NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
BIEDA JEST DO BANI
Oto i on.
Nie wychylajcie się.
Cel jest na miejscu.
- Przyjąłem. - Wszystko może szlag trafić.
Wysiada z auta.
Niebieska czapka, jasnobrązowa koszula, niebieskie dżinsy, białe trampki.
Bob, czemu nie powiesz, że nie jesteś D.B. Cooperem?
W wigilię Święta Dziękczynienia 1971 porwano samolot linii Northwest…
FBI nie rozwiązało sprawy…
Cooper stał się legendą po porwaniu samolotu
i wyskoczeniu z niego z dwustoma tysiącami dolarów w gotówce.
…śmiały złodziej D.B. Cooper.
D.B. Cooper…
Najmądrzejszy i najśmielszy porywacz samolotów w historii.
To niesamowite, że minęło 50 lat od akcji D.B. Coopera,
a wciąż pozostaje ona jedyną nierozwiązaną sprawą
dotyczącą porwania samolotu.
To, co osiągnął, było niesamowite.
Udało mu się uciec,
przeciwstawił się władzom, ale nie skrzywdził żadnego cywila.
SPADOCHRONOWA UCIECZKA
Właśnie dlatego stał się prawdziwą legendą.
Świadkowie widzieli cię wtedy w Oregonie. Byłeś tam?
Mój zespół jest pewny, że znaleźliśmy Coopera.
Mamy ponad sto dowodów.
Mamy do czynienia z człowiekiem o wielu tożsamościach, oszustem.
Jestem tu, bo chcę poznać prawdę.
Za wszelką cenę.
Ta sprawa to maraton.
Zmusza cię do kwestionowania własnego zdrowia psychicznego.
Zmusza do wiary w niemożliwe.
Chodzi o to, że nie interesują mnie teorie, folklor i legendy.
Tylko fakty.
Halo?
Zespół śledczych jest przekonany,
że to pan jest niesławnym D.B. Cooperem.
Niesławnym czy sławnym? Myślałem, że jest sławny.
Racja.
BRAWUROWY SKOK
Ta dziesięcioletnia podróż to moja najdłuższa sprawa.
Podzielę się pytaniem, które wszyscy mi zadają.
„Dlaczego?”.
AUTOR THE LAST MASTER OUTLAW
Czemu wraz z żoną zajmujemy się 50-letnią sprawą?
To wpłynęło na członków mojej rodziny.
Dopadła nas z żoną frustracja.
Moje dzieci dorastały.
Wydaliśmy na to wszystko mnóstwo własnych pieniędzy.
Cała rodzina zgodziła się nie odpuszczać. Wierzyliśmy, że odkryjemy prawdę.
24 LISTOPADA
To, co udało się Cooperowi, było naprawdę trudne.
Doskonale wszystko rozegrał.
Zwłaszcza że była to środa przed Świętem Dziękczynienia.
Jeden z najruchliwszych dni w roku.
PASAŻER LOTU 305 LINII NORTHWEST
Pięćdziesiąt lat temu studiowałem na uniwersytecie w Oregonie.
Zadzwoniłem do rodziców
i powiedziałem, że mam 37-minutowy lot z Portland do Seattle.
Słońce świeciło, ale było pochmurno.
Wszedłem tylnymi schodami, usiadłem z tyłu po lewej
i nie zauważyłem nikogo wokół siebie
aż do startu.
Zauważyłem wtedy, że facet siedzący obok mnie
ma okulary przeciwsłoneczne.
Pomyślałem, że to dość dziwne.
Za kogo on się uważa?
Lot z Portland do Seattle jest bardzo krótki.
Ledwo jest czas na drinka.
Gdy samolot wystartował,
ten dziwnie wyglądający facet przekazał stewardesie notatkę.
Zignorowałam go.
Potem powiedział…
STEWARDESA
„Chcę, żebyś to przeczytała”.
Napisał drukowanymi literami: „Mam bombę w walizce. Usiądź obok mnie”.
To początek niezwykłej historii D.B. Coopera.
Pamiętam, jak z kimś rozmawiała, a potem wstała i podeszła do telefonu.
Ale nie miałem pojęcia, co się dzieje.
Zażądał 200 tysięcy dolarów i czterech spadochronów.
Żądanie pieniędzy to jedno,
ale spadochrony?
Po co mu były spadochrony?
Był bardzo mądry. Nie chciał jednego czy dwóch.
Zażądał czterech.
Gdyby zażądał jednego, daliby mu wadliwy, żeby zginął.
Ale skoro chciał czterech, to mógł wziąć zakładników.
Bardzo mądre posunięcie.
PROSZĘ ZAPIĄĆ PASY
Pilot powiedział, że są problemy z silnikiem
i trzeba zużyć całe paliwo.
Kazał wszystkim przesunąć się na przód samolotu.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Lecieliśmy normalnie, nie było się o co martwić.
Cooper chciał wylądować,
kiedy wszystko będzie na niego czekało. Samolot więc krążył nad lotniskiem.
Zrobiło się ciemno.
Zapowiadała się burzliwa noc.
Gdy porywacz wie, że jego żądania zostały spełnione,
a 200 tysięcy w gotówce, dziś byłyby warte około miliona dolarów,
czeka na niego na lotnisku ze spadochronami,
samolot podchodzi do lądowania w Seattle.
Snajperzy obserwują samolot.
Cooper prosi stewardesy, by zamknęły okna. W samolocie robi się ciemno.
Jedna stewardesa wychodzi, a detektyw daje jej torbę z pieniędzmi.
Później wychodzi ona po spadochrony, a wszyscy pasażerowie wysiadają.
Byliśmy półtora kilometra od terminalu, więc podjechał autobus.
Odwiózł nas na lotnisko.
Wczoraj w Seattle 36 pasażerów wysiadło z samolotu.
Na pokładzie została czteroosobowa załoga i porywacz.
Było tam ze stu dziennikarzy.
Agenci FBI przesłuchali wszystkich.
Wtedy po raz pierwszy usłyszałem, że zostałem porwany.
Załoga nie informowała nas o niczym, żeby uniknąć paniki.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Krążyliśmy przez dwie i pół godziny.
Nikt nie wiedział, co się dzieje.
- Kiedy się pan dowiedział? - Gdy przynieśli pieniądze.
Porywacz w garniturze zażądał dwustu tysięcy dolarów.
Miał zwykłą walizkę, w której rzekomo znajdowała się bomba.
Widziałam dużą baterię z sześcioma laskami dynamitu
owiniętymi wokół niej.
Powiedział, że wystarczy
podłączyć jeden kabelek,
a wszyscy zginiemy.
Wróciłem do domu i zaczęło do mnie docierać,
że siedziałem tak blisko
bomby.
PORT LOTNICZY SEATTLE-TACOMA
Jesienią 1971 roku, kiedy doszło do tego porwania,
podróże lotnicze były zupełnie inne niż teraz.
Wejście na lotnisko było jak wejście do supermarketu.
Dzień dobry.
- Cel podróży? - Tam, gdzie coś się dzieje.
Uwielbiam, gdy ludzie pytają o kontrole na lotniskach w latach 70.
Odpowiedź jest banalnie prosta.
„Jakie kontrole?”. Nie pamiętam nic takiego.
Nie było wykrywaczy metalu ani zdejmowania butów.
Nie było psów.
Nikt cię nie przeszukiwał ani nie skanował wykrywaczem metalu.
Wchodziłeś, płaciłeś 20 dolców i leciałeś do Dallas.
Tyle.
Tak zrobił Cooper.
Tamtego dnia kupił bilet. Nie było w tym nic dziwnego.
To był początek rozkwitu masowych podróży lotniczych.
Chciano sprawić, żeby to była dobra zabawa.
Co to za lot?
Szampański.
Niestety, stewardesy zaczęły być fetyszyzowane.
Gdy spotkasz w samolocie stewardesę Braniff International,
będzie tak ubrana.
Na początku lat 70. stewardesom było bardzo ciężko.
Ciągle były molestowane seksualnie.
Nie zarabiały tyle, co mężczyźni, z którymi pracowały.
Miały absurdalny grafik.
Obowiązywały je niesprawiedliwe standardy dotyczące wyglądu.
Jest nie tylko ładna. Jest też bystra.
Kiedy D.B. Cooper przekazał stewardesie liścik,
był prawdopodobnie dziesiątą osobą tego dnia, która to zrobiła.
W tamtych czasach bycie stewardesą było trudne
i szybko przerodziło się w prawdziwe zagrożenie.
Partyzanci zaatakowali cztery linie lotnicze jednocześnie.
Jeden z kasjerów w Houston nie żyje, a drugi jest ranny.
Piractwo lotnicze nie jest nowym zjawiskiem.
12 WRZEŚNIA 1970 ROKU
Pracowałam w CIA.
Co miesiąc dostawaliśmy raporty o porwaniach samolotów.
Ich liczba ciągle rosła.
Piętnastu japońskich studentów uzbrojonych w samurajskie miecze,
pistolety i bomby domowej roboty, porwało samolot Japan Airlines.
Wszystkie te porwania miały cel polityczny.
Były wymierzone w jakiś kraj lub grupę.
Piraci pozowali na potężniejszych, niż byli w rzeczywistości.
Skąd przekonanie, że miał broń?
Przystawił mi do pleców twardy przedmiot.
Powiedział, że chce lecieć na Kubę i bym zabrała go do kokpitu.
Były tylko dwa powody porwań samolotów.
Jednym był szantaż w celu zdobycia pieniędzy,
a drugim lot gdzieś, zwykle na Kubę.
Kubańczycy byli radykałami, którzy chcieli uciec z kraju.
Czym był ten przedmiot?
Okazało się, że to metalowy grzebień z doczepionym piórem, owinięty w sweter.
CO MOŻEMY ZROBIĆ, BY ZAPOBIEC PORWANIOM SAMOLOTÓW
Przestępczość ewoluuje jak każda forma sztuki.
Podobnie było z porwaniami samolotów.
D.B. Cooper był największym artystą w tej dziedzinie.
Z okupem i spadochronami na pokładzie samolot poleciał do Reno.
Cooper sprawdził torbę z okupem. Był zadowolony. Wydał instrukcje.
Chciał lecieć z prędkością 400 km/h, czyli dosyć wolno jak na samolot.
Klapy miały być opuszczone, a pułap lotu minimalny.
Nawet piloci nie wiedzieli, że samolot może lecieć tak wolno i tak nisko.
On to wiedział i kazał im to zrobić.
Skierowali się na południe nad rozległe bezdroża.
Tina Mucklow siedziała z nim sama w ostatnim rzędzie.
Nie był zdenerwowany, wydawał się raczej miły.
STEWARDESA
Chciał tylko, by wykonywano jego polecenia.
Cooper wysłał Tinę Mucklow do kokpitu i zabronił jej wychodzić.
Został z tyłu samolotu zupełnie sam.
Około 20.12 piloci poczuli, że zatykają im się uszy.
Ciśnienie w kabinie się zmieniło.
Schody na ogonie zjechały w dół.
Powiedziałem kontrolerom ruchu, że nasz przyjaciel nas pożegnał.
Aby naprawdę docenić to, co Cooper zrobił,
zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie schodzenie po tych schodach.
Jest późny wieczór, leje jak z cebra.
Słyszycie huk silników odrzutowca.
Wyobraźcie sobie, że patrzycie w ciemność,
a potem schodzicie coraz niżej.
Patrzycie w noc, zadając sobie pytanie
„kiedy skoczyć?”.
Albo uciekł, albo zrobił sobą wielką dziurę w ziemi.
Jeśli to drugie, trudno będzie go znaleźć.
Chce pan powiedzieć, że uderzył w górę?
To możliwe, gdyby spadochron się nie otworzył.
Pewnie brał to pod uwagę.
Jeśli spadochron się nie otworzył, trudno będzie go znaleźć.
Załóżmy, że się otworzył. Myśli pan, że wylądował
i udało mu się uciec?
W tej chwili nie widać, by wisiał na jakimś drzewie.
Prowadzimy poszukiwania z powietrza.
Jeśli wyskoczył i bezpiecznie wylądował,
możliwe, że udało mu się ukryć spadochron i uciekł.
Przeczesano lasy w pobliżu Woodland i na wschód od miasta Ariel,
ale nikt nie wie, którędy uciekł, gdzie wylądował i czy przeżył.
Głównym problemem, z którym mierzyło się FBI,
było to, że nie wiedzieli dokładnie, w którym miejscu wyskoczył z samolotu.
Jest wiele zmiennych. Wiatr jest jedną z nich.
Może zniósł go trochę z kursu.
Teren do przeczesania był ogromny.
W tym momencie
istnieje bardzo mała szansa, że znajdziemy go na tym obszarze.
Możemy jednak zdobyć informacje, które pomogą w poszukiwaniach.
Z tych schodów na ogonie boeinga 727
według FBI porywacz skoczył ze spadochronem,
by znaleźć ucieczkę gdzieś między Seattle a Portland.
Wcześniej zakładano, że uciekł bliżej Reno,
ale poszukiwania w tym rejonie zostały przerwane.
W Święto Dziękczynienia
ludzie na całym świecie poznali tę historię.
Po prostu zniknął.
Sprawa zmieniła się z wyjątkowego aktu piractwa lotniczego
w amerykańską legendę ludową.
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA, 1971
Wsiadając do samolotu, był tylko kolejnym pasażerem.
Ale dziś, po porwaniu samolotu linii Northwest,
żądaniu okupu za życie pasażerów
i spadochronowej ucieczce gdzieś między Seattle a Reno,
traktuje się go jak króla przestępców.
Wiecie, co wam powiem? Jesse James powrócił.
Sto lat temu było tak samo.
Zabili Lincolna sto lat temu, a później Kennedy’ego. Wszystko pasuje.
- Czy to bohater? - Jasne.
Dlaczego?
Facetowi zajęło dużo czasu, by to wszystko zaplanować.
Szanuję człowieka, który nie spieszy się i perfekcyjnie wykonuje swoją robotę.
To jeden z najbystrzejszych ludzi w historii.
TRWA OBŁAWA
Zawiłości tej sprawy, których nikt by nie wymyślił,
zaczęły się od pseudonimu porywacza.
To nie D.B. Cooper był porywaczem.
W kasie w Portland przestawił się jako Dan Cooper.
Czyli D.B. Cooper to Dan Cooper.
Ale niesamowite zainteresowanie mediów
sprawiło, że ktoś się po prostu pomylił.
FBI SZUKA PORYWACZA
Policja odczytywała raport,
a jakiś dziennikarz usłyszał „D.B. Cooper”.
Tak Dan Cooper został D.B. Cooperem
przez kilku nierzetelnych dziennikarzy.
Dosyć szybko wszyscy zorientowali się,
że nie ma żadnego D.B. Coopera.
Ale szczerze mówiąc, D.B. Cooper to bardziej gangsterskie imię.
I tak już zostało.
Tak powstała nowa marka.
Bo każdy lokalny bohater potrzebuje dobrej marki.
D.B. Cooper.
Ciekawe, kim jest.
Porywacz samolotu zeskoczył z nieba na ziemię
i wylądował jako bohater.
Na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku
traktowano go jak boga.
Ten człowiek pokonał system.
Za każdym razem, gdy ktoś ma taki tupet i odniesie sukces,
wszyscy mu kibicują.
ŚMIAŁY PORYWACZ PORYWA PUBLICZNOŚĆ
Pisano piosenki i sprzedawano koszulki
na cześć jedynego człowieka, który bezkarnie porwał samolot w USA.
Myślę, że będzie żył w spokoju, bo nigdy go nie znajdą.
To bardzo amerykańska sprawa.
Bohater skazany na porażkę przeciwstawia się władzom.
Cooper wskrzesił pewien kulturowy archetyp.
Prawie przeniósł nas do czasów Billy’ego Kida.
Do czasów sławnych bandytów i rabusiów banków.
George „Machine Gun” Kelly.
Baby Face Nelson
i John Dillinger.
Ameryka kocha wyrzutków.
Fascynują nas ci, którzy łamią zasady,
bo 95 procent z nas tego nie robi.
W POSZUKIWANIU D.B. COOPERA
Wszyscy chcą wiedzieć, kim był.
W miarę upływu czasu stawało się to coraz większą zagadką.
Dowody wskazują, że musiał mieć doświadczenie wojskowe,
by móc zaplanować i przeprowadzić taką akcję.
Po przerwie ujawnimy kolejny ważny trop
dotyczący tożsamości D.B. Coopera.
Wiele osób wcielało się w jego postać.
Jest wiele powodów, dla których jest tak popularny
w wielu dziedzinach popkultury.
Jest jak Amelia Earhart. Nie wiemy, co się stało z obojgiem.
Świat zachodni musi mieć odpowiedź na każde pytanie.
To frustrujące, gdy historia nie ma zakończenia.
Nie musi to być happy end,
ale na końcu zdania musi być kropka.
Sprawa Coopera to doskonały przykład zdania, które nie kończy się kropką.
Do tej pory FBI przyglądało się ponad dziesięciu tysiącom podejrzanych.
Niektóre z tych osób ściągnęły na siebie większą uwagę.
Richard Floyd McCoy był wymarzonym podejrzanym.
Był w Wietnamie i skakał ze spadochronem.
McCoy porwał kolejnego boeinga 727 i wyskoczył z niego
jakieś pół roku po D.B. Cooperze.
Był tylko jeden poważny problem.
Świadkowie, którzy widzieli D.B Coopera, nie rozpoznali go w Richardzie McCoyu.
Duane Weber przyznał się na łożu śmierci i przypominał człowieka z rysopisu.
Prowadził podwójne życie. Jedno jako czarujący sprzedawca ubezpieczeń,
a drugie jako zawodowy przestępca.
Aresztowano go chyba 16 razy,
ale nie ma dowodów, że skakał ze spadochronem.
Przeżywał trudne chwile w więzieniu.
Była jeszcze Barb Dayton.
Przyznała się do bycia D.B. Cooperem.
Pierwszą zmianę płci przeszła w stanie Waszyngton.
Kiedyś była Bobbym. A Bobby był twardzielem i awanturnikiem.
Barb była za to uroczą bibliotekarką.
To było najlepsze przebranie.
Jako mężczyzna Bob Dayton nosił w sobie uraz.
Był w marynarce handlowej, skakał ze spadochronem.
Problem w tym, że nie ma żadnych dowodów wiążących Barb Dayton
ze sprawą D.B. Coopera.
Niektórzy myśleli, że to Ken Christiansen. Pracował dla linii Northwest.
Inni myśleli, że to Sheridan Peterson.
Peterson pracował w Boeingu.
Jednak z różnych powodów obu oczyszczono z podejrzeń.
Wciąż nie wiemy, kim był Cooper.
Co bardzo ciekawe,
ludzie wciąż utożsamiają się z nim nawet 50 lat później.
Jesteśmy w Vancouver w browarze Victor 23.
To bar oparty na historii Coopera.
Nasz pilsner nazywa się Shaffner.
Mamy ale’a o nazwie Lot 305.
Jest Porywacz IPA i Bezgłowy Porywacz.
Mamy tez Paliwo Odrzutowe IPA.
Ludzie wciąż wykorzystują jego postać w filmie i szeroko pojętej kulturze.
Lepiej się przygotuj.
O wiele ciekawsza od historii faceta, który wyskoczył z samolotu i zniknął,
jest fascynacja nim.
Spójrz na mapę. Namierzył lądowisko D.B. Coopera.
Obłęd.
Przez ten cały szacunek dla D.B. Coopera
wciąż nie zbliżyliśmy się do poznania jego tożsamości.
Spójrz na siebie.
Mam zadzwonić do FBI i powiedzieć, że znalazłem D.B. Coopera?
Żartuję.
Każdy chce rozwiązać zagadkę, której nikt nie może rozwiązać.
Najtęższe umysły i największe agencje wciąż się nad nią głowią.
Po 50 latach
sprawa Coopera to niemal Święty Graal wśród spraw do rozwiązania.
Dzień dobry. Nazywam się Tom Colbert.
Razem z moją żoną, Dawną Kay, która siedzi w rogu,
ruszyliśmy tę sprawę do przodu.
Dostaliśmy cynk.
Wszystko zaczęło się, gdy zadzwonił do mnie znajomy,
Rich Kashanski.
Znam Richa od 25 lat. Rzucam wszystko, gdy Rich dzwoni.
KAMERZYSTA
Byłem akurat wtedy zatopiony w innym projekcie.
Byłem w Vegas. Kręciłem serię reklamówek.
Znajomy powiedział mi,
że zna jakiegoś hazardzistę, który wie, kim jest D.B. Cooper.
Przewróciłem oczami, ale kazał mi posłuchać.
Nagrał go na taśmie.
Powiedziałem mu, że wydaje się wiarygodny.
I że chce poddać się testom na wykrywaczu kłamstw.
Tylko wtedy mi uwierzycie, chętnie to zrobię.
Zdałem sobie sprawę, że jeśli to prawda,
rozwiążemy jedną z największych tajemnic w historii.
To, co zobaczyłem na nagraniu, zmieniło dosłownie wszystko.
Zaczęło się od tego, że Ron Carlson rozwoził narkotyki po wybrzeżu.
Miał szybki wóz.
Jestem tu, by opowiedzieć historię, w którą szczerze wierzę,
a która dotyczy D.B. Coopera.
Poznałem go dopiero w 1978 roku.
Poznałem go
tylko dlatego,
że był moim dostawcą kokainy.
Nazywał się Dick Briggs.
Od kiedy się poznaliśmy,
powtarzał, że to on jest D.B. Cooperem.
Wiedział, że mu nie wierzę.
W 1980 roku byliśmy na imprezie.
Stwierdził, że da mi dowód na to, kim tak naprawdę jest.
Zapytał, czy widzę pewną parę. Przytaknąłem.
Powiedział, że oni i ich syn, a wyglądali na hippisów,
znajdą jego pieniądze.
Briggs powiedział, że za trzy dni na północnym wybrzeżu
znajdą jego pieniądze. To znaczy pieniądze D.B. Coopera.
Wtedy opadła mi szczęka.
10 LUTEGO 1980
Pieniądze znaleziono tutaj, kilka metrów od brzegu rzeki Kolumbii.
Chciałem rozpalić ognisko i miałem w ręku trochę drewna.
Chciałem ułożyć je na palenisku, ale syn kazał mi zaczekać.
Pogrzebał trochę w piasku i znalazł te pieniądze.
Wykopał je.
Dziecko naprowadziło FBI na trop.
Być może pomoże to rozwiązać ponad ośmioletnią zagadkę
porywacza samolotu, D.B. Coopera.
Kilka dni po tamtej imprezie zobaczyłem wiadomości.
Powiedzieli w nich, że znaleziono jakieś 6000 dolarów
pochodzących z forsy Coopera.
Kiedy pokazali ludzi, którzy znaleźli pieniądze,
rozpoznałem w nich parę z imprezy.
Przez lata znajomości z Brianem Ingramem i jego rodziną
nie widziałem niczego, co wskazywałoby na ich związki z półświatkiem.
Uważam, że Brian Ingram jest niewinnym świadkiem,
podobnie jak jego rodzina.
Pierwsze elementy tej skomplikowanej łamigłówki
pojawiły się po latach, ale trudno je do siebie dopasować.
Nagle, 40 lat później, mamy gościa,
który twierdzi, że Dick Briggs podłożył pieniądze na plaży
w oczywistej ustawce i że D.B. Cooper wciąż żyje.
Wtedy powiedziałem żonie, że chyba trafiliśmy szóstkę w totka.
Dick Briggs był w stanie porwać tamten samolot.
Przedstawiał się jako żołnierz sił specjalnych w Wietnamie.
Był świetnym spadochroniarzem.
Znał okolicę. Mógł wszystko zaplanować.
Miał predyspozycje fizyczne i umysłowe.
Był bardzo inteligentny.
Ale łatwo było go wytrącić z równowagi.
Jeden z jego kumpli powiedział mi, że Dick stracił panowanie nad sobą.
Czuł, że ma dwubiegunówkę.
Wściekał się po kilku piwach i rzucał koszami na śmieci przez okna.
Wiele osób się go bało.
Podnosił ciężary. Wyciskał na klatę prawie 200 kilo.
Nazywali go Bugsy, bo wyglądał jak wiewiórka.
Gdy poznałam Dicka Briggsa,
mój mąż zaproponował mu drinka.
Dick wypił bourbon i od razu zaczął gryźć szklankę.
Krew spływała mu po twarzy, a on żuł szkło.
Według rodziny Dick Briggs znał wiele salonowych sztuczek.
Brał szpilkę do kapelusza i wbijał ją sobie w ramię.
Wyciągał ją bez kropli krwi.
Raz pojechaliśmy do miasteczka,
w którym co roku odbywał się festiwal poświęcony Cooperowi.
IMPREZA DLA COOPERA
Twierdził, że pokaże tym ludziom, kim jest naprawdę.
I że przyszli tam dla niego.
Miał ego tak wielkie,
że zdecydowanie pasowało do D.B. Coopera.
Myślę, że to najfajniejszy gość w Ameryce.
KĄCIK COOPERA
- Nagrywa się? - Tak.
- Muszę się skupić. - Jasne.
Gdy pojąłem, że Dick Briggs może być Cooperem,
zacząłem dokumentować śledztwo.
Mogłem później sprzedać materiały.
Gdy Rich przyprowadził mi dilera, Rona Carlsona,
upewniłem się, że mówi on prawdę o Dicku Briggsie.
Przesłuchaliśmy Rona Carlsona trzy razy, raz z użyciem wariografu.
Dobrze. Obrócę krzesło.
To badanie przeprowadził Jack Trimarco, agent FBI.
Uczęszczałem do szkoły Departamentu Obrony
w Fort McClellan w Alabamie.
Jack Trimarco jest najlepszym z najlepszych,
jeśli chodzi o wariograf.
Przeprowadził ponad 3500 badań z wykrywaczem kłamstw.
Pochyl się do przodu.
Ręce do przodu, jakbyś miał skoczyć do basenu.
Obejmę cię pasem.
Każda fizjologiczna anomalia przemawia do mnie bardzo wyraźnie.
Chodzi o to, jak ciało zmienia się przez te kilka sekund,
gdy ktoś wie, że kłamie.
Rozpoczynamy badanie.
Czy Dick Briggs powiedział ci, że jest D.B. Cooperem?
Tak.
Na pytanie „Czy Dick Briggs powiedział ci, że jest Cooperem?”
zareagował bardzo przekonująco.
Okłamałeś kiedyś przedstawiciela władz?
Nie.
Po tym badaniu powiedziałem Richowi, że uważam, że mówi prawdę.
Zaczęliśmy badać potencjalną możliwość, że Dick Briggs jest D.B. Cooperem.
D.B. Cooper to taki Piotruś Pan.
Od dzieciństwa wzmacniał swoją pewność siebie,
fantazjując o szalonych przygodach, których był bohaterem.
JON RICHARD BRIGGS ZGINĄŁ W PIĄTEK W WYPADKU SAMOCHODOWYM
Dowiedzieliśmy się, że Dick Briggs zmarł w tajemniczych okolicznościach.
Jego znajomi podejrzewali morderstwo.
To był wypadek samochodowy na odludziu w Portland.
Wcześniej mówił, że walczył w Wietnamie.
Ale w jego historii pojawiła się pewna luka.
Spędziłem nad tym osiem miesięcy.
Wierzyłem, że naprawdę był Cooperem.
Okazało się, że nie był w Wietnamie i nie umiał skakać ze spadochronem.
W siłach powietrznych udzielał się tylko w weekendy,
nie musiał więc walczyć w Wietnamie.
Wtedy zrozumiałem, że podejrzewałem nie tego człowieka.
Oto fakty, jakie znamy.
Cooper był wysokim brunetem lub szatynem.
Dick Briggs był niskim, krępym, świetnie umięśnionym mężczyzną.
Briggs nie był tym facetem.
Po prostu lubił się przechwalać, twierdząc, że jest D.B. Cooperem.
Pomyśleliśmy wtedy, że to koniec.
Ron Carlson czuł się okropnie, bo przez 40 lat
wmawiano mu, że to Cooper. Ale nie wyglądał jak on.
Uwierzył z powodu znalezionej forsy.
Te wszystkie zawirowania zmieniły moje zdanie
w zasadzie o wszystkim.
Nic mnie już nie zaskoczy.
Wszyscy, którzy go szukali, doświadczyli tzw. klątwy Coopera.
Nie wiemy o nim nic. Ani kim był, ani gdzie się podział.
Ta sprawa to ukryta pułapka.
Gdy zaczynasz myśleć, że już złapałeś króliczka,
pojawia się coś, co pokazuje, jak bardzo się myliłeś.
Sprawa wciąż nie jest rozwiązana. W dalszym ciągu szukamy Coopera.
Możemy nigdy nie dowiedzieć się, co stało się z D.B. Cooperem.
Ale urok tej nierozwiązanej zagadki porywa wielu.
Zaczynając, myślałem, że zdołam rozwiązać tę sprawę.
NOWY JORK
Pracowałem wtedy jako reporter kryminalny na południowym Manhattanie.
W pracy reportera śledczego
uwielbiam podejmować nierozwiązywalne sprawy.
Gdy dostałem cynk o D.B. Cooperze, wiedziałem już, że jest mój.
Musiałem go znaleźć.
Napisałem o tej sprawie swoją pierwszą książkę.
Pomyślałem, że jeśli rozwiążę tę sprawę, dostanę Pulitzera i inne nagrody.
Random House Audio przedstawia Skyjack: The Hunt for D.B. Cooper,
autorstwa Geoffreya Graya.
Mówi Geoffrey Gray.
Po ponad czterech latach wiem już, że ta klątwa jest prawdziwa.
Przez dziesięciolecia
niektórzy podejrzani znikali, a inni sfingowali własną śmierć.
Jeden człowiek prawie zginął, skanując dno jeziora w poszukiwaniu okupu.
Jeden z reporterów chciał się zabić, kiedy jego podejrzany okazał się oszustem.
FAŁSZYWY D.B. COOPER
Tylko dzięki terapii elektrowstrząsami
wrócił do zdrowych zmysłów.
Zauważyłem,
że nie chodzi już o Coopera, ale o ludzi, którzy go szukają.
WITAJCIE, DETEKTYWI!
O ludzi takich jak Tom Colbert i takich jak ja.
Naprawdę go podziwiam.
Z psychologicznego punktu widzenia ta sprawa prowadzi na manowce.
Kwestionuje to, kim jesteś i w co wierzysz,
w co chcesz wierzyć i co się naprawdę wydarzyło.
Większą sławę od D.B. Coopera zyska tylko ten, kto go odszuka.
Miałem kiedyś czterech podejrzanych i byłem pewien, że wszyscy są Cooperami.
Zacząłem się zastanawiać, dlaczego uważam,
że cztery osoby to ten sam facet.
W tym tkwi cała klątwa. To jak gorączka złota.
Chcesz udowodnić, że twój podejrzany to D.B. Cooper.
Myślenie życzeniowe bierze górę nad logiką.
Cztery osoby nie mogą jednocześnie być D.B. Cooperem.
Dobra, wróciliśmy tu.
Poczekaj, jedzie pociąg. Zaczekaj. Przepraszam.
Gdy zrozumieliśmy, że Dick Briggs to nie D.B. Cooper,
pomyślałem, że może miał wspólnika.
Wytrwałość Toma jest niesamowita. Nigdy się nie podda.
Ślepy zaułek dla mnie oznacza koniec, a on prze dalej.
Podjąłem decyzję. Zadzwoniłem do policji z Portland,
szukając dawnych agentów antynarkotykowych.
Zadzwoniłem i spytałem, czy ktoś jeszcze pamięta Dicka Briggsa.
Tydzień później odezwał się do mnie osiemdziesięcioletni facet.
Dostałem namiary na kilku znajomych Dicka Briggsa z okolicy.
Zacząłem z nimi rozmawiać po kolei, wysłuchując historii o nim.
Ostatnim facetem, do którego zadzwoniłem,
był Pudgy Hunt, przerażał mnie.
Obejrzałem za dużo westernów z draniami, którzy mieli taką ksywkę.
Skąd twój przydomek?
Kiedy miałem dziewięć miesięcy, ważyłem 16 kilogramów.
Opowiedz o znajomym Briggsa.
Kiedyś Dick Briggs przedstawił mi swojego przyjaciela.
Wyciągnął on wycinki z lokalnej gazety,
twierdząc, że jest członkiem Zielonych Beretów i że był odznaczony.
Dowiedziałem się, że nazywa się Robert Rackstraw.
To wszystko zmieniło.
Porównaliśmy zdjęcie Rackstrawa z policyjnym szkicem Coopera.
Zdjęcie Rackstrawa było niemal identyczne.
Odbył pan szkolenie spadochroniarskie.
Pańska przeszłość sugeruje, że mógłby pan być D.B. Cooperem.
Mógłbym nim być.
Miał odpowiednie umiejętności.
Byłem przekonany, że dorwaliśmy D.B. Coopera.
Podziękowałem Jezusowi.
Wierzyłem, że rozwiązaliśmy sprawę sprzed 50 lat.
Opatrzność boska nade mną czuwała,
bo czasem odkrywałem coś zupełnym przypadkiem.
Chce pan zeznać, że jest pan D.B. Cooperem albo że nim nie jest?
A czy zależy panu na prawdzie?
Tylko od Amerykanów zależy, jak to odbiorą.
Gdy mój zespół zaczął prześwietlać Rackstrawa,
dowiedzieliśmy się, co robił, gdy nie skakał z samolotu.
Miał wiele fałszywych tożsamości. Był przestępcą.
Inni mogliby mu buty czyścić. Totalne szaleństwo.
Czy jest pan D.B. Cooperem?
Nie mogę mówić o takich rzeczach.
Nie mogę o tym mówić.
Napisy: Tomasz Suchoń