Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
CHRIS COLE ICARUS RUSH 3: LABIRINTO
EXCLUSIVA O HOME MÁIS DESEXADO
CHRIS COLE ESTÁ IMPARABLE!
EXCLUSIVA! OS MELLORES ABDOMINAIS!
Como andamos? Son Sean Evans en First We Feast,
estades vendo Hot Ones.
Hoxe acompáñanos Chris Cole,
un actor coñecido polos filmes de superheroes Icarus Rush.
Con Icarus Rush: Labirinto estreada, este ano pode ser o mellor.
CHRIS FALA DO NOVO FILME
VOA ALTO
RESPONDE AS PREGUNTAS MÁIS BUSCADAS
ENTREVISTA CON CHRIS COLE
PASEO DA FAMA
EXCLUSIVA ÁS CARREIRAS!
LOBA
Non é culpa miña,
eu saín a tempo.
Calquera persoa o entendería.
El entenderao. Todo o mundo o entenderá.
AUTOESCOLA
Vale, podes pasar.
É unha lección, estou aprendendo algo:
que se te deixo pasar, vou chegar antes.
É bo karma.
Arre demo!
Agora si que vou tolear de todo.
Grazas por vires.
Grazas por cambiar os plans.
Faltaría máis.
Podes contar sempre comigo.
Síntoo, estiven moi centrado na estrea do filme.
Non te preocupes, Chris. Non son unha moza dependente.
Estamos ben.
Xa, si.
De todas formas, estiven pensando… como encaixa Ashley en todo isto?
Esta muller encantadora que tanto me alegro de coñecer e…
É hora de dar un gran paso.
Dígolles os especiais?
- Si, e ben detallados. - Non.
Se non che importa, é que morro de fame.
- Un momento. - Vale.
Claro, señor, temos…
Mensaxe de Chris Cole.
Lea.
Onde cona estás?
Non me importa se tes que vender un órgano.
Ven xa ou estás despedida!
Que carallo!
O que temos é tan especial
e tan incrible…
- Boas. - …que, a ver…
Ve ese tipo famoso con cara de anoxado
e que quere matarme? É o meu xefe.
Teño que levarlle isto…
Estou que adoezo de ledicia.
Teño que levarllo ou mátame. Desta vez é en serio.
Podo…?
Fago vir os paparazzi aquí.
Grazas.
- Mimá, é Bradley Cooper? - Onde?
Non, é unha persoa normal.
Unha auga, por favor.
- Claro. - Grazas.
Meu amor, o que temos é marabilloso.
E como é tan marabilloso, tamén sinto
que imos nunha dirección para a que non estamos listos.
Voume meter de cheo no filme, é así como traballo.
Creo que sería mellor
baixarlle un pouquiño o ritmo.
Espera, que?
Dixeches de darmos un paso máis.
- Un paso. - Un gran paso.
- Xa. - Dixéchelo.
E ese gran paso é… deixar atrás
esta relación.
Ten sentido?
Espera, estás…?
Estás rompendo comigo?
Ashley, ambos sabemos que temos un futuro.
Pero ese futuro non comeza agora.
Ei.
Quero ser amigo teu.
Pero ti tes algún amigo?
Vounos coller, porque son fermosos.
- Ben… - Vale.
- Adeus. - Adeus.
Pero logo do que dixen e fixen…
Escoita a letra. Cher fala de min na canción.
Escoita.
Cres na vida tras o amor?
Inténtoo, Cher, inténtoo.
Algo dentro de min dime
que non creo que sexas forte abondo.
Por certo, onde estabas?
- Contra! - Estaba atrapado, paralizado,
improvisando sobre a marcha.
E sorte que fun campión de improvisación de neno,
porque esa foi unha das miñas mellores interpretacións.
E tiven que dicir moito máis do que escribín onte á noite,
e seguro que Ashley sentiu moito máis rexeitamento
por culpa túa.
Miña? Bótasme a culpa a min?
- Si. - En serio?
Ás veces a túa incompetencia merece que te despida.
- Pois despídeme. - Non.
É polo filme?
Se a tres non sae ben ao rodar a catro
non me contratarán para a cinco e a seis.
E que máis ten?
Así poderás facer outras cousas coma os actores de verdade.
E se o guión non ten sentido?
Non ten sentido, é moi confuso.
O Santa Claus dun centro comercial é un terrorista nórdico.
É un filme de Nadal.
Mestura Xungla de cristal con Milagre na cidade.
Secuestran a Santa Claus.
Por que ir á Antártida
antes de atoparte co reno suicida?
Non ves que é unha parvada?
Non, é Xungla de cristal con Milagre na cidade con Speed.
Speed é Xungla de cristal nun bus.
Confúndesme adrede.
Que o escriban de novo.
Atopei un guionista marabilloso.
Teño unha idea.
Mañá buscamos un bo guionista.
Mirarei todas as listas de axentes.
Na miña casa ás 8:30.
Pero antes arranxa esta desfeita e colle as miñas cousas na de Ashley.
Non, ho, por favor, Chris.
Cando pasou con Kimmy e Whitney
foi horrible recuperar as túas cousas.
Coma saquear tumbas.
Que dis? Deixei as miñas Jordan firmadas,
a camiseta do Himalaya
e a miña copia do libro Atrévete a non gustar.
Tiña calzóns, e a xente véndeos.
Na miña casa ás 8:30. E trae un café con leite de vaca.
Dunha vaca de verdade.
Aínda os fan, non?
Ou está mal visto?
Xa sei que é repetitivo, xa o sei.
- Perdoa, é que… - Non, ten o seu aquel.
- Ten moitas palabras. - Moitas palabras.
Parece que estás pensando en animarte de novo.
Non che sei.
Todo o que escribo é insignificante.
- Sénteste insignificante? - Non.
Penso que son totalmente fascinante.
Porque o es.
Teño medo.
Hai moito tempo que non escribo nada para min e…
Iso é normal, nena.
Pásanos a todas.
Aprendes a golpes.
Recuperácheste, criaches esa nena fermosa, Zara.
Non sabes que camiño escoller.
Non pasa nada.
É emocionante.
Poderías preguntarte: "Quen era?
Quen era antes de ser todo para os demais?"
Por que escribes?
Por que escribo?
Para descubrir que penso do que non entendo.
Ben…
E que é o que non entendes agora?
- Agora? - Agora.
Case nada desde a morte de Charlie.
Non escribes sobre Charlie.
Porque non é fácil.
E se escribise, non creo que cho deixase ler.
Por que non?
Fun a túa editora antes de ser a túa sogra.
Si, pero es a nai de Charlie
antes ca editora.
Antes de ser a nai de Charlie
era unha muller nova que tiña aspiracións.
Quería ser Stevie Nicks.
Seguimos sendo todo o que sempre fomos, nena.
Encantaríame crelo.
Mamá?
Ola, mamá.
Ola, meu amor.
É bonito, eh?
- Que tal a avoa? - Ben.
Tiñas o meu tempo cando publicaches o primeiro libro?
Non, tiña 29.
Por que?
Pregúntome cando vai empezar a miña vida.
Tes 24, ruliña, es lista e tes talento.
Se traballas duro terás recompensa.
Chris non te prepara para dirixir a súa empresa?
Ás veces creo que o esquece.
Pois que non o esqueza.
Dille o que queres.
Que non te mangonee por ser famoso.
Fálalle claro.
Pódelo facer.
Ola.
Non dou durmido.
Ando a pensar en todo o que me dixeches do filme.
Oe, Chris.
Lembras que cando me contrataches
dixeches que me aprenderías a…?
Pódesme facer un recado rapidiño?
Rapidiño de todo.
Claro.
Seguro que neste súper van ter a cousa esa?
Como se chamaba?
Illado de proteína de soro ou proteína de soro illada.
Tanto ten cal. Ti mira que poña "illado".
Vale. Miña nai, interpretas un superheroe e xa es un bioquímico.
E se ves algunha cousa que sexa divertida ou chula,
cóllea.
Que queres dicir?
Non deixas nada claro.
Ti non consideras divertido o mesmo ca min.
Eu que sei.
Calquera cousa diferente, chula ou interesante que me poida gustar.
Non te sorprenderá, pero gustarache.
Non lembro a última vez que fun ao súper.
En Icarus 1 estoupaches un.
Ti enténdesme, non?
Non podo ir ó súper da esquina e comprar xamón.
Xamón? Ti comes xamón, Chris?
Xa haberá unha década que non vou.
Como pode ser? É moi forte.
Si, xa che digo.
Cambiaron os supermercados?
A ver, estou no corredor das Oreo e isto non ten xeito ningún.
Hai Oreo de boliños de canela, algo chamado "Oreo cubertas de neve".
De pastel de amorodos.
É de tolos.
- Oreo de pastel de amorodos? - Si.
Mamaíña.
Queres que chas leve?
- Quero. - Vale.
Que ben. Que máis hai?
Que máis hai que ti non coñezas?
Aínda teñen os aspersores eses nas verduras?
Encantábanme.
- Teñen, si. - Xenial.
Creo que atopei a xoia da coroa.
Pon que ten 5 g de BCAA, 0,5 g de graxa e 25 g de proteínas.
É este?
Non sei, Zara, son dramaturga.
Non quero reescribir o guión doutro.
Houbo seis guionistas.
Non quero ser a número sete.
Vanche pagar. A ver, non queres o traballo?
Pois non.
Organizar armarios de ricos é moi gratificante.
Xa me preocupa que a mulleriña teña tantos panos.
- Non ten pescozo. - Non.
É unha enfermidade.
Agora síntome fatal por dicilo.
Podes arranxar o guión de Chris?
- Zara. - Por favor.
Así pode ler o teu guión, podes conseguir financiamento
e podes facer un filme.
Non sei escribir sobre heroes de acción.
Claro que si.
Tiven que reescribir o meu filme.
Necesitaba máis escenas co pai
para que Chris o interpretase.
Non é sobre o pai.
É unha comedia dramática queer
da miña experiencia.
De que vai o filme?
Mestura Xungla de cristal con Milagre na cidade.
De nada, logo.
Xa, vale.
Pero será xenial. Cando podes empezar?
Teño que organizar a vida enteira desta muller,
e levarame ata mañá.
Como botei 24 anos sen que isto me suxeitase as tetas?
Méteo no bolso.
CHAMAR
Que?
Non, cambiei o código.
Que? Nin sabes como facelo.
Chamei a Taylor.
Taylor? A túa masaxista?
Pero será…
Ola?
Díxenche ás 8:30.
Chameite e non colliches.
Quedei coa guionista para que reescribise o guión.
Que guionista? Dixen ás 8:30!
Miña nai.
Enténdoo, pero…
Tanto ten, cagáchela. Cagáchela ben cagada.
Estou moi anoxado.
Quero unha carta de desculpa.
Espero que teñas as cousas e o café ou estás despedida.
En serio.
Veña, Joaquin, para, ho! Non me saques fotos.
Zara, podía abrir a cancela.
Teño que facelo eu, Emmanuel.
Arrea!
- Onde está, Mila? - Arriba.
Zara, díxome que se tiña un tic no ollo
lle dixese que respirase. Respire, señorita Zara.
- Agora non, Mila. - Ai, logo!
Trinta e nove.
Corenta.
Quen che abriu?
Saltei a cancela.
Saltaches a cancela?
Si que estás ben desesperada.
Tes as miñas cousas ou non?
Déixoo.
Que?
Saltei a cancela porque pensei que era ben
dicirche á cara que o deixo.
Espera.
Zara… Merda.
Zara! Zara, espera un momento.
Zara, non podes deixalo.
Empezo a rodar o luns, temos que repasar o guión.
Aprendereille a quen contrates.
Por favor, non, Zara. Señor Chris?
Mila, déixao.
Zara.
Non atoparei en quen confiar en dous días.
Non podo vivir con medo a perder o traballo, son unha refén.
Chris, traballo coma unha mula por ti. E para que?
Estás contenta? Fas chorar a Mila.
Dixeches que empezaría como asistenta,
despois sería produtora asociada,
logo produtora e dirixiría a túa empresa.
Non tes experiencia de produtora.
E como vou ter experiencia
recollendo a túa roupa lavada?
Díxenche de facer o filme de Raymond Farr e nin caso.
O actor que o fixo ganou un Oscar.
Non podo ser un alcohólico cego.
Non encaixa na miña iconografía.
Teño uns ollos fermosos, teñen que saír en pantalla.
Díxenche que se verían os teus ollos!
Non era de Stevie Wonder.
Tanto ten!
A xente quere verme sobrio e con vista de lince.
E isto é xusto do que falo, Zara.
Non entendes o negocio.
O negocio? En serio? Non o entendo?
Queres que os teus axentes se forren coas merdas que fas?
Impórtasme. Debería dirixir a túa empresa.
- Si, porque sabes todo. - Non.
Porque ninguén quere ver unha mestura de Xungla de cristal e Milagre na cidade.
E Speed!
Non podo crer o que me dis.
Xa estou histérico.
Pagáronme moito.
Devolve os cartos.
Que devolva…?
Toleaches?
Sabes canto custa a miña vida, Zara?
Sei.
Seguridade, publicistas, avogados, médicos,
cociñeiros, louqueiros, medicamentos, fármacos.
Sabes canto custa alugar un avión privado?
Moitísimo.
Sorte que poida acender a luz!
Nunca me vas ascender, non?
Pero que hos…?
- Que? - Estás de broma?
Puxeches a miña shatush nunha bolsa de plástico cos tenis sucios.
A túa que?
Esta camiseta é de shatush.
É de pelo de antílopes do Tíbet en perigo.
O tecido máis suave do mundo.
É única. Só teño dúas.
Levas posta unha especie en perigo de extinción?
Foi un regalo dun monxe do Tíbet que coñecín en Santa Bárbara.
Non se pode substituír.
Estás despedida.
- Despedida! - Sabes? Estou…
Estou tremendamente enfastiada e farta de ti.
- Pois fóra da miña casa. - Encantada.
- Moi ben. - Abur.
- Pois xa está, logo. - A rañala, cabrón.
- E non volvas. - Xa marcho.
- Dígoo en serio. - E eu.
Xa está. Acabouse.
Non hai volta atrás.
Divírtete afeitando o pescozo.
E ti no mundo real.
Hostia.
Non batas a porta!
Zara! Non batas a porta!
Zara!
Vale.
E agora que?
- Zara, es ti? - Si.
Ola.
Que pasa?
Nada, é que estou cansa.
Genie está aparcando, necesita algo elegante.
Vai coñecer os pais de Malcolm nunha presentación formal.
Que ben.
Ti non tes nada no armario, pero eu si.
Que mire no meu.
- En serio? - Si.
- Que detalle. - Grazas.
- Mamá, cheguei. - Ola, Genie.
- Na cociña. - Cociña.
Hai que celebralo!
- A que si? - Que celebrades?
A miña noite libre.
Esta noite… non traballo.
Hai que celebralo.
Fas espaguetes en vez das xudías?
E pan de allo. Grazas.
Fago espaguetes e pan de allo.
Por que non llo dixeches?
Non quería que traballase para el.
Daríalle a razón, e non o soporto.
Non vaia ser que o amor de túa nai teña razón.
- Xa. - Non é porque teña razón,
é que me equivoquei e perdín dous anos da miña vida.
Miña nai, son unha fracasada!
Veña, ho, non o es.
Isto é bo, vale?
Tratábache fatal.
Xa, a ver, ten moito estrés.
Leva unha dobre vida como superheroe e cabrón.
E ti quitábaslle os problemóns, pero xa non.
E por iso che trouxen isto.
SUPERLOBA
Non, Genie, non o merezo.
Cala a boca, si tal. Es a miña superloba.
Teño 24, non teño traballo e vivo con miña nai.
Superloba é para grandes logros,
coma ascensos ou resultados das ETS.
Non deches negativo en Chris?
Deches. Non moitas o poden dicir.
Que facemos no cuarto de túa nai?
Ben, sabes que miña nai escribe artigos para Vogue
- cando non dá acabado un libro. - Sei.
Vogue non paga moi ben.
Pero fan moitos regaliños.
- E nunca pon nada. - Que?
Coñecer os pais de Malcolm
pide algo coma… Chanel, por exemplo.
E esperas que me sirva a roupa de túa nai?
Son unha caixa de cereais, cona.
A ver, logo.
- Está Genie? - Non, xa marchou.
- Mamá… - Que?
Que fago coa miña vida?
- Que? - Deixei o traballo.
Deixei a Chris.
Rula, pensei que non o ías abandonar.
Abandonar? Non é culpa miña.
É del, non me toma en serio.
Vale, e ti tómaste en serio?
Se mo preguntas é porque ti non me tomas en serio.
Non, só digo que ás veces cústache deixar as cousas.
- Ai, logo! - É así.
As clases de guións da tele.
Es ti quen di…
As de empresariais, as de documentais.
Dixeches que o de producir era o teu.
- "O de producir?" Vale. - Non…
Non te ofendas.
É que estou histérica,
non sei que facer,
pídoche axuda e méteste comigo.
- Que me meto contigo? - Si.
- Pero… - Si!
Entras e soltas: "Que vou facer coa miña vida?"
como quen pregunta que hai de cear.
- Non sei que responder. - Tiñas razón.
Perdín dous anos da miña vida con el.
- Tiñas razón. - Non quero tela.
Quero o mellor para ti.
Vale, moi ben. Pois logo dime que é o mellor para min.
Quero sabelo.
Só ti podes responder iso.
Voume duchar.
Moi ben.
Está bo?
Agora vos dou máis.
Matáchesme.
"Os paracaídas rachan…"
É horrible.
Ola?
Hai alguén?
Zara?
Hostia! Perdoa. Síntoo.
Es… o xefe de Zara.
A porta estaba… Deixaches a porta aberta.
Sempre entras así sen máis?
A ver, son famoso, así que si.
Estou buscando a Zara. Está?
- Traballas aquí? - Non.
Vivo aquí. Son a nai de Zara.
Es…?
- Es a nai de Zara? - Son.
Tivéchela cando estabas en infantil?
Zara saíu facer uns recados.
- Cando cres que volverá? - Nun par de horas polo menos.
Impórtache se espero?
- Non, que va. - Grazas.
A cociña está aí, por se queres auga.
Voume cambiar, volvo deseguida.
Perdoa.
Tes tequila?
Si, sírvete.
Un mal día?
Si.
Estaba limpando o meu despacho e…
Senta, por favor.
Vale.
Tes acento. Es sudafricana ou…?
Non, son australiana.
Coñeces a Margot Robbie?
Pois non.
Eu si.
Zara díxome que dimitiu.
Que ben.
- A ver… - Pensei que a despedira.
- Pensei que fora culpa miña. - En serio?
Por iso vin aquí, para suplicarlle que volva.
- Que ben. - Si.
- Alégrome. - Eu tamén.
- Quero que volva, en serio. - Xa.
Claro.
Eh, servinche un.
- Saúde. - Saúde.
Porque Zara volva.
Vou buscar patacas.
Vale.
Non necesitamos a Chris.
Non sabe facer de pai.
Conseguiremos nós os cartos.
Pedir cartos? Non, que horror.
Non é para tanto.
Eu no Samaín ía cunha caixa desas de UNICEF.
Non será moi distinto.
Non sei, Zar.
Eu agradézoche todo,
e seguro que non o acabaría se non me forzases,
pero é o meu primeiro guión, unha oportunidade.
Stella, non me fagas iso.
Preguntei por aí.
A quen? Non coñeces a ninguén.
A ricacha do armario dixo que necesito outra produtora.
Unha de verdade.
Síntoo.
Mi madriña.
Foi un malentendido.
Ultimamente teño moita presión.
E non me escuso.
Vou empezar un filme novo e o guión non hai por onde collelo.
E por que o fas?
Porque é unha secuela
e interpretei a personaxe desde o comezo.
Viches os filmes de Icarus Rush?
Non, nunca os vin.
Nunca viches os filmes de Icarus Rush?
Non.
Perdoa.
Non, é que…
Baséase no mito de Ícaro?
Asasina terroristas?
Non.
As ás da túa personaxe derrétense cando voas moi preto do Sol?
Non, pero quéimanse
se voo preto dunha planta de fusión nuclear.
Incrible, como o sabías?
A Ícaro pásalle.
Teño un libro.
Seguro que ten o mito de Ícaro.
- Queres velo? - Si.
Vale.
Estás ben?
Ven por aquí.
Vale.
Ícaro non era importante.
Era o fillo de Dédalo, que era un enxeñeiro
que fixo o labirinto
onde o rei Minos tiña o Minotauro atrapado.
O Dr. Minotauro foi o meu arquiinimigo en tres filmes.
Aí o tes.
Logo pediu moitos cartos e matámolo.
Toma, queda con el.
Teño dous.
- En serio? - Si.
Grazas.
E eses premios?
Por escribir.
Escribir?
- Si. - Es escritora?
Das de verdade?
- Zara nunca mo dixo. - Ai, non?
Non.
Isto…
Está feito un desastre.
Si.
Ben, fálame do teu guión.
Que vas facer?
Non o sei.
Tomei malas decisións sen xeito.
Non quererás escoitarme, non estou en terapia.
Non, gústame. Zara nunca me conta nada.
Que debo facer?
Non son quen de aconsellarte nos filmes.
Por que? Creo que es a máis lista de aquí.
Que pensa Zara?
Que debo buscar outra guionista.
É unha boa idea.
Zara é lista, ten moi bo gusto.
- É o pai de Zara? - Si.
Si, faleceu.
Hai 11 anos.
Síntoo moito.
Cando o digo en voz alta parece que foi hai moito.
Si, pero aínda parece que foi onte, non?
Si.
Meu irmán…
Síntoo.
Foi hai moito.
Que é isto?
Non, non. É a portada do meu primeiro libro.
A portada do primeiro libro.
- Pero… - Vaia!
Fermosa.
Vamos a ver.
Dime, cal é o maior problema que tes co guión?
Que o escribisen.
ROSQUILLAS RANDY
Non podo ser escritora.
Mamá é escritora e papá tamén o era. É o seu.
Do meu tempo mamá xa publicara cen ensaios
e eu estou comendo rosquillas.
Ai, por Deus, deixa de queixarte!
E deixa de compararte con túa nai.
Vouche preguntar algo: que che fai feliz, rula?
People pensaba que os cuadríceps eran falsos.
- Que eran implantes. - Que?
A revista People.
- Unhas catro páxinas… - Non.
…dos cuadríceps.
Chamáronme o Coxiño.
Non é tan gracioso, tiven que demandalos.
Si, pero son de verdade.
Ves? Móvense e fan cousas.
Si, parecen de verdade.
Parecen teus.
Sono.
Aínda que me operei.
- De veras? - Si.
De que?
Do queixo.
Caín gravando.
Si, xa o vexo.
Un cristal roto.
Si.
Eu rompín a man.
- Si? - Cando tiña oito anos.
Xogando ao fútbol.
- Xogas? - Xogaba.
Incrible.
É moi fácil falar contigo.
Dá gusto.
E recendes moi ben.
Que botaches?
Crema de sol.
- Shiseido? Factor 30? - Si.
Non, non.
Síntoo moito.
Non, non é iso, tranquilo. É que creo…
Foi de repente. Non me deran un bico…
desde hai moito.
Podo facer algo para axudar?
Queda quieto.
É moi bo o vestido?
Estaba rebaixado á metade.
Pagou a pena a ganga.
É de shatush?
Si. Tanto me ten.
Levo toda a vida esperando por ti.
- É dun filme? - Si,
pero é en serio.
Que sensual.
Axúdame aquí.
Mamá?
ROSQUILLAS RANDY
Mamá?
Zara!
- Ai, cona. - Zara?
- Ai, mimá. - Ai, mi madriña. Zara, estás ben?
Chamo unha ambulancia?
- Ei, Zara! - Rula.
Zara, se me oes,
dime con que filme ganei o Teen Choice.
Creo que está ben.
Ai, cheirades a sexo.
Podes incorporarte?
- Veña. - Incorpórate.
Así.
- Estás mareada? - Estou ben.
Hai que chamar o doutor Randy.
A súa pel está moi preto de min.
A súa… Arrédao de min.
Non podo mirar.
- Vístete. - Arrédao de min.
Non teño camiseta.
- Ai, logo! - Voume vestir tamén.
Estabas a quilómetros da túa casa dando unha volta ou que?
Non, falabamos do teu futuro.
- Os dous? - Si.
Antes ou despois de quitarlle o vestido?
- Antes. - Vale, Zara, foi só sexo.
Que dis? Falas comigo?
Foi só sexo.
Ola, Chris Cole.
Ola.
Como falas así de miña nai?
É a túa camiseta?
Non tiña que poñer.
Rachoume a de shatush.
Isto empeora cada vez máis.
Pasou sen máis.
- Mira para el. - Mira para ela.
Que ten, 20 anos menos que ti?
Dezaseis.
- Perdoa. - Vale, Zara, xa sei…
que non é fácil e que che fai dano,
pero é…
Lembras cando fixeches un piercing na cella?
Díxenche que non, e fixéchelo igual.
Foi horrible, pelexamos e pregunteiche por que o fixeras.
E dixeches:
"Cando o tipo mo estaba facendo tiña sentido."
É o meu piercing.
O que se che ocorre dicir
é que tiña sentido cando o tipo cho estaba facendo?
Unha analoxía pésima.
- É que… - Non podo crer…
Que tal a miña paciente favorita?
Un pouco golpeada, doutor Randy.
Pero non foi un actor de 34 anos.
Tes dor?
Demasiada para explicalo.
Perdoade.
A sala de espera está chea de minifans.
Que?
Chris Cole na miña consulta?
- Que tal? - Recoiro!
- Vés con elas? - Pode ser.
- Si. - Non.
Mira, teño que dicirche
que estiveches espléndido en Meu irmán o problemático.
- Grazas, meu. - Ata sabes cantar.
- Si, desde pequeno. - Vale.
Sempre me preguntei como se rodou a toma en que escalas a estatua.
Non é real.
- Mimá! - Levo un arnés, pero…
- Que loucura. - Si, xa.
Fanática, necesito atención médica.
Doutor.
Vale, sigue a luz cos ollos.
Téñoche que preguntar algo do arnés, é importante.
- Oe, Brooke. - Dime.
Déixasme falar con ela?
Abur, Chris.
Abur. Ata logo.
A ver, ho, que non sodes Jack e Rose. Fóra do coche!
Sae do coche!
Que queres?
E se es produtora asociada?
Tómasme o pelo?
Así volverías traballar para min?
Arre demo, Chris, fasme sentir fatal.
E que fixen eu? Se non fixen nada.
Non quero que me ascendan porque miña nai se deitou cun famoso.
Non se deitou cun famoso, é despectivo.
Deitouse cunha estrela de cine.
Non podo máis.
Non vin coa intención de deitarme con túa nai,
vale?
Vin á túa casa buscarte para ofrecerche este traballo.
Chámano así.
Nin é un traballo, é un posto de merda,
pero estás lista.
Se é o necesario para que volvas traballar comigo,
que así sexa.
Ai, mimá!
Merda!
Todo este… tema con miña nai,
esta… noxenta aventuriña sexual acabouse!
Tense que acabar.
Non pode volver pasar, nunca máis.
Vale, entendido. Nunca máis.
Que si.
Ata mañá.
Zara, podemos falar?
Agora non, por favor.
Fixen unha tolería.
Teño dereito, non?
Véxote mañá pola mañá?
Marcho cedo.
Recuperei o meu traballo.
Son produtora asociada.
A ver, iso é bo, non?
ESTUDIO 8
Meu pai sacrificouse para que voase neste mundo.
Para que eu tivese liberdade.
E non pararei ata que lle faga xustiza.
Antes de que se poña o sol matarei ata a última persoa
se é necesario.
Hostia!
Corten! Corten!
- Armas non. - Non.
- Sen disparos. - Vale.
Que pasou agora?
- Ei. - Que?
Ten que berrar "corten" en francés?
Unha palabra: "corten."
Saíume ben.
Xenial, pero non queren que dispares.
Por que? Motívame.
Rodan isto para o avance. Non queren armas nin disparos.
É a parte vingativa da historia.
Hai un problema coas armas no país.
Dille que non me interrompa.
Non lle vou dicir nada, é o teu primeiro día.
Fala coa túa directora.
Diso nada.
Chamoume gordo.
Preguntou se tiñas fame.
Se escoitaras a forma en que o dixo…
Dixo…
"A comer. Tes fame?"
Para!
Dixécheslle que buscamos quen reescriba o guión?
As escenas son despois do Nadal, non hai tempo.
Dixen. E tamén atopei unha guionista.
Stella Poms, unha guionista de verdade.
Deixeiche o guión na caravana, quero que o leas antes de mañá.
Vamos aló!
- Vale. - Moi ben.
Vai.
Moi ben.
Que puta calor.
Que calor!
Non podo chorar se súo.
Le o guión de Stella.
Si, léoo á noite.
Dille á axudante que non entendo a directora.
Necesito un tradutor ou algo.
- Vale. - E recólleme a roupa.
Vivindo o meu soño, colega.
CEAMOS Á NOITE?
NON SEI…
PARA FALAR.
NON, GRAZAS, SE CADRA OUTRO DÍA.
VOU RESERVAR.
POR SE CAMBIAS DE IDEA.
Déame a chaqueta.
Grazas.
Que ías facer se non chego a vir?
Cear cos camareiros.
Traballei aquí.
Boas.
Isto é o que fas para cear e falar?
Iso é o que levas para cear e falar?
A ver, leva anos no armario.
Paseime?
Estás…
espléndida.
Que afable.
Teño que manter o tiroteo en Victoria's Secret?
É moi sexista.
En que ano viven?
Con que o vas substituír?
Unha chamada na que revela cousas íntimas?
Non vai valer. Ten que matar a Rudolph, o camelo.
Isto vai acabar comigo.
Unha amiga miña da USC
vendeu un reality chamado Os repartidores de West Hollywood.
Que horror, veríao enteiro.
Xa.
E logo mudeime do Reino Unido aos Ánxeles
porque quería ser Joan Didion.
Despois coñecín o meu marido, Charlie, que era escritor.
- Como era? - Charlie?
Xenial, un moi bo tipo.
Era gracioso e listo,
logo facía amigos.
Era un escritor incrible
e seguro que non lle mostrou ao mundo
todo o que podía facer, pero…
Abonda sobre min.
Non quero falar máis de min.
Ben, e que hai de ti?
Sabías que querías ser actor?
Non, foi por casualidade.
Cando era pequeno, viviamos no medio de nada.
Miña nai morreu sendo eu cativo.
Durante anos, estivemos alí meu pai e meu irmán maior.
E meu irmán morreu.
Foi dunha enfermidade cardíaca que non sabiamos que tiña.
E despois diso xa nunca máis foi un fogar,
así que acabei mudándome aos Ánxeles.
E simplemente…
Que?
Nada, que…
Arrea, non sei que me pasa contigo.
Por que estou tan confuso?
Creo que é porque intento impresionarte.
E sei que non podo.
Iso impórtache?
Si, case sempre.
Menos agora contigo.
Se así te sentes mellor,
estaba moi nerviosa por vir.
En serio?
Probei uns 20 vestidos, así que…
E como te decidiches por vir a verme?
Penso que temos que falar do que pasou.
Porque Zara tampouco sabe isto, e téñollo que contar.
Vale.
Daquela supoño que o que pasou…
non volverá pasar.
Creo que non debería.
Que pena.
Ben…
Podemos ser amigos?
Si, encantaríame.
E a min.
Non teño amigos de verdade.
- Non? - Non.
Vin para aquí con 19 anos.
- Non coñecía a ninguén. - Xa.
Fíxenme famoso e todos me coñecían,
pero… en realidade non me coñecían.
Podes ser ti mesmo?
Si.
A ver…
Non o sei.
Ninguén se interesou antes por esa persoa.
Coñecérona?
Boa pregunta.
- Aquí teñen. - Grazas.
Grazas.
Que boa pinta. Grazas.
Bo proveito.
Damos un paseo despois de cear?
- Por onde paseas ti? - Polo estudio de Nova York.
EN EMISIÓN CANTOS MÁIS, MELLOR
Estás preciosa.
- Lista? - Si.
Non te cansas de interpretar sempre o mesmo personaxe?
Si.
Si, ás veces si.
Pero tamén lle estou moi agradecido a ese home
porque… a ver, se son sincero,
é a única razón pola que lle importo á xente.
Non a todos.
Non a min.
Xa, a ti non.
E que hai de ti?
Que hai de min?
Que escribe a gran Brooke Harwood?
Non sabes se son boa.
Non liches nada do que escribín.
"Era unha illa solitaria.
Enviou todos os barcos ao mar."
Vale. Moi ben, estou impresionada.
É fermoso.
Grazas.
Non sei quen é o tipo ese, pero dáme pena.
De quen fala?
De todo o mundo.
Ou iso me parece, podería ser calquera.
- Iso cres? - Si.
Todos fomos a illa, todos fomos os barcos.
E a vida é un baile constante para non ser ningunha das dúas cousas.
- Precisamos regras. - Que che…?
- Non, escóitame. - Dime.
Non me rompas o corazón.
Por favor.
E nunca me mintas.
E non finxas que isto é máis do que é.
COMA SE FOSEN NOVE CITAS.
AS MELLORES NOVE CITAS DA MIÑA VIDA. BOA NOITE.
E esa roupa?
Non che gusta?
Gústame, pero por que?
A onde fuches?
Teño que falar contigo dunha cousa.
Vale.
É sobre Chris.
Vale.
Non quería anoxarte, pero hoxe fomos cear
Chris mais eu, e…
Podíacho ter dito, pero non me pareceu oportuno
contarche a verdade.
Vale. Adiante, podes dicirmo.
Ceamos porque tiñamos que falar do que pasou, e é moi agradable.
E, a ver, a min paréceme que é moi interesante.
Máis do que ti cres.
Non, que va.
E xa está? Só ceastes?
Si.
Síntome fatal.
Non sabía que facer e mentinlle diante dos fociños.
E agora marcho ás agachadas da miña filla.
Soa de marabilla.
Como sei que foi só iso?
Que só cearon?
Cearon, non…
- Cala. - …foderon.
Non quero oílo.
Entre ti mais a túa filla
non teño moito tempo para min.
Estás con alguén?
Pois claro.
A ver, preguntácheslle?
Que lle vou dicir?
"Eh, mamá, pasaches pola pedra o meu xefe?"
Isto non ten xeito.
A ver, o tema é:
gústache abondo para dicirlle que queres velo?
Miña nai seduciu coma en Ariane o malvado do meu xefe
e cean xuntos.
Primeiro, é unha referencia preciosísima,
xa apoio a relación.
Segundo, non sabes se se deitou con el.
Levaba a roupa de Vogue.
Ai, si, trebellaron.
Pola forma en que trata as mulleres sei que lle vai facer dano.
E vou ter que matalo.
É unha estrela de cine, non é real.
Brooke, tes que vivir un pouco.
Ningún gran romance empezou sendo racional.
Para.
Xa non sei pensar!
- Podemos falar un momento? - Si.
Perdoa, falan por aquí.
Vale.
Chris necesita que a directora sexa máis clara.
Ata atoparmos un tradutor, ocúpome eu.
Dáseme ben o francés,
sempre e cando o fale aquí, non en París.
Si, sería xenial que puidese falar en francés.
Oui, oui.
Outra cousa.
A Chris gústalle que a directora sexa dura con el.
- Vale. - Ao traducir,
se cadra uso palabras un pouquiño máis fortes.
- Vale. Ben, xenial. - Très bien.
Vale.
Acción!
Ariadne!
Teño frío.
Fálame, soldado!
- Teño frío. - Ei!
- Teño frío. - Aguanta!
Abre os ollos. Mira para min! Aguanta!
Non te rendas!
A voar.
Corten.
Corten. Moi ben.
- Si. - Vale.
Que pasou agora?
Vale.
Ben, pero a escena necesita máis emoción.
Dálle.
Dás vergoña. Necesita máis.
Mostra como te sentes en realidade.
A túa interpretación é unha merda.
Non é crible.
E non te preocupes polo teu aspecto.
É normal estar feo cando te emocionas moito.
Tes que mirar a soldado
como se fose unha das moitas mulleres que traizoaches,
e tes que amosar o feo que es por dentro
e o arrepentido que estás
polo cabrón que es coas mulleres e por usalas.
Vale.
As soldados…
Usas as mulleres coma soldados.
- Non? - Mulleres coma soldados.
- Si. - Díxoo ela?
Si.
Si, abofé.
- Vale? - Vale?
Si, por min todo ben.
Xenial.
Vai saír xenial.
É o que dixo ela.
É un bo consello.
Un gran consello.
- Cáeme ben. - A min tamén.
#MeToo.
Non se usa así.
- Canto levo? - 4:04.
Vale.
- Vas dereito á gala? - Non, antes vou á casa.
Levo acompañante.
- Como se chama? - Non fai falla, vén comigo.
A directora acepta a guionista.
Stella?
Non, non vale.
Atopei alguén.
Gustouche o guión de Stella?
Si.
Si, escribe moi ben,
pero escribiu moitas escenas co pai.
Non é a súa historia.
Vale. Canto levo?
4:52.
Miña nai.
Sae!
Non.
O baño de xeo é a hostia.
Vou quedar aquí, tráeme unha almofada.
Durmo nesta marabilla.
A ver, é que é distinto.
Xa non é igual.
Pelexamos moito…
É Malcolm así, facedes boa parella.
- Ola. - Ola, rula.
Ola.
Pensei que non te vería, marcho correndo.
Vaia, nótase que vas a pilates.
E moitas grazas pola roupa.
Que tal cos pais de Malcolm?
Creo que lles gustou máis o vestido ca eu.
Seguro que lles gustaches.
Ben, teño que marchar. Pasádeo ben. Abur.
- Abur. - Vale.
- Ten présa. - Ten.
É incrible que contratase un guionista sen falar comigo.
Malcolm aínda non me respondeu, que raro.
É raro, non?
Estará ocupado.
Ser produtora asociada é unha merda.
É un traballo inventado.
Non podo mandar nada.
Son a súa recadeira.
Sabes? Xa sei por que.
Sen querer cortei a súa nai coa deda baixo a mesa.
Estou farta de todo.
Todo o mundo me mangonea.
A ver, Zar, vas saír nos créditos, non?
Iso xa é marabilloso.
Valórao.
Tes máis viño para valorar eu? Por favor.
Hai máis no bar. Eu tamén quero.
- Vale. - Agora volvo.
- Genie! - Que?
Afeita as axilas, marchamos.
GALA SOBRE O CLIMA
- Grazas. - De nada.
Veña.
Vamos alá.
Boas.
Perdoe.
Zara Ford.
Son a asistente de Chris Cole.
En teoría non debería vir hoxe,
pero Chris preguntou
- pola nutricionista. - Ola.
É que lle custa moito tomar decisións
- dese tipo. - Por iso veño.
Síntoo, non estás na lista.
Como dixen antes, son a súa asistenta.
- Chamoume. - Si.
Como che dixen antes e volvo repetir: non estás na lista.
Dis iso porque te sentes importante, non si?
É importante.
Ata agora non o sabía.
Ven, rula.
Eh, enténdote. Quen che fixo dano?
Foi mamá ou papá?
Eh, ola, Jesse! É o publicista de Chris.
É o seu publicista. Axúdasnos a entrar?
Ela é… Chris pediu a súa nutricionista.
- Si. - E Larissa?
Está embarazada.
Embarazada.
Estando embarazada podería traballar,
as mulleres podemos facer de todo.
- Sóuboo hoxe. - Si.
- E agora está de parto. - Si.
E é mellor que non a chames porque non está moi contenta.
É a substituta.
- Ola. - E ti es?
Son Clarissa Mia Thermopolis. Ó seu servizo
para aconsellar en todos os aperitivos.
Si, xa mo explicas logo.
- Veñen comigo. - Grazas, Jesse.
O das mulleres quedou moi mal.
Esperades a que eu chegue para darlle ao tema?
Vale.
Ten que entrar a xente.
Un momento, perdoa.
GALA SOBRE O CLIMA
Mentíchesme.
Íacho contar todo.
- Si? - Hoxe.
Que mentira me ías contar?
Isto ou que ías reescribir o filme?
- Tiña moi boas ideas. - Non.
Síntoo, debín dicircho. Fíxeno mal.
Pensei que eras máis lista.
Namorarte deste solermeiro?
Non che importa como me sinto.
Perdoa, Chris, precísante para as fotos.
- Vale. - Xa.
- Síntoo. - Boa sorte.
- Non é culpa dela… - Cala a boca.
- Vale. - Ven aquí e baixa a voz.
Levo toda a vida preocupándome por como te sentes.
Si.
Era unha carga logo?
- Síntoo. - Carga?
- Eu non dixen iso. - Pois é o que parece.
Veña, Zara.
Por que é, polo sexo?
- Por que? - Sexo?
Moi ben.
Ven comigo.
Meu ben, é máis que iso.
Máis que iso? Non, non o é.
- Síntoo, pero non. - Si tal.
As que saíron con el tamén o pensaban.
- É distinto. - En serio.
Non hai que ser xenio para saber que usa as mulleres.
- Por que es tan teimuda? - Non tes razón.
Porque empezo a sentir cousas que nunca pensei que sentiría.
Non desde o de teu pai.
Que?
- Vale. - Non, non dixeches iso!
Que che pasa?
Como dis iso?
Non o compares con papá!
É meu pai! Para!
Impórtoche un mínimo?
Claro. Claro que me importas.
Non sei por que teño que escoller.
Non podes ter os dous.
- Por que? - Porque eu non son ti.
Non ganei un Pulitzer
nin ningún premio nacional do que fose, vale?
A que vén isto?
Porque non o entendes, mamá.
Nunca entenderás o que é ser a túa filla.
Nunca vou estar á túa altura. Nunca.
Escolleute a ti e non a quen escollera eu.
E quitáchesme iso.
Non sabía que che estaba quitando nada.
- Pero quitaches. - Síntoo, nunca o faría.
Mamá, se non o deixas, voume ter que mudar.
Se cadra vivir comigo non foi o mellor.
Vale. Zara!
- Que tal? - Ola, Malcolm.
Dáme.
Grazas.
Ola.
Estás ben?
Pois non.
E que tal Zara?
Quedou con Genie.
Non fixemos nada mal.
Se cadra mentir un pouco, pero…
Un pouco?
Cando te vou ver?
Vou ir a Big Bear ver a miña sogra
e axudala cos preparativos de Nadal.
Así que non sei, se cadra logo das festas.
E en Noitevella?
Chris.
Poida que Zara teña razón, non podo seguir forzando…
Teño que coidar da miña filla, é que…
Xa, tranquila.
Vale, grazas.
Ti…
Descansa e non te preocupes.
Véxote despois do Nadal.
Si, vale.
Bo Nadal.
Igualmente.
Quérote.
Abur.
Si?
Podo ir verte?
Agora?
É que é raro.
Sinto que me traizoaron os dous.
Non toleei, non?
Non, tía, que va.
Son túa nai e o teu xefe.
É raro.
E máis sabendo o que sabes de Chris.
- Xa. - Si, é verdade.
- Pero tamén… - Grazas.
…pode ser que te metas onde non te chaman?
A ver, dá igual.
É todo moi raro.
Gustaríame volver
e quedar convosco logo das festas.
Que ides facer?
Ides a Chicago coa familia de Malcolm?
Aínda non o sabemos.
Visitarei os meus pais só.
Como quedou o teu con Chris?
Díxenlle que ía ser moi incómodo para Zara.
Nena, se queres que veña e o chamas, superarao.
Gustaríame, pero…
Non estaría ben. Zara estaba moi anoxada.
Coñézoa, déixame falar con ela e que faga maxia.
De que sirvo se non convenzo a miña neta
para que o morenazo máis curriño veña en Nadal?
Non podes buscalo en Google.
Xa, pero é que non podo parar.
- Non acabará ben. - É tan…
Seguro que é máis guapo en persoa.
- Para. - Non si? Cando se move.
- Gústache máis que a min. - Claro.
Chámao.
- Compórtate diante del. - Vale.
Que aburrida.
- Ai, ruliña, como me alegro de verte. - Avoíña!
Comparouno con papá.
Era guapísimo.
Cando túa nai chegou non paraba de chorar.
Sabes canto levo intentando que refaga a vida?
Cres que foi doado tras a morte de teu pai?
Unha nena de 13 anos esixe moita atención.
Non é culpa miña que non tivese citas.
Non, pero agora está con alguén e quéresllo impedir.
Non é o feito de que estea con alguén, é que é el.
É tan egocéntrico, egoísta e…
É que é unha diva.
Xa, ruliña, e ti tamén.
É que non sei por que necesita un home de súpeto.
Non o necesita.
E non tes por que sabelo todo.
Non sei, eu creo que si.
E se Chris a fai feliz?
É a súa vida.
Non quero que lle fagan dano, é miña nai.
Túa nai? Non é nada máis para ti?
Que máis é?
Para a súa filla é só unha nai.
Para un adulto tamén é unha muller.
Está aquí?
Díxenlle que o invitase, culpa miña.
Avoa!
Sei como te sentes, pero escóitame.
Quérote.
E aproveito para que entendas a situación.
Eu tampouco quero que lle fagan dano
e sei xulgar moi ben as persoas.
É a miña casa e estamos no Nadal.
E esa actitude de malhumorada e desagradable vai ser a nosa ruína.
Así que compórtate como unha adulta.
E se non podes, disimula.
Vale.
Canto te quero.
Non sei como, pero separeime do grupo.
Creo que foi cando fun mexar.
Estaba moi escuro,
e supuxen que a única solución era atravesalo.
- O deserto. - Sen auga?
Si, nin unha gota.
- Estás…? - Si.
Que tolería.
Iso foi nas vacacións da crise da mediana idade, así que…
É a maior tolería que oín.
É unha boa historia, eh?
- Incrible. - Teño sorte de estar aquí.
Eu fixen tolerías nos filmes.
Fixen unha chea de animaladas.
- Creme. - Xa.
- Zara sábeo. - Debaixo do mar.
- Ai, Deus! - Que?
Non empeces.
- Chris. - Sóltao.
De que vai Debaixo do mar?
Zombis que converten cerebros en algas.
- Converten cerebros en algas? - Algas.
Non sabía que non che gustaba.
- Algas? - Miña nai.
Por favor!
En serio, o que quería dicir
é que fixen esas cousas en filmes, pero non na vida real.
- Si? - Saúde.
- Es unha lenda. - E ti tamén.
Ela éo ben. Por Leila.
Saúde.
Moitas grazas, é un pracer estar aquí con vós.
- O pracer é noso. - Grazas.
Nunca tiven un sitio ao que ir no Nadal, así que…
E ao lago Como con George Clooney?
- Zara… - Eu…
De veras?
Xa me entendes. Non só un sitio, senón un fogar.
Grazas.
Sen vós sería un home moi triste.
Moi triste e moi famoso.
Ai, logo!
Así todos os días.
- Avisáchesme. - Así todos os días.
É macela.
- De Sorrento? - Ma certo.
Moi ben.
Que che parece?
Miña rula, é un bombón.
- Va que si? - Si.
Morro por saber como é espido.
Non!
Morrería.
Ou matábalo ti.
E morrería contenta.
Isto vai en serio, nótoo.
Isto… vai en serio?
Si, máis ou menos…
Eu que sei.
Pero non quero pasar polo mesmo que con Charlie.
Rula, Charlie morreu moi novo. Foi horrible.
Non falo diso, é que…
Nunca cho contei, pero tiñamos problemas.
Antes da enfermidade.
Moitos problemas. Contoucho?
Non.
Xa non quería estar casado comigo. Quería divorciarse.
Charlie.
Síntoo.
Foron momentos duros para Charlie
antes de enfermar.
Estivo tres anos con ese libro.
Non tivo repercusión.
- Logo saíu o meu libro e… - Xa.
Sei que estaba orgulloso…
de min, pero era complicado.
Xa.
Vía como se fundía,
e intentei sacalo, pero non puiden.
Empeorábao,
e logo eu fíxenme pequena para que el non se sentise tan pequeno.
E veu a enfermidade.
E nunca máis falamos do tema.
Fixemos coma se non pasara.
Eu quedei con el, collinlle a man e ameino.
Si, xa.
E morreu.
Cargaches con isto todos estes anos?
Por que non mo contaches?
Porque…
Non sabes que para min es moito máis que unha filla?
Non o sabes?
Quero que sexas feliz.
Xa.
E ese de arriba faiche feliz?
Si, estou moi ben con el.
Non ten ningún sentido,
pero é marabilloso.
- Ten sentido? - Si.
E se rematase mañá creo que estaría ben, pero…
non quero necesitalo.
Porque daquela se remata… vaime doer.
Cando remata, doe.
Rula, non importa cando acabe.
Encántache estar con el,
ese é o comezo e a fin.
O futuro é inevitable.
Vale.
Sometámolo a voto.
Eu voto que si.
- Eu voto que si. - Marabilloso.
Brindemos.
Mirade para aquí.
- É fermoso, encántame. - Si.
Moitas grazas.
De nada. Bo Nadal.
A ver que é.
Eh, mirade!
"Zara Ford, produtora asociada."
- Si, é xenial. - Si.
- Bo Nadal. - Ben feito.
Moi ben. Para ti.
Grazas.
A ANTOLOXÍA DE BROOKE HARWOOD
Que?
Están os artigos do New Yorker, de Vogue
e todos os teus contos nun mesmo libro.
Non! Fixeches ti todo?
- Gústache? - Grazas. Si, encántame.
- Que ben. - Grazas.
- Bo Nadal. De nada. - Grazas.
E agora que?
Dáme, lévocha eu.
- Segura? Pesa. - Si.
Tranquila.
Grazas.
Unha aperta máis.
Grazas por todo.
Foi todo un detalle, grazas.
- Que encanto. - Moitas grazas.
O mellor Nadal da miña vida.
Se non fose así, saberíalo.
Vémonos na casa?
Vale.
Zara.
Zara, que pasa?
Nada, estou ben. Vémonos na casa.
Si.
Vale. Vai con coidadiño.
Vós tamén.
- Si. - Si.
Podemos? Sei quen pode.
Si, será divertido.
Si, seguro.
Eu iría. Apetéceme bailar.
Ola, rula.
Iamos pedir. Apetéceche comida tailandesa?
Que fame.
Creo que non debes quedar, Chris.
Veña, Zara.
Que pasa?
Case me enganas, meu.
Durante as festas
case saes coa túa.
- Vale. - De que falas?
Querías divertirte con miña nai
e pasar o Nadal con alguén, daba igual quen.
Non digas cousas das que te arrepentirás.
Cres que o coñeces e non. Non o coñeces.
Sabes que me mandou pedir unha crema de 500 dólares de Xapón
para botarlle só aos cóbados?
- Vale. - Teño eccemas.
E tamén me obriga a facerlles cestas de regalo aos cans nos aniversarios
e ós seis meses,
pero teño que pagalas eu ou non se sorprenden.
É todo para sorprendelos.
- Non… - Eu non…
- E… - Que?
Se non lle conseguía aire limpo despedíame.
Unha vez. Foi só unha vez.
E cada vez que meto o zoco
teño que escribir unha carta de desculpa.
E aínda que non meta o zoco, quérea igual.
É certo?
Aínda por riba deixeime levar.
Nin quería dicir iso.
O que máis me molesta
é que cada vez que rompe con unha muller,
sempre…
lles regala os mesmos pendentes de diamantes.
E xa chos comprou.
De que falas? Non é certo.
Mira, non.
Miña nai.
Espera un momento.
Zara, non é… Eh, escoita, eran un regalo, vale?
Antes de pensar no libro
entrei en pánico
- e non sabía que comprar. - Que pares.
Para, Chris.
Levouche ao estudio de Nova York?
Marcha.
- Brooke… - Dixo que marches, Chris.
É mellor que marches.
Vale.
Vaia, que humillación.
Como sabías o do estudio?
Porque normalmente son eu
quen chama o garda para que o deixe entrar.
Isto… Non sei.
Complicouse todo un pouco e non o levei moi ben,
pero tiñas que saber como é en realidade.
E ti sabes como é el.
Si, coñézoo moi ben.
Pero tras dous anos traballando para el
e preocupándome por el,
non me coñece nada.
Se cadra eu tampouco.
Non tiñas que facelo así.
Isto é…
Non sei nin por onde empezar.
É que…
Atopei uns pendentes na bolsa de Chris.
E xa sabes que significa.
Zara, podes parar, por favor?
Un momento.
E Malcolm?
Se non está podo durmir contigo?
Rompemos.
Hai dez días.
Que?
Pero se estiven aquí convosco.
Estabades xuntos.
Non, que va!
Simplemente… non cho dixen.
- Por que? - Non sei.
Non pensaba que foses capaz de preocuparte por min
ou de que che importase, a verdade.
Dis que non me preocupo por ti?
Ultimamente só falamos de ti, Zar.
E non só ultimamente.
Sei que estás anoxada e non o dis en serio,
pero es moi cruel.
Non, dígoo en serio.
Xa che dixen que pelexabamos.
E nunca me preguntaches se estaba ben.
Cres que son unha amiga tan horrible
que non me importa o que che pase?
Pero ti óeste?
Compórtaste como se foses a vítima
cando cho conto.
Só pensas en ti mesma.
É esgotador.
Quérote, de veras, pero esgótasme.
Non podo.
Xa non podo máis.
- Ola, Zara. - Ola, Mila.
Tranquila.
GRAVADO TIMES SQUARE - NOITEVELLA - CONTA ATRÁS
MITOLOXÍA
Ola.
Feliz Aninovo.
Ola.
Isto é porque supoño que o pasaches moi mal coa ruptura
e porque sei que fun unha amiga de merda.
SUPERLOBA
Que falsa, devólvesme un regalo.
Son a peor.
Non hai nada que me salve.
Sequera traes aperitivos.
FELIZ ANINOVO NOITEVELLA - CONTA ATRÁS
- Feliz Aninovo. - Feliz Aninovo.
FELIZ ANINOVO. O BO ESTÁ POR VIR. QUÉROTE.
É túa nai?
EU TAMÉN TE QUERO.
Podiades estar en Bloomingdale's,
pero estades aquí, e vanvos rebentar.
Temos un problema.
Chris? Son Zara.
Que pasa?
Chris.
Que fago?
De que me serve interpretar un bo tipo?
As persoas que quería ou me importaban nin me falan.
Debería ser o tipo malo.
Non es un mal tipo, Chris.
Ás veces actúas como tal.
Ódiame?
Non, non te odia.
Está ocupada.
Múdase a Princeton para dar clases.
Si.
Zara.
Sei que non me vas crer, pero eses pendentes
eran só pendentes.
Vale, atende, pasoume pola cabeza
cortar con ela, pero por costume,
porque sempre escapo das cousas boas.
Logo ocorréuseme facerlle ese libro,
pensei no moito que lle gustaría
e o único que quería era facela feliz e…
esquecinme.
Esquecinme dos pendentes. Esquecín que os tiña na bolsa.
E xa sabes que sempre vou ao estudio
para escapar dos fotógrafos. É o único sitio.
Non hai moitos onde poida…
Non é fácil saír comigo.
Nin traballar para ti.
Xa.
Sei que é tarde, pero…
algún día pódesllo dicir.
Zara, o estudio de Nova York…
Non, paseime de máis.
Síntoo moito.
Con túa nai era distinto.
Pero… por que era distinto con ela?
Nunca antes me namorara nese estudio.
Vas dimitir igual?
Si.
Pero déixote en boas mans.
Coma sempre.
Cres que estarás listo en 15 minutos?
Si, nacín listo.
Moi ben.
Oe, Zara.
Dime.
Grazas.
Dáseche ben ser produtora.
- Ola. - Ola.
- Marchas de verdade. - Estou ordenando a roupa.
Se queres algo, ou Genie, avísame antes de que o doe.
Que tal o filme?
A ver, mamá, por que…?
Por que aceptaches o traballo?
Porque preciso un cambio.
E vai ser un alivio non escribir durante un tempo.
Por que?
Non ten nada que ver con Chris, non?
Non, tiñas toda a razón.
Eu…
Si, a ver, mandoume facer esas cousas.
As cartas de desculpa, todo.
Pero… eu que sei.
Ao longo de toda a vida
fíxenche cousas peores.
Cando tiña sete anos subíchesme no colo á Torre Eiffel.
Miña nai, é certo.
E non parabas de berrar.
E tiveches que quedar comigo ata durmir
todas as noites ata que fixen 12 anos.
Nunca cho compensei.
Nunca pediches nada a cambio.
Cando papá morreu
era unha nena ruín de 13 anos
e pagaba os problemas contigo.
Penso en todos os nenos
que soñan con conseguir logros tan grandes coma o océano,
e os pais dinlles que non poden.
E logo estás ti.
Sei que faga o que faga coa miña vida…
téñote a ti…
e teño moita sorte.
E non sei por que tardei tanto en darme conta
de que a túa felicidade non me quita nada.
Debería ser así, mereces ser feliz
e mereces sentirte viva e apreciada.
E por fin te aprecio, mamá.
En serio.
Ei.
Non hai nada que me guste máis que ser túa nai.
Xa o sei.
- Daquela? - Que?
Non é por cambiar de tema, pero…
Cámbiao, rápido.
E Chris que?
Non, iso acabouse.
Acabouse. Xa está.
Volvo á vida real.
Sei que non controlas de pasta, pero é mellor a fariña de sémola?
Non é pola fariña.
Son hidratos. Danme alerxia.
Ninguén é alérxico aos hidratos, será polo glute.
Hai moita xente alérxica.
Estás segura?
Chris, non vai pasar nada.
Faime caso, xa é hora.
- Veña. - Eu case mellor quedo aquí.
Dáme o bolso.
Veña, vamos.
Prométocho, ímolo pasar ben.
Que si.
Non, veña.
Ímolo pasar moi ben.
A ninguén lle importa.
Es un tipo cunha chaqueta de veludo que vai ao súper.
- É de ante. - De ante? Tanto ten.
Non me recoñecen.
Lévalo bastante ben.
Que pasa?
Non sei, a xente está ao seu.
Incrible!
Si!
Vale, como era?
Kiwanos, melóns cornudos.
Para que son?
Para a demencia.
Pero ti non tes demencia.
Porque como melóns cornudos que venden neste súper.
Veña, vai. Tráeme tres.
Vale, agora volvo.
Queres aguacates ecolóxicos?
Si, claro.
Son ecolóxicos?
Creo que si.
Recoiro, Chris.
Non viñan en caixas?
Brooke?
Ola.
Que fas aquí?
Leila díxome que necesitaba urxentemente melóns cornudos
para curarlle a demencia.
Xa vexo que non ten sentido ningún.
Zara, a ver, que é isto?
Vale… Como o digo?
Como o digo?
Arre ho, equivoqueime.
E síntoo.
Si. Custoume.
A ver, síntoo.
Síntoo, paseime.
Fun un pouco…
Abonda. Todos o sentimos, querémonos e é moi bonito.
Querémonos, xenial.
Equivocámonos e sentímolo.
Mirade, isto non é nada normal, e creo que por iso funciona.
Contra todo prognóstico, facedes boa parella.
Non é o que eu imaxinaba para ningún dos dous, pero…
Quería dicirvos que creo que merecedes unha oportunidade
e non me vou meter no medio.
Isto foi cousa túa? Fixo de produtora?
- Dáselle ben. - Si.
Moi ben, é filla miña.
Vale, pois eu vou pasear por aí.
Pasádeo ben.
Non sei que tiña planeado,
pero eu non tiven nada que ver.
Podo dicirche algo? Unha cousiña.
Si, claro, dime.
Levo toda a vida sen valorar a xente.
Vale? E a verdade, Brooke, ata que te coñecín,
non sabía que sería.
E que es?
Unha illa solitaria.
Non quero ser unha illa solitaria.
Non teño a infraestrutura.
Non sei que é isto, pero…
Chris, é difícil que isto funcione.
E que máis dá? Por que non o imos intentar?
Non importa cando acabe.
Por que falas de cando acabe?
Nin empezamos.
Veña.
Vale, que queres facer?
Queres saber que quero facer?
Brooke, quero coller un carriño,
facer unha lista
e ir ó corredor dos cereais,
porque hai moita variedade, e tamén…
Non viras o corredor dos cereais?
Ese non, este súper é xigante.
É o mellor súper do mundo, en serio.
Non adoito ir facer a compra,
e moito menos con alguén que me gusta.
Empezamos por aí?
Paréceme un moi bo sitio para empezar.
Que activen os aspersores.
E os tronos.
Que queden canto queiran.
O tempo extra págao Chris.
Grazas.
Eh, perdoa, quen está dentro?
É certo que é Chris Cole?
Non sei de que falas.
Dentro só está miña nai e o seu mozo.
UN ANO DESPOIS
POR SEGUNDA VOLTA
RADIO NACIONAL
Vale, a rodar.
Iso é.
Mándasnos unha copia dixital á directora e a min
e unha copia impresa a Chris? Non le nada en dixital.
E quero falar co xefe de produción.
Quero tratar o novo chiste.
Teño unhas preguntas.
E cando poidas tráeme un café ben quente.
- Entendido. - Grazas.
- A que hora empezamos? - Ás sete.
- Listo para gravar de noite? - Si, claro.
Non aguantas toda a noite esperto.
Túa nai non opina igual.
Non quería dicir iso.
Fóra!
Fóra do meu despacho.
- Non ía por aí. - Non.
Sabes a que me refería. Era unha broma.
Cala.
- Perdoa. - Non volvas.
- Perdoa. - Non.
Ata a noite.
- Vale, quérote. - E eu.
Subtítulos: María Suárez Seijas