทั้งในที่ทำงาน
ในสถานศึกษาและรัฐบาล
หรือแม้แต่ในบ้านและชุมชนของเราเอง
ฉันรู้ว่าฉันจะต้องต่อสู้แทน และรับใช้ชุมชนคนข้ามเพศ
ดังนั้นฉันจึงเริ่มทำงานกับ นักกิจกรรมชุมชนในแอตแลนตา
ฉันกลายเป็นนักกิจกรรมระดับชาติ ให้กับศูนย์กฎหมายคนข้ามเพศ
ซึ่งเป็นองค์กรที่นำโดยคนข้ามเพศ ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
เมื่อปี 2018 ฉันกลายเป็น บรรณาธิการบริหารของนิตยสาร "เอาท์"
"ซึ่งฉันนับเป็นคนข้ามเพศคนแรก
ในตำแหน่งผู้บริหารของสื่อสิ่งพิมพ์ฉบับนั้น"
(ราเคล วิลลิสสร้างประวัติศาสตร์ให้เอาท์)
ฉันดีใจมากที่สามารถ ขยายขอบเขตเรื่องของชุมชนเราได้
(เปิดตัวโครงการข่าวอำลาอาลัยข้ามเพศ เอาท์ 100)
เซลีน่า ฉันรู้สึกเสมอว่า คุณเป็นเหมือนแสงที่เจิดจ้า
ก่อนที่คนอื่นๆ จะมาร่วมเทรนด์การแบ่งไมค์
คุณเปิดเวทีเพื่อยกระดับการส่งเสียง…
(ความยุติธรรมคือความรัก)
ของผู้นำชุมชนผิวดำ ซึ่งพยายามเรียกร้องความยุติธรรมในสังคม
(แบล็กไลฟ์สแมทเตอร์)
- ถนนนี้ของใคร ถนนนี้ของใคร - ถนนนี้ของเรา! ถนนนี้ของเรา!
สำหรับคนข้ามเพศผิวดำ
เราไม่เพียงแต่ต้องเจอกับภัยอันตราย ที่เป็นความรุนแรงจากภาครัฐ…
(ปกป้องชีวิตคนข้ามเพศผิวดำ)
แต่ยังมีความรุนแรงและการกีดกัน จากในชุมชนของเราเองด้วย
(รักข้ามเพศ)
เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน 2020
คุณเปิดโอกาสให้ฉันมาใช้อินสตาแกรมของคุณ
ฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
เพราะถึงยังไง คุณก็มีผู้ชมทั่วโลกมหาศาล
และมีผู้ติดตามมากที่สุดคนหนึ่งในอินสตาแกรม
ฉันสามารถพูดเรื่อง ประวัติของนักกิจกรรมข้ามเพศผิวดำ
เช่นมาร์ธา พี. จอห์นสันและมิสเมเจอร์
ฉันสามารถแบ่งปันแหล่งข้อมูล ที่รวบรวมโดยคนในชุมชนเอง
เกี่ยวกับผู้นำและองค์กร เกี่ยวกับคนข้ามเพศผิวดำอื่นๆ
"นั่นไม่ใช่แค่การยกระดับตัวฉัน
แต่เป็นการยกระดับการเคลื่อนไหวของเรา"
หลังจากได้ไปใช้อินสตาแกรมของคุณ
ฉันก็สามารถใช้เวทีที่กว้างขึ้นของตัวเอง
ในการสนับสนุนความพยายามปลุกระดม การเดินขบวนใหญ่สุดเป็นประวัติการณ์ในบรูคลิน
(14 มิถุนายน 2020)
เอาความยุติธรรม เดี๋ยวนี้!
เราเรียกว่าเป็นม๊อบปลดปล่อยบรูคลิน
และมุ่งความสนใจไปที่การเชิดชู ชีวิตของคนข้ามเพศผิวดำที่เราเสียไป
(แบล็กทรานส์ไลฟ์สแมทเตอร์)
ฉันเชื่อในพลังของคุณ
- ฉันเชื่อในพลังของพวกเรา - ฉันเชื่อ…
นั่นเป็นครั้งแรกที่ มีคนมารวมกันมากขนาดนั้น
คน 15,000 คนที่ตั้งใจมารวมตัว เพื่อคนข้ามเพศผิวดำ
ฉันเชื่อในพลังของคนข้ามเพศผิวดำ
(แบล็กทรานส์ไลฟ์สแมทเตอร์)
นั่นเป็นจังหวะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ซึ่งฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
"หากปลดปล่อยคนข้ามเพศผิวดำได้ เราจะปลดปล่อยทุกคนได้"
เซลีน่า ขอบคุณมากที่ทำให้เห็นตัวอย่าง ว่าการเป็นผู้นำนั้นคืออะไร
และลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ในจังหวะที่ชีวิตคนข้ามเพศผิวดำต้องการที่สุด
จนกว่าจะชนะ จนกว่าจะชนะ
ดูสิ เราแต่งตัวเข้ากัน
ฉันไม่เคยอยากเป็นอะไรที่สูงส่งเกินเอื้อม
คุณแม่สอนเสมอว่าไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่าใคร
ไม่มีใครดีกว่าใคร ไม่มีใครแย่กว่าใคร
ทุกอย่างเหมือนกัน เราก็แค่โตมาต่างกัน
นั่นคือมุมที่ฉันมองชีวิตตัวเอง
นั่นคือสาเหตุที่เวลาจัดมีตกับแฟนๆ ถึงจะกำหนดไว้ชั่วโมงครึ่ง
แต่ปกติแล้วจะยาวไปถึงสามชั่วโมง
ฉันไม่ได้พูดโกหกนะ ไปหาข้อมูลได้เลย
ทำเพราะฉันจะได้พูดคุยกับแฟนๆ
แบบที่ไม่คิดว่าจะทำได้
ถ้าฉันเป็นคนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
แต่พวกเขาก็ไม่ใช่แค่แฟนๆ แต่พวกเขาเป็นคน
ฉันมีใจรักเพื่อนมนุษย์
เซลีน่า หากไม่มีคุณเป็นตัวอย่าง
ผมคงไม่มีแนวคิดที่จำเป็น ก่อนจะสามารถพูดเรื่องนี้ได้
ขอขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้ความลำบากในชีวิตพวกเรา
ซึ่งรู้สึกว่าร่างกายและจิตใจเรา มันเกินความควบคุม กลับมามีที่ยืนได้
รักนะ ราเคล
ด้วยความนับถือ เวนดี้
ขอส่งรักมาให้ มาเรียนา
ด้วยความชื่นชม เจค
ฉันแค่ใช้ทุกอย่างที่มี มาทำความดีเท่าที่จะทำได้
นั่นคือส่วนที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุด
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์