Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(วันที่ 7 พฤษภาคม ปี 2022)
(ศิลปินตลก LGBTQ+ ตัวท็อปจากทั่วโลก)
(มารวมตัวกันที่โรงละคร กรีกเธียเตอร์ในลอสแองเจลิส)
(เพื่อคืนประวัติศาสตร์แห่งความตลก)
(สแตนด์ เอ้าท์)
ศิลปินที่สามารถนําประสบการณ์ชีวิต
มาใช้สร้างความเปลี่ยนแปลงในสังคม
นั่นคือศิลปินที่สามารถเปลี่ยนโลกใบนี้
(กว่าจะถึงกรีกเธียเตอร์ต้องใช้เวลาร้อยปี)
(ศิลปินตลกที่มุ่งมั่นหลายต่อหลายรุ่น)
(และหมดมุกไปนับไม่ถ้วน)
ตอนอายุ 14 ฉันบอกแม่
ฉันอยากเป็นตลก แม่ก็พูดเลย
"โถ ไปตายดีกว่ามั้งลูก"
เวลาเห็นตลกเดี่ยวไมค์ที่เป็นเควียร์
เราว่าคนไม่เข้าใจวิบากกรรมสารพัด
ที่เขาต้องฟันฝ่ากว่าจะได้โผล่หน้าออกทีวี
ได้เล่นหนังให้คุณดู หรืออยู่บนหน้าไอจีที่ไถๆ กันอยู่
ฉันทําอะไรแบบนี้ไม่เก่งนะ คือ...
ฉันดูได้ไหมเนี่ย
ตอนฉันเริ่มงานใหม่ๆ
ในวงการไม่ค่อยมีดาวตลกที่เป็นเควียร์
คนน่าจะได้ฟังเรื่องยาเสพติด มากกว่าเรื่องเป็นเกย์
ตอนฉันเพิ่งเข้าวงการ
ถ้าใครเล่าเรื่องที่ตัวเองเป็นเกย์ คนส่วนใหญ่จะส่ายหน้า
หรือไม่ก็ถามย้ําเอาให้แน่ว่าฟังไม่ผิด
ทุกคนเคยได้ยินเสียงตะโกนด่า "ไอ้ตุ๊ด"
เคยเจอคนด่า "ไอ้ยิว!" อยู่นะ
ผมก็ตอบไป "แล้วไง"
ผมก็ไม่ได้ประกาศ ตอนเริ่มแสดงตลก...
เมื่อ 40 ปีก่อน ไอ้เชี่ย!
คนเขากลัวกันน่ะ
เขาต้องปิดบังเพื่อรักษาอาชีพการงาน
แล้วก็ต้องคิดหนักถ้าจะเปิดเผย
"จะบอกทุกคนแล้วนะ ไม่หลบซ่อนแล้ว"
คือ "พอกันที อะไรๆ มันต้องเปลี่ยน มันต้องพัฒนาสักที
มาจัดการให้จบๆ ไปเถอะ"
การปฏิวัตินี้จะไม่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์
นี่ไม่ใช่ขบวนการต่อสู้เพื่อรสนิยมทางเพศ
แต่เป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิ์ที่จะรัก
ต่อให้ฉันไม่ได้นอนกับผู้หญิงอีกเลย ฉันก็ยังจะเป็นเลสเบี้ยน
มันสําคัญมากนะ การที่เราได้เป็นที่รับรู้
คนควรได้รับรู้ว่าเรามีตัวตน และเราตลกได้ด้วย
แต่ฉันคงไม่ใช่เลสเบี้ยนที่มีความสุข
คนมากมายเคยสู้มาก่อนเรา พวกเราสู้กันมานานแล้วนะ
เป็นผู้คนกลุ่มใหญ่
ซึ่งอยู่เหนือกาลเวลาและยุคสมัย
เราเดินทางมาไกลมาก
ทั้งตลกเควียร์ ประวัติศาสตร์ชาวเควียร์ เรื่องพวกนี้ควรได้รับการพูดถึง
แล้วก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะพูดได้เสียที
พร้อมจะสร้างประวัติศาสตร์หรือยัง
(Outstanding: ปฏิวัติคอมเมดี้)
(โรงละครกรีกเธียเตอร์ ลอสแองเจลิส วันที่ 7 พ.ค. 2022)
เรากําลังจะจัดโชว์
กับศิลปิน LGBTQ+ 22 คน
(จูดี้ โกลด์ ศิลปินตลก)
เมื่อ 20 ปีก่อนคงเป็นไปไม่ได้
น่าทึ่งมากเลย
ส่วนตัวเราว่าเป็นตลกเดี่ยวไมค์ ในยุคนี้ดีกว่าเยอะมาก
เทียบกับยุคอื่นๆ ในประวัติศาสตร์
(กาย บรานัม ศิลปินตลก)
เพราะคนอย่างเราไม่มีที่ยืนในวงการมานานมาก
เราเคยต้องกลัวที่จะรับว่าเป็นเกย์ในชีวิตจริง
สมัยที่ฉันเป็นตลกอายุน้อย สังคมยังรังเกียจรักเพศเดียวกันมากๆ
(โรซี่ โอดอนเนลล์ ศิลปินตลก)
ต้องคอยระวังตัว ระวังคนที่คุยด้วย ระวังว่าใครรู้บ้าง
สมัยก่อนมันเป็นแบบนั้นเลยไง
มันคุกคามทั้งอาชีพการงาน ทั้งชีวิตเรา
ไง เกย์ก็แค่อยากจะมันส์
ตอนนี้ตลกทุกประเภทได้รับการยอมรับ
ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นไปได้ในชีวิตนี้
- ขอแค่คุณพอใจ - พอใจมาก
- งั้นดีแล้ว - ดีสิ เราสติแตกกันหมดเนี่ย
เราทุกคนมาอยู่ในห้องเดียวกัน
เหลือเชื่อเลย จริงๆ นะ พิเศษมาก
ตอนฉันเริ่มเข้าวงการ
(ฟอร์จูน ฟีมสเตอร์ ศิลปินตลก)
ตอนนั้นจะทํารายการ "ลาสต์คอมิคสแตนดิ้ง"
ฉันถามเขาว่าต้องกังวลไหม ถ้าฉันเอ้าท์ตัวเองออกสื่อ
เพราะฉันจะปล่อยมุก ในรายการทีวีที่ฉายทั่วประเทศ
เรื่องที่ตัวฉันเองเป็นเกย์
ทางนั้นบอก "เอาสิ นั่นตัวตนของคุณนี่"
"ไม่เห็นจะต้องปิดบัง" ฉันก็แบบ...
เริ่ด!
มันเป็นแบบนี้ได้เพราะเหล่าคนที่สู้มาก่อนฉัน
ผู้หญิงคนนี้ถูกขับไล่ออกจากหลายประเทศ
เพราะเธอใส่ใจการต่อสู้ของเฟมินิสต์อย่างมาก
และได้ทุ่มเทมากมายเพื่อช่วยผู้หญิง มาต้อนรับเธอกันค่ะ
โรบิน ไทเลอร์!
บางครั้งคนก็ไม่พอใจกับเนื้อหาของฉัน
ทําไมก็ไม่รู้
เพราะฉันพูดความจริง แต่หลายครั้งคนเขาก็ไม่พอใจ
เคยมีผู้ชายคนหนึ่งลุกขึ้นยืน เขาร้ายกับฉันสุดๆ
"เฮ้ย พูดงี้เดี๋ยวสวย"
แล้วเขาด่ามาคําหนึ่งที่ควรจะทําให้ฉันโมโห
"เฮ้ย แกเป็นเลสเบี้ยนป่ะวะ"
ฉันเลยถามกลับ "เฮ้ย แกเป็นทางเลือกป่ะล่ะ""
(ซีน - โรบิน เทค 1)
คุณรู้ตัวเมื่อไหร่คะว่าเป็นเกย์
(โรบิน ไทเลอร์ ศิลปินตลก)
ตอนที่หมอทําคลอด... หมอไม่ได้ทําหรอก
แม่คลอดฉันออกมา หมอผู้ชายตีฉัน ฉันเลยตีหมอกลับ
ก็รู้ตั้งแต่ตอนนั้นว่าชอบผู้หญิง
ฉันบอกทุกคน...
ตอนอายุ 16 ในปี 1958
ฉันเรียกตัวเอง "หล่อเล็กทุ่งหญ้า" เพราะฉันเป็นคนเขตที่ราบแพร์รี่แคนาดา
ฉันอ่านบทความที่เขียนไว้ว่า
"ถ้าคุณเป็นผู้หญิงและรักผู้หญิงด้วยกัน คุณนั้นก็คือเลสเบี้ยน
ใครๆ อาจจะบอกว่ามันผิด แต่ถ้าสิ่งนั้นตรงกับใจ สิ่งนั้นก็ต้องใช่"
ลงชื่อเดล มาร์ติน และฟิลลิส ไลออน
ฉันก็คิดว่าดีจังเลย ฉันเป็นเลสเบี้ยน เดี๋ยวจะไปบอกทุกคน
นึกว่าก็เหมือนรู้ว่าตัวเองราศีเมษ
ฉันกลับบ้านไปบอกแม่ แม่ก็รับไม่ค่อยได้
แต่เพราะงานเขียนชิ้นนั้นชิ้นเดียว ฉันจึงไม่เคยรู้สึกผิด
และไม่เคยปิดบัง
อยู่อย่างปิดบังก็ไม่ต่างจากใช้ชีวิตในโลงศพ
มีแต่จะอึดอัดขาดอากาศหายใจจนตาย
ฉันย้ายไปอยู่นิวยอร์กในปี 1962
ได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าเหมือนออเดรย์ เฮปเบิร์นเปี๊ยบ
แพท แฮร์ริสัน
ฉันบอกแพท "ฉันรักเธอ ฉันจะแต่งงานกับเธอ"
คู่รักของเธอตอนนั้นรับไม่ค่อยได้
แต่สุดท้ายฉันก็อยู่กินกับแพตตี้ถึง 55 ปี
ฉันกับแพตตี้กลายเป็นทีมคู่หูคู่ฮา แฮร์ริสันกับไทเลอร์
อยากเล่าไว้ที่นี่ตรงนี้เลยนะ ฉันกับแพตตี้เจอกันแบบปกติธรรมดามาก
ใช่ค่ะ ฉันบึ่งมา โรบินก็หอบขึ้นนั่งเลย
สมัยนั้นน่ะ เราพูดเรื่องเฟมินิสต์
แต่ผู้ฟังของเราเป็นเกย์กับเลสเบี้ยนล้วนๆ
เราค่อยๆ เห็นคนคัมเอ้าท์กันมากขึ้น
เพราะสิทธิพลเมืองเลสเบี้ยนและเกย์ กลายเป็นขบวนการต่อสู้
ในปี 1969 เกิดเหตุสโตนวอลล์
มันมีผลสําคัญในโลกชาวเกย์
(บรูซ ไวแลนช์ นักเขียน)
เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เราลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
กบฏสโตนวอลล์ จัดว่าเป็น
ปฐมบทกองกําลังเกย์
สโตนวอลล์เป็นบาร์อยู่ในกรีนิชวิลเลจ นิวยอร์ก
ชาวเกย์ชอบไปเที่ยวที่นั่น
(ซูซาน สไตร์เกอร์ นักประวัติศาสตร์)
ตํารวจบุกเข้ามาจับ
คนเลยฮึดสู้กลับ
มันก่อกําเนิดการต่อสู้ทางการเมือง
แล้วการต่อสู้ทางการเมือง ขั้นสุดก็ต้องประกาศความเป็นตัวเรา
เหล่าเกย์วัยรุ่นต่อต้านวัฒนธรรม กําลังมองหาการปฏิวัติ
ความหลากหลายทางเพศ อยู่ในประเทศนี้มานาน และจะอยู่ตลอดไป
(โรเจอร์ คิว. เมสัน - นักเขียน/นักแสดง)
สโตนวอลล์เป็นหมุดหมายที่สําคัญมาก
แต่นั่นไม่ใช่จุดเริ่มต้น
(แกลดีส เบนท์ลีย์ ดาวตลกมิวสิคัล)
หลายคนสร้างชื่อตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
เร เบอร์เบินก็เป็นตัวอย่างที่เหมาะมาก
แม้จะมีข่าวลือฮือฮาไปอีกทาง
คนนี้ไม่ใช่แมรี่ แต่ชื่อว่าเร
ถ้าได้ยินข่าวซุบซิบแสบสันต์ที่ใดมา
ขอรับรองได้ว่าเหลวไหลทั้งเพ
ช่วงยุค 1920 มีความก้าวหน้า ในแง่ของการเป็นที่รู้จักในวงกว้าง
(พาเหรดตุ้งติ้ง)
แต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ําครั้งใหญ่ และสงครามโลกครั้งที่สอง
นําเราเข้าสู่ยุคอนุรักษ์นิยม
(ตัดสิน 11 คอมมี่มีความผิด)
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงที่มีการตื่นกลัวคอมมิวนิสต์
เกิดการตื่นกลัวรักเพศเดียวกันด้วย
(เดฟ โฮล์มส์ บรรณาธิการอิสระ เอสไควร์)
คนกลัวว่าเกย์จะเป็นภัยต่อความมั่นคงอเมริกา
(กวาดโฮโมอีก 400 ออกจากภาครัฐ)
งานสแตนด์อัพส่วนใหญ่ในช่วงยุค 1950 และ 60
มีแต่ชายแท้ล้วนๆ
และจุดเด่นที่ตลกหลายคนใช้เป็นมุก
คือความกลัวว่าจะดูเหมือนเกย์
เมล บรูคส์ และคาร์ล ไรเนอร์ สุดยอดดาวตลก
แต่เนื้อหาวนอยู่กับความกลัวและวิตกจริต
ว่าพวกเขาอาจจะดูเหมือนเกย์
ผมทึ่งทุกทีที่คุณเล่าเกร็ดส่วนตัว...
(คาร์ล ไรเนอร์ และเมล บรูคส์ ดาวตลก)
ของบุคคลสําคัญในประวัติศาสตร์
ผมสะดุดใจอยู่คนหนึ่ง นายพลคัสเตอร์
เป็นตุ๊ด
ไม่สิ พูดถึงนายพลคัสเตอร์ เป็นผู้นําทัพเลยนะ
ผมอยู่ในเหตุการณ์น่ะชาร์ลี มันเป็นตุ๊ด
ยุคนั้นเป็นยุคที่กดข่มกันมากๆ
แต่หลังยุคสโตนวอลล์ จะเริ่มเห็นว่าวัฒนธรรมเปลี่ยนไปมาก
และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมที่ว่านั้น
สะท้อนผ่านแนวมุกตลกที่คนเล่นกัน
โอกาสสุดท้าย
ถ้าภายใน 20 นาทีนี้ ไม่มีใครลงชื่อไปบาร์บีคิวนัดบอด
ฉันจะยกเลิกนัดบอดบาร์บีคิว
แฮร์ริสันกับไทเลอร์ มีรายการทีวีช่วงดึก ซึ่งผมเขียนบทให้
จะยกเลิกทัวร์แข่งมวนยาสูบด้วย
แล้วก็จะลงไปข้างล่าง ไปทําเรื่องสาปสางกับอ่างจากุซซี่
พวกเขาล้ําสุดๆ
เป็นคู่กันทั้งในจอและนอกจอ
แต่ไม่ได้เปิดเผยในสื่อ
อรุณสวัสดิ์จ้ะนางฟ้า
อรุณสวัสดิ์จ้ะเร้ด
ถ้าขอพ่นลมหน่อยจะว่าไหม
อุ๊ยว้าย ไม่เลยจ้ะ
สมัยนั้นไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับ ถ้าเราจะเปิดตัวกลางเวทีว่าเป็นเกย์
(ลิลลี่ ทอมลิน - ดาวตลก)
เว้นแต่จะเล่นให้เกย์ดูและอยู่ในแวดวงชาวเกย์
ในที่ซึ่งทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นเกย์
แบบนั้นค่อยพูดถึงมันได้
(เลสเบี้ยนไทด์)
ฉันเคยแสดงที่โรงแรมแฟร์มอนท์ ในซานฟรานซิสโก
ตั้งตระหง่านกลางถนนใหญ่
มีแต่ผู้บริหารระดับสูงและไฮโซ
แต่คืนวันจันทร์ถึงศุกร์ โชว์ของฉันเป็นคืนที่ไม่มีกฎการแต่งกาย
แล้วจะได้เห็นเลสเบี้ยนเต้นกันในนั้น ใส่เอี๊ยมกับรองเท้าแตะ
กับแว่นตาจิ๋วๆ
สนุกมากเลย
ฉันไม่คิดว่าฉันเป็นตลกเดี่ยวไมค์แบบดั้งเดิมนะ
เพราะชอบสวมบทอะไรอยู่เสมอ
ดิฉันมาเป็นตัวแทนของชุมชนรักเพศตรงข้าม
ทําหน้าที่บริการชุมชนให้แก่ชุมชนรักเพศเดียวกัน
ดิฉันเอาคีชแห่งสันติภาพมาด้วยนะคะ
พูดตามตรง พวกเราในคาลูเม็ตซิตี้เคยคิดกันว่า
คีชนี่แหละที่ทําให้เกิดรักเพศเดียวกัน
ชายแท้เขาไม่กินคีชกันค่ะ แค่สะกดยังไม่เป็นเลย
ฉันปั้นตัวละครต่างๆ มาตั้งแต่ต้น
เพราะอยากสร้างโลกสมมติที่ดีกว่าโลกจริง
นี่นางสาวเออร์เนสทีน ทอมลิน จากเอทีแอนด์ทีค่ะ
ฉันรู้สึกว่าเออร์เนสทีนพลิกโลกได้เลยนะ
เหมือนนางจะหยุดเอทีแอนด์ที จากการเป็นทุนผูกขาดได้
และอะไรๆ ก็จะดีขึ้น
ไม่ค่ะ นั่นไม่ใช่ประเทศ
ไม่ค่ะ เราใหญ่กว่านั้นเยอะ
บ่อยครั้ง ตลกก็สะท้อนสภาพชีวิตที่เราอาศัยอยู่
ตลกอาจกําลังชี้ให้ดู หรือพูดให้ฟัง
หรือบอกเป็นนัยๆ ว่ามันอาจต่างจากนี้ได้
แถวบ้านมีคุณพี่คนสวยสองคน
อยู่บ้านสีเขียว มีน้องหมาสามตัวบนสนาม
หนูเลยถามว่าทําไมบ้านพี่ไม่มีป๊ะป๋า
พี่ๆ ตอบว่าเพราะพี่ๆ เป็นเลสเบี้ยน
เมื่อวานหนูเห็นพี่สาวจูบลากันที่เฉลียง
หนูว่าหนูจะเปลี่ยนชื่อละ จากอีดิธแอนเป็น "เลสเบี้ยน"
หนูว่าฟังดูน่ารักดี
ฉันเองก็ไม่ได้ปิดบังอะไรกับคนดูทั่วไปที่เป็นเกย์
ฉันไม่เคยประกาศหรือแถลงข่าวเป็นทางการน่ะ
แต่ตอนนั้นมันยุค 70
ฉันเคยได้ข้อเสนอ ให้ขึ้นปกไทม์ปี 1975 เพื่อคัมเอ้าท์
แต่ฉันรู้สึกเหมือนโดนเขาดูถูก กล้าคิดได้ยังไงว่าฉันจะยอมแลกเพศวิถีหรือชีวิต
เพื่อจะได้ขึ้นปกไทม์
(ไทม์)
("ผมรักเพศเดียวกัน" แรงผลักดันเกย์เพื่อเป็นที่ยอมรับ)
เขาอยากเขียนบทความเรื่องคนรักเพศเดียวกัน
ซึ่งก็ได้นะ
แต่จะให้เอ้าท์ตัวเองในยุคนั้นก็เร็วไปหน่อย
(สิทธิ์ของเกย์: กระแสต้านเริ่มมา)
โลกตอนนั้นยังไม่ค่อยดีต่อใจ
พระเยซูรักฉัน
(อนิต้า ไบรอันท์ นักกิจกรรมต่อต้านคนรักเพศเดียวกัน)
อนิต้า ไบรอันท์ ในอดีตเคยเป็นพนักงานขายน้ําส้ม
ปัจจุบันไม่ใช่แล้ว
กลุ่มของเธอกําลังเปิดศึกเรียกร้อง ให้ยกเลิกกฎหมายเดดเคานท์ตี้ฉบับใหม่
ซึ่งจะคุ้มครองผู้รักเพศเดียวกัน จากการถูกกีดกันในงานและที่พักอาศัย
(ไบรอันท์สู้เกย์: สงครามเพิ่งเริ่ม)
อนิต้า ไบรอันท์เป็น... "นักร้อง"
อนิต้า ไบรอันท์เลือกมีชีวิตใหม่ในพระคริสต์
เลือกลุกขึ้นมาเรียกร้อง ให้พรากสิทธิ์ของคนรักเพศเดียวกัน
คนทั่วประเทศก็เริ่มออกมาต่อต้านสิทธิ์ของเกย์
เราพูดถึงอันตรายหากคนรักร่วมเพศ มาเป็นแบบอย่างให้ลูกหลานเรา
มันจะส่งผลกระทบอย่างมาก ต่อลูกหลานและประเทศชาติของเรา
ฉันไม่ถือพวกมีชีวิตใหม่ในพระคริสต์นะ
แต่ทําไมต้องกลับมาเกิดเป็นคนเดิมกันอีกเนี่ย
พวกรักร่วมเพศไม่สามารถสืบพันธุ์ทางชีวภาพ
พวกนั้นจึงต้องสืบพันธุ์ ด้วยการเกณฑ์ลูกหลานพวกเรา
ผมชื่อฮาร์วีย์ มิลค์
ผมมาเกณฑ์พวกคุณ!
ผมทนฟังอนิต้า ไบรอันท์ไม่ไหวแล้ว
บิดเบือนคําในพระคัมภีร์ ให้เข้ากับมุมมองบิดเบี้ยวของตัวเอง
ศาสตร์ตลกกลายเป็นการต่อต้าน
ทําให้คนฟังหัวเราะ
และในจังหวะที่คนฟังหัวเราะผ่อนคลาย ก็ตู้ม
เอาให้อยู่หมัด
ยอมรับเถอะ คนอีกกลุ่มที่เกลียด อนิต้า ไบรอันท์ยิ่งกว่าเกย์
คือคนรักดนตรี
เพราะอนิต้า ไบรอันท์
เราเลยได้รู้ว่าต้องจัดกระบวนการเมือง ถึงจะโต้กลับคนอย่างนั้นได้
(แม่มึงสิอนิต้า!)
และอารมณ์ขันเป็นส่วนสําคัญของการต่อสู้
(ราตรีประดับดาวเพื่อสิทธิเสรี ปี 1977)
(ในปี 1977 ลิลลี่ ทอมลินเป็นหัวหอก จัดแสดงการกุศลเพื่อสิทธิ์ของชาวเกย์)
(ที่ฮอลลีวู้ดโบวล์ "ราตรีประดับดาวเพื่อสิทธิเสรี")
ขอบคุณ
(งานระดุมทุนนี้จัดขึ้นเพื่อตอบโต้...)
ขอบคุณทุกคนมากๆ
(กลุ่มนักรบต้านเกย์ที่นําทัพโดยอนิต้า ไบรอันท์)
อบอุ่นใจมากที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นแบบนี้
จําสมัยก่อนโน้นได้ไหม ที่เราต้องเอาสีสเปรย์กระป๋อง
ไปพ่นคําหยาบระบายอารมณ์บนสะพาน
วันหลังกลับไปดู เจอผู้ใหญ่ที่ไหนไม่รู้แก้เป็นคําว่า "ด้วย"
งานราตรีประดับดาว ซ่อนอยู่ใต้ชื่องานเพื่อสิทธิมนุษยชน
แต่ที่จริงเน้นคนรักเพศเดียวกันเป็นหลัก
และแน่นอน ยุคนั้นไม่มีใครเป็นเกย์
แค่ขี้อาย
เกย์มาดูกันเยอะมาก
ฉันก็อยากไป เพราะอยากไปดูริชาร์ด ไพรเออร์
โปรดิวเซอร์ขอให้ฉันติดต่อ ริชาร์ด ไพรเออร์มาขึ้นเวที
ฉันได้เป็นเพื่อนกับเขา เพราะเขาเคยมารายการพิเศษแรกๆ ของฉัน
เราเป็นเพื่อนทางจิตวิญญาณในแง่ของศาสตร์ตลก
เขาเป็นหนึ่งในคนโปรดของฉันเลย
ฉันเลยตอบไปว่า "ขอริชาร์ดก็จะได้ริชาร์ด"
ผมมาที่นี่
เพื่อสิทธิมนุษยชนและ...
ขอบคุณนะ
แต่บังเอิญไปรู้มาว่าจริงๆ แล้วมันก็แค่...
อย่าให้ใครจับได้ตอนมีจู๋อยู่คาปาก
พอริชาร์ดคัมเอ้าท์ คนดูก็คลั่งไปเลย
ก็มีไอ้หัวขวดโผล่มาประกาศแม่งว่าเป็นเกย์
"ใช่ครับ ผมอมจู๋"
"ผมเป็นนายกฯ เมืองนี้ ผมต้องมีสิทธิ์อมจู๋"
ก็ไม่เห็นมีใครทําเชี่ยไร
อย่างว่า คนเล่นการเมืองมันลิ้นพลิ้ว ไม่ชอบพูดถึงปัญหา
ผมก็เคยอมจู๋
ปี 1952 โน่น จู๋ของวิลเบอร์ ฮาร์ป
งามงดจรดจิต
ริชาร์ด ไพรเออร์ เป็นหนึ่งในดาวตลกเควียร์สุดเจิดจ้า
แต่เราไม่เคยพูดถึงเขาได้มาก่อน
เขาพูดถึงทุกคนที่เขารักอย่างไม่ยั้งปาก
เล่าเรื่องทุเรศทุรังต่างๆ ที่ทํามา
มันน่าทึ่งมากที่เขากล้าพูดซื่อๆ ตรงๆ ขนาดนั้น
ในยุค 1960 และ 1970
วิลเบอร์จะทุ่มสุดตัว รีบเอาขาเกี่ยวเอว
แล้วทําเราแตกไวมาก
จากนั้นริชาร์ดก็เปลี่ยนเรื่องเป็น...
แถวนี้แทบไม่มีไอ้มืดเลยว่ะ
เห็นหน้าดําๆ นั่งกันอยู่แค่สี่คน
ตรงที่พวกมึงแตกฮือหนีกันหมดน่ะ
เขารู้สึกเหมือนอยู่ในงานกุศลของคนขาว แล้วริชาร์ดก็ไม่ค่อยพอใจ
พวกคนขาวแบบมึงๆ นั่งหน้าสลอนสนุกกันใหญ่
ทํามาพูด "ให้สิทธิ์เรานะ"
แล้วเขาก็อัดผู้ชมเละเทะ
ตอนที่มีคนดําถูกเผาในเขตวัตส์
พวกมึงก็ทําแต่เรื่องของมึงที่ฮอลลีวู้ดบูเลอวาร์ด
ไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้น
ฉันรู้ว่าเรื่องแนวนั้นอาจเกิดขึ้นได้
นี่คือค่ําคืนเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน
ผมก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
จากนั้นเขาปิดท้ายว่า "เชิญดมตูดดําๆ รวยๆ ของกูนี่" แล้วเดินจากไป
ผู้คนโกลาหลกันหมด
ฉันก็บอก "อ้าว...
เขาพูดอะไรที่อยากพูดไปแล้ว ก็... ดีนะ"
(ไพรเออร์โจมตีคนดูในงานกุศลชาวเกย์)
ตลกอย่างเราอยู่แถวหน้าของทุกการต่อสู้
คนชอบคิดว่าเกย์ก็เหมือนๆ กันไปหมด
(จีน่า ยาสเชียร์ - ศิลปินตลก)
มันไม่ใช่อย่างนั้น
ความเกย์มีทุกรูปแบบ
เกย์ที่เกลียดผู้หญิงก็มี
เกย์เหยียดชาติพันธุ์ก็มี ทุกคนต้องยอมรับเรื่องนั้นก่อน
ตลกก็เป็นอย่างนั้น
ตลกคือน้ําตาลที่เคลือบยาขม
ถ้าเราหัวเราะอยู่
เราจะไม่ต่อยหน้าคนที่ทําให้เราหัวเราะ
ศิลปินตลกที่ใช้ผลงานเพื่อทักท้วงสังคม
ชี้ให้เห็นอคติเกลียดชัง ที่จํากัดและควบคุมโอกาสของเรา
เป็นนักสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง
ในวงการตลกไม่เคยมีใครคัมเอ้าท์
แพตตี้คอยยุให้ฉันทํา แต่ฉันไม่รู้จะทํายังไงให้มันขํา
ไม่มีใครให้เลียนแบบ ฉันเลยต้องสร้างเรื่องเอง
(ร้านขายขํา)
แขกรับเชิญคนต่อไปเพิ่งออกอัลบั้มใหม่ ชื่อ "เพื่อนเจ้าสาวทุกงาน ไม่เคยเป็นเจ้าบ่าว"
โปรดต้อนรับ โรบิน ไทเลอร์!
สุดท้ายฉันไปออกรายการนอร์ม ครอสบี้ แบบเปิดเผยว่าเป็นเลสเบี้ยน
ฉันเป็นคนแรกที่ประกาศตัวออกสื่อ
แผนวันคู่วันคี่มันไม่ได้ผลสินะ
วันคู่วันคี่ เกย์ไปวันจันทร์ ไม่เกย์ไปวันอังคาร
ทําไปเพื่ออะไร
ฉันเดินถนนอยู่กับหนุ่มเกย์ ชื่อเทอร์รี่ ภาคภูมิใจสุดๆ
มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพูด
"ฉันรู้ว่าแกเป็นตัวอะไร แกเป็นพวกโฮโม
เขาน่าจะจับพวกโฮโมอย่างแกให้หมด
ไปอยู่รวมกันบนเกาะสักแห่ง"
เทอร์รี่ก็ตอบ "ทําแล้วจ้ะตัวเอง เรียกว่าเกาะแมตแฮตตัน"
แล้วฉันก็เล่นมุก เทียบอนิต้า ไบรอันท์กับศาสนาคริสต์...
เหมือนแค่ระบายสีตามตัวเลข แต่บอกว่าเป็นศิลปะ ใช่มะ
วันต่อมาในหนังสือพิมพ์
ลงข่าวเลสเบี้ยนออกตัวแรง โรบิน ไทเลอร์เล่นงานอนิต้า ไบรอันท์
แล้ว... เราโดนฉีกสัญญาที่มีกับค่ายโทรทัศน์
ลําบากมากจริงๆ คือจังหวะนั้นเรากําลังรุ่ง
อะไรๆ กําลังไปได้สวย
ปวดใจมาก
เพราะมันกล้าหาญ
จูบลาวันนี้
และชี้ทางฉันไปสู่วันพรุ่ง
เราทําดีที่สุดแล้ว...
ต้องใช้ความกล้าและความมุ่งมั่นแท้ๆ
เพราะคําพูดทุกคําเหมือนกระสุน
(มาร์ชา วอร์ฟิลด์ - ศิลปินตลก)
เราเป็นอาวุธที่บรรจุกระสุนไว้ ทุกอย่างที่พูดสามารถพุ่งหาเป้าหมาย
พวกนั้นไม่อยากได้ยินหรอก
มันเป็นความเสี่ยง
เราทุกคน... เราถึงได้ไม่ยอมบอกใคร ตอนยุค 70 กับ 80 ไง
เพราะมีความเสี่ยงแบบนั้นเสมอ
(ซานต้าโมนิก้า เบย์แอเรีย ไม่เงียบแล้ว!)
(เกย์ไพรด์ เวสต์)
เราไม่มีทางผลักมันไปข้างหน้า โดยไม่มีเจอแรงโต้กลับ
ฉันจึงรู้ว่าฉันเลิกสู้ไม่ได้
ฉันบอกแพตตี้ด้วยว่าจะไม่มีวันเลิกสู้
เพราะสิ่งที่ไม่อาจหาฟังจากที่อื่น อาจจะได้ฟังผ่านมุกตลก
ถ้าคนไม่รู้จักเกย์ คนก็จะกลัวใช่ไหมล่ะ
แต่ทันทีที่เราเริ่มเผยตัว
จู่ๆ คนก็รู้ว่านั่นคือลูก คือญาติพี่น้อง คือคนที่พวกเขารู้จัก
คนก็จะหัวเราะเยาะเราไม่ออกแล้ว
(ยกเลิกกฎหมายต่อต้านอคติ)
เราไม่ได้มาด้วยความหลงในอํานาจ
เรามาด้วยพลังแห่งความรัก
นั่นคือสิ่งที่ค้ําจุนเรา
เพราะเราต้องเป็นอิสระ เราจะเป็นอิสระ
เราจะต้องเป็นอิสระ เพราะทุกที่มีพวกเรา!
(ทุกที่มีพวกเรา)
เราต้องทําให้ทุกอย่างดีขึ้น ในทุกด้านที่เป็นปัจจัยพื้นฐานของชีวิต
(ปรับตัวไม่ก็ตายไป)
ทุกคนจะได้มีโอกาสมั่นคง และเท่าเทียมเพื่อความก้าวหน้า
หรือเพื่อเติมเต็มชีวิตพวกเขาได้
ฉันแสดงตลกด้วยความคิดแบบนั้น
เผื่อมันจะส่งผลอะไรบ้าง
ฉันโตมาในยุคที่ไม่มีคนพูดถึงเกย์ แต่ฉันเป็นเกย์
แล้วนี่คือผู้หญิงสองคน
ศิลปินที่มีศักดิ์ศรีสองคนนี้
ช่วยกันผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ด้วยวิธีของตัวเอง
ในยุค 70 เลยนะ
มีคนสุดพิเศษอยู่คนหนึ่ง เจน แวกเนอร์
พรสวรรค์อันน่าทึ่งของเธอ มีส่วนช่วยในงานของฉัน
มากกว่าใครๆ ที่ฉันรู้จัก
และฉันต้องขอรับเกียรติยศที่ได้ในวันนี้ร่วมกับเธอ
พูดถึงความกล้าหาญและซื่อสัตย์ต่อตัวเอง
และพูดความจริงที่ผู้มีอํานาจไม่อยากฟัง
ในยุค 70 เกย์เริ่มพยายามก้าวไปข้างหน้า
แล้วเราก็หวังว่าสุดท้าย ตลกรุ่นหลังๆ จะตามรอยเรามาได้
ฉันดีใจมากที่จะได้แนะนําคนพิเศษ
นาทีหนึ่งโหยหาอยากกินกล้วย
แต่หอยฉ่ําๆ ก็น่าหม่ําด้วยสักที
เอ้า เอาเลย เอ้าท์เลยสิ
ซานดร้า เบิร์นฮาร์ด
(ซานดร้า เบิร์นฮาร์ด)
ฉันเป็นแฟนลิลลี่ ทอมลิน
ตั้งแต่ได้ดูเธอในรายการลาฟ-อินสมัยโน้น
เธอเหมือนแสงแห่งปัญญา
เราทุกคนต้องมีหมุดหมายให้ยึดเป็นที่พึ่ง
นั่นสําคัญนะ
ความผูกพันที่เชื่อมระหว่างเรา กับศิลปินเกย์คนอื่นๆ
(มาร์กาเร็ต โช ศิลปินตลก)
มันทรงพลังมาก
แล้วซานดร้าก็...
ทุกอย่างที่เธอทํา ฉันอยากเป็นเหมือนเธอ
ตลกเป็นเหมือนระเบิดที่...
(ซานดร้า เบิร์นฮาร์ด ศิลปินตลก)
"ฉันจะปลอบประโลมใจเธอให้คลายความกลัว
และจะปลดปล่อยเธอ จากสิ่งที่เธอกดทับตัวเองไว้"
ถ้าจะให้ยุติธรรม คืนนี้คงต้องจับคนแถวนี้มาเปิดโปงกันหน่อย
ซานดร้า เบิร์นฮาร์ด คนส่วนใหญ่รู้จัก
เพราะเล่นหนังเรื่อง "คิงออฟคอมเมดี้"
หนังของมาร์ติน สกอร์เซซี ที่โรเบิร์ต เดอ นีโรเล่น
เธอยิ่งดังขึ้นไปอีก เพราะไปออกรายการเดวิด เลทเตอร์แมน
ไปออกทีไรเป็นเรื่องใหญ่ทุกครั้ง
- ก่อนจะลาท่านผู้ชม... - อยากเห็นไหมว่าฉันจะคลอดลูกยังไง
พอเลย เราไม่อยาก...
ฉันชอบมองว่าการแสดงของฉัน เหมือนรายการวาไรตี้
เพราะมันควบรวมการแสดงทุกรูปแบบ
เหมือนโชว์จากสมัยยุค 1970
สมัยนั้นพวกรายการวาไรตี้
เป็นเหมือนเสาหลักของวงการบันเทิงอเมริกัน
เดี๋ยวไปจ้ะ
รายการวาไรตี้ในยุค 1970 อลังการดาวล้านดวง
จะมีทั้งมุกสวมบทตัวละคร ร้องรําทําเพลง ชุดเลิศหรูเว่อร์วัง
สําหรับเด็กเควียร์ในยุค 1970
มันเหมือน "นี่แหละโลกที่ฉันอยากเข้าไปอยู่"
รายการวาไรตี้ เป็นส่วนสําคัญของชีวิตสมัยเด็กเลย
อารมณ์แบบ อยากโตไปทําอย่างนั้นบ้าง
นี่ชอบฟลิป วิลสันมาก เขาออกรายการวาไรตี้
เจอรัลดีนเป็นสาวเลิศสะแมนแตน
แอบส่องมาตั้งนานแล้วล่ะค่ะ
เขาไม่ได้แค่เล่นเป็นชายแต่งหญิง
แต่เป็นเจอรัลดีนคนฮา ขณะที่แต่งหญิงไปด้วย
ผมชอบการแสดงวาไรตี้มากๆ
แล้วก็เขียนบทให้คนเล่นมาเพียบ
ฉันเคยไปประกวดนางงามไม่เต็มสองดอล
ชนะด้วยนะ
ตอนนั้นนึกว่านั่นนักร้องดัง คริส คริสตอฟเฟอร์สัน เพราะงั้น...
พวกเขาจะดูโชว์เหล่านี้
และอาจเห็นตัวเองในเหล่าไซเรนขับขาน
เห็นตัวเองในเสื้อผ้าอลังการ หรือเห็นตัวเองในนักแสดงสักคน
ห้าสิบปีก่อน!
เป็นสลัดชามใหญ่ใส่ความเควียร์เพี้ยนพิลึก ทั้งแบบเนียนๆ และชัดแจ้งแจ่มแจ๋
โชว์เหล่านั้นเป็นแบบอย่าง ให้แก่ชาวหลากหลายทางเพศ
ในยุค 1960 และ 1970
เพราะพวกเขาไม่มีโลกภายนอก ที่จะออกไปเห็นได้ง่ายๆ
อร่อยเหาะ
ปี 1984 ฉันได้เจอกับคนที่ชื่อจอห์น บอสโควิช
เราเริ่มเขียนบท เขียนมุก แล้วก็แต่งเพลงด้วยกัน
ผสมผสานเพลงป๊อป มุกตลก และคําเสียดสีวิจารณ์สังคม
จนกลายเป็นรายการของฉัน "วิธเอาท์ยูแอมนอทธิง"
วันนี้เริ่มงานวันแรก ก็ได้นัดแอ๊วกับเจ้านายหนแรก
เขาพาหนูทัวร์ซานฟรานซิสโก แบบที่ไม่เคยนึกไม่เคยฝัน
ซานดร้า เบิร์นฮาร์ดผสมผสาน การเล่าเรื่อง เพลง เสื้อผ้าหน้าผมอลังการ
แต่ทั้งรายการหยอดความเป็นเควียร์ลงไปฉ่ําๆ
แล้วก็เป็นรายการตลกแนวใหม่ที่ไม่มีใครทํา
เริ่มแอ๊วตั้งแต่ถนนลอมบาร์ด ถนนอะไรไม่รู้ลดเลี้ยวอย่างกับงู
ชีวิตหนูไม่เคยเกลียดงูขนาดนี้
เราก็แค่อยากเล่นให้ตลก
พร้อมกับทําเรื่องหักมุกเด็ดๆ บ้าบอ
และหยอดสาระเนียนๆ ด้วย
"วิธเอาท์ยูแอมนอทธิง" เป็นรายการที่มีความเห็นทางการเมืองหนักด้วย
เพราะตอนนั้นเริ่มยุครัฐบาลโรนัลด์ เรแกน
พร้อมกับรัฐบาลรีพับลิกันอนุรักษ์นิยม การเมืองขวาจัดคลั่งศาสนาสุดโต่ง
อเมริกาใต้ร่มศาสนาตื่นขึ้นแล้ว
น่าจะมาทันช่วยชาติกันพอดี
อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป
เราได้ทั้งประสบการณ์
อิสรภาพทางเพศ การปลดปล่อยเกย์ ทั้งสองอย่างนั้นมาพร้อมกัน
แต่ในขณะเดียวกันเราก็โดนลงทัณฑ์เพราะมัน
ผมรู้จักบาทหลวงหลายคนที่ขึ้นเทศน์อยู่ตอนนี้
ผู้มีรสนิยมรักต่างเพศและใช้ชีวิตปกติ แต่ตอนที่พวกเขามาพบเรา
ก่อนอื่นนั้น พวกเขามีพฤติกรรมรักเพศเดียวกัน
เราจัดให้พวกเขาฟังคําสอนของพระเยซูเจ้า
พวกเขาจึงมีชีวิตใหม่ในพระคริสต์ วิถีชีวิตเปลี่ยนไป
ฉันคิดนะ "ทําไมถึงอยากเหยียบกันไว้แบบนี้"
"ทําไมถึงอยากริบอะไรไปจากคนอื่น"
"ทําไมต้องเอาความผิดหวังและแผลใจตัวเอง ไปโยนทับให้เป็นปัญหาของคนอื่นด้วย"
("คนส่วนใหญ่" ต่อต้านเกย์)
การเคลื่อนไหวปลดปล่อยเกย์นั้น แนวคิดแรกเริ่มมันแค่
"ฉันอยากแสดงเพศสภาพได้ตามที่ใจต้องการ"
เหมือนเรามีวัฒนธรรมเกย์ที่เปิดเผย ภาคภูมิใจอย่างไม่มีปิดบัง
(เราเป็นคนเอเชีย เป็นเกย์ และภูมิใจ)
แต่บรรยากาศการเมืองต่อเกย์ในยุค 1980
(ใส่ใจครอบครัว จุดประสงค์แอบแฝงของคนรักเพศเดียวกัน)
เหมือนเราโดนตบหน้าหัน
จนกระทั่งทุกคนต้องเคลื่อนไหวการเมือง ด้วยวิถีใหม่โดยสิ้นเชิง
ตั้งแต่คริสโตเฟอร์สตรีทถึงคาสโตร
ตั้งแต่คืนสโตนวอลล์ ถึงสัปดาห์ที่จูดี้ การ์แลนด์จากเราไป
จากลิตเติ้ลริชาร์ดจนถึงลิเบอราชี
มีจังหวะที่ใจไม่อาจปฏิเสธได้
เราอยู่ในยุคซึ่งถูกกดทับเหลือใจ
ตอนนั้นโรคเอดส์ระบาดหนักแล้ว
ฉันว่ามีการเคลื่อนไหวเพื่อสังคมเยอะมาก
เป็นปกติทุกครั้งที่มีรัฐบาลเป็นรีพับลิกัน
ที่จะพยายามกดและกลบปัญหาสังคม
นี่เลยกลายเป็นคลื่นลูกใหม่
ทําให้เราต้องพุ่งตัวเข้าไปอย่างเต็มร้อย
มีบางเรื่อง...
ศาสนาแต่เก่าก่อน...
อยากจะถาม
และรัฐธรรมนูญแต่เก่าก่อน
มีบางเรื่องที่อยากจะรู้
ชาวอเมริกันเต็มตัวกว่า 93%
เชื่อว่าการรักร่วมเพศ ไม่ใช่วิถีชีวิตทางเลือกที่ยอมรับได้
คําตอบอยู่ที่คุณ
เราจะพบคําตอบอยู่ในคําของพระเจ้า
โปรดบอกหน่อย...
ยุคเรแกนมันเลวร้ายมาก
แย่จริงๆ โหดมาก แต่ซานดร้าก็กล้าสุดๆ
เป็นผู้หญิงนอกกรอบ คอยชี้ให้เห็นความหน้าไหว้หลังหลอก
เจอร์รี่ ฟอลเวลล์พยายามต้านฟังค์
มาสั่งสอนเราให้ต่อต้านฟังค์
แต่เจอร์รี่ ฟอลเวลล์จะต้องพ่ายให้ฟังค์
แถมมันยังดูสนุกมาก น่าประทับใจสุดๆ
ไม่มีใครสู้พลังฟังค์ได้หรอก
เพราะพลังฟังค์สู้กับเผด็จการ เหยียดผิว เหยียดเพศ เกลียดโฮโม
เหมือนเสียงตะโกนปลุกให้ลุกขึ้นสู้ ใส่เกราะออกไปรบ
บอกว่า "เราจะสู้กับมัน
แล้วผ่านมันไปให้ได้"
ยังไงพวกมึงก็ต้องฟังค์ ไอ้ลูกหมาเนรคุณ!
เธอเอาเรื่องเพศมาพูดโดยไม่กั๊ก
ดึงดูดให้คนมาฟังได้เยอะมาก
ฉันได้เจอคนดีๆ มากมาย แมรี่ ไทเลอร์ มัวร์มาออกรายการ
คีธ แฮริ่งและมาดอนน่า
อยู่ไหนนะ มาดอนน่า
มาดอนน่า ออกมาเลย
ในวัฒนธรรมชาวเควียร์มีการแบ่ง ยุคก่อนซานดร้า เบิร์นฮาร์ดกับมาดอนน่า
ไปออกเลทเตอร์แมน และยุคหลังจากนั้น
- ทําอะไรกัน - ปกติก็เจอเราได้ที่คาวาบาร์หรือเอ็มเค
- ก่อนจะไปจบที่คับบี้... - โฮล
สาบานเลย นี่แทบจะทรุดลงไปเป็นฝุ่นอยู่กับพื้น
แบบ "เกิดอะไรขึ้น"
พวกเขาพูดถึงคับบี้โฮล ซึ่งเป็นบาร์เลสเบี้ยนในนิวยอร์กซิตี้
ฉันว่าถึงเวลาต้องสารภาพกันจริงๆ ละ
เธอจ๋า พร้อมเมื่อไหร่ได้ทุกเมื่อ
- เอาจริง - ผมเกลียดเรื่องแบบนี้มาก
ผมเกลียดเรื่องแบบนี้จริงๆ
- โอเค ก็ได้ ฉันนอนกับฌอน! - พอเลย หุบปาก
- แล้วเขาโคตรไม่ได้เรื่อง - ก็ได้
โกหก!
- คืองี้นะ... - นอนกับเธอดีกว่าตั้งเยอะ
มาดอนน่ากับซานดร้าเป็นผู้หญิงทรงพลัง
ประสบความสําเร็จอย่างสูงด้วยตัวเอง แต่มาจีบกันเห็นๆ ในรายการ
ฉันว่านั่นดีมากกับชุมชนชาวเควียร์
สมัยนั้นเป็นยุคมืด
แล้วเรื่องทางการเมืองก็ไม่ได้ดีขึ้น
แต่ยังมีจังหวะแบบนั้น
มันพอจะทําให้เรามีหวังถึงอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า
คืนนี้ การมารวมตัวกัน และสามารถพูดถึงเรื่องเพศได้
โดยมีความสนุกสนาน ผู้ชมนั่งจับมือกัน
ชาย หญิง ทุกคน... มนุษย์
ฉันไม่มีแผลใจจากยุค 1980
ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันไม่มีแผลใจจากยุคนั้น
ฉันเป็นคนที่โชคดี
เพราะคนเจ็บปวดจากยุคนั้นเยอะมาก
รักนะ ขอบคุณที่มากันในคืนนี้
การแสดงของซานดร้าเป็นละครเวที และเพลงมากพอๆ กับที่เป็นตลก
(บิลลี่ ไอค์เนอร์ - นักแสดงตลก)
นั่นเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผม
ตอนเห็นคนอย่างซานดร้า เบิร์นฮาร์ด นี่รู้สึกเลยนะ
โห ใส่ดนตรีเข้ากับเดี่ยวไมค์ได้ด้วย ทําแล้วจะเหมือน...
(ทริกซี่ แมตเทล นักแสดงตลก)
ได้เสริมความสามารถพิเศษเข้าไปใน...
ตลกมันแล้วแต่คนจะชอบ แต่พอใส่ดนตรีเข้าไป
มันรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้ตลกแดกอย่างเดียว
แต่ตลกแดกใส่วิกจ้ะ
เป็นไงกันบ้างจ๊ะพวกฟวย
รู้เนอะว่าชอบเดี่ยวไมค์
แต่ปัญหาของการเดี่ยวไมค์เนี่ย คือคนดูต้องอินกับเรา
พอตอนนี้เป็นดาวรุ่งพุ่งแรง มีชื่อเสียงเงินทองแล้ว
สมัยนี้เลยอินแค่กับคนรวยๆ
พวกจนๆ ซื้อตั๋วดอยเนี่ย ไม่รู้จักกันหรอกนะแม่
ดังนั้นเพลงนี้...
เพลงนี้น่ะนะ อุทิศให้คนรวยทุกคน
ไงจ๊ะ คนรวย
คนรวยคนสวยทั้งหลาย
เหนื่อยไหมจ๊ะ มีเรือยอชต์ยังจอดซ้อนลํา
โอ้
ไงจ๊ะ คนรวย...
ความเควียร์เป็นโลกที่เหมือนกับ ต้องมีศิษย์และอาจารย์
เราเรียนรู้ตัวตนของเราผ่านคนที่ได้พบเจอ ซึ่งนั่นก็หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเรา
มันคือชุมชน
ดีใจที่ได้เจอ หนุ่มแซ่บ
ดีใจมากที่ได้เจอ
- คิดถึงนะ - อุ๊ย ไว้หนวดหล่อเชียว
ในหมู่ตลกชาวเกย์จะเหมือนเป็นมิตรสหาย
พวกเราส่วนใหญ่เข้ากันได้ดี รักกันดี
แหงล่ะ เจอกันทีไรก็ปากเสียใส่กัน
สับกันแรงๆ อะไรแบบนั้น
แต่เราก็รักกันดี
เป็นมิตรสหาย คนในวงการเดียวกัน เหมือนครอบครัวเดียวกัน
สก็อตต์ ธอมป์สัน
ตอนอยู่มหาลัย ผมน่าจะได้ดูสก็อตต์ ธอมป์สัน จากเรื่องคิดส์อินเดอะฮอลล์
ไปออกรายการโคแนน โอไบรอัน แล้วนั่นก็เบิกเนตรไปเลย
เขาเปิดตัวแบบไม่เหนียมไม่กั๊ก เป็นเกย์นะ เกย์ชายด้วย
แถมยังคุยเรื่องเซ็กซ์แบบเกย์
สก็อตต์ครับ น่าจะต้องแนะนําตัวละครกันหน่อย
ได้เลยครับ โคแนน ขอแนะนําให้รู้จักแรนดี้กับราล์ฟ
- แรนดี้กับราล์ฟ! - สวัสดี
หรือว่าราล์ฟกับ...
อุตส่าห์ให้ใส่หมวกคนละสีจะได้แยกออก
- อ้อ - แต่บางทีพวกนี้ก็ซนเหลือใจ
สมัยผมเด็กๆ มีชายสามคนในทีวี
พวกเขาเป็นเกย์แบบเห็นตั้งแต่อังคาร แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นเกย์
ริป เทย์เลอร์
ดูสิ คู่คนละฝา
ชาร์ลส์ เนลสัน ไรลีย์
คุณตกจากบัลลังก์แล้ว ฟิลลิป สาวๆ หันมาทางนี้หมดละ
พอล ลินด์
จริงหรือไม่ คริสโตเฟอร์ โคลัสบัส ชอบใส่กางเกงในฟักทองและถุงน่องยาว
แหม จะหาคนมาลงเรือตั้งหกเดือนมันไม่ง่าย
คนจะยอมรับเกย์ชาย ตราบใดที่พวกเขา... ชวนให้หัวเราะได้
คนจะมองว่าเป็นผู้ชายที่ตลกโปกฮาสุดๆ
แต่สมัยนั้น นั่นก็เป็นหัวข้อให้ขํากัน
ตอนที่ตัดสินใจจะแสดงตลก ผมตั้งใจว่าจะไม่อยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ
ตอนคัมเอ้าท์ในวงการนี้แล้วเริ่มงานตลก
ตอนแรกก็นึกว่าจะไปสายเดี่ยวไมค์
แต่รู้ตัวตั้งแต่เนิ่นๆ ว่ามันเป็นไปไม่ได้
ครั้งแรกที่ผมขึ้นเวทีเดี่ยวไมค์ในยุค 1980
ศิลปินตลกที่แนะนําผมบนเวที
บอกผู้ชมว่าผมเคยบ๊วบเขา
เท่ากับเขาเรียกผมว่าไอ้ตุ๊ด ก่อนผมได้ขึ้นเวทีอีกนะ
ผู้ชมเลยตั้งแง่จงเกลียดจงชังผม
แล้วเป็นแบบนั้นตลอด
ผมเลยคัมเอ้าท์ให้จบๆ ไป
แต่มันยากมากๆ เลยนะ
ผมเลยตัดสินใจสร้างตัวละครขึ้นมา
เป็นวิธีรับมือกับโลกในตอนนั้น
"คิดส์อินเดอะฮอลล์" ทุกตอน หยอดความเควียร์เอาไว้ฉ่ํามาก
ไอ้การที่เอาผู้ชายมาแต่งหญิงให้ดูดี
นั่นล้ําเส้นทางสังคมไปมากนะ
คุณฟรานเชสกา ฟิโอเร คุณซ้อมสามีตัวเองหรือเปล่า
อะไรนะ
เปล่าเลย
อาจจะนิดนึง
ใช่ แต่ห้ามใจไม่ตีเขานี่ยากนะ
สก็อตต์ ธอมป์สันเหมือนไม่ได้คิดด้วยซ้ํา
ไม่สนว่าคําที่เขาพูดออกสื่อไปมันเป็นคําที่ต้องห้าม
นี่เพิ่งเลิกกับแฟน ซีค
คิดว่าเขานอกใจผมน่ะนะ
เพราะชื่อเล่นที่เขาตั้งให้คือ "คนต่อไป!"
ตอนเล่นบทบัดดี้ โคล ผมรับบทเกย์ร่างบางพิมพ์นิยม
แต่เอามาพลิกเลย
ทําให้เขาไม่ใช่ตัวตลกที่โดนล้อ
แต่ทําให้คนดูเป็นฝ่ายโดนล้อแทน
ตอนนี้เป็นเจ้าของบาร์เกย์แล้ว จะมาแอ๊บแอ๋อะไรก็ไม่ได้
เป็นคนใหญ่คนโต พอๆ กับคณะกรรมการเมืองแล้วนี่นา
และผมคิดว่าหนึ่งในเหตุผลสําคัญ
ที่บัดดี้ โคลแตกต่างจากตัวละครแนวนี้ที่เคยมีมา
คือเขาไม่เก็บอาการสองแง่สองง่าม
เกย์ควีนมักจะต้องสํารวมเป็นขันที
แต่บัดดี้ โคลเนี่ย เห็นก็รู้ว่าคนนี้เอาแน่
ผมคิดแค่ว่า ชีวิตคนเราเปลี่ยนได้ทุกเมื่อ
สังคมก็เปลี่ยนได้ทุกเมื่อ
เหมือนช่วงปลายยุค 1970
มีการริเริ่มให้พยายามเปิดใจ รับคนรักเพศเดียวกัน
ทั้งในสังคมและในจอทีวี
ในหนัง ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
เกิดย่านคาสโตร มีดิสโก้เทค
หนุ่มน้อย มีที่ให้ต้องไป
บอกเลย หนุ่มน้อย...
มีการบอกใบ้นัยๆ ว่าคนนั้นคนนี้เป็นเควียร์
แล้วก็นิยมทํากันด้วยนะ
มีหนทางหาความสนุกกันมากมาย
ทุกที่มีพวกเรา!
สนุกกันจริงในดงวาย...
แล้วโรคเอดส์ก็มา
โรคลึกลับที่เรียกกันว่า "โรคห่าเกย์"
กลายเป็นโรคระบาดร้ายแรงที่สุด ในประวัติศาสตร์การแพทย์อเมริกัน
แล้วก็ถอยหลังกลับไป 30-40 ปี
แทบในทันที แทบจะชั่วข้ามคืน
(หยุดเอดส์!)
สมัยนั้นคนมองว่าเกย์ชายเลวร้ายมาก
(เอดส์รักษาตุ๊ด)
ต้องบอกก่อนว่าในช่วงรัฐบาลเรแกน
มีการจัดแถลงข่าว ตั้งแต่เริ่มพบโรคเอดส์ใหม่ๆ
แล้วทุกคนเอาแต่หัวเราะ
(การแถลงข่าวทําเนียบขาว)
มีคนในทําเนียบขาว รู้เรื่องโรคระบาดนี้ไหม แลร์รี่
คนเรียกกันว่า "โรคห่าเกย์"
จริงๆ นะ เป็นโรคที่ค่อนข้างร้ายแรง
หนึ่งในสามของผู้ติดเชื้อจะเสียชีวิต
อยากถามว่าท่านประธานาธิบดีทราบหรือเปล่า
ผมไม่ได้เป็น คุณล่ะเป็นรึเปล่า
คุณไม่ได้เป็น ฟังแล้วโล่งใจเลยนะ แลร์รี่
แต่ท่านประธานาธิบดี... จะว่าไป ทั้งรัฐบาลมองเรื่องนี้เป็นเรื่องขําขันเหรอ
ผมเห็นด้วยว่าเราควรจะล้อได้ ขําได้หมดไม่ว่าจะเป็นใครหรือคนกลุ่มไหน
(จิม เดวิด - นักแสดงตลก)
แต่ถ้ามุกนั้นมีที่มาจากความเกลียดชัง ไม่ขํา
(มะเร็งประหลาดพบในโฮโม 41 คน)
จะมาเล่นมุกเรื่องเอดส์ ตอนที่มีคนตายขนาดนั้นไม่ได้
(สหรัฐรายงาน คนตายจากเอดส์เกิน 100,000 คน)
มียุคสมัยหนึ่งที่วงการตลก รับมุกเกลียดเกย์กันได้หน้าตาเฉย
(บ๊อบ เดอะแดรกควีน)
ถ้าไม่เชื่อ เชิญไปเปิดสปอติฟาย
แล้วพิมพ์หา "เอ็ดดี้ เมอร์ฟี่ ตุ๊ดแตก"
ไม่อนุญาตให้ตุ๊ดแตกที่ไหนมาส่องตูดบนเวทีนะ
(เอ็ดดี้ เมอร์ฟีย์: เดลีเรียส - ปี 1983)
ลองนึกดู ถ้าเป็นเกย์และชอบเอ็ดดี้ เมอร์ฟีย์ แต่นี่เป็นคําแรกที่ได้ยิน
ผมนี่กลัวสุดใจขาดดิ้น เพราะสาวๆ ชอบไปขลุกกับพวกนั้น
บางทีก็ไปเที่ยวผับสนุกกันกับเพื่อนเกย์ จุ๊บกันนิดหน่อย...
กลับบ้านดันเอาเอดส์ติดปากมาด้วย
กลับบ้านมาหาผัว แล้วห้าปีต่อมา
"คุณจอห์นสัน คุณเป็นเอดส์" เขาก็ "เอดส์เหรอ"
"แต่ผมไม่ได้เป็นรักร่วมเพศ"
"แหงสิ ไม่ได้รักร่วมเพศ"
แซม คินิสันมาเล่นที่เดนเจอร์ฟิลด์
แล้วก็เล่นมุกพูดว่า...
เพราะดันมีพวกตุ๊ดไปเย็ดกับลิง
สงสัยจะเบื่อจัด เสียบตูดพวกเดียวกันยังไม่พอ
เพราะไอ้เรื่องเหี้ยนี่ เราเลยซวยโดนบังคับให้ใส่ถุงยาง
ผมจําได้ ตอนดูโชว์รอบนั้น ผมเป็นเด็กอายุ 16 ในกลุ่มผู้ชม
(ท็อดด์ กลาส - นักแสดงตลก)
คนไม่ได้รีบลุกออกจากห้อง แล้วด่าว่า "เล่นมุกห่าอะไรเนี่ย"
"แบบนี้ไม่ตลก"
ทุกคนหัวเราะ คนส่วนใหญ่หัวร่องอหาย
ตอนที่เอดส์ระบาดไปทั่วประเทศ อย่างกับราน้ําค้าง
เราก็เจอตุ๊ด 20 ล้านคนวิ่งพล่านถามไปทั่ว
"โรคนี้มาจากไหนกัน"
"ทําไมถึงจะติด"
ทําไมถึงจะติดเหรอ ง่ายมาก เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง
ก็พวกมึงเล่นเดินแกว่งตุ้มหาขี้กันทุกวัน
มันก็เสี่ยงจะติดได้อยู่แล้ว พูดงี้เข้าใจเนอะ
ลําบากมาก ต้องลําบากสิ เพราะมันทําให้ผมไม่คิดจะบอกใครเลย
ที่จริงไม่คิดเลยว่าจะบอกเมื่อไหร่ คิดแต่ว่า "จะไม่มีวันบอก"
สมัยนั้นเวลาแสดงก็ต้องแอ๊บ
ในชีวิตจริงไม่แอ๊บนะ แต่บนเวทีต้องทํา
ผมไม่มี... ความกล้า
ผมคิดว่าถ้าคนรู้ อาชีพการงานจะพัง
ผมทํางานที่คลับชื่อคอมเมดี้ยูในกรีนิชวิลเลจ
แต่แล้วจู่ๆ ก็มีคนชื่อบ๊อบ สมิธขึ้นเวที
มันสําคัญสิ เพราะตอนนั้นแทบไม่มี
ตลกที่เป็นเกย์เปิดเผยในช่วงยุค 80
บอกเลยนะ ครอบครัวผมหัวโบราณมาก
ให้บอกพ่อแม่ว่าเป็นเกย์นี่ไม่ง่ายเลย
ที่จริง ผมเลือกคําอย่างดี เพื่อประกาศในวันขอบคุณพระเจ้า
บอกไปว่า "แม่ครับ ช่วยส่งเกรวี่ให้โฮโมหน่อย"
แม่หยิบส่งให้พ่อซะงั้น
สมัยนั้นไม่มีตลกเกย์ชายได้เป็นตัวหลักขึ้นชื่อ
บ๊อบ สมิธเป็นคนแรก
โดยเป็นเกย์ชายแบบเปิดเผย ได้เดี่ยวไมค์ในรายการทูไนท์โชว์
แต่จุดนั้น เรื่องที่ไม่ค่อยเข้าใจก็คือ
พวกเขาไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว
พวกตัวแทน ผู้จัดการส่วนตัว ไม่รู้จะทํายังไงกับคนกลุ่มนี้
ไม่มีบทให้เล่น ไม่มีที่ให้ยืน
เชิญรับทั้งหมดไปเลย
โอเค
- ถ้ากล้องถ่ายอยู่มันก็อดไม่ได้ - เล่นดีมากเลย
- ขอบคุณ - ขอบคุณนะ ท็อดด์
ผมไม่รู้ว่าท็อดด์เป็นเกย์ ในช่วงหลายปีแรกที่รู้จักกัน
ขนาดเราขึ้นโชว์ด้วยกันตั้งเยอะ
จนกระทั่งเขาบอกโลกด้วยวิธีที่ต่างจากผมมาก
เขาบอกให้โลกรู้ขณะที่มีชื่อเสียงมั่นคง ในฐานะดาวตลกเดี่ยวไมค์
ทั้งเป็นตัวหลัก โด่งดัง ขําสุดๆ มีคนรักมากมาย
จาก "เมืองแห่งรักฉันพี่น้อง" ขอเสียงต้อนรับคุณท็อดด์ กลาส!
โปรดปรบมือต้อนรับ ท็อดด์ กลาส ครับทุกท่าน
คนที่จะกล่าวเปิดรายการวันนี้ คุณท็อดด์ กลาสครับ
ผมเคยคิดว่าจะไม่มีวันคัมเอ้าท์
ตลอดชีวิต
แต่จู่ๆ ผมก็หัวใจวาย
เหตุเกิดที่เมืองลาร์โก หลังจบการแสดง
งานซาราห์ ซิลเวอร์แมนและสหาย วันนั้นตลกมากันเยอะมาก
เมื่อแสดงเสร็จ ผมเริ่มหายใจไม่ออก
ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
จนในที่สุดเขาก็เรียกรถพยาบาล
ตอนที่กําลังเข็นผมขึ้นรถพยาบาล ผมตะโกนบอกซาราห์
"โทรบอกแฟนสาวให้ที" เธอรู้ว่าผมเป็นเกย์
ผมบอก "ซาราห์ โทรบอกแฟนสาวให้ที"
รู้ตัวด้วยนะว่ามันน่าสมเพชแค่ไหน เวลาแบบนี้ยังจะสนอีกเหรอ
อย่างกับคนจะ "เราคิดว่าเขาหัวใจวาย แล้วก็คิดว่าเป็นเกย์ด้วย"
ตอนอยู่ที่โรงพยาบาล
แฟน... แฟนหนุ่ม
มาเยี่ยมผมและเขา...
เอาดอกไม้มาให้
แล้วมัน...
เขาน่ารักสุดหัวใจ เหมือนไปเก็บมาจากไหนไม่รู้
ดอกหญ้าข้างทาง ผมว่านะ
แล้วเอามาไว้ใต้หมอน
ผมก็แบบ...
ผมใจสลายมากๆ
ทําไมชีวิตพวกเราต้องเป็นแบบนั้น
ผมเลยคิดว่า
"ทันทีที่ออกจากที่นี่ได้ ฉันต้องทําอะไรสักอย่างแล้ว"
ต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับ นักแสดงและตลก ท็อดด์ กลาส!
หลังจากบอกโลก ผมเล่นเดี่ยวไมค์ได้ดีขึ้นมาก
คนน่ะนะ พอผมคัมเอ้าท์ปั๊บ เขาบอก
"เศร้าจังที่คุณต้องปั้นเรื่องแฟนขึ้นมา"
ผมบอก "ผมไม่ได้ปั้นเรื่องอะไรเลย แค่เปลี่ยนเพศแฟน"
เพราะความสัมพันธ์ จะเพศไหนก็คือความสัมพันธ์
เพราะงั้นหลายปีเวลาเห็นตลกหยอกๆ
"ผู้หญิงทํางี้ ผู้หญิงทํางั้น"
ผมก็แบบ "ผู้ชายก็ทําโว้ยมึง มึงก็แค่ไม่ได้เป็นแฟนเขา"
คิดว่าเวลาผู้ชายสองคนเป็นแฟนกัน ถ้าต้องออกจากบ้านเจ็ดโมงครึ่ง
ถึงรถ 7.30 น.พร้อมกัน เพราะเป็นผู้ชายเลยทําได้เหรอ
เราไม่มีต้นแบบอยู่นานมาก
เราทุกคนต้องคลําหาทางกันเอง
ภูมิใจในตัวนายมาก ทําได้ดีมาก ยินดีด้วยนะ
ตลกที่เป็นเกย์ไม่ได้มีตัวอย่างจาก...
(โจล คิม บูสเตอร์)
ตลกชายขาวรักต่างเพศให้มาช่วยนําทางเรา
กาย เป็นไงบ้าง
เจิดเชียว เป็นไงบ้าง
เพิ่งกลับมาจากปาล์มสปริง
ปาล์มสปริงเป็นชุมชนในอุดมคติ
ที่จินตนาการโลกเรา ถ้าเกย์กับพรรครีพับลิกันร่วมมือกันได้
เล่นเดี่ยวไมค์มาสองสามปี
ก็เริ่มเห็นเพื่อนๆ ที่เป็นชายรักต่างเพศ มีคนรับเป็นศิษย์
ได้คําแนะนําจากคนที่เหมือนเขา และอยู่มาก่อนเขา
ผมก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนรู้ตัวขึ้นมาว่าเราจะไม่มีครูแบบนั้น
ไม่มีคนแบบเรา เพราะเขาไม่เดี่ยวไมค์กัน
ไม่มีคนแบบเรา เพราะเขาต้องเก็บตัวและกลัวเรา
ไม่มีคนแบบเรา เพราะตายด้วยโรคเอดส์ไปเยอะมาก
เพราะรัฐบาลนิ่งเฉยไม่ทําอะไร
ผมนับถือตลกหญิงหลายคนเป็นแบบอย่าง
เช่นซานดร้า เบิร์นฮาร์ด และอีกหลายคน
ที่ขึ้นแสดงและมีชื่อเสียงในตอนนั้น
ผมหาตัวอย่างไม่ได้แม้แต่คนเดียว ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา
ก่อนหน้าผม ไม่เมีเกย์ชายได้ขึ้นแสดง
ผมว่าผู้หญิงเควียร์น่ะ มีอิทธิพลต่อเรา
ฉันเป็นเควียร์
นั่นเป็นคําที่ฉันใช้เรียกตัวเอง
สําหรับฉันนั่นแปลว่าฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร
ขอแค่อยากเอาฉัน
ฉันเติบโตที่ซานฟรานซิสโก มุมมองฉันในฐานะนักแสดงตลก
ก็คงเกิดมาจากความหลากหลาย ในซานฟรานซิสโกนั่นแหละ
(คาสโตร)
เรามีประวัติศาสตร์ยาวนาน เต็มไปด้วยวีรชนนอกขนบ
เรามีประวัติศาสตร์เฟมินิสต์ที่ยาวนาน
มีประวัติศาสตร์นักเขียนเกย์มายาวนาน
แล้วตลกเควียร์ก็เป็นส่วนสําคัญของประวัติศาสตร์
ร้านโจซี่จูซจอยต์ เป็นร้านที่เราจะได้เจอศิลปินตลกเกย์ทั้งหลาย
เจอแดรกที่นั่นเยอะด้วย
คนอย่างลิปซิงก้าลบเส้นแบ่ง ระหว่างศิลปะ ตลกเดี่ยวไมค์และแดรก
เราผสมผสานทั้งการเมือง การต่อสู้ พังค์ร็อก
ความเควียร์ไม่ได้ตัดโอกาสเรา
จากสิ่งที่อาจนับว่าเป็น ความสําเร็จตามกระแสหลัก
เราเป็นเกย์และเป็นดาวเด่น ในซานฟรานซิสโกไปด้วยก็ได้
ตอนปี 1990 อาชีพเดี่ยวไมค์ของฉันไปได้สวย
หวังว่าฉันจะดังนะ แล้วก็อาจกําลังดัง
เพิ่งได้ทํารายการทีวีของตัวเองเลย
ชื่อ "ออลอเมริกันเกิร์ล" และมันช่าง... ขอบคุณค่ะ
ตอนแรกฉันอยากตั้งชื่อว่า มาร์กาเร็ต โช โชว์
เพราะกูแม่งหลงตัวเองสุดๆ ละ
แต่พวกนั้นเสนอชื่อ "ตะวันออกพบตะวันตก"
"ว็อกออนเดอะไวลด์ไซด์"
ว็-อ-ก กระทะใบบัวอ่ะแก
ฉันเลยดิ้นปัดๆ แล้วบอกว่า "พ่อมึง ตั้งชื่อ 'อีหมวยซ่า' เลยไหมล่ะ"
แต่เมื่อได้รายการช่วงสองทุ่ม ออกทีวีช่องใหญ่
มันก็คนละเรื่องกันเลย
ฉันฉีดน้ําหอมกลิ่นนี้ไปปาร์ตี้เปิดตัว
เป็นลูกสาวเศรษฐีเหรอ
เปล่า เปิดตัวเป็นเลสเบี้ยน
คนไม่เข้าใจเลยจริงๆ นะ ไม่ใช่แค่เพราะความเป็นคนเอเชีย
ฉันเป็นผู้หญิง ฉันหยาบโลน
แล้วก็เป็นเควียร์ ความเป็นเควียร์นี่แหละที่คนรับไม่ได้
คนเขาอยากได้สิ่งที่ตัวเองจะเข้าใจ
ไม่ใช่นังผู้หญิงหยาบคายที่ชอบผู้หญิงคนนี้
"ฟังนะ มีปัญหาละ"
"ช่องมีปัญหากับคุณ"
การที่ฉันไปออกทีวีจึงโดนต่อต้านหนัก
(เอบีซีบอกปัด "ออลอเมริกันเกิร์ล" ของโช)
ชาวเควียร์ที่ออกทีวี ต้องเจอกับความลักลั่นสุดพิลึก
เขาอนุญาตให้เราเป็นตัวเอง
แต่เขาก็บอกว่า "อย่าเป็นตัวเองเกินไป"
"ก็ดีนะที่เป็นเกย์ แต่อย่าเกย์เกิน"
เหมือนนโยบาย "ห้ามถาม ห้ามบอก"
วันนี้ผมมาแถลงถึงปัญหาที่ยุ่งยาก
และได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก
ทั้งจากภาครัฐและภาคเอกชน
นโยบายของชาติ เกี่ยวกับคนรักเพศเดียวกันในกองทัพ
เราเนี่ย เราเควียร์...
ในประเทศ คนเกิดความรู้สึกที่ว่า เรื่องที่แย่อยู่แล้วกําลังจะเลวร้ายกว่าเดิม
ดังนั้นจึงมีความรู้สึกขบถ อยากจะลุกขึ้นมาทําอะไรด้วยตัวเอง
รู้สึกจําเป็นเร่งร้อนที่จะต้องเปลี่ยนเดี๋ยวนี้
เราเนี่ย เราเควียร์ เราเฟมินิสต์ อย่าคิดลองดี
เราไม่มีเวลาที่จะก้าวหน้าแบบค่อยเป็นค่อยไป
เราต้องลุกขึ้นสู้กันเดี๋ยวนี้
(เงียบเท่ากับตาย)
วิกฤตเอดส์ทําให้คนกลายเป็นนักกิจกรรมต่อสู้
คนธรรมดาสามัญที่
ทนเงียบต่อไปไม่ไหวแล้ว
เพราะมันเกี่ยวกับความเป็นความตาย
กลุ่มนักต่อสู้ที่ฉันชอบที่สุด เป็นคนในยุค 1980 นะ คือกลุ่ม "แอคท์อัพ"
พวกเขามีคําขวัญที่ดีมากๆ คือ "เงียบเท่ากับตาย"
หมายถึงถ้าไม่พูดเรื่องเอดส์ เราก็จะตายเพราะเอดส์
ฉันเลยตั้งคําขวัญให้ตัวเองคล้ายๆ กัน
"เงียบเท่ากับไร้ตัวตน"
ตลกเควียร์จริงๆ แล้วก็คือ
วิธีที่เราใช้รับมือกับแผลในใจ
แผลในรูปของการถูกรังเกียจคนรักเพศเดียวกัน แผลในรูปของการถูกเหยียดชาติพันธุ์
แผลในรูปของการถูกเหยียดเพศ
แผลในรูปของการที่สังคมไม่ยอมรับ
หลังจากฉันไม่ได้กลายเป็นดาราทีวี
มันก็ไม่แปลกที่จะกลับมาเล่นเดี่ยวไมโครโฟน
ฉันอยากค้นหาผู้ชมของฉันให้เจอ อยากตามหากลุ่มของฉัน
ฉันรู้แล้วว่าต้องหาทางแจ้งเกิดด้วยตัวเอง
มาร์กาเร็ต โช!
แล้วฉันก็ทําโชว์ตลกของตัวเองจนได้
ถ่ายทําแล้วเอาไปออกทีวีโดยไม่ต้อง
กังวลว่าจะพูดอะไรหรือทําอะไร อยากทําอะไรก็ได้
นี่ก็สับสนไปหมด แบบว่า "เราเกย์ป่ะเนี่ย"
"เราไม่เกย์ป่ะวะ"
ก่อนจะรู้ตัวว่า อ๋อ มึงแค่ร่าน
ครั้งแรกที่ได้ดูมาร์กาเร็ต โช
นั่นเป็นครั้งแรกที่เห็นคนพูดถึง การมีเพศสภาพหลากหลาย
โดยที่ไม่ได้ด่าหรือหยามมัน
ฉันชอบคําว่า "ตุ๊ด" มาก
เพราะเป็นคําที่พูดถึงชายในฝัน
เหมือนกับ "โอเค เกย์มีอยู่จริง
มีตัวตนจริง แล้วก็เก่งสุดยอด"
ผมก็แบบ "อ้าว โอเค ไม่รู้ว่าพูดงั้นได้ด้วย"
พวกเราชอบแค่สามอย่าง ชอบตูด ชอบจูดี้ การ์แลนด์และชอบมาร์กาเร็ต โช
เธอแสดงเพื่อพวกเราโดยพวกเรา
และนั่นก็นําไปสู่ยุคบุกเบิกของตลกทางเลือก
แบบรวมกลุ่มตลกพิลึกที่ไม่เข้ากับใคร
เป็นตลกกลุ่มที่หลากหลายยิ่งขึ้น
ไม่ได้พูดหรือมีหน้าตา เหมือนดาวตลกที่คนเห็นกันมาก่อน
จําได้ว่าตอนฟังมาร์กาเร็ตเดี่ยวไมค์ครั้งแรก
เธอทําทุกอย่างที่ตอนผมเริ่มเล่นใหม่ๆ มีแต่คนห้าม
มันลามกสัปดน มุกใต้สะดือ
แต่เธอไม่ได้สนหินสนแดดเลย
พวกเราหลายคนรู้สึกว่าตัวเอง ไม่เหมาะกับพื้นที่แสดงออกแบบเดิมๆ
ตอนที่เพิ่งเริ่มอาชีพ มีตลกคนอื่นๆ บอกผมหลายรอบ
"อย่าพูดเรื่องเซ็กซ์"
ทุกครั้งที่เราพูดเรื่องเซ็กซ์หรือแม้แต่การหาแฟน
เราจะทําให้คนคิดถึงเรื่องบนเตียงของเรา
ต่อให้ไม่ได้เล่นมุกเกี่ยวกับประตูหลัง สมองคนจะไปนึกเรื่องนั้นก่อน
แล้วก็จะอี๋กันหมด
ทันทีที่ผมได้โอกาส
ผมก็อยากจะพูดถึงแต่เรื่องที่คนพยายามปิดกั้น
ผมรักแฟนมากนะ เขาเป็นคู่แท้เลยล่ะ
คือเขาเป็นคนขาวน่ะนะ แต่แทบทุกคืน
เขาก็จะรับดีเอ็นเอคนเอเชียเข้าตัวไปนิดนึง
เอ้าพี่!
ใช่จ้า เขาเกลียดมุกนั้นมาก
แต่เขาเป็นรับ ก็ต้องรับให้ได้แหละ
สมัยนั้น ตลกเควียร์เป็นที่พึ่งทางใจ
ฉันมองว่าเป็นเรื่องสําคัญมากที่ผู้ชม
ต้องได้ฟังเสียงจากชาวเควียร์ ซึ่งทําให้พบเจอความหวัง
ฟังแล้วมีความสุข
ถือเป็นการต่อชีวิต
มองเมินเหมือนไม่เห็นกันเลย
ขออภัยค่ะ
นี่เป็นมนุษย์ตัวโตที่สุดในโลกแล้วนะ
- ขอโทษค่ะ - ล้อเล่น
โอเค
เพอร์เฟกต์
เดี๋ยว ฉันจะเก็บละ
- อะไร... - แม่ง
- ไม่อยากเก็บไว้ในกระเป๋า - โอเค เอามานี่เลย
สวัสดีทุกคน
ฉันรู้มานานแล้วว่าอยากเป็นนักแสดง แต่ไม่รู้ว่าจะทํายังไง
ฉันตัวสูงมาก เก้งก้างโก๊ะกังและเก๊เกย์
แต่พอฉันเห็นผู้หญิงเหล่านี้
คนอย่างโจน ริเวอร์ส มัมส์ เมบลีย์ ผู้คนที่แสนจะ...
ปากกล้าและจริงใจ
แล้วก็ตลกเป็นบ้า
ฉันเลยคิดว่า "นั่นแหละที่อยากทํา"
ฉันอยากเป็นศิลปินตลกที่บังเอิญเป็นเลสเบี้ยน
นั่นคือความรู้สึกของฉันตลอดมา
คนรู้นะว่าฉันเป็นเกย์
แต่ฉันไม่ได้เล่นมุกอะไร เกี่ยวกับการเป็นเลสเบี้ยนเลย
ฉันชอบกวนโมโหแม่ ที่จริงเพิ่งเล่นมุกกับแม่ไปเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน
ถ้าใครอยากกวนบาทาแม่จ๋า ทํางี้
รอบหน้าที่ขับรถไปกับแม่ ไปจอดหน้าบาร์เปลื้องผ้าแถวนั้น
เข้าเกียร์จอดเลยแล้วบอกว่าเดี๋ยวมานะแม่
แค่ต้องเข้าไปเก็บเช็ค
เหมือนทํางานเป็นสาวเปลื้องผ้าในนั้น
ฉันเล่นมุกนั้นที่แอตแลนตาเมื่อเดือนก่อน แต่มีคนตะโกนขึ้นมา
"เรารับเงินสดย่ะ"
ฉันรู้สึกว่าคนจะเหมารวม
ตลกแบบนั้นจะเล่นได้กับคนดูแค่ไม่กี่กลุ่ม
แล้วพวกเขาจะไม่ได้งาน
สวัสดีค่ะ ฉันซูซาน เวสเตนฮอฟเฟอร์ ศิลปินตลกเลสเบี้ยนคนดัง
คลับแห่งแรกที่ฉันไปเล่น เป็นคลับตลกในนิวยอร์กซิตี้
ในช่วงต้นยุค 1990 ถ้าลุกขึ้นมาบอกว่า
เราเป็นสาวเลสเบี้ยนหรือหนุ่มเกย์ หน้าที่การงานจะจบสิ้นทันที
ตลกหลายคนชอบบอกให้ฉันเลิกพูดเรื่องเกย์
ไม่งั้นชีวิตไม่มีทางไปถึงไหน
"เธออาจดังได้นะ แต่เล่นมุกแบบนี้เขาไม่ชวนกลับมาแล้ว"
ฉันเริ่มงานเล่นมุกตลกเกย์ๆ ในคลับของพวกรักต่างเพศที่นิวยอร์ก
คลับหลายแห่งก็ยอมให้ขึ้นเล่น แต่มีที่หนึ่งไม่ยอมเลย
ไม่อยากจะบอกชื่อหรอก
คอมิกสตริป!
มันสุดยอดเหมือนกันนะ ฉันไปคัดตัวที่นั่นตั้งสามรอบ
เล่นดีมากด้วย จนกระทั่งผู้จัดการกล้วยหัก
เดินเข้ามาบอกว่า "เธอเล่นฮามาก แต่ไม่น่าจะใช้งานได้
เพราะเราปั้นคนไปออกทีวี
ฉันว่าไม่มีทางที่เลสเบี้ยนจะได้ออกทีวี"
ฉันรู้ตัวดีว่ามันขีดเส้นจํากัดชีวิตฉัน
ฉันว่าพฤติกรรมเกลียดกลัวคนรักเพศเดียวกัน ส่วนใหญ่ทําให้ฉันไม่ได้รับโอกาส
ทั้งที่ฉันอาจไม่เคยรู้ด้วยซ้ําว่ามีอยู่ด้วย
เขาก็แค่ไม่เสนองานให้ฉัน แบบที่เสนอให้กับตลกคนอื่นๆ
ฉันถาม "ไม่มีเลสเบี้ยนออกทีวีเลยเหรอ
แล้ววิมเบิลดันล่ะ"
คนไม่ยอมให้ฉันเข้าคัดตัวเพื่อรับงานด้วยซ้ํา
จําได้แม่น มีครั้งหนึ่งคนถาม "คุณเป็นตลกที่เป็นเกย์เปิดเผยเลยเหรอ"
"มุกของคุณมีแต่เรื่องเกย์ๆ รีเปล่า"
"ฉันไม่ได้พูดอยู่เรื่องเดียว แต่มันก็เหมือนการเป็นคนดํา
อยู่บนเวทีก็ยังเป็นคนดําต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องนั้น"
ทางนั้นก็บอกว่า "โอเค ขอบคุณ ออกไปได้"
นั่นมักจะ...
ทําให้เราเซ็ง
ตอนนี้ฉันทําเหมือนไม่ได้สะอื้นอยู่ในใจ
และพยายามกลั้นไว้ไม่ให้มาสคาร่าละลายนะ
แต่มันก็... มันเจ็บปวดมาก
เรายังต้องเจอความเกลียดชัง เจอความเหยียดหยัน
ยังต้องเดินทางกันอีกไกล
รอบหน้าถ้าเจอใครพูดใส่ว่า "ก็เลือกจะเป็นเลสเบี้ยนเอง
เลือกจะเป็นเกย์เอง" ตอบไปเลยนะ "ไม่ ฉันไม่ได้เลือก"
"ฉันถูกเลือก"
การยืนยันว่าความสัมพันธ์ ชายรักชายหรือหญิงรักหญิง
จะต้องมีสถานะเท่าเทียม
เป็นเรื่องที่เหลวไหลสิ้นดี
เราต้องยับยั้งวาระซ่อนเร้นของพวกรักร่วมเพศ
ซึ่งจะมาครองเมือง มายึดโรงเรียนเรา
เกย์ในยุค 90 ไม่ค่อยจะชีวิตดีมีสุข
เรามีกฎหมาย "ห้ามถาม ห้ามบอก"
แล้วก็มีกฏหมายคุ้มครองการสมรส
ซึ่งกําหนดนิยามคู่สมรส ให้เป็นแค่ระหว่างชายกับหญิง
ส่วนใหญ่วนเวียนกับเรื่องเด็ก
มีการเรียกร้องให้คู่เกย์รับบุตรบุญธรรมได้
ถ้าพวกเขาแต่งงานกันได้ เพราะตอนนี้อนุญาตให้แต่ง
ใครจะมาห้ามเราไม่ให้พูดว่าหญิงชาย สลับเป็นพ่อหรือแม่เด็กก็ได้
มันผิดศีลธรรม
มันไม่ดีต่อชีวิตและเป็นอันตราย
มันบ้ามาก
เอริคกับไลล์ เมเนนเดซ คืนหนึ่ง พ่อแม่ดูทีวี
กินไอศกรีมกัน แล้วก็ยิงกันตาย
พวกเขาแต่งงานกันได้ พวกเขาแต่งงานกันในคุก
ฉันแต่งงานไม่ได้
เจอร์รี่ แซนดัสกี้ ไอ้แก่ใคร่เด็ก
มันมีสิทธิ์มากกว่าฉัน
แมรี่ เคย์ เลอทัวร์โน แม่งแต่งงานกับลูกศิษย์ตัวเอง
มีลูกกับเด็กคนนั้นด้วย
รู้สึกโมโหเป็นบ้าเลย
แล้วมาถึงจุดหนึ่ง ทุกอย่างก็เปลี่ยน
พอฉันมีลูก ทุกอย่างจบเลย
ฉันประกาศตัวเป็นบุพการีเกย์
ตลกทุกคนพูดถึงครอบครัว
ใครจะมาห้ามฉัน ไม่ให้พูดถึงครอบครัวฉันไม่ได้หรอก
ฉันเป็นเลสเบี้ยนลูกสอง
ขอเล่าให้ฟังนิดนึงแล้วกัน
ฉันมีลูกกับคนรักเก่า เวนดี้
เอาน่ะ ไม่ใช่ชื่อจริงหรอก แต่นางไม่อยากให้บอกชื่อจริง
อยากให้เรียกเวนดี้ จริงๆ นางชื่อชารอน เอาน่ะ ก็...
ลูกๆ จะรับรู้ว่ายังไง
ถ้าเราไม่ใช้ชีวิตด้วยความภาคภูมิใจ
และยกย่องเทิดทูนครอบครัวที่เราสร้างมา
เราใช้อสุจิของผู้บริจาคนิรนามซึ่งนั่งอยู่ตรงนี้
ขอบคุณมากที่มา
เด็กๆ รอเจอคุณพรุ่งนี้แล้วนะ
ตอนฉันเริ่มพูดถึงครอบครัวและลูกๆ
ฉันยอมแลกกับทุกอย่างในด้านอาชีพการงาน
แต่ฉันไม่ทําแบบนั้นไม่ได้
ฉันคงไม่กล้ามองหน้าลูกชาย
แล้วบอกลูกว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้นะ
หรือแบบ "เราควรละอายใจ"
หรือ "เราไม่เหมือนชาวบ้าน"
ฉันทําไม่ได้
นี่ปลื้มจูดี้ โกลด์มากๆ
หนึ่งในการแสดงของจูดี้ จําได้ว่าเธอพูดถึงลูก
นี่ก็คิด "อ้อ เธอมีเมียมีลูก
นางเกย์แต่ก็มีครอบครัวด้วย"
สตินี่กระเจิงเลย
แล้วมันก็เหมือน...
เรื่องครอบครัวทั่วไป ไม่ใช่ "เรื่องครอบครัวเกย์"
สวัสดีทุกคน
สวัสดีชาวเควียร์
รักพวกคุณทุกคนเลย
ตลกทําให้คนมีโอกาส
ได้มองโลกผ่านสายตาคนอื่น
และศิลปินตลกชั้นยอด จะทําให้เราหัวเราะและหยุดคิด
ถึงขั้นเปลี่ยนใจเราได้ด้วยซ้ํา
ตอนที่ทุกคนรู้ว่าจูดี้เป็นเลสเบี้ยน เธอก็ไม่ค่อยมีที่ให้ไป
ได้เห็นอีกที เธอออกทีวีเป็นโปรดิวเซอร์ รายการโรซี่ โอดอนเนลล์โชว์
ฉันเสียทีมงานไปหลายคน มารับลูกชายไปเลยนะ นั่นแหละ
ตอนทําโรซี่ โอดอนเนลล์โชว์ ฉันคิดว่ารายการนี้มหัศจรรย์มาก
ใครๆ ก็ดู ขึ้นปกนิตยสารทุกเล่ม
จําได้เลยว่าคิด ถ้าผู้ชมรู้ว่าเราตรงนี้เป็นเกย์กันหมดก็ดีสิ
พวกเราเป็นเด็กเกย์สายละครเวที ที่ทํารายการให้พวกคุณดูไง
ตอนฉันทําสัญญากับวอร์เนอร์บราเธอร์ส ว่าจะทํารายการทอล์กโชว์
ฉันก็บอกพวกเขาว่าฉันเป็นเกย์
เพราะพวกเขาจ่ายเงินตั้งหลายล้านดอลลาร์
ทุ่มให้รายการนี้ ฉันเลยอยากบอกให้รู้ไว้
ก็เลยบอกไป "เผื่อใส่ใจนะ อยากให้รู้ไว้"
ฉันก็ไม่เคยคิดว่าจะบอกกับโลก เพราะตอนนั้นไม่คิดจริงๆ
รายการฉันเริ่มในปี 1996
นั่นมันยุคก่อนซีรีส์วิลแอนด์เกรซ ก่อนเอลเลนจะประกาศออกสื่อ
ยังจําได้เลย ตอนเอลเลนจะคัมเอ้าท์
ผ่านตัวละครในซิทคอม ฉันคิดว่าเธอก็จะทําลายอาชีพตัวเอง
ฉันเข้าไปถามเลยนะ "เอาจริงเหรอ" เอลเลนบอกว่า "จริง"
นี่ก็ "โห ตื่นเต้นไหม กลัวหรือเปล่า" เอลเลนบอก "ก็นิดนึง"
ก็ไม่รู้ข่าวหลุดไปได้ยังไง
เพราะตอนแรกเราตั้งใจจะค่อยๆ ปั่น แล้วเฉลยทีหลัง
แบบที่จะเปลี่ยนความคิดคนได้
เราได้รู้ว่าตัวละครเป็นเลบานีส แล้วก็...
- เลบานีส - ใช่
เธอบอกว่าจะเล่นมุก
ตัวละครเฉลยว่าเป็นชาวเลบานอน
ฉันก็โอเค
แล้วเราก็คุยเรื่องมุกนั้น
ฉันเลยบอกว่าจะให้รับมุกว่าชอบ บาบ้า กานูชกับเคซีย์ เคเซมด้วยก็ได้
- ฉันเป็นแฟนตัวยงของเคซีย์ เคเซม ฟังสิ - ลุยเลยสาว
ไม่แน่ฉันก็เป็นเลบานีส
- เป็นได้นะ - เผลอๆ จะเป็นเลบานีสเองเนี่ย
ไม่รู้มาก่อนแฮะ
บางครั้ง... เศร้านะ
เพราะบางครั้งฉันก็จับได้เหมือนกัน ว่าคุณอาจเป็นเลบานีส
ฉันไม่อยากปล่อยเธอไว้โดยไม่หนุนหลังกัน
ทําเป็นว่าไม่ร่วมรับรู้อะไรด้วย
มีเพลงของทอรี่ เอมอส ร้องว่า "แม่เธอโผล่มากับชุดน่าชัง
ถึงตาเธอแล้วนั่น ยืนตําแหน่งเดียวกับฉัน
ทุกคนจ้องเธออยู่ กุมมือฉันให้มั่น"
ฉันรู้สึกแบบนั้น ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอยืนตามลําพัง
จับมือฉันไว้นะ เราจะทําไปด้วยกัน
คนฮอลลีวู้ดครึ่งหนึ่งก็เป็นเลบานีส
- จริงเหรอ - จริง
คนไม่รู้หรอก
("เอลเลน" ขับเคลื่อนปวศ.ทีวี)
การคัมเอ้าท์ของเอลเลน เป็นกระแสเปลี่ยนแปลงในอเมริกา
นี่คือคนที่เราเห็นหน้าอยู่ทุกอาทิตย์
ผ่านละครซิทคอมฮาๆ น่ารักๆ ออกมาพูดอย่างจริงใจว่ารักเพศเดียวกัน
ซูซาน
ฉันเป็นเกย์
จากนั้นละครถูกยกเลิกทันที
แต่มันบีบให้คนกลับมาคิดจริงๆ จังๆ
ถึงชีวิตส่วนตัวของคนเป็นเควียร์
รวมถึงการที่เรารู้จักและรักเอลเลน
แล้วได้รู้ว่าเธอเป็นเควียร์
เกิดอะไรขึ้น
เธอระเบิดโชว์ทิ้งด้วยการแฝงสื่อเกย์หรือเปล่า
หรือช่องนี้ทอดทิ้งเธอกันแน่
ปัญหาคือสําหรับคนจํานวนมาก
ถ้าผมพูดถึงภรรยา แปลว่าพูดถึงชีวิตตัวเอง
แต่ถ้าพูดถึงสามี จู่ๆ ผมมีเจตนาแฝงทันที
เราถูกปลูกฝังมาให้คิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติ
"เธอไม่ปกติ เธอ... ต้องผิดปกติ"
แต่มันไม่มีอะไรผิดทั้งนั้น แล้วสักวันหนึ่งคนจะเข้าใจ
(ใช่ ฉันเป็นเกย์)
คุณสังเกตไหมว่าคนสําคัญๆ ที่ออกมาประกาศตัว
จนกลายเป็นกระแสใหญ่ ที่ผ่านมามีแต่ศิลปินตลกเลสเบี้ยน
เรามักได้ยินคนพูดว่า
"ไม่ชอบพวกเกย์นะ แต่ชอบเอลเลน"
เราก็จะ "โอเค"
นั่นคือพลังในการทําให้คนหัวเราะได้
"คนนี้ทําให้ฉันรู้สึกดี"
"งั้นที่เขาเป็นเกย์อาจจะไม่แย่ก็ได้มั้ง"
ฉันว่าผู้หญิงก็แค่กล้ากว่าผู้ชาย
คนที่เปิดได้ปังสุดๆ ที่ผ่านมา
คือเอลเลน โรซี่ และวานด้า
(วานด้า ไซค์สเปิดเผย เป็นเกย์และแต่งงานแล้ว)
วันที่ฉันออกมาบอกโลก
เป็นวันประท้วง ร่างกฎหมาย "พร็อพ 8" ระดับชาติ
- สอง สี่ หก แปด - พระเจ้าไม่เลือกปฏิบัติ!
น่าจะผู้หญิงที่เป็นหัวหน้าศูนย์
เธอเริ่มพูดว่าเห็นคนหนึ่งอยู่ในฝูงชน
คนที่เป็นพันธมิตรที่เข้มแข็งของชุมชนเรา
ฉันมองไปรอบๆ งงๆ "ดรูว์ แบร์รี่มอร์มาเหรอ ใครมาเนี่ย"
(วานด้า ไซค์ส - นักแสดงตลก)
แบบ "พิงค์หรือเปล่า ใครอยู่ในกลุ่มคน"
"มีใครมาอีก"
แล้วเธอก็พูดว่าวานด้า ไซค์ส
ฉันก็แบบ "ฉิบหาย เขาคิดว่าเราเป็นพันธมิตร"
"เขาไม่รู้... แหงสิ เขาไม่รู้ว่าเราเป็นพวกเดียวกัน"
(งาน "จอยดิอิมแพค" ลาสเวกัส ปี 2008)
ฉันแต่งงานวันที่ 25 ตุลาคม
ภรรยาฉันก็อยู่ที่นี่
(สแตนด์ เอ้าท์ เท่าเทียม)
พอฉันกลับมาหาเพื่อนๆ
อเล็กซ์ก็อยู่ ภรรยาฉันอยู่ด้วย
พวกเขาถาม "รู้ตัวไหมว่าเธอเพิ่งคัมเอ้าท์"
ฉันก็ "โหว้าว คงงั้นมั้ง"
"นี่เอ้าท์จริงๆ แล้วสินะ"
ขอบคุณทุกคนมาก
คืองี้ ฉันอยากจะ...
ช่วยปรบมือให้ทุกคนที่ได้ดูคืนนี้หน่อยค่ะ
โอ้โฮ มันช่าง
และนักแสดงมากมายเหล่านี้
ฉันมาถึงตรงนี้ได้เพราะพวกเขาแท้ๆ
ผู้หญิงผิวดําคนแรกที่ฉันเคยดูบนเวที เธอก็ไม่ได้ปิดบัง
แคเรน วิลเลียมส์
เธอตลกมากๆ
แค่บังเอิญเป็นเกย์ แล้วก็พูดถึง
"อื้อ สาวของฉัน" ฉันก็อึ้ง "อะไรนะ"
เธอพูดบนเวที ฉันก็มองไปรอบๆ แบบ "ทุกคนได้ยินไหม"
เลสเบี้ยนก็ร้องหาพระเยซู เวลาถึงจุดสุดยอด
อีกแล้วนะ ผู้ชายได้หน้าอีกแล้วนะ
ตอนเด็กๆ คนโปรดของฉันคือ แจ็คกี้ "มัมส์" เมบลีย์
เธอเป็นหญิงผิวดํา เราไม่ค่อยเห็นในจอกันหรอกนะ
เธอสร้างตัวละครแต่ก็สมจริงมาก
เพราะทําให้ฉันนึกถึงพวกป้าๆ และย่าฉันเอง
จําได้ว่าตอนเป็นเด็กเคยดู
มัมส์ เมบลีย์ในรายการอย่าง สมัทเธอร์ส บราเธอร์ส โชว์
- แกก็รู้ว่าแม่ไม่ชอบผู้ชายแก่ๆ - ไม่ชอบเหรอ
ไม่ชอบ ถ้าเห็นแม่โอบชายแก่คนไหน
แม่กําลังจับมันไปส่งตํารวจ
ตอนเด็กไม่รู้เลยว่าเธอเป็นเลสเบี้ยน
และเป็นเลสเบี้ยนอย่างเปิดเผย ตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าๆ ในช่วงยุค 1920
- คุณโจนส์ นี่มาร์เซลล่า - สวัสดีพ่อหนุ่ม
ฉันเตรียมปลากับข้าวไว้ให้แล้ว
รู้ไหม ฉันเองก็คนเซาท์แคโรไลนา
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
ฉันคงแต่งชายกับมัมส์ เมบลีย์ ไปตกหญิงกัน
ถามเล่นเหรอ
มัมส์ใช้ศาสตร์ตลกได้อย่างชาญฉลาด
เป็นทั้งนักวิจารณ์และเขย่ากระแสสังคมในยุคนั้น
นั่นคืออัจฉริยะของแท้
แม่จะไปเลือกตั้งและเลือกคนที่ถูกใจ
แม่จะท้าดวลไอ้แคลนชั่วทั้งหลาย
ขอท้าเพิ่มให้มันเลิกซุกใต้ผ้า
มาเปิดหน้าเจอกูอย่างลูกผู้ชาย
ฉันเห็นมัมส์ เมบลีย์ในตัววานด้า ไซค์ส
เธอขบแซะปัญหาไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่
เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในโลกแต่ละวัน
เป็นเกย์อยู่ยากกว่าเป็นคนดําอีกนะ
จริง เพราะบางเรื่องฉันก็ต้อง...
บางเรื่องต้องทําเพราะเป็นเกย์ แต่เป็นคนดําไม่เห็นต้องทํา
ฉันไม่ต้องบอกโลกว่าเป็นคนดํา
ไม่ต้องจับพ่อแม่มานั่งดีๆ แล้วบอกว่าเป็นคนดํา
ไม่ต้องจับมานั่ง
"แม่ พ่อ มีเรื่องจะบอก"
"บอกไปแล้วหวังว่าจะยังรักลูก"
"บอกเลยแล้วกัน"
"แม่ พ่อ...
"หนูเป็นคนดํา"
"อะไร เมื่อกี้ว่าไงนะ"
"อุ๊ยว้าย คุณพระ"
"ไม่ได้บอกว่าดําใช่ไหม ต๊าย บอกว่าดําเหรอ"
"แม่ หนูดํา" "ว้ายตาย ไม่ดําสิ คุณพระคุณเจ้า"
"โอ๊ย ไม่เอาดํานะ"
"เป็นอะไรก็ได้แต่อย่าดํา พระเจ้าช่วย"
การได้ดูเธอคัมเอ้าท์ รู้สึกทรงพลังมาก
ยิ่งเมื่อเธอเป็นเควียร์ผิวดํา
จําได้เลยว่าคิด "นี่ก็รู้สึกแบบนี้"
แต่ที่ผ่านมาไม่รู้จะพูดยังไง
(เกลียดเกย์มันสะเหล่อ)
(ดําและเกย์แบบนี้)
การอยู่กินกับภรรยาชาวฝรั่งเศส
แต่สุดท้ายกลายเป็นเรื่องราวอบอุ่นใจ
และดีงามในการใช้ชีวิตร่วมกันของผู้หญิงสองคน
เดี๋ยวนี้ฉันนอนกรน
นั่นแปลกใหม่ ใช่
นอนกรน โอ้โฮ เมียฉันนะ ขอพระเจ้าอวยพรเมียที่ทนได้
เพราะแรกๆ เริ่มจากแค่หายใจหนัก
แบบว่า...
แล้วก็เปลี่ยนไวมากเป็น...
รู้ได้ไงเหรอ
เพราะเมียอัดเสียงไว้จ้ะ
นั่นเป็นการทําให้ ความรักของเพศเดียวกันเป็นเรื่องปกติ
และยิ่งทําให้ชีวิตคู่ของหญิงรักหญิง หลากเชื้อชาติเป็นเรื่องปกติ
(ตลก: "ภูมิใจที่เป็นเกย์")
วานด้าและเหล่าเลสเบี้ยนผู้บุกเบิก
พวกเขาทําให้ฉันพูดว่าฉันเป็นเกย์ได้
ตอนเพิ่งเข้าวงการ
เลสเบี้ยนทําให้ฉันกลัว
พวกเขาโคตรน่ากลัวเลย
ฉันจะ...
"พวกนางจะเอาอะไร ทําไมต้องมองนี่"
แบบว่า "ปล่อยฉันไปเถอะ"
แต่แล้วทุกอย่างก็สมเหตุสมผล
สุดท้ายฉันก็ได้รู้ตัวว่าบ่อยครั้ง
ฉันก็พยายามทําให้ ความรักเพศเดียวกันของฉันเป็นเรื่องเล่นๆ
ทําให้พอจะกล้ํากลืน หรือพอจะรับได้
แต่ฉันไม่ต้องทําแบบนั้นอีก รู้สึกเป็นอิสระมากเลย
ฉันไม่รู้มาก่อนว่าตัวเองเป็นเกย์
เพราะโตมาในยุค 50 และ 60 ไม่มีใครพูดถึงการเป็นเกย์
ฉันไม่รู้เลยว่าเกย์คืออะไร
ไม่รู้ว่าในครอบครัวก็มีคนเป็นเกย์
ไม่ได้แอ๊บๆ เนียนๆ ด้วยซ้ํานะ แต่ละคนหวือหวาตรงปก
ทรงลุงทอมกับป้าแต๋ว
ศิลปินตลกที่เป็นเควียร์ต้องเป็นที่รับรู้และรับฟัง
โลกนี้มีเด็กๆ และผู้คนที่อยู่ในพื้นที่ที่คนมองข้าม
ดังนั้นเป็นเรื่องดีที่ได้เห็นเราพูดแทน
นั่นจะเป็นกําลังใจให้พวกเขา
ในพื้นที่ชีวิตเควียร์มีโอกาสอีกมาก
ให้ผู้หญิงนําขบวน ให้คนดําได้นําขบวน
ตอนฉันย้ายมาอยู่อเมริกาใหม่ๆ ไม่มีใครรู้จักฉัน
ฉันเข้าวงการได้จากงานที่โอลิเวีย ที่ให้บริการเรือสําราญและรีสอร์ทสําหรับผู้หญิง
ฉันเริ่มหาเงินเลียงตัวเองได้ในอเมริกา
จากการเป็นตลกเล่าเรื่องเควียร์
ในยุค 80 และ 90 จนถึงยุค 2000
สถานที่และพื้นที่สําหรับชาวเควียร์เริ่มผุดขึ้น
บางคนก็เรียกว่า "วงจรลาเวนเดอร์"
เราจะเห็นชาวเควียร์ คนดํา คนที่ระบุตัวตนเป็นหญิง
ขึ้นแสดงอย่างเปิดเผย
ตอนฉันเริ่มก็มีเคท คลินตัน
แคเรน วิลเลียมส์ มาร์ก้า โกเมซ, เลอา เดลาเรีย
เล่นเดี่ยวไมค์ตามงานเกย์ เทศกาลเกย์ต่างๆ
หรือคาบาเร่ต์ที่จัดโชว์ของตัวเอง
สําหรับคนที่ไม่รู้จักเทศกาลดนตรีผู้หญิง
มันเป็นแบบนี้นะ
ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
ผู้หญิงกลุ่มใหญ่มารวมตัวกันในป่า
มาตบยุง แกะปลิง กินมันฝรั่งทอดร่วมกัน
แล้วยังไงไม่รู้ กลายเป็นเลสเบี้ยนที่ดีขึ้น
ฉันมันสาวคนเมืองนะ
มีฆาตกรถือขวานอยู่ในป่า ฉันไม่อยากเข้าไป
ไม่เอา
รู้สึกเหมือนเป็นงานใต้ดิน
(ทิก โนตาริโอ - นักแสดงตลก)
จะมีขบวนศิลปินเกย์หรือคืนของเกย์
นักแสดงตลกเกย์แสดงได้ เอ้าท์ได้ ทําได้หมด
แล้วคนดูทั่วไปก็เป็นเกย์
ผู้ชายคนนั้นตั้งใจจะแนะนําฉัน...
(เคท คลินตัน นักแสดงตลก)
คือเขาตั้งใจจะแนะนําว่า ฉันเป็นเลสเบี้ยนสโตนวอลล์
แต่เขาดันแนะนําว่า ฉันเป็นเลสเบี้ยนสโตนเฮนจ์
เอาดีๆ พวกรักต่างเพศ
(เจสัน สจ็วร์ต)
ยอมให้เราแต่งงานกันเองสิ เราจะได้เลิกแต่งกับคุณ
นี่นะ ไม่มีอะไรชวนขายขี้หน้าไปกว่าซอฟต์บอล
(อเลค แมปปา)
เพราะนี่ขว้างอะไรไม่เป็นสักอย่าง นอกจากของกินมื้อสาย
ตอนเพิ่งเริ่มงาน ถือเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกนักแสดงเกย์
จะไปทํางานบนเรือสําราญของบริษัทเกย์
เรารู้เลยว่าช่วงฤดูร้อนจะงานยุ่งมาก
เพราะเดี๋ยวก็มีงานไพรด์ แล้วก็มีเรื่องที่คาดหวังว่าจะเกิด
โชว์ที่ฉันได้เป็นตัวหลักครั้งแรก
จัดที่คลับพัลส์ ในออร์แลนโด
(พัลส์)
สถานที่พวกนั้นแหละที่จ้างฉัน พวกคลับเกย์
พวกเขาคือคนที่พูดว่า
"เธอเป็นพวกเดียวกับเรา เราอยากสนับสนุน" แล้วนั่นมีความหมายมากนะ
ผู้คนที่ยอมรับและรักเรา พวกเขาแค่อยากมาสนุกกัน
ได้หัวเราะและสนับสนุน...
ศิลปินเกย์สักคน
(เดอะดูเพลกซ์ นิวยอร์ก)
สถานที่เหล่านั้นเป็นส่วนสําคัญของชุมชนตลก
(อัคบาร์ ลอสแอนเจลิส)
ฉันชอบโชว์พวกนั้นเพราะได้เจอเกย์เยอะมาก
พวกเขามาจากที่ที่ต้องปิดบัง หรือหลบซ่อนตัวตน
เข้ามาในพื้นที่ที่เป็นตัวเองได้เต็มที่
การปลดปล่อยแบบนั้นดีต่อกลุ่มผู้ชมการแสดงตลก
เพราะพวกเขามีความสุขมากๆ ที่ได้เป็นตัวเอง
ฉันอึ้งไปเลยจริงๆ หลังจากออกโชว์พิเศษ สวีทแอนด์ซอลตี้
ฉันได้รับข้อความจากพ่อแม่เยอะมาก
พวกเขาบอกว่าลูกๆ ใช้โชว์ฉันเป็นแบบทดสอบ
ดูว่าพ่อแม่จะมีปฏิกิริยายังไง
ถ้าหัวเราะและยิ้ม ลูกก็จะบอกพ่อแม่
"แม่
หนูเป็นเกย์"
พูดไปก็รู้ว่าเชยมาก แต่เสียงหัวเราะคือยาชูกําลัง
ช่วยให้ผู้คนเชื่อมใจกัน
และเราจําเป็นต้องใช้จริงๆ
ฉันเชื่อว่าเราควรตั้งเป้าให้สูงเข้าไว้
(คําตัดสินประวัติศาสตร์เพื่อสิทธิ์ชาวเกย์)
ตลกควรเป็นการพูด ที่พยายามจะขับเคลื่อนเราไปข้างหน้า
ยังต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมต่อไป
รักทุกคนมากๆ และขอบคุณมากที่มา
ขอบคุณที่ต้อนรับเรา ขอบคุณมากจริงๆ
ขอบคุณทุกคนมากค่ะ
คนที่บอกเล่าความจริงของตัวเอง และสามารถเปิดเผยเนื้อแท้
จริงใจและแบ่งปันมุมมองชีวิต
นั่นเป็นการทําเพื่อสังคม ยิ่งถ้าเป็นคนในกลุ่มหลากหลายทางเพศ
- ไง เอ็ดดี้ นี่โรซี่ - หวัดดี
- สวัสดี โรซี่ - เป็นไง ดีใจที่ได้เจอนะ
มีคนมากมายที่ทําโชว์เดี่ยวแบบจริงจัง
ฉันจําเอ็ดดี้ อิซซาร์ดได้ รักเอ็ดดี้ อิซซาร์ดมาตลอด
เราจะเห็นเธอแปลงร่าง เห็นอิสรภาพที่เธอสัมผัสเมื่อได้แต่งตัว
และใช้ชีวิตในแบบที่เธอเป็นจริงๆ
ส่วนนี้ไม่สวยหรูหรอกนะ
แต่ของมันต้องมี
นั่นเป็นเรื่องที่ฉันทึ่งมากๆ
มันช่วยได้มากจริงๆ ในโลกที่มักจะสับสนว่าอะไรเป็นอะไร
หากมีคนที่ยืนหยัดกับความจริง และอัตลักษณ์ของตัวเอง
แล้วยังสามารถแสดงออกมาได้
นี่คัมเอ้าท์ในปี 1985
เริ่มเดี่ยวไมค์ในปี 1988 เริ่มจากโหมดผู้ชายนะ
(เอ็ดดี้ อิซซาร์ด)
เพราะตอนนั้นคิดว่าเปิดตัวเรื่องนี้ด้วยไม่ได้
"เลือดข้นกว่าน้ํา" แปลว่าควรทําดีกับญาติพี่น้อง
แต่คัสตาร์ดข้นกว่าพุดดิ้งเลือดหมู
แปลว่าเราควรทําดีกับไทรเฟิล ที่ซ้อนเป็นชั้นๆ ไหม
เวลาผ่านไปก็รู้สึกว่ามันไปได้สวย พยายามผลักดันให้มันเกิดด้วย
เลยคิดว่าคงต้องบอกคนแล้วว่าเป็น...
กะเทย สมัยนั้นเรียกแบบนี้
กะเทย ทรานส์ ศัพท์ก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
และนําเข้าสู่สังคม เพราะเราอยู่นอกสังคม
ยุคนั้นมีแค่ LGB แต่...
ตัว T แทนคนข้ามเพศยังไม่มา
นี่ก็เลยเปิดตัวในปี 1985
เมื่อ 37 ปีก่อน
ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนเปิดตัวเป็นทรานส์
แนวคิดของการข้ามเพศได้ปรากฎ
บนจอสาธารณะในปี 1952 และ 1953
หลักๆ เกิดจากผู้หญิงที่ชื่อคริสทีน ยอร์เกนเซ่น
(คริสทีน ยอร์เกนเซ่น - นักแสดง)
คริสทีน ยอร์เกนเซ่นเป็นคนดังข้ามเพศคนแรก
(อดีตจีไอกลายเป็นสาวงามผมบลอนด์)
เธอคือเคทลิน เจนเนอร์ ของยุคนั้น
คริสทีน ยอร์เกนเซ่นจะขึ้นเวทีมาปล่อยมุก
ร้องเพลงนิด เต้นรําหน่อย แล้วก็รีบเปลี่ยนชุด
เป็นดาราข้ามเพศคนแรกในยุคใหม่
ที่มีโชว์ตลกแนวนี้
นี่เลยเริ่มพูดถึงบนเวที
แต่ไม่ได้แต่งชุด ไม่ได้ทาลิปสติก
นักข่าวก็เขียนไปเรื่อย "เขาพูดโน่นนี่นั่น..."
"นี่ขําแล้วเหรอ" คิดเลยนะ "ได้ เดี๋ยวใส่ชุดเลยแล้วกัน"
ถ้าเป็นผู้หญิงก็จะพูดเรื่องโดนเหยียดเพศได้
เพราะผู้ชายไม่มีทางเข้าใจหรอก
ถ้าเป็นชนกลุ่มน้อยก็พูดเรื่องเหยียดเชื้อชาติได้
แต่โดยส่วนตัวนะ ชายผิวขาวชนชั้นกลางเนี่ย แม่งโคตรจะไร้ประโยชน์
ไม่มีมุมไหนให้เล่นเลย พูดไม่ได้ว่า "ตอนเป็นเด็กๆ ก็เคย...
นั่นแหละ"
ที่พอจะใช้ได้สําหรับนี่ คงเป็น "ค่อยยังชั่วที่เกิดเป็นกะเทย"
"อ้าว เป็นจริงเหรอ"
"ทรานส์ เทย แล้วแต่เลย อยากเรียกว่ายังไงก็ตามใจ"
"แต่สภาพแกดูไม่จืด" เขาจะวิจารณ์งั้นต่อ
โอเค ก็มีแค่สองสามชุดเนี่ย มึงหุบปากอยู่เฉยๆ เถอะ
ก็เลยคิดว่าต้องจัดการเรื่องรูปลักษณ์ ต้องแก้ไขให้ดีขึ้น
มันกลายเป็นพลังแรงกล้ายิ่งกว่าเดิม
พอจริงใจกับการเป็นทรานส์
ก็เจอทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องแย่ๆ
นี่ทําให้คนอึ้งกันไปน่ะ
เหมือนเขาไม่รู้จะคิดยังไงกับคนคนนี้
อีกอย่าง สมัยนั้นถ้าเป็นทรานส์และแต่งหน้า
พวกเขาจะคิดว่า "อ้อ อยู่ที่การแต่งหน้า"
ทุกคนที่รู้จักเราจะรู้ว่ามันไม่เกี่ยวเลย
ก็แค่บังเอิญเป็นทรานส์
ชอบมอนตี้ไพธอน ชอบตัดผม ชอบแบนโจ
ชอบหมูในอวกาศ อวสานโลกและกําเนิดโลก
แต่ในอเมริกา มันไม่เหมือนกัน พวกบิดาสร้างชาติจอดสิบหก...
ออกจากพลีมัธแล้วมาจอดที่พลีมัธ
ต้องโชคดีขนาดไหนนั่น
"ที่นี่พลีมัธเหรอ"
"เราเพิ่งมาจากพลีมัธ"
"วนเป็นวงกลมแล้วเนี่ย กลับขึ้นเรือเถอะ"
ในที่สุดก็มาถึงจนได้ "อ๋อ พระเจ้านําเรามาที่นี่นี่เอง
เราจะได้นับถือศาสนาเราที่นี่
จะได้สร้างครอบครัว แถวนี้ไม่มีใครเลย"
"ขอโทษ"
"แถวนี้ไม่มีใครเลย"
"ใช่ แผ่นดินที่ปราศจากมนุษย์... ไอ้เชี่ยพวกนี้ใครวะ"
เมื่อเอ็ดดี้ อิซซาร์ดขึ้นเวทีนั้น
ในชุดคลุมห่มไหมพิมพ์ลายสุดอลังอะไรนี่
นางเปลี่ยนความคิดเราให้ดูว่าใครก็มีมุมมองได้
นางเปลี่ยนคนที่เคยเป็นแค่วัตถุ
มอบพลังให้
โดยใช้ไหวพริบและเสน่ห์ตราตรึงสุดๆ
เรารู้ว่าคนรักเพศเดียวกันมีอยู่จริง
เราเข้าใจว่าโลกนี้มีคนรักเพศเดียวกัน
แต่เรารับรู้ถึงคนข้ามเพศ
แค่เป็นมุกตลกเกลื่อนกลาด ในรายการไนท์คอร์ท อะไรทํานองนั้น
สังคมเรามองผู้หญิงข้ามเพศเป็นวัตถุมาตลอด
เราไม่คิดถึงชายข้ามเพศเลยด้วยซ้ํา
การเป็นทรานส์มันแตกต่างมากๆ
เทียบกับการเป็นเกย์บนเวที
เพราะผมเคยเป็นเกย์บนเวทีมาก่อน
บุตเชอร์ อัลบั้มตลกชิ้นแรกของศิลปินคนถัดไป เปิดตัวขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ต iTunes
ขอต้อนรับผู้ชายคนเดียวในที่นี้ที่ชอบกีฬาจริงๆ
ริเวอร์ บุตเชอร์!
(ริเวอร์ บุตเชอร์)
เราควรเลือกได้ว่าจะพูดหรือไม่พูด
ไม่ใช่ว่าควรจะต้องพูดถึงตลอดเวลา
เพราะมันเป็นอัตลักษณ์ทางเพศ เป็นการใช้ชีวิตในโลกนี้
แต่ผมก็ไม่อยากกลัวที่จะพูดถึงมัน
ผมชอบนะ เวลาเป็นผู้ชายในห้องที่มีคนอยู่เต็ม
สมมติว่ามีสัก 50 คน
แล้วใครก็ไม่รู้รีบเดินลัดอีก 49 คน
ตรงเข้ามาถาม "นี่ ใช้สรรพนามอะไรน่ะ"
สรรพนามของ 49 คนนั้นช่างมัน อยากรู้แค่ของคนนี้เหรอ
ไอ้จอนดกดําข้างหูนี้มันยังไงนะ
จอนอีกข้างที่พยายามจะขึ้นอยู่เนี่ย มันทําคุณสับสนเหรอ
ช่วงนี้คนที่ผมชอบดู
เวลาเขาเล่นมุกเพศสภาพคือ โซโลมอน จอร์จิโอ
ขาประจําเลย ชอบจริงๆ
มันเฮฮาและสนุกมากๆ คนก็ชอบกันมากด้วย
โซโลมอน จอร์จิโอ
ตลกช่วยเรามาตลอดการเดินทางค้นหาตัวเอง
ตอนเริ่มเดี่ยวไมค์ใหม่ๆ เราใส่สูททุกครั้ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าทําไม เราก็แค่อยากนักแสดง
อยากเริ่มด้วยการขอโทษทุกคนจากใจจริง
นี่ก็พยายามแล้วให้ออกมาดูดี
แต่ดันออกมาสุดจึ้ง
เราพูดเสียงต่ํากว่านี้ด้วย
แล้วก็ไม่ยอมนั่งไขว่ห้างเลย
ไม่ยอมให้ตัวเองมีความสุข กับความเป็นหญิงใดๆ ที่มี
เราซ่อนไว้ แล้วก็เรียนรู้ผ่านการเดี่ยวไมค์
นอกจากไม่ควรจะเอาไปซ่อน
แต่จริงๆ การยอมรับตัวเองมันดีต่อเรา
คงดูออกจากชุดเนอะ
ก็คือปีนี้เก้งแรงเว่อร์
เราว่าเกิดจากการเดินทางค้นหาตัวเอง
และยอมรับว่าเราอาจอยู่ในสเปคตรัมใหญ่กว่านั้น
นี่ว่าอิทธิพลสําคัญที่สุดที่มีต่อเรา และสํานึกทางเพศของเรา
โดยเฉพาะจากฝั่งตลกก็คือการได้ดู เดรสทูคิลของเอ็ดดี้ อิซซาร์ด
เราย้อนกลับดูโชว์นั้นได้บ่อยๆ แล้วก็เจอสิ่งที่จะนํามาใช้
ช่วยให้เข้าใจตัวเอง
เข้าใจความไร้แก่นสารของวัฒนธรรมเราด้วย
เวลาที่เรื่องของเราไม่ได้รับการบอกเล่า
หรือเมื่อคนอย่างเราไม่มีโอกาส...
(แพตตี้ แฮร์ริสัน)
ที่จะแสดงออก
เราจะยิ่งจินตนาการถึงการมีสิ่งนั้นได้ยากขึ้น
มันเปลี่ยนมุมมองของเราที่มีต่อโลก
เพราะสังคมชี้ให้เห็นว่าเราทําไม่ได้
- ฉันใช้สรรพนามถูกไหมเนี่ย - กับฉันเหรอ
- ใช่ สรรพนาม โอเค - ฉันใช้สรรพนามหญิง
ส่วนคุณไม่เจาะจงเพศ
ก็พยายามนะ พยายามไม่ต้องเจาะจง
ไม่ได้อยากพูดถึงอัตลักษณ์ หรือเพศวิถีถ้าไม่จําเป็น
(เม มาร์ติน)
แต่รู้สึกว่าควรพูดเพราะใครๆ ก็พูด
แถมพวกคนที่มีผู้ติดตามเยอะๆ กลับพูด
โจมตีกลุ่มคนที่มีอํานาจน้อยกว่ามาก
ยังไม่นานขนาดนั้นเลยครับ เวลาผู้ใหญ่ถามเด็ก
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร" ผู้ใหญ่เขาถามถึงอาชีพ
"ต้องมีจู๋ถึงจะเป็นผู้ชายเหรอ แล้วแต่เลย อีแก่"
ตลกเดี่ยวไมค์จะหาคนให้ล้ออยู่เสมอ
ตอนนี้ย้ายมาโจมตีกลุ่มคนข้ามเพศ อย่างที่เดฟ แชพเพลล์เพิ่งค้นพบ
อารมณ์ขันคือความจริงที่เชือดเฉือน
ไม่มีหรอกแค่ล้อเล่นขําๆ
ถ้าใครเล่นมุกเหยียดคนรักเพศเดียวกัน มันตั้งใจทั้งนั้นแหละ
(ไม่เคย "แค่ขําๆ" พลังทางวัฒนธรรมและการเมืองของตลก)
เอบีซี คอมมอนมาร์ค
มุกตลกและแนวคิดพวกนั้น
ไม่ได้จะโทษว่าความรุนแรงเกิดจากมันเท่านั้น แต่ฉันก็เห็นอันตราย
เมื่อโชว์คอมเมดี้สเปเชียลตอนนั้น เผยแพร่ไปทั่วประเทศ
นั่นย่อมส่งผลต่อการที่คนเราจะออกไป
ปฏิบัติต่อคนอื่นที่ต่างจากตัวเอง
(ผ่านร่างฯ ต่อต้านคนข้ามเพศ ในรัฐต่างๆ ปีนี้สูงเป็นประวัติการณ์)
ปัญหาของคําพูดที่ทําร้ายกัน
ซึ่งมาจากปากศิลปินตลก มันลดทอนความเป็นมนุษย์ในตัวเรา
พวกเขาหมกมุ่นกับเครื่องเพศของเรา
อยากรู้ว่าเราเข้าห้องน้ําที่ไหน
ฉันไม่สนหรอกว่าคุณมีเจตนายังไง
หรือเราควรตีความมุกตลกของคุณยังไง
ถ้าเราบอกว่ามันเหยียดคนข้ามเพศ อย่ามาเถียงว่า "ไม่นะ ไม่จริง"
(NETFLIX พักงานสามคนที่วิจารณ์ โชว์ของเดฟ แชพเพลล์)
การเป็นนักแสดงตลกข้ามเพศ เราก็ต้องมี...
ประสบการณ์พบกับอุปสรรคบางอย่าง
เพราะตอนนี้ปัญหาคนข้ามเพศเป็นข่าวเยอะมาก
แล้วคนก็เดือดกันสุดๆ
คิดถึงสมัยก่อนจังเลย สมัยนั้นชายแต่งหญิงมีแต่ชายแท้
เขาไม่มีสิทธิ์ไปแข่งเวิลด์คัพหญิง
เพราะเขาเคยเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้ไม่อยากเป็นแล้ว
เราก็ดูออกว่าคนที่กุมอํานาจทั้งหมดในสังคม
คือคนที่เราล้อเลียนไม่ได้
- ใช่ไหม - ใช่แล้ว
เราล้อคนพวกนี้ไม่ได้
แสดงว่าพวกเขากุมอํานาจโครงสร้าง ในวัฒนธรรมเราอยู่
การเป็นผู้หญิงผิวดําและเป็นทรานส์
และต้องเป็นคนที่โดนล้อในมุกขําขัน
ให้อ่านยังทําใจง่ายกว่า
ถ้าต้องดูเขาและเห็นคนทั้งห้องหัวเราะ
"เพศเป็นข้อเท็จริง"
"ต้องลองใช้มุมมองของผู้หญิงนะ"
"ลองคิดแบบนี้ เคทลิน เจนเนอร์ ผมเคยเจอนะ นิสัยดีมาก"
"เคทลิน เจนเนอร์ได้รับเลือกเป็นผู้หญิงแห่งปี
ในปีแรกของการเป็นผู้หญิง"
"ไม่ธรรมดาเลยเนอะ"
"ฟาดชะนีทุกตัวในดีทรอยต์"
"นางมีดีกว่าพวกคุณทุกคนเลยนะ"
"ไม่เคยมีเมนส์ด้วยซ้ํา ไม่ธรรมดาเนอะ"
ฉันเป็นทั้งคนดําและเป็นคนข้ามเพศ
(เคเจ ไวท์เฮด ศิลปินตลก)
สองเรื่องนั้นมันมีประเด็นน่าพูด
มันเปรียบเทียบกันได้
แต่คุณจะเข้าใจสิ่งเปรียบเทียบนั้นได้
คุณก็ต้องเป็นแม่งทั้งสองอย่างนั้นจริงๆ ก่อน
พวกเขาไม่ได้เล่นมุก พวกเขากําลังสั่งสอนคน
พวกเขาคิดว่าจะพูดอะไรก็ได้ เพราะเป็นดาวตลก
แต่ถ้าพูดแล้วไม่ตลก...
มันก็ไม่สําคัญหรอกว่าคุณเป็นตลกหรือเปล่า
ตลกพวกนี้ถูกมองว่า
"ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดในรุ่น"
และคนหลายล้านที่ฟังพวกเขา
ก็ "อุ๊ยตาย ทุกอย่างที่เขาพูดมันเฉียบมาก"
มันอันตรายสําหรับเรา
(ปี 2017 หนึ่งในปีอันตรายที่สุด สําหรับคนข้ามเพศ)
(ปี 2018 เลวร้ายที่สุด เพราะคนข้ามเพศอเมริกันถูกทําร้ายสาหัส)
(อาชญากรรมจากความเกลียดชังคนข้ามเพศ เพิ่มขึ้นร้อยละ 20 ในปี 2019)
(ปี 2020 อันตรายที่สุดเป็นประวัติการณ์ สําหรับชาวอเมริกันข้ามเพศ)
(ปี 2021 อันตรายที่สุดสําหรับคนข้ามเพศ)
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แชพเพลล์มากเท่ากับ
คนที่คุมพื้นที่สื่อให้เขาได้แสดงออก
ให้เขาได้พูดว่าเพศเป็นข้อเท็จจริง
แม้แต่องค์การอนามัยโลกยังบอกว่า เพศสภาพเป็นสิ่งประกอบสร้างทางสังคม
ในเมื่อมันไม่ใช่ข้อเท็จจริง ไปให้พื้นที่เขาพูดแบบนั้นมันก็อันตราย
ควรจะต้องมีการรับผิดชอบ
ในเมื่อความรุนแรงก็เกิดขึ้นจริงๆ บนโลก
(รายงานใหม่แจกแจงผู้เสียชีวิตในอเมริกา ปี 2022 ที่เป็นคนข้ามเพศ)
คิดว่าเราอยู่ท่ามกลาง กระแสตีกลับที่อันตรายมากขึ้นทุกที
แล้วเควียร์กับทรานส์ตกเป็นแพะรับบาป
อยากรู้เหมือนกันว่าศาสตร์ตลก จะก้าวขึ้นมารับมือยังไง
โปรดต้อนรับสินค้าส่งออกสุดเริ่ดของอังกฤษ
นักแสดงและดาวตลก เอ็ดดี้ อิซซาร์ด!
คนออกมาเปิดตัวเป็นทรานส์
ทําให้เรารู้ว่ามีคนข้ามเพศเยอะกว่าที่คิด
เหมือนในยุค 80
มีคนเป็นเกย์อยู่เยอะมากไง
แล้วคนก็รับไม่ได้ "ไม่จริ๊งไม่จริง" แต่ก็เหมือนกันนั่นแหละ คนแค่กลัว
กลัวสิ่งที่ตัวเองไม่รู้
เพราะงั้นคนข้ามเพศจึงต้องขึ้นเวที
ไปเรียกเสียงหัวเราะจนคนต้องยอมรับ
"เอาจริงนะ ชอบเธอแฮะ"
รู้แหละว่าอเมริกายังเชื่อในพระเจ้า
เขาไม่อยู่หรอกนะหนู
แต่เก่งมากที่ยังเชื่อมั่นในเขาอยู่ได้ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
คนตายไป 60 ล้าน เขาก็ไม่ได้มาช่วยเลยนะ แต่ก็...
คนอาจบอกว่านี่ไม่เชื่อในพระเจ้า
ไม่นะ นี่เชื่อมั่นบางอย่าง เชื่อมั่นในพวกเรา เชื่อมั่นในมนุษยชาติ
เชื่อว่าโลกนี้มีเจตนาดีมากกว่าเจตนาร้าย
นั่นแหละที่เชื่อ
ราตรีสวัสดิ์ ขอบคุณที่มาจ้ะ
ตลกเองก็เปลี่ยนเข้าสู่ขั้นใหม่
ตอนนี้คนอยากฟังเรื่องของเรามากขึ้น
และตลก LGBTQ จํานวนมากก็เป็นผู้เบิกทาง
ตอนแรกนึกว่าไม่ได้เปิดไมค์
ตั้งใจให้เป็นงั้นอยู่แล้ว
ใช่ ใช่เลย
ในปี 2012 ฉันมีช่วงที่...
ลําบากเกินบรรยาย
ฉันเลยขึ้นเวทีแล้วตัดสินใจ...
พูดถึงความเป็นไปในชีวิต
แทนที่จะพูดอะไรไปเรื่อยอย่างที่เคยพูด
ฉันได้รับวินิจฉัยเป็นมะเร็งเต้านมทั้งสองข้าง
สุดท้ายเลยต้องผ่าตัดออกทั้งสองเต้า
ก่อนจะผ่าตัดเต้านมสองข้าง
หน้าอกฉันก็แบนอยู่แล้ว
ตลอดที่ผ่านมาฉันเล่นมุก ล้อหน้าอกแบนๆ ของตัวเองบ่อยมาก
ก็เริ่มคิดแล้วเหมือนกัน
หรือว่าไอ้เต้านม...
มันแอบได้ยิน
ก็เลย...
"เอางี้มะ"
"เราก็ไม่ไหวจะทน"
"ฆ่ามันเลยดีกว่า"
เมื่อก่อนเวลาดูตลก เรามักจะ "ปล่อยมุกให้ฟังหน่อย"
"เป็นมายังไง ท่อนเด็ดอยู่ไหน ไม่อยากฟังเรื่องเธอหรอก"
ยุคนี้เปลี่ยนไป เล่าเรื่องส่วนตัวกันมากๆ
คนอย่างฮันนาห์ แกดสบี้ เล่าเรื่องส่วนตัวมากๆในชีวิต
เขาพังประตูเปิดเข้าสู่ตลกแนวใหม่
เรากดตัวเองเพื่อให้มีโอกาสพูด
เพื่อขออนุญาตให้ได้พูด
เราจะไม่ทําแบบนั้นแล้ว
ไม่ทํากับตัวเอง หรือใครก็ตามที่เป็นเหมือนเรา
เพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมา เราเล่าเรื่องด้วยวิธีที่เลวร้ายมาก
(ฮันนาห์ แกดสบี้)
แทบจะเหยียดเกย์ด้วยซ้ํา
เรารู้ตัวว่าต่างจากคนอื่น
เวลาอยู่บนเวทีเลยต้องพูดถึงเรื่องนั้นเสมอ
เราต้องไขปริศนาในตัวเราเองก่อน
ต้องทําเพื่อคนดู พวกเขาจะได้กล้าหัวเราะอย่างสบายใจ
ขอจัดระเบียบสังคมนิดนึงนะ
นี่เป็นเลสเบี้ยน
อะไรนะ อ๊าก!
ไม่นะ
ยิ่งมีประสบการณ์มากขึ้น
ก็ยิ่งว้าวุ่น จนได้ทําโชว์สเปเชียล "นาเนตต์"
ก็เลยช่างแม่งละ
(ศิลปะการทําลายล้างตลก หล่อเลี้ยงวิญญาณของฮันนาห์ แกดสบี้)
สมัยก่อน ตอนวันวานยังหวานอยู่
เลสเบี้ยนมีความหมายต่างจากตอนนี้
สมัยนั้น เลสเบี้ยนไม่เกี่ยวกับรสนิยมทางเพศ
เลสเบี้ยนก็แค่ผู้หญิงที่ไม่ขํากับผู้ชาย
"ทําไมไม่หัวเราะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นเลสเบี้ยนเรอะ"
อมตะ
ในยุค 90 ความฮาต้องมาก่อน ตัวตนเป็นเรื่องรอง
สมัยนี้เน้นตัวตนมาก่อน ซึ่งฉันว่าน่าตื่นเต้นกว่ามากๆ
แล้วก็สร้างสรรค์กว่าเยอะ
การได้เป็นอเมริกันเชื้อสายเอเชียคนแรก
เป็นเกย์เปิดเผย และมีโชว์สเปเชียล NETFLIX ก็รู้สึก...
ตื้นตันบอกไม่ถูก
NETFLIX ให้เขาทําสเปเชียล แต่ฉันไม่ได้ทําเนี่ยนะ
เพราะเขามีกล้ามท้อง...
ส่วนฉันป่องอยู่
พวกเรากลุ่มใหญ่ๆ กําลังจะมา
และเราไม่คิดจะขอแค่เศษเล็กเศษน้อย
เรายึดพื้นที่ได้หมดเลยจริงๆ
เราเล่าเรื่องของเราได้ เป็นตัวของตัวเองได้
เวลาโดนขี่
ผมร้องเหมือนคุณพ่อที่ตื่นกลางดึก
แล้วลืมเปิดไฟ
ว้าย ไม่นะ
โอ๊ย ชิบเป๋ง!
เชี่ย!
เดี๋ยวก่อนๆ
แม่ย้อย ใครมันยัดใส่ตรงนั้น
ผมไปเล่นในหลายแห่งอเมริกาที่ผมไม่ควรเล่น
เคยเจอคนเดินออก เจอคนตะโกนด่าหลังจบโชว์
เจอคนรอหลังเลิกงานเพื่อบอกว่า "ขอบคุณ"
"ดีต่อใจมากๆ ที่ได้เห็นว่าศิลปินเกย์ก็ตลกด้วย"
มีคนเขียนมาหาหลังจากนั้น
บอกว่าได้เห็นบางอย่างต่างไปจากเดิม
นั่นทําให้ผมอยากทําต่อไป
ขอเสียงปรบมือให้สุดยอด คณะนักแสดงแห่งประวัติศาสตร์นี้หน่อย
ตลกเป็นสิ่งเดียวที่ยังเข้าถึงผู้คน
และพูดได้ว่า "ไม่นะ เราทุกคนหัวเราะให้เรื่องนี้ได้"
ฉันว่ามันเป็นเครื่องมือต่อสู้ที่ทรงพลัง เพื่อความเท่าเทียม
ชาวเควียร์สอนอเมริกาให้เลิกกลัวเรา
ด้วยการเล่นมุก
คนมากมายเอาอาชีพมาเสี่ยง ยอมเปิดเผยให้โลกรู้จักตัวจริง
ทุกคนที่เผยตัวตนบนเวที
ช่วยกระเทาะประตูให้เปิดกว้างขึ้นทีละนิด
เป็นโลกที่แตกต่างกันไปเลย ไม่ว่าจะในวงการตลก ในวัฒนธรรม
ไม่ใช่เรื่องต้องห้าม
ไม่ใช่เรื่องต้องซ่อน
ตอนนี้อยู่ในกระแสหลักแล้ว เรื่องที่เคยพูดอ้อมๆ ได้กลายเป็นประเด็นหลัก
ความเลวร้ายยังมีอยู่ แต่คนดีๆ เปิดตัวกันมากขึ้น
เราแค่ต้องออกมาพูด แล้วก็ต้องทําให้ดีเกินร้อยไปเลย
จะเป็นตลกก็เป็นตลกให้ดีที่สุด
จะเป็นบรรณารักษ์ก็เป็นบรรณารักษ์ให้ดีที่สุด
เราต้องทําแบบนั้น ผู้หญิงและคนหลากเชื้อชาติก็ต้องทํา
เมื่อถึงจุดที่มันน่าเบื่อ เมื่อ LGBTQ กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อ
เมื่อนั้นแหละเราทําสําเร็จแล้ว
ฉันต้องมีความหวังกับอนาคตเยอะๆ เพราะถ้าฉันจะอยู่ถึงร้อยปี
ฉันต้องอยู่ให้ได้อีก 18 ปี
เท่ากับถ้าอยากมีชีวิตอยู่ให้ถึงวันนั้น
ฉันก็ต้องมีหวังกับการได้อยู่รอดแบบดีๆ
ฉันอาจจะอยู่ถึง 110 ปีเลยก็ได้
แม่งก็ไม่น่ามีลูกคนนี้เลย
แต่จะมี ยังไงก็จะมี
ลูกของสตีฟ แบนนอน
ลูกคนใหญ่คนโตเลยนะ
ตอนเด็กๆ นี่อยากเป็นมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
แต่โตมาดันเป็นมาร์ติน ลูเธอร์ ควีนค่ะ
ฉันมีตัวละครอีกเยอะมากที่คนยังไม่เคยเห็น
ในโรงรถมีกล่องเสื้อผ้าเต็มไปหมด
เมียก็ถามนะ "ช่วยเอาไปทิ้งเถอะ"
"คือเธอก็โตแล้วนะ"
ฉันก็แบบ "นี่มันเสื้อผ้าหนู"
"ชุดแฟนซีของหนู"
เจมส์ เอโดเมียนไม่ใช่เกย์นะขอบอก
ทุกคนรู้โลกรู้ เขาแค่ทํามาหากิน
มีร้านนึงชื่อ รัสตี้ส์เบเกิล
ศิลปินอย่างเราชอบไปกัน
เราต้องซื้อเบเกิลครีมชีส
ก่อนจะขึ้นเวทีได้
คุณจะเอาอะไรอีกเนี่ย
ให้เขียนหนังสือขายเลยป่ะ
สาเหตุที่ผู้หญิงเควียร์ตลกเก่งจัด
ก็เพราะเราไม่แคร์ว่าผู้ชายจะคิดยังไง
ก็คนมันไม่แคร์อ่ะ