Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
CHRIS COLE PĘD IKARA 3 – LABIRYNT
ROZCHWYTYWANY CHRIS COLE
CHRIS COLE IDZIE JAK BURZA
EKSKLUZYWNE ZDJĘCIE! IDEALNY SZEŚCIOPAK!
Jak leci, ludziska? Tu Sean Evans z First We Feast.
Oglądacie Hot Ones.
Gościmy dziś Chrisa Cole'a.
Znacie go z serii filmów o superbohaterach Pęd Ikara.
Wkrótce wychodzi Labirynt. To może być jego najlepszy rok.
KULISY NAJNOWSZEGO FILMU
Z GŁOWĄ W CHMURACH
CHRIS ODPOWIADA NA PYTANIA Z INTERNETU
INTYMNY WYWIAD Z CHRISEM COLE'EM
ALEJA SŁAW W HOLLYWOOD
EKSKLUZYWNE ZDJĘCIE – ALE PĘDZI!
SPRAWA RODZINNA
FUJ, SUKO
To nie moja wina.
Nie wyszłam za późno.
Każdy normalny to zrozumie.
On też. Każdy zrozumie.
NAUKA JAZDY
Proszę, jedź.
To lekcja. Czegoś się uczę.
Jeśli cię wpuszczę, dotrę szybciej.
Tak działa karma.
Boże jedyny!
Zaraz ochujam!
Dzięki, że przyszłaś.
Zmieniłaś plany.
No co ty.
Dla ciebie zawsze.
Przepraszam, że ten film tak mnie pochłania.
Przestań. Nie jestem wymagająca.
Wszystko gra.
Jasne.
Pomyślałem sobie: „Gdzie w tym wszystkim Ashley?”.
Gdzie ta cudowna kobieta, która tyle mi dała…
Pora na wielki krok.
Przedstawić dania dnia?
- Tak, ze szczegółami. - Nie.
Umieram z głodu.
- Przepraszam. - Jasne.
Oczywiście. Dziś…
Wiadomość od Chrisa Cole'a.
Odczytaj.
Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Masz spiąć dupsko i tu przyjechać,
bo jak nie, to cię wyjebię.
Boże.
Łączy nas coś wyjątkowego…
Niezwykłego.
- Dobry. - Wiesz…
Ten celebryta, co tu zerka wściekły,
z mordem w oczach, to mój szef.
Muszę mu to…
Jestem szczęśliwy do bólu.
Zabije mnie, jeśli mu tego nie dam. Nie żartuję.
Mogę…
Powiadomię paparazzich.
Dziękuję.
- O rany, Bradley Cooper? - Gdzie?
A nie, jakiś zwykły koleś.
Poproszę wodę.
- Już podaję. - Dziękuję.
Kochanie, jesteśmy wspaniałą parą.
Wiem o tym, a do tego czuję,
że zmierzamy ku czemuś, na co nie jesteśmy gotowi.
Ten film mnie pochłonie. Tak już mam.
Najlepiej będzie,
jak weźmiemy na wstrzymanie.
Że co?
Mówiłeś, że pora na kolejny krok.
- Tylko krok. - Ale wielki.
- Wiem. - No.
I to będzie wielki krok.
Ale „od” związku.
Ma to sens?
Moment.
Zrywasz ze mną?
Oboje wiemy, że czeka nas piękna przyszłość.
Ale nie zaczyna się dziś.
Zostańmy przyjaciółmi.
Ty w ogóle masz przyjaciół?
Wezmę je, bo są śliczne.
- Tak że… - Pewnie.
- Pa. - Cześć.
Gdy już wszystko powiedziano
Posłuchaj tylko. Cher śpiewa o mnie.
Czy wierzysz w życie po miłości?
Staram się, Cher.
Coś w sercu mówi mi
Że sił mi brak
Gdzieś ty w ogóle była?
- Chryste. - Siedziałem tam jak kretyn.
Musiałem improwizować.
Za dzieciaka wygrywałem konkursy improwizacji,
ale to był mój najlepszy występ.
Musiałem powiedzieć więcej, niż sobie wczoraj zapisałem,
więc Ashley pewnie cierpi teraz bardziej.
I to przez ciebie.
Zrzucasz winę na mnie?
- Tak. - Serio?
Czasem zasługujesz, żeby wylecieć.
- To mnie zwolnij. - Nie.
Chodzi o film?
Wyjdę na paranoika. Trójka nie wypali,
kręcimy czwórkę.
Nie wezmą mnie do piątki i szóstki.
I co z tego?
Będziesz miał czas na inne rzeczy jak prawdziwy aktor.
Boję się o scenariusz.
Bo on kompletnie nie ma sensu.
Mikołaj z centrum handlowego skandynawskim terrorystą?
Miał być film świąteczny.
Miks Szklanej pułapki i Cudu na 34. ulicy.
Prawdziwego Mikołaja porwano.
I lecisz na Antarktydę,
by walczyć z reniferem-zamachowcem?
Przecież to durnota.
To miks Szklanej pułapki i Cudu na 34 ulicy
z odrobiną Speed.
Speed to Szklana pułapka w autobusie.
Specjalnie mi mieszasz.
Trzeba go zmienić.
Mam nawet scenarzystę.
Dobra, mam pomysł.
Jutro znajdziemy scenarzystę.
Przejrzę listy agentów.
Bądź u mnie o 8.30.
Najpierw ogarniesz ten bałagan i zabierzesz moje rzeczy od Ashley.
Boże, tylko nie to.
Gdy dałeś kolczyki Kimmy i Whitney,
czułam się okropnie, zabierając twoje rzeczy.
Jak hiena cmentarna.
Co? Zostawiłem podpisane jordany,
koszulkę Himalayan,
egzemplarz Odwagi bycia nielubianym.
No i bieliznę. Ludzie tym handlują.
Bądź u mnie o 8.30 z latte z krowim mlekiem.
Od prawdziwej krowy.
Sprzedają jeszcze takie?
Czy już nie wolno?
Wiem, że to się powtarza.
- Przepraszam. - Nie, coś w tym jest.
- Tylko słów jest za dużo. - Za dużo.
Brzmi to tak, jakbyś znów chciała wyjść do ludzi.
Sama nie wiem.
Moje słowa są jakby bez znaczenia.
- Też tak masz? - Nie.
Jestem dla siebie fascynująca.
Dla innych też.
Boję się.
Nie napisałam nic dla siebie od lat.
Tak wygląda dorastanie.
Każdego to czeka.
Oberwałaś od życia,
ale się pozbierałaś. Wychowałaś cudowną Zarę.
Teraz musisz tylko odnaleźć kierunek.
Będzie dobrze.
To ekscytujące.
Zastanów się, kim byłaś,
nim stałaś się wszystkim dla wszystkich.
Dlaczego piszesz?
Dlaczego?
Żeby odkryć, co myślę o tym, czego nie rozumiem.
Cóż.
A czego teraz nie rozumiesz?
- Teraz? - Tak.
Wszystkiego, odkąd umarł Charlie.
Nigdy o nim nie pisałaś.
Bo to trudne.
I nie dałabym ci tego przeczytać.
Dlaczego?
Redagowałam cię, zanim zostałam twoją teściową.
A matką Charliego byłaś,
zanim mnie redagowałaś.
A wcześniej byłam kobietą,
która miała marzenia.
Chciałam być jak Stevie Nicks.
Nadal jesteśmy tym, kim byłyśmy, dziecino.
Chciałabym w to wierzyć.
Mamo?
Mamo.
Cześć, słonko.
Pięknie, co?
- Co u babci? - Dobrze.
Byłaś w moim wieku, gdy wydałaś pierwszą książkę?
Nie, miałam 29 lat.
A co?
Zastanawiam się, kiedy zacznę żyć.
Masz 24 lata. Jesteś mądra i utalentowana.
Ciężka praca się opłaci.
Chris szykuje cię do zarządzania swoją firmą?
Czasem chyba zapomina.
To mu przypominaj.
Mów, czego chcesz.
Nie daj mu sobą pomiatać.
Broń swojego zdania.
Potrafisz to.
Cześć.
Nie mogę spać.
Myślę o tym, co mówiłaś o filmie.
Chris.
Gdy mnie zatrudniłeś,
obiecałeś, że przeszkolisz mnie do…
Załatwisz coś dla mnie szybciutko?
Drobiazg.
Pewnie.
Jesteś pewny, że tu to mają?
Jak to się nazywało?
Izolat białka. Albo WPI.
Nieważne, byle izolat.
Raz zagrałeś superbohatera i stałeś się biochemikiem?
Jak zobaczysz coś fajnego,
to też weź.
W sensie?
To dość ogólnikowe.
Inne rzeczy uważamy za fajne.
Nie wiem.
Coś innego, fajnego, ciekawego, co mogłoby mi się spodobać.
Zaskoczony nie będziesz, ale ci się spodoba.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem w sklepie.
W Ikarze wysadziliśmy sklep.
Wiesz, o co mi chodzi.
Po szynkę do spożywczaka nie pójdę.
Jesz w ogóle szynkę?
Minęło już z dziesięć lat.
Jakim cudem? Masakra.
No masakra.
Sklepy się zmieniły?
Stoję w alejce z oreo, nieźle się porobiło.
Są cynamonowe, są też w białej polewie.
I „kruche z truskawkami”.
Szok.
- Kruche z truskawkami? - Ano.
Bez jaj.
Chcesz?
- Tak! - Spoko.
Sztos, co jeszcze?
O czym możesz nie wiedzieć?
A mają jeszcze mgiełkę na warzywnym?
To było super.
- Tak. - Ekstra.
Znalazłam twoje złote jajo.
Piszą, że ma pięć gramów BCAA, pół grama tłuszczu i 25 gramów białka.
Zgadza się?
Nie wiem. Umiem pisać od zera.
Nie chcę po kimś poprawiać.
Scenarzystów było sześciu.
Nie chcę być siódma.
Zapłacą ci. Nie chcesz?
Nie.
Spełniam się, ogarniając ciuchy bogaczom.
To niepokojące.
Po co jej tyle apaszek?
- Nie ma szyi. - Nie.
Serio, taka choroba.
Mogłam nie pytać.
Poprawisz Chrisowi scenariusz?
- Zara. - No weź.
Wtedy on przeczyta twój i zdobędziesz kasę
na własny film.
Nie umiem pisać filmów akcji.
Umiesz.
A co z przeróbkami mojego filmu?
Zabrakło tylko scen z ojcem,
jeśli Chris ma go zagrać.
Tu nie chodzi o ojca.
To queerowy komediodramat.
Mój.
O czym jest ten film?
Miks Szklanej pułapki i Cudu na 34. ulicy.
Czyli o niczym.
Wiem.
Będzie super. Kiedy możesz zacząć?
Muszę poukładać życie tej kobiety.
To potrwa do jutra.
Jak ja przeżyłam 24 lata bez tego na cyckach?
Włóż do torby.
ZADZWOŃ
Nie, zmieniłem kod.
Co? Przecież nie wiesz jak.
Taylor pomogła.
Twoja masażystka?
Ożeż…
Halo?
Miałaś być o 8.30.
Dzwoniłem, nie odbierałaś.
Byłam na spotkaniu z tą scenarzystką. Przeciągnęło się.
Jaką scenarzystką? Mówiłem, 8.30!
Boże.
Wiem, ale…
Zapomnij, schrzaniłaś.
Wkurzyłem się.
Przeprosisz na piśmie.
I obyś miała rzeczy i kawę, bo wylecisz.
Przysięgam.
Przestań, Joaquin, żadnych zdjęć!
Otworzyłbym ci, Zara.
Muszę to zrobić sama.
Boże.
- Gdzie on jest, Mila? - Na górze.
Miałam panience mówić,
żeby panienka wzięła głęboki wdech.
- Nie tym razem. - O rety.
I 39.
Czterdzieści.
Kto cię wpuścił?
Przelazłam przez płot.
Przez płot?
To dopiero desperacja.
Masz moje rzeczy?
Odchodzę.
Co?
Wypadało powiedzieć osobiście,
że odchodzę.
Zaczekaj.
Zara… Szlag.
Zara, zaczekaj!
Nie możesz odejść.
W poniedziałek kręcimy. Przećwiczmy tekst.
Przeszkolę następczynię.
Proszę, panienko. Proszę pana.
Mila, daruj.
Zara.
Nie znajdę nikogo zaufanego w weekend.
A ja nie mogę być zakładniczką własnej pracy.
Haruję jak wół. I co z tego mam?
Lepiej ci? Mila przez ciebie płacze.
Dwa lata temu mówiłeś,
że będę asystentką, współproducentką,
producentką, a wreszcie poprowadzę firmę.
Nie masz doświadczenia.
A jak mam je zdobyć,
jak tylko wożę pranie?
Mówiłam, żebyś zagrał u Raymonda Farra.
Aktor za tę rolę dostał Oscara.
Nie zagram niewidomego alkoholika!
To do mnie nie pasuje.
Mam zbyt ładne oczy, by je ukrywać.
Mówiłam, że je pokażemy!
To nie biografia Steviego Wondera.
Bez znaczenia!
Widzowie chcą mnie trzeźwego i widzącego.
I właśnie o to mi chodzi.
Nie rozumiesz tej branży.
Tej branży? Poważnie?
Niech agenci dalej pchają cię w syf, żeby zgarniać kasę.
Mnie na tobie zależy. Powinnam prowadzić firmę.
- Bo jesteś wszechwiedząca. - Nie.
Bo wiem, że nikt nie chce miksu Szklanej pułapki i Cudu na 34. ulicy.
I Speed!
Jak możesz mi to mówić?
Już dość się stresuję.
Zapłacili mi krocie.
To im oddaj.
Mam im…
Oszalałaś?
Wiesz, ile kosztuje takie życie?
Tak.
Ochrona, publicyści, prawnicy, lekarze,
kucharze, psychiatrzy, leki, dragi.
Wiesz, ile kosztuje prywatny odrzutowiec?
Kupę forsy.
Dobrze, że mam na prąd!
Nie zamierzałeś mnie awansować.
Co ty…
- Co jest? - Serio?
Wełna z cziru w worku z brudnymi buciorami?
Z czego?
To koszulka z wełny z cziru.
Z futra zagrożonych tybetańskich antylop.
Najmiększa na świecie.
Niepowtarzalna. Mam tylko dwie.
Nosisz wełnę z futra zagrożonych antylop?
To prezent od tybetańskiego mnicha z Santa Barbara.
Unikatowy!
Zwalniam cię!
- Jak cholera. - Wiesz co?
Mam ciebie po dziurki w nosie.
- To się wynoś. - Chętnie.
- Super. - Nara.
- To koniec. - Sajonara, pajacu.
- I nie wracaj. - Nie wrócę.
- Serio. To koniec. - Wiem!
Koniec. Ostateczny.
Nie ma odwrotu.
Sam sobie będziesz golił kark.
Miłego życia.
Boże.
Nie trzaskaj drzwiami!
Zara! Nie trzaskaj.
Zara!
No dobra.
Co teraz?
- To ty, Zara? - Tak.
Cześć.
Co się stało?
Nic. Jestem zmęczona.
Genie podjechała, chce pożyczyć jakiś ciuch.
Jutro pozna rodziców Malcolma. Ma być oficjalnie.
Fajnie.
Ty nie masz sukni wieczorowych, ale ja mam.
Niech przejrzy.
- Serio? - Pewnie.
- To miłe. - Dzięki.
- Mamo, wróciłam. - Cześć.
- W kuchni. - Kuchnia.
Mamy co świętować!
- No nie? - Co świętujesz?
Mam dziś wolne.
Wolne od pracy.
Musimy to uczcić.
Zrobiłabyś spaghetti zamiast fasoli?
I pieczywko czosnkowe.
Będzie spaghetti i pieczywko.
Czemu jej nie powiesz?
Odradzała mi tę pracę.
Wyjdzie, że miała rację. Nie chcę tego.
Broń Boże, żeby miała rację.
- Pewnie. - Nie w tym rzecz.
To ja się myliłam i zmarnowałam dwa lata.
Frajerka ze mnie.
Gadasz bzdury.
Dobrze wyszło.
Okropnie cię traktował.
Bo żyje w stresie.
Wiedzie podwójne życie. Superbohatera i gnoja.
A ty miałaś mu podcierać tyłek. Dość tego.
Dlatego kupiłam ci to.
SUPERSUCZ
Nie zasłużyłam.
Przymknij się. Jesteś moją supersuczą.
Mam 24 lata, nie mam pracy, mieszkam z mamą.
To się daje za osiągnięcia.
Jak awans czy test na wenery.
Wyszedł ci negatywny na Chrisa.
Mało która może tak powiedzieć.
Co robimy w sypialni twojej mamy?
Wiesz, że mama pisze dla Vogue'a?
- Zwykle, gdy nie ma weny. - No.
Vogue kiepsko płaci.
Ale polansować się można.
- I tak tego nie nosi. - Co?
Poznasz rodziców Malcolma.
To może Chanel?
Ciuchy takiej sztuki jak twoja mama
na mnie?
Mam ciało jak cegła.
Dawaj ją.
- Genie jeszcze jest? - Nie.
- Mamo. - Tak?
Co mam zrobić z życiem?
- Co? - Rzuciłam pracę.
Odeszłam od Chrisa.
Myślałam, że nie odpuścisz.
To nie moja wina.
On nie traktował mnie poważnie.
A ty się tak traktujesz?
Po tym pytaniu wnioskuję, że ty mnie nie.
Czasami masz kłopot z odpuszczaniem.
- Boże. - Wiesz o tym.
A zajęcia z pisania?
Sama mówisz…
Lekcje biznesu, kurs filmów dokumentalnych.
Wybrałaś tę całą produkcję.
- „Tę całą”? - Chciałaś…
Nie gniewaj się.
Zaraz wybuchnę.
Nie wiem, co robić.
Proszę o pomoc, a ty się nabijasz.
- Nabijam się? Nie. - Tak.
- Weź… - Tak!
Pytasz, co masz zrobić ze swoim życiem,
jakbyś pytała, co na obiad.
- Nie odpowiem ci. - Miałaś rację.
Zmarnowałam przy nim dwa lata.
- Miałaś rację! - Nie chcę racji.
Chcę jak najlepiej dla ciebie.
Super, to mów, co jest dla mnie najlepsze.
Chcę wiedzieć.
Tylko ty znasz odpowiedź.
Idę pod prysznic.
Dobre psiaki.
Smakuje?
Mam tego więcej.
Przez was umarłem.
„Strzela do elfów-terrorystów”.
Tragedia.
Halo?
Jest tu kto?
Zara?
Jezu!
Chryste, przepraszam.
Jesteś szefem Zary.
Drzwi były otwarte.
Zawsze tak wchodzisz?
Jestem sławny. Tak.
Szukam Zary. Zastałem…
- Pracujesz tu? - Nie.
Mieszkam, jestem jej mamą.
Jesteś…
- Jesteś jej matką? - Tak.
Urodziłaś ją w przedszkolu?
Wyszła, ma jakieś sprawy.
- Kiedy wróci? - Za kilka godzin.
Mogę zaczekać?
- Śmiało. - Dzięki.
Tu jest kuchnia, nalej sobie wody.
Idę się przebrać, zaraz wracam.
Sorki.
Macie tequilę?
Tak, śmiało.
Zły dzień?
Tak.
Właśnie sprzątałam gabinet.
Usiądź.
Co to za akcent? RPA?
Nie, Australia.
Znasz Margot Robbie?
Nie.
A ja znam.
Zara mówiła, że odeszła.
Co za ulga.
- Cóż… - Myślałem…
- Myślałem, że ją zwolniłem. - Tak?
Przyszedłem ją błagać o powrót.
- Wspaniale. - Tak.
- Tak się cieszę. - Ja też.
- Bardzo jej potrzebuję. - Tak.
Oczywiście.
Też ci nalałem.
- Na zdrowie. - Jasne.
Za powrót Zary.
Przyniosę chipsy.
Pewnie.
Nie potrzebujemy Chrisa.
Nie umiałby zagrać ojca.
Same załatwimy forsę.
Mamy prosić ludzi? W życiu.
Ja to zrobię, luzik.
Chodziłam już ze zbiórką UNICEF-u w Halloween.
Jedno i to samo.
No nie wiem.
Dzięki za wszystko,
bez ciebie bym tego nie skończyła.
Ale to mój pierwszy scenariusz, pierwsza szansa.
Nie rób mi tego.
Trochę popytałam.
Kogo? Nikogo nie znasz.
Ta od garderoby mówiła, że potrzebuję nowego producenta.
Prawdziwego.
Przykro mi.
Boże.
To było nieporozumienie.
Mam dużo na głowie.
Nie szukam wymówek.
Zaczynamy nowy film, ale scenariusz to kaszana.
To po co w nim grasz?
Bo to część serii.
Gram tę postać od początku.
Kojarzysz Pęd Ikara?
Nie oglądałam.
Nie oglądałaś ani jednej części?
Nie.
Sorki.
Wiesz…
To o tym Ikarze z mitów?
A walczył z terrorystami?
Nie.
Topnieją mu skrzydła, bo leciał za blisko słońca?
Nie, przypiekły się,
leciał blisko podziemnej elektrowni jądrowej.
Skąd wiedziałaś?
Ikary tak mają.
Mam książkę,
w której opisano mit o Ikarze.
- Chcesz zobaczyć? - Tak.
W porządku?
Tutaj.
No dobra.
Ikar to postać drugoplanowa.
Syn Dedala, konstruktora,
twórcy labiryntu,
w którym król Minos uwięził Minotaura.
Doktor Minotaur to mój wróg z trzech części.
Proszę.
Zażądał za dużej gaży, więc musiał zginąć.
Proszę, jest twoja.
Mam dwie.
- Serio? - Tak.
Dziękuję.
Za co te nagrody?
Za pisanie.
Pisanie?
- Tak. - Piszesz?
Że zawodowo?
- Zara nie mówiła. - Nie?
Nie.
Cóż.
Ale bałagan.
No.
Opowiedz o scenariuszu.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Za mną masa złych decyzji.
To nie terapia, żebym się żalił.
Śmiało, mów. Zara nic mi nie mówi.
Co powinienem zrobić?
Nie znam się na branży filmowej.
Mam wrażenie, że jesteś tu najmądrzejsza.
A co radzi ci Zara?
Nowego scenarzystę.
Dobry pomysł.
Zara jest mądra i ma gust.
- To jej ojciec? - Tak.
Nie żyje.
Od 11 lat.
Przykro mi.
Brzmi jak kupa czasu.
Ale masz wrażenie, że to było wczoraj.
Tak.
Mój brat…
Przykro mi.
To było dawno temu.
A to co?
O nie. To okładka mojej pierwszej książki.
Zdjęcie z okładki.
- Przestań. - Rety.
Piękna.
Po kolei.
Jaki jest największy problem tego scenariusza?
Że powstaje.
Nie będę scenarzystką.
Mama pisze, tata też pisał. To ich konik.
Mama w moim wieku miała dorobek,
a ja siedzę i wcinam pączki.
Przestań jęczeć.
I nie porównuj się do matki.
Powiedz mi, co cię uszczęśliwia?
Myśleli, że moje uda to ściema.
- Że mam implanty. - Co?
Pisali w People.
- Artykuł na cztery strony. - Nie.
O implantach.
Nazywali mnie Implanciarzem.
Mało zabawne, musiałem ich pozwać.
No ale uda są prawdziwe.
Widzisz? Ruszają się.
Faktycznie.
Jak prawdziwe.
Są moje.
Ale operację miałem.
- Serio? - No.
Gdzie?
Tutaj.
Wywaliłem się.
Widzę.
Na szkło.
Ja połamałam dłoń.
- Serio? - Jako ośmiolatka.
Grając w futbol.
- Grasz w futbol? - Grałam.
Nie wierzę.
Fajnie się z tobą gada.
Przemiło.
I pięknie pachniesz.
Co to za zapach?
Krem z filtrem.
- Shiseido? SPF 35? - Tak.
Nie.
Boże, wybacz.
Nie o to chodzi.
Nikt mnie nie całował od…
Od dawna.
Mogę coś poradzić?
Nie ruszaj się.
Droga ta sukienka?
Była na promce w Nordstrom.
Świetna okazja.
To z cziru?
Tak. Rwij śmiało.
Wieki na ciebie czekałem.
- To cytat z filmu? - Tak.
Ale mówię szczerze.
Ale sexy.
Pomóż mi rozpiąć.
Mamo?
Mamo.
Zara!
- O kuźwa. - Zara?
- Boże. - Jesteś cała?
Wezwać karetkę?
- Zara! - Słonko.
Jeśli mnie słyszysz,
powiedz, za co mi dali Teen Choice Award.
Wyliże się.
Pachniecie seksem.
Możesz usiąść?
- Dobra. - Siadaj.
Już dobrze.
- Masz zawroty? - Nie.
Wezwiemy lekarza.
Jego skóra. Za blisko.
Jego… Zabierz go.
Nie mogę patrzeć.
- Ubierz się. - Zabierz go.
Porwałaś mi t-shirt.
- Boże. - Ja też się ubiorę.
I co, poszedłeś taki kawał na spacer?
Rozmawialiśmy o tobie.
- Wy? - Tak.
Najpierw zerwałeś z niej suknię?
- Nie. - To tylko seks.
Co? Do mnie mówisz?
To był tylko seks.
Cześć, Chrisie Cole.
Hej.
Jak śmiesz tak mówić o mojej mamie?
To twój t-shirt?
Nie miał co włożyć.
Porwała mi cziru.
Z każdym zdaniem jest gorzej.
Stało się i już.
- Spójrz na niego. - I na nią.
Przecież on jest z 20 lat młodszy.
Szesnaście.
- Wybacz. - Zara, wiem.
To niełatwe i bolesne.
Ale…
Pamiętasz, jak przebiłaś sobie brew,
choć ci zabroniłam?
Pokłóciłyśmy się, pytałam, czemu to zrobiłaś.
Odparłaś,
że miało to sens, jak ci to wkładał.
Tu było tak samo.
Tak to widzisz?
Miało sens, jak ci wkładał?
Kiepski dobór słów.
- Zrozum… - Nie wierzę.
Jak tam moja ulubienica?
Stuknęła się tu i tam.
Ale nie z 34-letnim aktorem.
Boli cię?
Słowa tego nie opiszą.
Przepraszam.
W poczekalni jest za dużo fanów.
Co?
Chris Cole w moim gabinecie.
- Czołem. - No nie.
- Z nimi? - Tak jakby.
- Tak. - Nie.
Muszę przyznać,
że byłeś genialny w Trudnym bracie.
- Dzięki. - Ale że śpiewasz?
- Od dziecka. - Dobra.
Jak nakręcili tę scenę z wejściem na pomnik?
Magia efektów specjalnych.
- Rany. - Miałem uprząż.
- Szok. - Ano.
Mogę prosić fankę o pomoc medyczną?
Lekarz.
Patrz na światełko.
Jeszcze pytanko o uprząż, ważne.
- Brooke. - Tak?
Dasz nam chwilkę?
Pa, Chris.
Na razie.
Nie jesteście Jackiem i Rose. Wypad!
Wysiadaj.
Czego chcesz?
Chcesz zostać współproducentką?
Jaja sobie robisz?
Wtedy byś do mnie wróciła?
Przez ciebie czuję się okropnie.
Przecież nic nie robię.
Nie chcę budować kariery na tym, że moja matka spała z celebrytą.
Nie spała z celebrytą, nie obrażaj mnie.
Jestem gwiazdorem. Spała z gwiazdą kina.
Nie mam siły.
Nie przyszedłem, żeby zaliczyć twoją mamę.
Rozumiesz?
Szukałem ciebie, żeby zaproponować ci pracę.
To tylko stanowisko.
Nie do końca praca. Gówniana robota.
Ale jesteś gotowa.
Jeśli dzięki temu do mnie wrócisz,
niech będzie.
Boże, no!
Ja pieprzę.
Ta cała… sprawa z mamą,
ta wasza sekspedycja, tu się kończy.
Dość tego.
To się nie może powtórzyć.
Dobra. Nigdy więcej.
Dobrze.
Widzimy się jutro.
Możemy pogadać?
Nie teraz.
Trochę zaszalałam.
Chyba mi wolno?
Zobaczymy się rano?
Rano wychodzę.
Znów mam pracę.
Jako współproducentka.
To chyba dobrze?
SCENA 8
Ojciec oddał życie, bym mógł tu latać.
Za moją wolność.
Nie spocznę, póki go nie pomszczę.
Wyrżnę ich w pień przed zmrokiem.
Muszę to zrobić.
Chryste!
Cięcie!
Żadnej broni.
- Nie strzelać. - Nie.
Co teraz?
- Chris. - Co?
Musi się drzeć po francusku?
Jedno słowo. „Cięcie”.
Dobrze wyszło.
Tak, ale masz nie strzelać.
Czemu? Muszę.
To ma być w zwiastunie, więc bez broni.
Ale czemu? A zemsta?
Bo kraj ma problem z bronią.
Niech mi nie psuje…
To twój pierwszy dzień.
Sam jej to powiedz.
Mowy nie ma.
Nazwała mnie grubasem.
Pytała, czy chcesz jeść.
Ale chamskim tonem.
O tak.
„Mamy lunch. Głodny?”
Przestań.
Mówiłaś jej, że szukamy scenarzysty?
Trudne sceny mamy po świętach. Nie zdążymy.
Mówiłam. I kogoś znalazłam.
Stella Poms, zawodowiec. Pomoże nam.
Jej wersję masz w przyczepie, przeczytaj do jutra.
Kolejna próba.
Leć.
Ale gorąco.
Zagotuję się!
Gdy się pocę, nie mogę płakać.
Przeczytaj scenariusz Stelli.
Wieczorem.
Przekaż, że nie rozumiem reżyserki.
Niech mi dadzą tłumacza.
- Jasne. - I odbierz pranie.
Życie jak w Madrycie.
ZJEMY RAZEM KOLACJĘ?
NIE WIEM…
CHCĘ POGADAĆ.
NIE, DZIĘKI. INNYM RAZEM.
I TAK ZAREZERWUJĘ STOLIK.
GDYBYŚ ZMIENIŁA ZDANIE.
Proszę okrycie.
Dziękuję.
Co byś zrobił, gdybym nie przyszła?
Zjadłbym z kelnerami.
Pracowałem tu.
Dobry wieczór.
Tyle zachodu, żeby pogadać?
Tak się ubierasz, żeby pogadać?
Wisiała w szafie od lat.
Przesadziłam?
Wyglądasz…
Fajnie.
Strzelanina musi być w Victoria's Secret?
To seksistowskie.
Który mamy rok?
A czym to zastąpisz?
Rozmową telefoniczną o emocjach?
Bez szans. Musi zabić Rudolfa, dilera koki.
To mnie dobije.
Moja kumpela z USC
właśnie sprzedała reality show Kurierzy z West Hollywood.
Boże, oglądałabym. Z pogardą.
Ja też.
Przeniosłam się z Anglii do Los Angeles,
bo chciałam być jak Joan Didion.
Poznałam mojego męża Charliego. Był pisarzem.
- Jaki był? - Charlie?
Fantastyczny.
Zabawny i inteligentny.
Każdy go lubił.
Wspaniale pisał.
Nie zdążył pokazać światu,
na co go stać…
Dość już o mnie.
Nie mówmy o mnie.
A ty?
Zawsze chciałeś być aktorem?
Nie. Jakoś tak wyszło.
Jako dziecko mieszkałem na zadupiu.
Mama zmarła, gdy byłem mały.
Zostałem z ojcem i starszym bratem.
Brat też zmarł.
Chorował na serce. Nie wiedzieliśmy.
Przestałem się tam dobrze czuć.
Przeniosłem się do Los Angeles.
No i…
Co?
Nic.
Jezu, o co z tobą chodzi?
Co mi tak miesza w głowie?
Chyba próbuję ci zaimponować.
A wiem, że nie imponuję.
To takie ważne?
Zazwyczaj tak.
Ale nie teraz.
Jeśli to ci poprawi nastrój,
to stresowałam się tym spotkaniem.
Serio?
Przymierzyłam z 20 sukienek.
Dlaczego jednak przyszłaś?
Uznałam, że musimy pogadać o tym, co zaszło.
Zara o tym nie wie, muszę jej powiedzieć.
Jasne.
Czyli pewnie to, co się stało,
więcej się nie stanie.
Nie powinno.
Szkoda.
No cóż.
Zostaniemy przyjaciółmi?
Chętnie.
Ja też.
Nie mam prawdziwych przyjaciół.
- Nie? - Nie.
Przyjechałem jako 19-latek.
- Nikogo nie znałem. - Jasne.
Stałem się sławny. Znają mnie wszyscy,
ale nikt naprawdę.
Możesz czasem być sobą?
Tak.
W sumie…
Nie wiem.
Nikogo nie interesował dotąd prawdziwy ja.
A ktoś go poznał?
Trafiłaś w punkt.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Dzięki.
Wygląda świetnie. Dzięki.
Bon appétit.
Pójdziemy na spacer?
- Masz ulubione miejsce na spacer? - Nowy Jork.
GRAMY: WESOŁY SUBLOKATOR
Niesamowite.
- Już? - Tak.
Rety!
Nie masz czasem dość grania tej samej postaci?
Mam.
Czasami.
Ale jestem też za to bardzo wdzięczny.
Nie da się ukryć,
że to jej zawdzięczam zainteresowanie.
Bzdura.
Nie moje.
Nie twoje.
To co z tobą?
W sensie?
Co napisze wielka Brooke Harwood?
Nie jestem wielka.
Nic mojego nie czytałeś.
„Był samotną wyspą.
Odesłał okręty na morze”.
No dobra. Jestem pod wrażeniem.
Piękne słowa.
Dziękuję.
Nie wiem, kim jest ten gość, ale mu współczuję.
O kim pisałaś?
O każdym z nas.
Tak to widzę. To mógł być każdy.
- Tak myślisz? - Tak.
Każdy był i wyspą, i okrętami.
Życie to kluczenie, by się nimi nie stać.
- Dobra, kilka zasad. - Jesteś wspaniała.
- Posłuchaj. - Mów.
Nie złamiesz mi serca.
Proszę.
Nigdy mnie nie okłamiesz.
I nigdy nie udawaj, że to coś więcej.
JAKBYŚMY BYLI NA 9 RANDKACH.
NAJLEPSZYCH W MOIM ŻYCIU. DOBRANOC, BROOKE. C
Skąd ta sukienka?
Nie podoba ci się?
Podoba, ale co to za okazja?
Gdzie byłaś?
Musimy porozmawiać.
Dobra.
Chodzi o Chrisa.
Dobra.
Nie chciałam cię martwić, ale zjedliśmy razem kolację.
Ja i Chris.
Powiedziałabym ci, ale się bałam.
Zataiłam to.
Mów, nie bój się.
Zjedliśmy kolację, żeby pogadać o tym, co się stało. Przemiły facet.
Myślę, że jest wart więcej,
niż myślisz.
Nie jest.
Skończyło się na kolacji?
Tak.
Czuję się okropnie.
Nie wiedziałam, co robić. Okłamałam ją.
Muszę się ukrywać przed córką.
Coś wspaniałego.
Skąd mam wiedzieć,
że to tylko kolacja?
To tylko kolacja.
- Nie mów. - Nie seks.
Nie chcę tego słuchać.
Wiesz, że poza wami dwiema
mam też własne życie?
Jesteś z kimś?
No pewnie.
Pytałaś ją?
Niby jak?
„Mamcia, pukasz mi szefa?”
Tak nie można.
Posłuchaj.
Czy lubisz go na tyle, by jej o tym powiedzieć?
Mama odwala Miłość po południu z moim okropnym szefem
i je z nim kolację.
Po pierwsze, urocze porównanie.
Jakby dodaje.
Teraz im kibicuję.
Po drugie, nie wiesz, czy się bzykali.
Włożyła sukienkę od Vogue'a.
No to się bzykali.
Wiem, co robi kobietom. Skrzywdzi ją.
Będę musiała go zabić.
Jest gwiazdą. To się nie dzieje.
Brooke, zacznij żyć.
Żadna przygoda nie wzięła się z rozsądku.
No nie.
Nic już nie rozumiem!
- Możemy pogadać? - Tak.
Wszyscy mi mówią do ucha.
Jasne.
Chris potrzebuje jasnych wskazówek.
Postaram się pomóc z tłumaczeniem.
Nieźle znam francuski.
Na warunki Los Angeles, nie Paryża.
Oczywiście, wolę mówić po francusku.
Oui, oui.
Jeszcze jedno.
Chris lubi twardą rękę.
- OK. - Dobra.
Podczas tłumaczenia mogę używać mocniejszych słów.
- Wspaniale. - Très bien.
Jasne.
Akcja!
Ariadno!
Tak mi zimno.
Mów, żołnierzu!
- Zimno. - Hej!
- Tak zimno. - Wytrzymaj!
Otwórz oczy. Nie odpływaj!
Wytrzymaj.
Czas polecieć.
Cięcie.
Tniemy.
Co znowu?
No dobrze.
Było dobrze, ale dodaj emocji.
Mów.
Do bani. Mocniej.
Pokaż, co czujesz.
Odpierdalasz chałę.
Nie wierzy ci.
Wyglądem się nie przejmuj.
Emocje nie muszą być piękne.
Masz na nią spojrzeć
jak na jedną z wielu babek, które zdradziłeś.
Pokaż wewnętrzną brzydotę.
I że żałujesz tego,
jakim jesteś gnojem wobec kobiet.
Dobrze.
Żołnierki…
I wobec żołnierek.
- Tak? - I żołnierek?
- Tak. - Tak mówi?
Tak.
Pewnie.
- OK? - OK?
Dla mnie bomba.
Wspaniale.
Będzie wspaniale.
Tak powiedziała.
Dała mi dobrą wskazówkę.
Najlepszą.
- Lubię ją. - Ja też.
Jak w hashtagu.
Nie w tym sensie.
- Czas. - Mamy 4:04.
Dobra.
- Od razu jedziesz na benefis? - Nie, do domu.
Mam dwa bilety?
- Na jakie imię? - A po co imię? Na mnie.
Mamy zgodę na scenarzystę.
Stellę?
Nie nadaje się.
Ale mam kogoś.
Scenariusz Stelli był dobry?
Tak.
Świetnie pisze.
Ale za dużo tam scen z ojcem.
To nie jest film o nim.
Dobra, czas.
Mamy 4:52.
O Boże.
Wyjdź.
Nie.
Nie dam się morsowaniu.
Zostanę tu do rana. Daj poduszkę.
Będę tu spał.
To coś innego.
Zupełnie.
Kłóciliśmy się, ale…
Jest sobą, będzie dobrze.
- Cześć. - Słonko.
Myślałam, że wyjdę, zanim wrócisz.
Widać po niej pilates.
Dziękuję za suknię.
Jak poszło u teściów?
Polubili sukienkę bardziej niż mnie.
Na pewno cię pokochali.
Muszę lecieć, pa. Miłego dnia.
- Pa. - Jasne.
- Szybko poszło. - No.
Zatrudnił scenarzystę beze mnie.
Malcolm nie odpisuje. Dziwne.
Prawda?
Pewnie jest zajęty.
Ta posada to jakaś bzdura.
Jest zmyślona.
Nic nie mogę.
Dalej robię za podnóżek.
Wiem, o co chodzi.
Przypadkiem kopnęłam jego mamę pod stołem.
Mam dość.
Wszyscy mną pomiatają.
Zar, musisz na tym budować.
To świetny początek.
Ciesz się tym.
Masz jeszcze winko? Też się pocieszę.
W barku. Nalej mi też.
- Jasne. - Zaraz wracam.
PĘD IKARA 4 BROOKE HARWOOD
- Genie! - No?
Ogól pachy, wychodzimy.
BANKIET KLIMATYCZNY
No to jazda.
Przepraszam.
Zara Ford.
Asystentka Chrisa Cole'a.
Miałam nie przychodzić,
ale Chris zadzwonił.
- Po swoją dietetyczkę. - Dobry.
Nie umie podejmować decyzji.
- Wie pani. - Pomogę.
Przykro mi. Nie ma was na liście.
Mówiłam, jestem asystentką.
- Wezwał mnie. - Tak.
A ja mówiłam, że nie ma was na liście.
Znalazła się ważniaczka, co?
Wielka pani.
A nie było widać.
Skarbie.
Wszystko wiem. Kto cię skrzywdził?
Mamusia i tatuś?
Hej, Jesse! Publicysta Chrisa.
Publicysta. Pomóż nam.
Chris chciał mieć tu dietetyczkę.
- Tak. - Gdzie Larissa?
Jest w ciąży.
W ciąży.
Może pracować,
ciężarne mogą wszystko.
- Dziś się dowiedziała. - Tak.
- Właśnie rodzi. - Tak.
Nie dzwoń, jest załamana.
Ona ją zastąpi.
- Cześć. - A pani to kto?
Clarissa Mia Thermopolis. Do usług.
Doradzam w sprawach przekąskowych.
Mniejsza. Powiesz później.
- Są ze mną. - Dzięki.
Mało w tym feminizmu.
Zawsze z tym czekacie na mnie?
Musimy już wpuszczać.
Sekundkę.
Okłamałaś mnie.
Chciałam powiedzieć.
- Serio? - Dziś.
A o czym?
O tym czy o scenariuszu?
- Ma świetne pomysły. - Nie.
Przepraszam. Powinnam była ci powiedzieć.
Miałam cię za mądrzejszą.
Dałaś się nabrać na tę ściemę.
Masz gdzieś moje uczucia.
Chris, wołają cię do zdjęć.
- Dobrze. - No tak.
- Wybacz. - Powodzenia.
- To nie jej… - Ani słowa.
- Dobrze. - Chodź. I nie krzycz.
Całe życie dbam tylko o ciebie.
Tak.
Taki ze mnie ciężar?
- Sorry. - Ciężar?
- Nie powiedziałam tak. - Tak się poczułam.
Przestań.
Warto było? Dla seksu?
- Po co? - Seks?
No dobrze.
Chodźmy na bok.
Kochanie, to coś więcej.
Nieprawda.
- Niestety nie. - Tak.
Każda myśli, że to coś więcej.
- To coś innego. - Posłuchaj.
Każdy wie, że to kobieciarz.
- Po co się ze mną kłócisz? - Bo nie masz racji.
Znów coś czuję. Myślałam, że już tego nie poczuję.
Odkąd zmarł tata.
Że co?
- Już. - Nie powiedziałaś tego!
Odbiło ci?
Nie wierzę!
Jak śmiesz go porównywać do taty?
To był mój ojciec!
Czy ja się jeszcze liczę?
Oczywiście, że tak.
Nie wiem, dlaczego muszę wybierać.
Musisz i kropka.
- Dlaczego? - Nie jestem tobą.
Nie dostanę Pulitzera
i innych bzdurnych nagród.
Co ty gadasz?
Nic nie rozumiesz.
Nie zrozumiesz, jak to jest być twoją córką.
Nigdy ci nie dorównam.
Wybrał ciebie, a nie moją scenarzystkę.
Odebrałaś mi to.
Nie wiedziałam, że coś ci odbieram.
- Ale odebrałaś. - Nie chciałam.
Jeśli tego nie przerwiecie, wyprowadzę się.
Może niepotrzebnie się wprowadziłaś.
Rety. Zara.
- Jak leci? - Cześć, Malcolm.
Wezmę to.
Dzięki.
Cześć.
Hej.
W porządku?
Nie do końca.
Jak się ma Zara?
Śpi u Genie.
Nic nie zrobiliśmy.
Troszkę nakłamaliśmy.
Troszkę?
Kiedy się zobaczymy?
Jadę do Big Bear do teściowej.
Pomogę jej przed świętami.
Może zobaczymy się po świętach?
A sylwester?
Chris.
Zara może mieć rację. Nie mogę naciskać.
Muszę się zająć córką.
Rozumiem.
Dzięki.
Ale…
Wypocznij, nie przejmuj się.
Zobaczymy się po świętach.
Jasne.
Wesołych świąt.
Wzajemnie.
Kocham cię.
Pa.
Tak?
Mogę przyjechać?
Teraz?
Dziwne uczucie.
Jakby oboje mnie zdradzili.
Nie wariuję, nie?
Nie, co ty.
To twoja mama i szef.
Jest dziwnie.
Zwłaszcza znając Chrisa, jak ty.
- Tak. - Fakt.
- Z drugiej strony… - Dzięki.
Może to nie ma związku z tobą?
Spoko.
Po prostu jest niezręcznie.
Byłabym wdzięczna, gdybym mogła
zostać u was po świętach.
A co robicie w święta?
Lecicie do Chicago do rodziny Malcolma?
Jeszcze nie wiemy.
Może sam polecę.
Na czym stanęło z Chrisem?
Powiedziałam, że nie zrobię tego Zarze.
Jeśli chcesz, żeby przyjechał, to go zaproś. Przejdzie jej.
Chciałabym, ale…
Nie mogę. Będzie zła.
Znam ją. Pozwól mi z nią porozmawiać.
Miałabym nie przekonać wnuczki,
żeby najgorętsze ciacho kina wpadło tu na święta?
Nie próbuj go googlować.
Już za późno.
- To się źle skończy. - Ależ…
Na żywo pewnie jest ładniejszy.
- Przestań. - Jak się rusza.
- To ty go tu chcesz, nie ja. - Pewnie.
Zaproś go.
- Ale się zachowuj. - Dobra.
Psujesz zabawę.
- Tak się cieszę. - Boże.
Porównała go do taty.
Był przystojny.
Mama nie mogła przestać wyć.
Wiesz, ile ją namawiałam, żeby wyszła do ludzi?
Po śmierci taty nie było łatwo.
Trzynastolatki są wymagające.
Nie moja wina, że nikogo nie miała.
Teraz ma, a ty jej utrudniasz.
Bo to nie byle kto, tylko on.
A to narcyz i egoista.
Strasznie gwiazdorzy.
Wiem, ty też.
Nie wiem, po co jej nagle facet.
Nie po prostu facet.
Nie musisz wszystkiego wiedzieć.
Chyba jednak wiem.
A jeśli będzie z nim szczęśliwa?
To jej życie.
Nie chcę, żeby ją skrzywdził. To moja mama.
Mama? I tyle?
A co jeszcze?
Dla dziecka – tylko mama.
Dla dorosłej kobiety – druga kobieta.
Przyjechał tu?
Kazałam jej go zaprosić, moja wina.
Babciu.
Wiem, co czujesz. Posłuchaj.
Kocham cię.
Próbuję to zrozumieć.
Nie chcę, by cierpiała.
A znam się na ludziach.
To mój dom, są święta.
Ta twoja skwaszona mina wszystkim nam te święta zepsuje.
Dlatego bądź dorosła. Będzie miło.
Jak trzeba, udawaj.
Dobrze.
Kochanie moje.
Jakimś cudem oddzieliłam się od reszty.
Chyba wtedy, jak poszłam siusiu.
Było ciemno jak cholera.
Musiałam przejść na wskroś.
- Przez pustynię. - Bez wody?
Ani kropli.
- Nie. - Serio.
Niemożliwe.
Wakacje w kryzysie wieku średniego.
To totalnie szalone.
I ciekawe, prawda?
- Genialna historia. - Cud, że żyję.
W filmach robiłem cuda.
Choć kiepskie filmy też były.
- Wierzcie. - Tak.
- Zara potwierdzi. - W głębi mórz.
- Boże. - Co?
Nie zaczynaj.
- Chris. - Mów.
Co czeka w głębi mórz?
Zombie zmieniające mózg w wodorosty.
- W wodorosty? - Tak.
Nie lubisz tego filmu?
- Że co? - Boże.
Rany.
Po prostu w filmach robiłem wszystko,
a w życiu praktycznie nic.
- Tak. - Twoje zdrowie.
- Jesteś legendą. - Ty też.
Jest, jest. Za Leilę.
Na zdrowie.
Dziękuję za zaproszenie. Jest przemiło.
- To my dziękujemy. - Dzięki.
Dawno nie byłem nigdzie w święta.
A Lago di Como z Clooneyem?
- Zara. - Cóż…
Poważnie?
Wiecie. W prawdziwym domu.
Dziękuję.
Bez was byłbym smutnym człowiekiem.
Smutnym i sławnym.
Boże.
Mam tak codziennie.
- Ostrzegałaś. - Każdego dnia.
Rumiankowe.
- Z Sorrento? - Ma certo.
- Salud. - Salud.
No dobrze.
I co?
Skarbie, to ciacho.
- Prawda? - Tak.
Ciekawe, jak wygląda nago.
Przestań!
Zeszłabym na serce.
Albo on przy tobie.
Umarłabym szczęśliwa.
Widzę, że to coś poważnego.
Mam rację?
Tak. Jakby…
Nie wiem.
Ale nie chcę przechodzić tego, co było z Charliem.
On zmarł młodo. Coś okropnego.
Nie w tym sensie.
Nie mówiłam ci, ale mieliśmy problemy.
Przed diagnozą.
Poważne. Wspominał?
Nie.
Nie chciał ze mną być. Chciał rozwodu.
Charlie.
Przykro mi.
Miał ciężko.
Zanim zachorował.
Trzy lata pisał książkę.
Nie przyjęła się.
- A potem wyszła moja i… - Tak.
Wiem, że był dumny.
Ale było ciężko.
Widziałam, jak gaśnie.
Próbowałam mu pomóc. Bezskutecznie.
Tylko to pogarszałam.
Umniejszałam sobie, żeby pomóc jemu.
Potem nadeszła diagnoza.
Nie rozmawialiśmy o tym.
Ale temat wciąż gdzieś tam był.
Zostałam. Trzymałam go za rękę. Kochałam go.
Wiem.
Potem zmarł.
Nosiłaś to w sobie tyle lat?
Dlaczego nie mówiłaś?
Bo…
Wiesz, że jesteś dla mnie jak córka?
Wiesz o tym?
Chcę, byś była szczęśliwa.
Wiem.
Czy z nim jesteś szczęśliwa?
Tak, dobrze mi z nim.
To bez sensu.
Ale to też wspaniałe.
- Czy to ma sens? - Tak.
Jeśli mnie zostawi, poradzę sobie. Ale…
Nie chcę go potrzebować.
Bo wtedy to zaboli.
Koniec zaboli.
Skarbie, to już nie twoja sprawa.
Dobrze ci z nim.
Od tego zacznij i na tym skończ.
Jutro i tak nadejdzie.
Dobrze.
Zagłosujmy.
Jestem na tak.
- Tak. - Doskonale.
Wypijmy za to.
No nie.
- Piękny. - O tak.
Dziękuję.
Proszę. Wesołych.
Zobaczmy.
Patrzcie.
„Zara Ford, współproducentka”.
- Świetne. - Tak.
- Wesołych świąt. - Brawo.
A teraz dla ciebie.
Dziękuję.
BROOKE HARWOOD – ANTOLOGIA
Co?
Twoje eseje z New Yorkera i z Vogue'a.
Wszystkie w jednym miejscu.
Nie wierzę.
- Podoba się? - Dziękuję. Pewnie.
- Super. - Dziękuję.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Co teraz?
Daj, wezmę.
- Trzymasz? Ciężkie. - Mam.
Dam radę.
Dziękuję.
Jeszcze jeden uścisk.
Dziękuję za wszystko.
Było cudownie. Dziękuję.
- Jesteś kochany. - Dziękuję.
To były najlepsze święta.
Wiedziałbyś, gdyby tak nie było.
Widzimy się w domu.
Dobrze.
Zara.
Co się dzieje?
Nic. Widzimy się w domu.
No.
Uważaj na siebie.
Wy też.
Tak.
Wiem, kto może pomóc.
Będzie fajnie.
Pewnie.
Chętnie potańczę.
Cześć, słonko.
Zamawiamy jedzenie. Zjesz tajskie?
Padam z głodu.
Powinieneś już iść, Chris.
Daj spokój.
Co się stało?
Prawie mnie nabrałeś.
Te całe święta…
Prawie ci się udało.
- No dobrze. - O czym ty mówisz?
Chciałeś się zabawić z moją mamą,
spędzić święta z kimkolwiek.
Nie mów rzeczy, których będziesz żałować.
Myślisz, że go znasz, ale to nieprawda.
Wiesz, że kazał mi zamówić balsam z Japonii za 500 dolców,
żeby smarować łokcie?
- Cóż… - Na egzemę.
Każe mi robić paczki dla swoich psów na ich urodziny
i miesięcznice.
I muszę płacić sama, bo nie będą miały niespodzianki.
W tym sens niespodzianki.
- Wcale… - Nie…
- Mogę… - Co?
Groził mi zwolnieniem za brudne powietrze.
Raz. Tylko raz.
A jak coś schrzanię,
muszę przepraszać na piśmie.
Jak nie schrzanię, to też.
To prawda?
Poniosło mnie.
Nie to chciałam powiedzieć.
Wkurza mnie,
że zawsze gdy z kimś zrywa,
i to zawsze,
kupuje byłej takie same diamentowe kolczyki.
Dla ciebie też już kupił.
Że co? To nieprawda.
Daruj sobie.
O Boże.
Chwileczkę.
To nie tak. To prezent.
Zanim wpadłem na tę książkę,
spanikowałem.
- Nie wiedziałem, co kupić. - Przestań.
Wystarczy.
Byliście na New York Street?
Wyjdź.
- Brooke… - Słyszałeś.
Wyjdź.
W porządku.
To było upokarzające.
Skąd wiesz o Nowym Jorku?
Bo zwykle to ja
załatwiałam mu wejście do studia.
Sama nie wiem.
Nie tak miało być. Mogłam to zrobić inaczej.
Musiałaś wiedzieć, kim naprawdę jest.
A ty to wiesz?
I to bardzo dobrze.
Dwa lata dla niego pracowałam,
dbałam o niego,
a on mnie nie zna.
Może ja też nie.
Szkoda, że tak się stało.
Co za…
Nie wiem, od czego zacząć.
Przecież…
Znalazłam kolczyki dla mamy.
Wiesz, co to oznacza.
Zara, przestań.
Na moment.
Gdzie Malcolm?
Mogę spać z tobą, skoro go nie ma?
Zerwaliśmy ze sobą.
Dziesięć dni temu.
Co?
Przecież tu spałam. Byłam tu.
Byliście razem.
Nie byliśmy.
Po prostu ci nie mówiłam.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Uznałam, że nie będę ci dokładać.
Że masz to gdzieś.
Myślisz, że mam cię gdzieś?
Ostatnio chodzi tylko o ciebie.
Nie tylko ostatnio.
Wiem, że jesteś zła i nie mówisz szczerze,
ale to mnie rani.
Mówię szczerze.
Powiedziałam ci, że się kłócimy.
Ani razu nie spytałaś, jak się czuję.
Myślisz, że byłabym w stanie
mieć w nosie twoje problemy?
Czy ty siebie słyszysz?
Znów musi chodzić o ciebie.
Kiedy ci to mówię.
Liczą się tylko twoje uczucia!
Mam dość.
Kocham cię, ale mam dość.
Nie dam rady.
Dłużej tak nie mogę.
- Witaj, Zara. - Cześć, Mila.
Już dobrze.
ODLICZANIE DO NOWEGO ROKU
MITOLOGIA
Cześć.
Szczęśliwego.
Cześć.
To pomoże ci przetrwać zapewne bolesne rozstanie
i świadomość tego, że masz gównianą przyjaciółkę.
SUPERSUCZ
Co za sucz, oddała prezent.
Jestem najgorsza.
Nie mam zalet.
Ale przekąski wybierasz dobre.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
- Szczęśliwego. - Nawzajem.
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU. KOCHAM CIĘ.
Od mamy?
TEŻ CIĘ KOCHAM.
Mogłeś stać w Bloomingdale's,
a jesteś tutaj i zaraz cię wysadzą.
Mamy problem.
Chris? Tu Zara.
Co się dzieje?
Chris?
Co ja robię?
Po co mam grać bohatera?
Nie rozmawia ze mną nikt, na kim mi zależy.
Jestem czarnym charakterem.
Nie jesteś zły.
Tylko czasem tak się zachowujesz.
Znienawidziła mnie?
Nie.
Jest zajęta.
Wyjeżdża do Princeton, będzie tam wykładać.
No.
Zara.
Pewnie mi nie uwierzysz, ale chciałem dać te kolczyki
tak po prostu.
Przeszło mi przez myśl,
żeby to skończyć. Z przyzwyczajenia.
Zawsze uciekam od tego, co dla mnie dobre.
A potem wymyśliłem tę książkę.
Myślałem tylko o tym, jak będzie jej miło.
Bardzo chciałem, by tak się poczuła.
I zapomniałem.
Zapomniałem, że mam te kolczyki.
A studio? Wiesz, że zawsze tam idę,
żeby uciec przed paparazzi.
Nie mam wiele takich miejsc.
Ciężko ze mną być.
I dla ciebie pracować.
Fakt.
Wiem, że już za późno,
ale może kiedyś jej powiesz.
Zara, Nowy Jork…
Nie. Przesadziłam.
Przepraszam.
Z twoją mamą było inaczej.
W jakim sensie?
Nigdy nie zakochałem się, będąc w Nowym Jorku.
Nadal chcesz odejść?
Tak.
Wszystkim się zajmę.
Jak zawsze.
Będziesz gotów za 15 minut?
Urodziłem się gotów.
No dobra.
Zara.
No?
Dzięki.
Znasz się na produkcji.
- Hej. - Cześć.
- Wyjeżdżasz. - Szykuję się.
Jeśli ty albo Genie coś chcecie, to dajcie znać, zanim oddam.
Jak tam film?
Mamo, dlaczego…
Po co ci ta praca w Princeton?
Muszę coś zmienić.
Odpoczynek od pisania dobrze mi zrobi.
Dlaczego?
To nie ma związku z Chrisem, co?
Nie. Miałaś rację.
Bo…
Wiem, miał głupie żądania.
Te przeprosiny i tak dalej.
Ale… Sama nie wiem.
Zdarzało się,
że kazałam ci robić gorsze rzeczy.
Gdy miałam siedem lat, wniosłaś mnie na wieżę Eiffla.
Boże, faktycznie.
Całą drogę krzyczałaś.
Musiałaś mnie usypiać
do 12. roku życia.
Nikt ci nie płacił.
I nie prosiłaś o nic w zamian.
Po śmierci taty
byłam ponurą 13-latką,
która tylko się na tobie wyżywała.
Myślę sobie o dzieciach,
które mają olbrzymie marzenia,
a rodzice podcinają im skrzydła.
Nie jak ty.
Wiem, że czego bym nie zrobiła,
będę miała ciebie.
Mam szczęście.
Nie wiem, dlaczego nie mogłam zrozumieć,
że niczego nie tracę na twoim szczęściu.
Powinnaś być szczęśliwa. Zasługujesz.
Musisz poczuć, że żyjesz, że ktoś cię dostrzega.
Ja też wreszcie cię dostrzegam, mamo.
Naprawdę.
Bycie twoją mamą to najwspanialsza rzecz na świecie.
Wiem.
- Tak że… - Tak?
Nie chcę zmieniać tematu.
Zmieniaj, szybko.
Co z Chrisem?
Z nami koniec.
Absolutny.
Wracamy do życia.
Robienie makaronu odpada, ale może semolina się nada?
Nie chodzi o mąkę.
Mam alergię na węglowodany.
Nie ma czegoś takiego. Ewentualnie gluten…
Większość ludzi ma tę alergię.
Jesteś pewna?
Chris, będzie dobrze.
Zaufaj mi. Już pora.
- Chodź. - Zaczekam w aucie.
Przestań. Daj torebkę.
Idziemy.
Zobaczysz, że będzie fajnie.
Chodź.
Będzie super.
Nikt się nie przejmie.
Jesteś zwykłym kolesiem w aksamicie na zakupach w supermarkecie.
- To zamsz. - Zamsz? Spoko.
Nikt nie patrzy.
Dobrze ci idzie.
O co chodzi?
Nie wiem. Normalka i tyle.
Bez jaj!
Tak!
Jeszcze raz, jak to szło?
Kiwano. Ogórek kolczasty.
I na co to?
Na demencję.
Nie masz demencji.
Nie mam, bo jem kiwano. A sprzedają je tylko tutaj.
Leć i kup trzy.
Dobra, zaraz wracam.
Może weźmiemy organiczne awokado?
No pewnie.
Są organiczne?
Chyba.
Kurczę, Chris.
Myślałem, że są w sokach.
Brooke?
Cześć.
Co tu robisz?
Leila nagle musiała kupić jakieś ogórki kolczaste.
Na demencję.
Teraz wiem, że to absurd.
Zara, co ty wyprawiasz?
No dobra. Jak by to…
Jak to powiedzieć?
Myliłam się.
Przepraszam.
Ciężko było.
Ja też przepraszam.
Sorki. Przegiąłem.
Trochę…
Dobra, wszystkim jest przykro, kochamy się, cudnie.
Wszyscy się kochamy.
Nawaliliśmy, przepraszamy, super.
To nie jest normalne i nie wiem, jakim cudem to działa.
Wbrew wszystkiemu dobrze wam razem.
Choć nie tak was sobie wyobrażałam.
Zasługujecie na szansę.
Nie będę wam tego utrudniać.
Czekaj, czy to była produkcja?
- Dobra jest. - O tak.
Świetna. To moja córka.
No to ja się nie wtryniam.
Miłego.
Nie wiem, co ona uknuła,
ale nie miałam z tym nic wspólnego.
Mogę coś powiedzieć?
Pewnie, mów.
Całe życie brałem innych za pewnik.
Zanim cię poznałem,
nie wiedziałem, czym jestem.
A czym jesteś?
Samotną wyspą.
Nie chcę nią być.
To nie dla mnie.
Nie wiem, co się dzieje.
Chris, nie mamy wielkich szans.
I co z tego? Warto zaryzykować.
Koniec to nie nasza sprawa.
Dlaczego o nim mówimy?
Jeszcze nie zaczęliśmy.
Proszę cię.
To co chcesz zrobić?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Chcę wziąć wózek
i zrobić listę zakupów.
Oraz przejść na dział płatków,
bo wygląda kusząco.
Nigdy tam nie byłeś?
Nie tutaj. To jakieś szaleństwo.
Nie widziałem takiego sklepu, poważnie.
Rzadko mam okazję iść na zakupy.
A zwłaszcza z kimś, kto mi się podoba.
To co, zaczynamy?
Całkiem niezły początek.
Dawać mgiełkę.
Nie żałujcie.
Niech zostaną, ile chcą.
Chris zapłaci statystom.
Dziękuję.
Przepraszam, kto tam jest?
Chris Cole? To prawda?
Nie wiem, o czym pani mówi.
Tam jest moja mama z chłopakiem.
ROK PÓŹNIEJ
BROOKE HARWOOD – POWRÓT
Dobra, kręcimy.
Tak jest.
Wyślij cyfrową wersję do mnie i do reżysera.
Chrisowi wydruk, nie lubi ekranów.
I zadzwoń do kierownika produkcji.
Chcę pogadać o nowej rozpisce zdjęć.
Mam parę pytań.
I przynieś mi gorącą kawę.
- Robi się. - Dziękuję.
- O której zaczynamy? - O 19.
- Gotowy na nocne zdjęcia? - Jasne.
Nie sądzę, żebyś wytrzymał całą noc.
Twoja mama mówi co innego.
Nie w tym sensie.
Won!
Wynocha z mojego biura.
- Nie że twoja. - Nie.
Ale rozumiesz żart?
Zamknij się.
- Wybacz. - I nie wracaj.
- Sorki. - Nie.
Do później.
- Kocham cię. - Również.
Napisy: Konrad Szabowicz