‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(ซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย ปี 2013)
‎(ความจนไม่มีดี ฟีนิกซ์ แอริโซนา)
‎เขามาแล้ว
‎นิ่งไว้ก่อน ทุกคน
‎เป้าหมายเข้ามาในระยะแล้ว
‎- รับทราบ ‎- มันอาจผิดแผนได้เร็วมาก
‎เขากำลังลงจากรถ
‎หมวกบอลสีน้ำเงิน เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีแทน
‎กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบสีขาว
‎บ๊อบ ทำไมคุณไม่ประกาศ ‎ออกมาเลยล่ะว่าคุณไม่ใช่ดีบี คูเปอร์
‎ในวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้า ปี 1971 ‎สายการบินนอร์ธเวสต์ถูกยึด...
‎เอฟบีไอไม่สามารถไขคดีนี้...
‎คูเปอร์กลายเป็นตำนานหลังจากจี้เครื่องบิน
‎และกระโดดร่มออกมา ‎พร้อมเงินสด 200,000 ดอลลาร์
‎เรียกโจรใจกล้าบ้าบิ่นรายนี้ว่าดีบี คูเปอร์
‎ดีบี คูเปอร์...
‎- ดีบี คูเปอร์... ‎- ดีบี คูเปอร์...
‎- ดีบี...
‎ผู้ร้ายจี้เครื่องบินที่ฉลาดที่สุด ‎และแน่นอนว่าบ้าระห่ำที่สุด
‎ตลอดกาล
‎เหลือเชื่อเมื่อคิดว่า ‎เราเพิ่งผ่านวันครบรอบ 50 ปี
‎คดีดีบี คูเปอร์
‎ซึ่งยังเป็นคดีปล้นระฟ้าที่ยังปิดไม่ได้คดีเดียว
‎ในประวัติศาสตร์ของเรา
‎สิ่งที่เขาทำสำเร็จมันน่าทึ่งจริงๆ
‎เขาหนีรอดไปได้
‎เขาฝ่าด่านเจ้าหน้าที่สำเร็จ ‎ไม่ได้ทำร้ายพลเรือนสักคน
‎เขาถึงได้เป็นตำนานอย่างที่เป็นทุกวันนี้
‎เรามีพยานเห็นคุณอยู่ในโอเรกอน
‎ตอนเกิดเหตุจี้เครื่องบิน คุณอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
‎ทีมผมมั่นใจว่าเราเจอดีบีคูเปอร์แล้ว
‎เรามีหลักฐานมากกว่า 100 ชิ้น
‎เรากำลังรับมือกับชายผู้มี ‎หลายตัวตน และเป็นนักต้มตุ๋น
‎ผมมาที่นี่เพราะผมอยากให้ความจริงปรากฏ
‎ถ้ามันจะเจ็บ ก็เจ็บไป
‎คดีนี้ยาวนานมาราธอน
‎มันคือการเสียสละ ความยากลำบาก ‎บังคับคุณให้ตั้งคำถามตัวเองว่าสติดีอยู่หรือเปล่า
‎มันบังคับให้คุณเชื่อจริงๆ ในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‎สรุปคือผมไม่เชื่อทฤษฎี ‎ ไม่เชื่อนิทานพื้นบ้าน ไม่เชื่อตำนาน
‎ผมเชื่อข้อเท็จจริง
‎สวัสดี
‎ทีมสืบสวนคดีปริศนา
‎เชื่อว่าคุณคือดีบี คูเปอร์ผู้อื้อฉาว
‎อื้อฉาวหรือโด่งดัง ผมว่าเขาดังนะ
‎ก็ได้
‎(ตอนที่ 1: คว้าเงินแล้วกระโดด)
‎(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
‎ระยะเวลาสิบปีคือเวลาไขคดี ‎ที่ผมเคยทำยาวนานที่สุด
‎ผมอยากตั้งคำถามทุกคน ‎คำถามที่ติดอยู่ในใจผมเสมอ
‎ซึ่งก็คือ "ทำไม"
‎ทำไมผมถึงมุ่งมั่น ภรรยาผมด้วยนะ
‎ทำไมเราถึงมุ่งมั่นจะไขคดีอายุ 50 ปี
‎มันส่งผลกระทบครอบครัวผม
‎(สายการบินนอร์ธเวสต์)
‎ผมมองภรรยาผมแล้วผมก็คับข้องใจ
‎ผมมองลูกๆ ของผมเติบโต
‎และเราใช้เงินส่วนตัวจำนวนมาก ‎ในขั้นตอนทั้งหมด
‎แต่ทุกคนในครอบครัวเราเห็นด้วยให้กัดไม่ปล่อย
‎เพราะพวกเขาเชื่อว่าเรามีข้อมูลจริง
‎(วันที่ 24 พฤศจิกายน)
‎(ปี 1971)
‎สิ่งที่คูเปอร์ทำได้นั้นมันยากมาก
‎และเขาแสดงฝีมือสมบูรณ์แบบ
‎โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาเรื่องที่ว่า ‎วันนั้นเป็นวันพุธก่อนวันขอบคุณพระเจ้า
‎หนึ่งในวันที่มีผู้คนเดินทางมากที่สุดของปี
‎ห้าสิบปีก่อน ผมเรียนปีสอง ‎ที่มหาวิทยาลัยโอเรกอน
‎ผมโทรบอกพ่อแม่
‎ว่า "ผมได้เที่ยวบินนี้ ใช้เวลา 37 นาที ‎จากพอร์ตแลนด์ไปซีแอตเทิล"
‎ฟ้าเปิดก็จริง แต่มีเมฆเยอะ
‎ผมเดินขึ้นบันไดด้านหลัง ‎และนั่งอยู่ฝั่งซ้ายท้ายเครื่องบิน
‎ผมไม่ได้สังเกตคนรอบตัว
‎จนกระทั่งเครื่องบินออก
‎ผมเห็นชายคนนี้ที่นั่งถัดจากผม
‎ใส่แว่นกันแดด
‎ผมก็คิดว่า "แปลกดี"
‎"เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร"
‎เที่ยวบินจากพอร์ตแลนด์ ‎ไปซีแอตเทิลเป็นเที่ยวบินระยะสั้นมาก
‎แทบไม่มีเวลาจะเสิร์ฟเครื่องดื่ม
‎หลังจากเครื่องบินออก
‎ชายที่ดูท่าทางแปลกๆ คนนี้ ‎ก็ส่งโน้ตให้พนักงานต้อนรับ
‎ฉันไม่ได้สนใจเขาเลย
‎จากนั้นเขาก็พูดว่า...
‎(ฟลอเรนซ์ ชาฟฟ์เนอร์ แอร์ฯ)
‎"ผมอยากให้คุณอ่านโน้ตนี้"
‎มันเป็นตัวพิมพ์เขียนว่า
‎"คุณครับ ผมมีระเบิดอยู่ในกระเป๋าเอกสาร"
‎"ผมอยากให้คุณนั่งข้างผม"
‎นั่นคือจุดเริ่มต้นเรื่องราว ‎พิศดารพันลึกของดีบี คูเปอร์
‎ผมจำได้ว่าเธอคุยกับเขา
‎จากนั้นเธอลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โทรศัพท์
‎แต่ผมไม่รู้หรอกว่ามีเรื่องอะไรกัน
‎เขาขอเงินสด 200,000 ดอลลาร์ ‎และร่มชูชีพสี่ตัว
‎การขอเงินก็พอเข้าใจได้
‎แต่ร่มชูชีพเนี่ยนะ
‎ชายคนนี้อยากได้ร่มชูชีพไปทำไม
‎เขาฉลาดมาก เขาไม่สั่งหนึ่งหรือสองตัว
‎เขาสั่งสี่ตัว
‎เขาคิดว่าอาจได้ร่มชูชีพปลอมก็ได้
‎เขาก็จะตาย แต่ถ้าเขาสั่งสี่ตัว
‎"เขาจะจับตัวประกันแน่ๆ เราหลอกเขาไม่ได้"
‎ฉลาดมากๆ
‎(โปรดรัดเข็มขัด)
‎นักบินเดินมาแจ้งว่า "เครื่องยนต์มีปัญหา
‎เชื้อเพลิงใกล้จะหมด"
‎"ขอให้ทุกคนย้ายไปนั่งส่วนหัวของเครื่องบิน"
‎ระหว่างเหตุการณ์นี้ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เรายังบินอยู่ ก็เลยไม่มีเรื่องให้กังวล
‎คูเปอร์ไม่อยากให้เครื่องบิน ‎ลงจอดจนกว่าของทั้งหมด
‎จะถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ‎ที่สนามบินแล้ว ดังนั้นเครื่องบินจึงต้องบินวน
‎ตอนนั้นฟ้าเริ่มมืด
‎ฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นคืนที่มืดมิดและมีพายุ
‎เมื่อคนร้ายรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการ ‎ถูกเตรียมเรียบร้อย
‎เงินสด 200,000 ดอลลาร์
‎มูลค่าปัจจุบันก็ประมาณหนึ่งล้านดอลลาร์
‎และร่มชูชีพที่เขาต้องการกำลังรอเขาอยู่
‎เครื่องบินลงจอดที่ซีแอตเทิล
‎สไนเปอร์กำลังจับจ้องเครื่องบินลำนี้
‎คูเปอร์ขอให้พนักงานต้อนรับปิดหน้าต่าง
‎ในเครื่องบินมืด
‎พนักงานต้อนรับคนหนึ่งออกมา ‎นักสืบส่งถุงใส่เงินใบใหญ่ให้เธอ
‎จากนั้นเธอก็รับร่มชูชีพไป ‎และผู้โดยสารทั้งหมดก็เดินลงมา
‎เราอยู่ห่างจากเทอร์มินัล ‎หลายกิโลเมตร รถบัสคันหนึ่งเข้ามารับเรา
‎แล้วขับกลับไปที่สนามบิน
‎เมื่อคืนมีผู้โดยสาร 36 คน ‎ลงจากเครื่องบินที่่ซีแอตเทิล
‎เหลือแต่ลูกเรือสี่คนและคนร้าย
‎และน่าจะมีนักข่าวจากสื่อต่างๆ ‎นับร้อยเฝ้าอยู่ด้านนอก
‎เจ้าหน้าที่เอฟบีไอที่กำลังสัมภาษณ์ทุกคน
‎บอกว่า "เครื่องบินถูกจี้" ‎ นั่นแหละที่ผมได้รู้เรื่องนี้ครั้งแรก
‎ลูกเรือไม่บอกให้เรารู้สิ่งที่เกิดขึ้น
‎เดาว่าไม่อยากให้ตื่นตระหนกกัน
‎เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เราบินวนอยู่อย่างนั้นสองชั่วโมงครึ่ง
‎ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎- คุณทราบเรื่องเมื่อไหร่ ‎- เครื่องจอด เมื่อพวกเขานำเงินขึ้นเครื่อง
‎คนร้ายสวมสูทเรียกร้องเงิน 200,000 ดอลลาร์
‎และถือกระเป๋าเอกสารเรียบๆ ‎ซึ่งเขาบอกลูกเรือว่ามีระเบิด
‎ฉันเห็นแบตเตอร์ขนาดใหญ่กับแท่งระเบิดหกอัน
‎มัดไว้รอบแบตเตอรี่
‎เขาพูดกับฉันว่า "ผมแค่ต้อง
‎แตะลวดนี้กับอุปกรณ์ชิ้นนี้
‎แล้วเราทุกคนก็จะตาย"
‎ผมกลับถึงบ้านถึงเพิ่งจะเริ่มตามเรื่องทัน
‎ที่ว่าผมนั่งอยู่ติดกับ
‎ระเบิด
‎(สนามบินซีแอตเทิล-ทาโคมา)
‎ฤดูใบไม้ร่วง ปี 1971 ‎ขณะเกิดเหตุจี้เครื่องบินครั้งนั้น
‎ระบบการเดินทางด้วยเครื่องบิน ‎แตกต่างจากสมัยนี้อย่างใหญ่หลวง
‎การเดินเข้าสนามบินในสมัยนั้น ‎เหมือนเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต
‎- หวัดดี ‎- ไง
‎- ปลายทางที่ไหนคะ ‎- เอาเป็นว่า "ปฏิบัติการที่ไหน" เถอะ
‎ผมชอบใจมากเวลามีคนถามเรื่อง ‎ระบบความปลอดภัยของสนามบินในยุค 1970
‎เพราะอย่างน้อยจากที่ผมจำได้นั้น คำตอบคือ
‎"ระบบความปลอดภัย ‎ของสนามบินคืออะไร" ไม่มีเลย
‎สมัยนั้นไม่ต้องเดินผ่าน ‎เครื่องตรวจจับโลหะ หรือถอดรองเท้าตรวจ
‎ไม่มีสุนัขดมกลิ่น
‎แน่นอนว่าไม่มีใครค้นตัวคุณ ‎หรือสแกนตัวคุณหรืออะไรทำนองนี้เลย
‎คุณเดินเข้าไปเฉยๆ จ่ายเงิน 20 ดอลลาร์
‎และขึ้นเครื่องบินไปดัลลัส มีแค่นั้นแหละ
‎คูเปอร์ทำอย่างนี้
‎เขาซื้อตั๋วในวันนั้นเลย ซึ่งง่ายมาก
‎อย่าลืมว่านี่คือยุคเริ่มแรก ‎ของขนส่งสาธารณะทางอากาศ
‎พวกเขาอยากทำให้เป็น ‎ประสบการณ์ที่สนุกเพลิดเพลิน
‎ท่าบินอะไรอย่างนั้นเล่า
‎เที่ยวบินแชมเปญน่ะ
‎แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้น พนักงานต้อนรับ ‎บนเครื่องบินกลายเป็นวัตถุทางเพศ
‎(แบรนิฟ ขอเสนอ)
‎เมื่อพนักงานต้อนรับของ ‎แบรนิฟฟ์ อินเตอร์เนชันแนลพบคุณบนเครื่องบิน
‎เธอจะแต่งตัวอย่างนี้
‎ช่วงต้นยุค 70 พนักงาน ‎ต้อนรับบนเครื่องบินลำบากมาก
‎พวกเธอถูกคุกคามทางเพศอยู่เป็นประจำ
‎ค่าแรงไม่ได้มากเท่าผู้ชายที่ทำงานด้วยกัน
‎พวกเธอมีตารางงานแน่นเหลือเชื่อ
‎ถูกตั้งมาตรฐานไม่เป็นธรรม ‎และเข้มงวดมากเรื่องรูปลักษณ์
‎เธอไม่ใช่แค่สวย เธอฉลาดมาก
‎เมื่อดีบี คูเปอร์ส่งโน้ตให้พนักงานต้อนรับ
‎เขาคงเป็นคนที่สิบของวันนั้นที่ส่งโน้ตถึงเธอ
‎ในตอนนั้น การเป็นพนักงาน ‎ต้อนรับบนเครื่องบินลำบากมาก
‎และเปลี่ยนเป็นอาชีพที่ ‎พัวพันอันตรายได้อย่างรวดเร็ว
‎กองโจรจี้เครื่องบินจู่โจม ‎สายการบินสี่แห่งแทบจะพร้อมกัน
‎นายหน้าขายตั๋วให้เราใน ‎ฮุสตัน เทกซัสเสียชีวิต อีกคนได้รับบาดเจ็บ
‎โจรสลัดอากาศไม่ใช่ปรากฏการณ์ใหม่อะไรเลย
‎(วันที่ 12 กันยายน ปี 1970)
‎ตอนนั้นฉันทำงานอยู่ที่สนง.ซีไอเอ
‎เราจะได้รับรายงานเหตุจี้เครื่องบินเหล่านั้น
‎ซึ่งบางทีจะมีทุกเดือน
‎ต่อมาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎นักศึกษาหัวรุนแรง ‎ชาวญี่ปุ่น 15 คนพร้อมดาบซามูไร
‎ปืนพก และระเบิดทำมือ ‎จี้เครื่องบินของเจแปนแอร์ไลน์
‎แน่นอนว่าการจี้เครื่องบินเหล่านี้ ‎มีเป้าหมายทางการเมืองทั้งนั้น
‎พวกเขาทำไปเพื่อลงโทษประเทศ กลุ่มคน
‎พวกเขาทำให้ตัวเอง ‎ยิ่งใหญ่และร้ายกาจกว่าที่เป็นจริง
‎อะไรทำให้คุณคิดว่าเขามีปืน
‎เขาประชิดตัวฉันโดยมี ‎วัตถุแข็งๆ บางอย่างจ่อที่หลังฉัน
‎เขาบอกว่า "เราจะไปฮาวาน่า ‎คิวบา พาผมไปที่ห้องนักบิน"
‎มีแค่สองเหตุผลที่คุณจี้เครื่องบิน
‎คุณทำเพื่อข่มขู่จะฆ่าคนและได้เงินไป
‎หรือเพื่อจะไปสถานที่บางแห่ง โดยทั่วไปคือคิวบา
‎ชาวคิวบาเกือบทั้งหมดเป็นคนหนุ่มสาวหัวรุนแรง
‎ที่อยากไปให้พ้นจากบ้านเกิดตัวเอง
‎มันกลายเป็นอะไรครับ
‎มันกลายเป็นหวีโลหะกับปากกา ‎มัดต่อกันและมีสเวตเตอร์พันไว้
‎(เราทำอะไรได้บ้างเพื่อหยุดยั้งการปล้นระฟ้า)
‎อาชญากรรมก็เหมือนรูปแบบ ‎ศิลปะทุกแขนง มันมีวิวัฒนาการ
‎เช่นเดียวกับการจี้เครื่องบิน รูปแบบก็เปลี่ยนไป
‎และศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแขนงนี้คือดีบี คูเปอร์
‎เมื่อได้เงินค่าไถ่เต็มจำนวน ‎จากธนาคารในซีแอตเทิล
‎และร่มชูชีพสี่ตัวอยู่บนเครื่องแล้ว ‎เครื่องบินก็มุ่งหน้าไปรีโน
‎คูเปอร์ตรวจสอบกระเป๋าใส่เงิน ‎เขาพอใจ แล้วเขาก็ออกคำสั่ง
‎เขาขอให้บินด้วยความเร็ว 402 กม.ต่อชั่วโมง ‎ซึ่งช้ามากสำหรับเครื่องบินเจ็ท
‎โดยหุบแฟลป และบินต่ำสุดเท่าที่ทำได้
‎แม้แต่นักบินก็เพิ่งรู้ว่า
‎เครื่องบินลำนั้นสามารถบินช้าและต่ำขนาดนั้น
‎แล้วเขาก็บอก "ทำได้ ทำเลย"
‎พวกเขามุ่งทิศใต้มาอยู่ ‎เหนือบริเวณนี้ที่เรียกว่า "เดอะ ดาร์ค ดีไวด์"
‎(เดอะ ดาร์ค ดีไวด์)
‎ทีน่า มัคลาวคนเดียวที่นั่งอยู่แถวสุดท้ายกับเขา
‎เขานิ่ง เขาดูสุภาพมาก
‎(ทีน่า มัคลาว)
‎เว้นแต่ว่าเขาออกคำสั่ง
‎ตอนนั้น คูเปอร์ส่งทีน่า มัคลาวไปที่ห้องนักบิน
‎และบอกเธอว่าอย่าออกมา
‎เขาอยู่ด้านหลังตามลำพัง
‎ประมาณสองทุ่มสิบสองนาที นักบินได้ยินเสียงปุ้ง
‎แรงดันในห้องเครื่องเปลี่ยนไป
‎บันไดทางท้ายเครื่องเปิดออก
‎ผมบอกจนท.ควบคุมจราจรทางอากาศ ‎ว่าคนร้ายโดดร่มหนีไปแล้ว
‎เพื่อให้เห็นภาพสิ่งที่คูเปอร์ทำ
‎ให้คุณหลับตาและก้าวออกไป จินตนาการว่า ‎กำลังเดินลงบันไดท้ายเครื่องบินนั้น
‎ตอนนั้นกลางดึก ฝนตกหนัก
‎คุณได้ยินเสียงเครื่องยนต์เต็มสองหู
‎นึกภาพคุณกำลังมองออกไปกลางความมืด
‎จากนั้นก็เดินลงบันไดอีกขั้นและอีกขั้น
‎แค่มองออกไป ถามตัวเองว่า
‎"กระโดดเมื่อไหร่ดี"
‎เขาหลบหนีไปได้ ‎หรือขุดหลุมขนาดใหญ่เป้นที่ซ่อนตัว
‎ถ้าเขาขุดหลุม ก็ยากจะเจอตัวเช่นกัน
‎ที่คุณบอกว่า "ขุดหลุม" ‎หมายถึงเขาเก็บตัวอยู่ในป่าเหรอ
‎ใช่ เป็นไปได้ ถ้าร่มของเขาไม่กาง
‎เขาเสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน
‎ถ้าร่มของเขาไม่กาง
‎ก็น่าจะตามหาตัวยากมาก
‎สมมติว่าร่มของเขากาง ‎คุณคิดว่าเขาร่อนลงอย่างปลอดภัย
‎และรอดไปได้ไร้ร่องรอยหรือเปล่า
‎ในตอนนี้ ไม่เห็นตัวเขาแขวนอยู่ตามต้นไม้
‎เรากำลังบินตามหาสิ่งนี้
‎ดังนั้นถ้าเขากระโดดลงตรงนั้น ‎และลงสู่พื้นดินสำเร็จ
‎เป็นไปได้ที่เขาซ่อนร่มชูชีพได้มิดชิด
‎และหนีไปได้
‎กองทหารสำรวจทุกซอกมุมในป่า ‎ใกล้วู้ดแลนด์และตะวันออกของเมืองแอเรียล
‎แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาโดดร่มจุดไหน ‎ลงจุดไหน หรือรอดชีวิตหรือเปล่า
‎ปัญหาสำคัญที่เอฟบีไอเผชิญตั้งแต่แรกคือ
‎พวกเขาไม่รู้ว่าเครื่องบินอยู่จุดไหนกันแน่
‎ตอนที่เขาโดดออกจากเครื่อง
‎มีตัวแปรหลายอย่างประกอบกัน ทิศทางลมล่ะ
‎"ลมอาจพาคุณออกนอกเส้นทางก็ได้"
‎พื้นที่ที่พวกเขาต้องค้นหาจึงกว้างใหญ่มาก
‎ณ จุดนี้
‎น่าจะมีโอกาสริบหรี่ที่จะพบเขาในบริเวณนี้
‎แต่เราอาจมีข้อมูลมากขึ้น ‎ที่จะเป็นเบาะแสให้เราค้นหาพื้นที่ต่อไป
‎บันไดตรงนี้เอง ด้านหลังเครื่อง 727
‎ที่เอฟบีไอเชื่อว่าเป็นจุดที่คนร้ายใช้ร่มชูชีพ
‎กระโดดร่มบริเวณไหนสักแห่ง ‎ระหว่างซีแอตเทิลและพอร์ตแลนด์
‎ก่อนหน้านี้ เชื่อกันว่าเขาคงกระโดดร่ม ‎บริเวณไหนสักแห่งใกล้รีโน
‎แต่ตอนนี้พวกเขาระงับ ‎การค้นหาทั้งหมดในแถบนั้นแล้ว
‎ในวันขอบคุณพระเจ้า
‎ผู้คนทั่วโลกรับรู้ข่าวนี้
‎ชายคนนี้หายตัวไปแล้ว
‎คดีนี้เริ่มจากการปล้น ‎กลางอากาศระดับปรากฏการณ์จริงๆ
‎มาเป็นตำนานพื้นบ้านอเมริกัน
‎(วันขอบคุณพระเจ้า ปี 1971)
‎ขณะที่เขาขึ้นเครื่องเมื่อคืน ‎เขาเป็นแค่ผู้โดยสารอีกคนหนึ่ง
‎แต่วันนี้ หลังการจี้เครื่องบิน ‎ของนอร์ธเวสต์แอร์ไลน์
‎จับผู้โดยสารเรียกค่าไถ่ในซีแอตเทิล
‎จากนั้นก็หลบหนีโดยการโดดร่ม ‎ลงที่ไหนสักแห่งระหว่างที่นั่นกับรีโน
‎สำนักข่าวแห่งหนึ่งเรียก ‎บุคคลลักษณะนั้นว่า มหาโจร
‎รู้ไหมแบบนี้คืออะไร ‎แปลว่าเจสซี่ เจมส์กลับมาแล้ว
‎ร้อยปีก่อน คิดดูสิ
‎เขาฆ่าลินคอล์นเมื่อ 100 ปีก่อน ‎และเคนเนดี้ กลับมาเหมือนเดิม
‎- คิดว่าเขาคือฮีโร่เหรอ ‎- แน่นอนสิ
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะเห็นชัดๆ ว่าชายคนนี้ ‎วางแผนนานมาก ทุกขั้นตอน
‎ซึ่งผมนับถือคนที่ประณีตบรรจงกับงานแบบนี้แหละ
‎เขาเป็นแมวขโมยที่ฉลาดที่สุด ‎คนหนึ่งที่โลกเคยมีเชียวละ
‎(ค้นหาคนร้ายตามชายฝั่ง)
‎รายละเอียดปลีกย่อยของคดีนี้ ‎ที่เราแต่งขึ้นเองไม่ได้
‎เริ่มตั้งแต่ชื่อปลอมของคนร้าย
‎ดีบี คูเปอร์ไม่ใช่โจรจี้เครื่องบิน
‎ในพอร์ตแลนด์ เขาใช้ชื่อ ‎แดน คูเปอร์ซื้อตั๋วเครื่องบิน
‎ดังนั้น ดีบี คูเปอร์ที่จริงคือ แดน คูเปอร์
‎แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ
‎มีสื่อจำนวนมหาศาลให้ความสนใจไปที่
‎สิ่งนี้และบังเอิญใครสักคนทำผิดพลาด
‎(เอฟบีไอค้นหาคนร้าย)
‎เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลบางอย่าง
‎แล้วนักข่าวคนหนึ่งก็ฟังเป็น "ดีบี คูเปอร์"
‎แดน คูเปอร์กลายเป็นดีบี คูเปอร์
‎เพราะนักข่าวสะเพร่าบางคน
‎ทุกคนรู้ภายในวันนั้นเลยมั้ง
‎"ไม่ ไม่ใช่ดีบี คูเปอร์ แดน คูเปอร์ต่างหาก"
‎แต่บอกตรงๆ ดีบี คูเปอร์ ‎เป็นชื่อที่เจ๋งกว่าแดน คูเปอร์
‎ดีบี คูเปอร์ก็เลยติดปากคน
‎นั่นเองจุดเริ่มการสร้างแบรนด์ดีบี คูเปอร์
‎เพราะฮีโร่ของชาวบ้านทุกคน ‎เกิดจากการสร้างแบรนด์ที่ดี
‎ดีบี คูเปอร์...
‎"ดีบี ใครล่ะ"
‎และนั่นเอง ดีบี คูเปอร์ ‎โจรระฟ้าที่ทิ้งตัวกลางอากาศ
‎และร่อนลงพื้นโลกเป็นฮีโร่
‎แถวตะวันตกเฉียงเหนือ ‎ตามชายฝั่งแปซิฟิก คุณพูดได้ด้วยซ้ำว่า
‎เขาเป็นเหมือนพระเจ้า
‎ชายคนนี้พิชิตระบบได้
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่ใครสักคนมีขวัญกล้า ‎ขนาดนี้ ประสบความสำเร็จขนาดนี้
‎ทุกคนก็จะส่งแรงใจให้
‎(โจรใจกล้าบ้าบิ่นจนโดนใจประชาชน)
‎หลายคนแต่งเพลงให้เขา ขายเสื้อยืดได้เงิน
‎และอื่นๆ เพื่อเป็นเกียรติแด่ชายคนแรก ‎และคนเดียวที่จี้เครื่องบินสหรัฐแล้วหนีไปได้
‎ผมคิดว่าดีบี คูเปอร์จะไม่มีวันตาย ‎เพราะพวกเขาไม่มีวันหาเขาเจอ
‎คดีนี้มีความเป็นอเมริกันมากๆ
‎มีทั้งฮีโร่จนตรอกให้คนส่งกำลังใจเชียร์
‎คูเปอร์ฟื้นชีพการสดุดีวัฒนธรรมนี้
‎ซึ่งแทบจะย้อนกลับไปถึง ‎ฮีโร่ในตำนานอย่างบิลลี่เดอะคิด
‎และโจรชื่อดังทั้งหลาย โจรปล้นธนาคาร
‎จอร์จ แมชชีน กัน เคลลี่
‎เบบี้ เฟซ เนลสัน
‎และจอห์น ดิลลิงเจอร์
‎อเมริกันเชิดชูคนนอกกฎหมาย
‎เราหลงใหลผู้ที่แหกกฎ
‎เพราะ 95% เราไม่ทำ
‎(เดอะ เพอร์ซูท ออฟ ดีบี คูเปอร์ ‎ภาพยนตร์ปี 1981 ยูนิเวอร์แซล พิคเจอร์ส)
‎ทุกคนอยากรู้ว่าดีบี คูเปอร์เป็นใคร
‎และเมื่อเวลาผ่านไป
‎มันก็กลายเป็นปริศนาที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
‎หลักฐานบ่งชี้ว่าคูเปอร์ ‎ต้องมีประสบการณ์ทางทหาร
‎ถึงวางแผนอาชญากรรมระดับนี้และทำสำเร็จได้
‎ในช่วงหน้า เราจะเปิดเผยเบาะแสใหม่ที่สำคัญ
‎ที่จะระบุตัวตนของดีบี คูเปอร์
‎มาถึงตอนนี้ มีหลายคนมาก ‎ที่ได้เล่นบทดีบี คูเปอร์
‎มีหลายเหตุผลมากที่ทำไม ‎ชื่อดีบี คูเปอร์ถึงยังคงแพร่หลาย
‎ในวัฒนธรรมป๊อปหลากหลายประเภท
‎เช่นเรื่องของเอมิเลีย เอียร์ฮาร์ต ‎ที่เรารู้น้อยมากว่าเกิดอะไรขึ้น
‎(นอร์แจ็ค แดน คูเปอร์)
‎โลกตะวันตกต้องมีคำตอบสำหรับทุกคำถาม
‎พวกเขาหงุดหงิดเมื่อเรื่องเล่าไม่มีตอนจบ
‎ไม่จำเป็นต้องจบแฮปปี้
‎แต่มันต้องมีจุดท้ายประโยคให้ชัดว่าสิ้นสุด
‎คดีดีบี คูเปอร์เป็นตัวอย่างสำคัญ
‎ของประโยคที่ทิ้งปลายเปิดไว้
‎มาถึงตรงนี้ มีผู้ต้องสงสัยมากกว่า 1,000 คน
‎ที่เอฟบีไอเพ่งเล็ง
‎และผู้ต้องสงสัยบางคนก็น่าจับตามองจริงๆ
‎ริชาร์ด ฟลอยด์ แม็คคอยเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญ
‎(ประกาศจับ ดีบี คูเปอร์)
‎เขาเคยรบในเวียดนาม ‎เป็นนักโดดร่มผู้เชี่ยวชาญ
‎แมคคอยจี้เครื่องบิน 727 อีกลำและกระโดดร่ม
‎หลังจากเหตุการณ์ดีบี คูเปอร์ห้าหรือหกเดือน
‎แต่มีปัญหาใหญ่มากอย่างหนึ่ง
‎พยานทุกคนที่เห็นดีบี คูเปอร์ ‎แล้วมาเห็นริชาร์ด ฟลอยด์ แมคคอย
‎ต่างบอกว่า "ไม่ใช่เขา"
‎ดเวน เวเบอร์สารภาพก่อนตาย ‎และเขาดูเหมือนภาพร่างที่สองมาก
‎นอกจากนี้เขายังใช้ชีวิตสองหน้า ‎หนึ่งเป็นเซลส์ขายประกันที่มีเสน่ห์
‎อีกหนึ่งเป็นอาชญากรมืออาชีพ
‎เขาถูกจับสัก 16 ครั้งได้
‎แต่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่า ‎เขาเคยผ่านการฝึกโดดร่ม
‎เขาเป็นอาชญากรที่เข้าออกคุกเป็นว่าเล่น
‎จากนั้นก็มีบาร์บ เดย์ตัน
‎เธอสารภาพว่าเป็นดีบี คูเปอร์
‎เธอเคยผ่าตัดแปลงเพศครั้งแรกในรัฐวอชิงตัน
‎เธอเคยเป็นบ๊อบบี้
‎และบ๊อบบี้เป็นชายแกร่งที่ชอบทะเลาะวิวาท
‎ส่วนบาร์บเป็นบรรณารักษ์ผู้อ่อนหวาน
‎เป็นการแปลงโฉมที่สุดยอด
‎ในฐานะผู้ชาย ‎บ๊อบ เดย์ตันเป็นชายผู้กราดเกรี้ยว
‎พาณิชย์นาวีอย่างเขาโดดลงจากเครื่องบินได้อยู่
‎แต่ปัญหาคือ
‎ไม่มีหลักฐานหนักแน่นพอเชื่อมโยงบาร์บ เดย์ตัน
‎กับคดีดีบี คูเปอร์เลยไม่ว่าด้านไหน
‎บางคนคิดว่าเป็นเคน คริสเตียนเซ่น
‎เขาเคยทำงานให้สายการบินนอร์ธเวสต์
‎บางคนคิดว่าเป็นเชอริแดน ปีเตอร์สัน
‎ปีเตอร์สันเคยทำงานที่บริษัทโบอิ้ง
‎แต่เหตุผลหลายอย่างประกอบกันทำให้ทั้งคู่ตกไป
‎แม้ว่าเรายังไม่รู้ว่าคูเปอร์ ‎เป็นใคร แต่ผมว่าที่น่าสนใจคือ
‎ผู้คนยังเชื่อมโยงคูเปอร์ ‎เข้ากับหลายสิ่งมากใน 50 ปีต่อมา
‎เราอยู่ในแวนคูเวอร์ วอชิงตัน ‎ที่วิคเตอร์ 23 ค่ะ
‎นี่คือบาร์ที่มีธีมดีบี คูเปอร์
‎เรามีพิลสเนอร์ยี่ห้อแชฟฟ์เนอร์
‎เรามีเบียร์สีอำพันยี่ห้อไฟลท์ 305
‎มีไอพีเอยี่ห้อสกายแจ็คเกอร์ ‎มีเฮดเลสไฮแจ็คเกอร์
‎และไอพีเอยี่ห้อเจ็ทฟูเอล
‎และน่าสนใจมากว่าทำไมหลายคน ‎ยังติดภาพเขาในภาพยนตร์และวัฒนธรรม
‎(โลกิ มาร์เวล สตูดิโอ ปี 2021)
‎เตรียมตัวให้พร้อมจะดีกว่า
‎เรื่องที่น่าสนใจยิ่งกว่า
‎ใครสักคนกระโดดลงจากเครื่องบินและหายตัวไป
‎คือความหลงใหลเรื่องที่ว่านี้
‎ดูแผนที่นี้สิ เขาปักหมุดจุดที่ดีบีร่อนลง
‎สุดยอด
‎ถึงเรานับถือดีบี คูเปอร์มาตลอด 50 ปีนี้
‎แต่เราไม่น่าจะได้รู้จริงๆ ว่าใครคือดีบี คูเปอร์
‎ดูคุณสิ
‎ผมควรโทรแจ้งเอฟบีไอไหมว่า ‎ผมเจอดีบี คูเปอร์แล้ว
‎ล้อเล่น
‎ทุกคนอยากไขปริศนาที่แม้แต่
‎หน่วยงานที่ยอดเยี่ยม ‎และฉลาดที่สุดในประเทศยังไขไม่ได้
‎หลังจาก 50 ปีผ่านไป
‎คดีคูเปอร์แทบจะกลายเป็น ‎จอกศักดิ์สิทธิ์ของคดีปริศนา
‎(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย 2016)
‎อรุณสวัสดิ์ ทุกคน ผมทอม โคลแบร์
‎ผมกับภรรยา ดอว์น่า เคย์ที่อยู่ตรงมุมนั้น
‎เรามีความคืบหน้าในคดีนี้
‎เราได้รับเบาะแส
‎สำหรับผม เรื่องทั้งหมดเริ่มเมื่อเพื่อนผมคนหนึ่ง
‎ชื่อริช คาแชนสกี้โทรมา
‎ผมรู้จักริชมา 25 ปีแล้ว ผมรับสายริชทันที
‎ผมกำลังทำงานหนึ่งอยู่ในตอนนั้น ‎ผมถามเขา "ริช มีอะไร"
‎(ลาสเวกัส เนวาดา)
‎ตอนนั้นผมอยู่ในเวกัส กำลังถ่ายหนังสั้นโฆษณา
‎เพื่อนของเพื่อนคนหนึ่ง
‎บอกผมว่ารู้จักนักพนันที่รู้ว่าดีบี คูเปอร์เป็นใคร
‎ผมกลอกตา เขาพูดต่อ ‎"ไม่นะ ทอม นายต้องฟัง"
‎"เขาอยู่หน้ากล้องแล้ว"
‎ผมบอกเขาว่า "หมอนี่ดูน่าเชื่อถือ
‎และเขาเต็มใจจะเข้าเครื่องจับเท็จ"
‎"มันเป็นทางเดียวที่คุณจะเชื่อผม ‎ผมยินดีทำอย่างยิ่ง"
‎ผมรู้ว่าถ้าเบาะแสนี้มีมูล
‎เราจะไขคดีที่โด่งดังที่สุดคดีหนึ่ง
‎ในประวัติศาสตร์ได้เลย
‎สิ่งที่ผมพบในเทปบันทึกภาพ ‎รอน คาร์ลสันเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ
‎(ปี 1978)
‎เรื่องเริ่มที่รอน คาร์ลสัน ‎ขี้ยาที่เตร็ดเตร่ตามเมืองชายฝั่ง
‎ขับรถซิ่ง
‎ผมมาเล่าเรื่องที่ผมเชื่อจริงๆ ว่าเป็นความจริง
‎ซึ่งมันเกี่ยวกับดีบี คูเปอร์
‎ผมเพิ่งมาเจอดีบี คูเปอร์
‎เมื่อปี 1978
‎และผมรู้จักเขา
‎บอกตรงๆ
‎เขาเป็นคนขายโคเคนให้ผม
‎ชายคนนี้ชื่อดิ๊ค บริกส์
‎(ดิ๊ค บริกส์)
‎แทบจะตั้งแต่แรกที่เรารู้จักกัน
‎เขาก็บอกเราแล้วว่าที่จริงเขาคือดีบี คูเปอร์
‎เขาเอาแต่พูดว่า "ไม่เชื่อฉันสินะ"
‎แล้วเราก็ไปปาร์ตี้แห่งนึงในปี 1980
‎เขาก็บอกว่า "ฉันจะบอกบางอย่าง ‎ที่พิสูจน์ได้แน่นอนว่าฉันคือใคร"
‎เขาบอกว่า "สองคนตรงนั้นน่ะ" ‎เราก็ถาม "แล้วไง"
‎เขาบอก "พวกนั้นกับลูกชาย" ‎คู่นั้นดูเหมือนคู่รักฮิปปี้
‎"คือคนที่จะเจอเงินของฉัน"
‎ดิ๊ค บริกส์บอกว่า ‎"ชายฝั่งทางเหนือ ในเวลาสามวัน
‎พวกเขาจะเจอเงินของฉัน" ‎หมายถึงเงินของคูเปอร์
‎ตอนนั้นแหละที่ผมคิด "ว้าว"
‎(10 กุมภาพันธ์ ปี 1980)
‎พบเงินบริเวณนี้
‎ห่างจากแนวชายฝั่งแม่น้ำโคลัมเบียไม่กี่เมตร
‎ผมว่าจะก่อกองไฟ ผมหอบฟืนมาด้วยแล้ว
‎ผมเตรียมจะจุดไฟ ‎ลูกชายผมก็พูดขึ้นมา "พ่อ รอเดี๋ยว"
‎เขาเขี่ยทรายที่หนึ่งตรงนั้น แล้วก็เจอ
‎มันทลายลงมา
‎เด็กคนหนึ่งนำเอฟบีไอเริ่มการแกะรอย
‎โดยหวังว่าจะช่วยไขคดีปริศนาแปดปีครึ่งนี้ได้
‎คดีโจรจี้เครื่องบิน ดีบี คูเปอร์
‎ไม่กี่วันหลังปาร์ตี้นั้น ข่าวนี้ก็โผล่มา
‎บอกว่าพวกเขาเจอเงิน ‎ที่ผมคิดว่าน่าจะ 6,000 ดอลลาร์
‎เงินของดีบี คูเปอร์
‎และเมื่อพวกเขาถ่ายภาพคนที่พบเงิน
‎ก็เป็นคู่นั้นเลยที่ปาร์ตี้
‎จากการที่ผมรู้จักไบรอัน อินแกรม ‎และครอบครัวเขามาหลายปี
‎ผมไม่เห็นวี่แววเลยว่า ‎พวกเขาจะเกี่ยวข้องในทางเลวร้าย
‎กับเงินจำนวนนั้น
‎ผมจึงเชื่อว่าไบรอัน อินแกรม ‎คือผู้บริสุทธิ์ที่บังเอิญผ่านมา
‎รวมทั้งครอบครัวเขาด้วย เกี่ยวข้องกับคดีคูเปอร์
‎แม้ว่านี่คือชิ้นส่วนแรกของปริศนาซับซ้อนเรื่องนี้
‎ที่ปรากฏขึ้นในรอบหลายปี ‎แต่ก็ยังไม่เห็นภาพรวมง่ายๆ
‎จู่ๆ 40 ปีให้หลัง ก็มีชายคนหนึ่ง
‎อ้างว่าดิ๊ค บริกส์เป็นคนฝังเงินนั้นไว้ที่ชายหาด
‎แสดงให้เห็นว่ามันถูกจัดฉาก ‎และคูเปอร์อาจยังมีชีวิตอยู่
‎ตอนนั้นเองที่ผมหันไปพูดกับภรรยา ‎ "ผมว่าเราได้เบาะแสจริง"
‎ดิ๊ค บริกส์มีศักยภาพเหมาะเจาะที่สุด
‎ที่จะลงมือจี้เครื่องบินลำนี้ได้
‎ตามที่เขาพูดนั้น
‎เขาเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ ‎ช่วงสงครามเวียดนาม
‎เขาเคยเป็นนักโดดร่มที่มีฝีมือ
‎เขาคุ้นเคยกับพื้นที่แถวนั้น ‎ผมมั่นใจว่าเขาวางแผนไว้แล้ว
‎เขามีร่างกายและจิตใจที่สมบูรณ์พร้อม
‎เป็นคนฉลาดมากๆ
‎แต่เขาออกจะทำตัวหลุดโลก
‎เพื่อนคนหนึ่งของเขาสมัยเรียน ‎บอกผมว่าดิ๊คฉุนเฉียวบ่อยๆ
‎เขารู้สึกว่าดิ๊คเป็นไบโพลาร์
‎เขาจะโมโหหลังจากดื่มเบียร์ไม่กี่แก้ว
‎และขว้างถังขยะทะลุกระจกร้านเหล้า
‎หลายคนกลัวเขา
‎เขาเป็นนักยกน้ำหนัก ‎เขายกท่าเบนช์เพรสได้มากถึง 192 กก.
‎ทุกคนเรียกเขาว่าบั๊กซี่ ‎เพราะเขาเป็นคนที่คาดเดาได้ยาก
‎ครั้งแรกที่ฉันได้พบดิ๊ค บริกส์
‎สามีของฉันยื่นค็อกเทลให้เขา
‎ดิ๊คกระดกเบอร์เบิ้นหมดแก้วทีเดียว
‎แล้วก็กินแก้วต่อทันที
‎เลือดหยดจากใบหน้าเขา เขากำลังเคี้ยวแก้ว
‎ครอบครัวของเขาเล่าว่า ‎ดิ๊ค บริกส์เล่นมายากลได้หลายอย่าง
‎เขาสามารถหยิบปิ่นปักผมของผู้หญิง ‎แทงทะลุท่อนแขนตัวเอง
‎ดึงออกมาโดยไม่มีเลือดสักหยด
‎ครั้งหนึ่ง เราไปที่เมืองเล็กๆ แห่งนึง
‎ซึ่งจัดเทศกาลดีบี คูเปอร์เป็นประจำทุกปี
‎(ปาร์ตี้ดีบี คูเปอร์)
‎เขาเอาแต่พูดว่า "ฉันอยากบอก ‎คนพวกนี้จริงๆ ว่าฉันคือใคร"
‎และพูดว่า "ทุกคนมาฉลองให้ฉัน"
‎เขาเป็นคนหลงตัวเองขนาดนั้น
‎ซึ่งเป็นคุณสมบัติหนึ่งของดีบี คูเปอร์แน่นอน
‎ผมคิดว่าดีบีเป็นคนที่เจ๋งสุดในอเมริกา
‎(มุมคูเปอร์)
‎(ดิ๊ค บริกส์)
‎(เบเวอร์ลีฮิลส์ แคลิฟอร์เนีย)
‎- เปิดอยู่ใช่ไหม ‎- ใช่
‎- ขอปรับโฟกัสหน่อย ‎- แจ๋ว
‎เมื่อผมรู้ว่าดิ๊ค บริกส์อาจเป็นคูเปอร์
‎ผมก็เริ่มทำเอกสารการสืบสวน
‎เพื่อในตอนท้ายผมจะได้ขายทำสารคดี
‎เมื่อริชพาพ่อค้ายาคนนี้ รอน คาร์ลสันมาหาผม
‎ผมทำทุกขั้นตอนจนแน่ใจว่า ‎เขาจะพูดความจริงเกี่ยวกับดิ๊ค บริกส์
‎เราสัมภาษณ์รอน คาร์ลสันสามครั้ง ‎ครั้งหนึ่งมีเครื่องจับเท็จ
‎โอเค ผมจะหมุนเก้าอี้
‎เราขอให้เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ‎แจ็ค ทรีมาร์โก้ทำการทดสอบ
‎ผมเคยเรียนศาสตร์การจับเท็จ
‎ที่สถาบันการจับเท็จของกระทรวงกลาโหม
‎ที่ฟอร์ต แมคเคลแลน แอละบามา
‎แจ็ค ทรีมาร์โก้เป็นยอดฝีมือ ‎ของยอดฝีมือด้านการจับเท็จ
‎เขาเคยคุมการจับเท็จมากกว่า 3,500 ครั้ง
‎โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
‎เอาแขนไว้ข้างหน้า ‎เหมือนคุณกำลังจะโดดลงสระน้ำ
‎ผมจะติดสิ่งนี้ไว้กลางลำตัวคุณ
‎ไม่ว่าทางกายภาพมีความเคลื่อนไหว
‎ผิดปกติอะไรก็ตามจะทำให้ผมได้ยินชัดเจน
‎มันแปลได้ว่าร่างกาย ‎จะเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่กี่วินาที
‎เมื่อบุคคลนั้นรู้ตัวว่ากำลังโกหก
‎การทดสอบกำลังจะเริ่มขึ้นครับ
‎ดิ๊ค บริกส์เคยบอกคุณไหมว่าเขาคือดีบี คูเปอร์
‎เคยครับ
‎สำหรับคำถามที่ว่า
‎"ดิ๊ค บริกส์เคยบอกไหมว่าเขาคือดีบี คูเปอร์"
‎ปฏิกิริยาของเขาปกติดีมากกับคำถามนี้
‎คุณเคยโกหกเจ้าหน้าที่หรือไม่
‎ไม่ครับ
‎หลังจากทดสอบด้วยเครื่องจับเท็จ ‎ ผมบอกริชว่า "ผมว่าเขาบอกความจริง"
‎จากนั้นเราจึงเริ่มทำการวิจัยว่า ‎ดิ๊ค บริกส์เป็นดีบี คูเปอร์ได้หรือไม่
‎ดีบี คูเปอร์เป็นคนธรรมดา ‎ที่ฝันถึงชีวิตโลดโผนผจญภัย
‎ตั้งแต่วัยเด็ก เขาก็สั่งสมความมั่นใจในตัวเอง
‎ด้วยจินตนาการโลดโผนเร้าใจ ‎แน่นอนว่าโดยมีเขาเป็นฮีโร่
‎(จอน ริชาร์ด บริกส์เสียชีวิตแล้ว ‎เมื่อวันศุกร์ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์)
‎วันหนึ่ง เราก็พบว่า ‎ดิ๊ค บริกส์เสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ
‎เพื่อนเขาคิดว่าเขาถูกฆ่า
‎มันเป็นอุบัติเหตุทางรถที่ไม่มีคู่กรณี ‎กลางที่เปลี่ยวในพอร์ตแลนด์
‎(จอน ริชาร์ด บริกส์ ปี 1939-1980)
‎ก่อนหน้านี้ เขาเคยพูดถึงเวียดนาม
‎แต่ตรงนั้นเองที่เรื่องเล่าของเขามีปัญหาสำคัญ
‎ผมปะติดปะต่อเรื่องนี้นานแปดเดือน
‎ผมเคยเชื่อจริงๆ ว่าเขาคือคูเปอร์
‎แต่แล้วผมก็พบว่า ‎เขาไม่เคยไปเวียดนาม ไม่เคยโดดร่ม
‎เขาแค่ร่วมฝึกฝนร่างกาย ‎ในวันหยุดกับกองทัพอากาศ
‎เขาจะได้ไม่ต้องไปรบที่เวียดนาม ตอนนั้นเองที่
‎ผมจ้องชายคนนี้และคิดว่า "ผิดคนซะแล้ว"
‎นี่คือข้อเท็จจริงที่เรารู้จักเขา
‎คูเปอร์เป็นชายผิวเข้ม ตัวสูง
‎ดิ๊ค บริกส์เป็นชายร่างกำยำ เตี้ยล่ำกล้ามใหญ่
‎ไม่ใช่บริกส์
‎เขาเป็นแค่คนขี้โม้อวดอ้างว่า ‎ "ฉันคือดีบี คูเปอร์"
‎เราก็คิดว่า "เฮ้ย จบกัน"
‎รอน คาร์ลสันรู้สึกแย่มาก เพราะ 40 ปีแล้ว
‎ที่มีคนบอกเขาว่าชายคนนี้ ‎คือคูเปอร์ ถึงจะดูไม่เหมือน
‎แต่ก็เชื่อเขาเพราะเขารู้ว่าจะมีคนเจอเงิน
‎จุดพลิกผันของเรื่องทั้งหมดนี้
‎เปลี่ยนทัศนคติของผมแทบจะทุกอย่าง
‎ผมเดาว่าไม่มีอะไรทำให้ผมประหลาดใจแล้ว
‎ทุกคนที่ตามหาคูเปอร์เคยสัมผัส ‎สิ่งที่เรียกว่าคำสาปของคูเปอร์
‎เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใครหรือเคยเป็นใคร ‎มาจากไหนหรือไปที่ไหนแล้ว
‎คดีนี้คือกับดักสังหาร
‎เมื่อคุณคิดว่าใกล้จะได้รู้ว่าคนร้ายคือใคร
‎บางอย่างก็จะโผล่มาแสดงให้คุณเห็นว่าเข้าใจผิด
‎คดีนี้ยังปิดไม่ได้ เรายังไล่ล่าดีบี คูเปอร์ต่อไป
‎เราอาจไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎กับดีบี คูเปอร์หรือเขาคือใคร
‎แต่ปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายน่าสนใจเสมอ
‎เมื่อผมเริ่มทำคดีนี้ ‎ผมคิดว่าจะไขคดีนี้ได้เหมือนกัน
‎(นิวยอร์ก นิวยอร์ก)
‎ตอนนั้น ผมเป็นนักข่าว ‎และนักเขียนอยู่ทางใต้ของแมนฮัตตัน
‎ผมเขียนข่าวอาชญากรรม
‎สิ่งหนึ่งที่ผมชอบมากกับการเป็นนักข่าวสืบสวนคือ
‎การได้สืบคดียากๆ ‎คดีที่ไม่มีทางจะคลี่คลายได้เลย
‎เมื่อผมได้เบาะแสเกี่ยวกับ ‎ดีบี คูเปอร์ครั้งแรก ผมรู้ว่าผมจะทำข่าวนี้
‎ผมต้องไล่ล่าเขา
‎ผมเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง ‎เกี่ยวกับคดีนี้ หนังสือเล่มแรกของผม
‎ผมคิดว่า "ถ้าผมไขคดีนี้ได้
‎รางวัลพูลิตเซอร์และอื่นๆ ก็จะหลั่งไหลเข้ามา"
‎หนังสือเสียงของแรนดอมเฮาส์ขอเสนอ ‎ปล้นระฟ้า: ไล่ล่าดีบี คูเปอร์
‎โดย เจฟฟรีย์ เกรย์
‎เจฟฟรีย์ เกรย์พูดครับ
‎ผมใช้เวลากว่าสี่ปี
‎ผมมาเพื่อบอกคุณว่าคำสาปที่ว่านั้นมีจริง
‎หลายสิบปีที่ผ่านมา
‎ผู้ต้องสงสัยบางคนหายสาบสูญ ‎บางคนกุข่าวว่าตนตายแล้ว
‎ชายคนหนึ่งเกือบตายในเรือดำน้ำที่ประกอบเอง
‎ขณะกำลังสำรวจก้นทะเลสาบ ‎เพื่อหาเงินค่าไถ่ของคนร้าย
‎นักข่าวรายหนึ่งพยายามฆ่าตัวตาย ‎หลังจากบุคคลที่เขาสงสัย
‎ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นนักต้มตุ๋น
‎(เล่าเรื่องโกหกของดีบี คูเปอร์ในศาล)
‎มีเพียงเข้ารับการบำบัดด้วยไฟฟ้า ‎อย่างต่อเนื่องเท่านั้น
‎ถึงจะกระตุ้นให้เขากลับมามีเหตุผลอีกครั้ง
‎ผมเริ่มจะเข้าใจว่า
‎คดีนี้ไม่ได้เกี่ยวกับตัวคูเปอร์เอง ‎แต่เกี่ยวกับคนที่ไล่ล่าคูเปอร์ต่างหาก
‎(ขอต้อนรับชาวสลูธส์)
‎คนอย่างทอม โคลแบร์และคนอื่นๆ เช่นผม
‎อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขา
‎ในทางจิตใจแล้ว คดีนี้พาคุณเข้าสู่พื้นที่ดาร์คดีไวด์
‎คดีนี้ตั้งคำถามว่าคุณคือใครและเชื่ออะไร
‎อยากเชื่ออะไร และอะไรที่เกิดขึ้นจริงๆ
‎คนเดียวที่โด่งดังกว่าดีบี คูเปอร์
‎คือคนที่เจอตัวเขา
‎ผมสืบจนถึงจุดที่ผมมีผู้ต้องสงสัยสี่ราย
‎ผมคิดจริงๆ ว่าทุกคนเป็นดีบี คูเปอร์
‎ผมเรียกสติตัวเอง ถามว่า ‎"ทำไมฉันมาถึงจุดนี้
‎ที่ฉันเชื่อว่าสี่คนนี้เป็นชายคนเดียวกัน"
‎นั่นแหละประเด็น ‎มันเป็นการตื่นทองในลักษณะหนึ่ง
‎เราอยากพิสูจน์ใจจะขาดว่าผู้ต้องสงสัยคนนี้ใช่แน่
‎จนระบบความเชื่อของเรา ‎ยึดครองอยู่เหนือเหตุผล
‎บุคคลสี่คนเป็นเขาไปไม่ได้ ‎และบางอย่างไม่สามารถเป็นจริง
‎(พอร์ตแลนด์ โอเรกอน ปี 2011)
‎โอเค เรากลับมาที่นี่
‎เดี๋ยวนะ มีเสียงรถไฟ ‎เข้ามาอีกแล้ว รอเดี๋ยว โทษที
‎ในที่สุดเมื่อเรารู้ว่าดิ๊ค บริกส์ไม่ใช่ดีบี คูเปอร์
‎ผมก็บอก "เขาอาจมีคู่หูได้ไหม"
‎ทอมดื้อรั้นสุดๆ เขาไม่ยอมแพ้เลย
‎เมื่อเขาเห็นทางตัน ผมบอก "โอเค แค่นี้แหละ"
‎ส่วนเขาเดินหน้าต่อ
‎ผมตัดสินใจ ผมจะโทรหาตำรวจในพอร์ตแลนด์
‎ผมจะติดต่อตำรวจคดียาเสพติด
‎ผมโทรไปบอกว่า "พอจะมีตำรวจคดี ‎ยาเสพติดที่จำดิ๊ค บริกส์ได้หรือเปล่า"
‎แน่นอนว่าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
‎ผมเจอชายคนนี้อายุ 80 กว่าปี
‎ตำรวจมอบรายชื่อเพื่อนบ้าน ‎นับสิบคนของดิ๊ค บริกส์ให้ผม
‎ผมเริ่มเจาะประวัติพวกเขาทีละคน
‎ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับเขา
‎คนสุดท้ายที่ผมตัดสินใจโทรหา ‎คือคนที่มีสิ่งหนึ่งซึ่งผมกลัว
‎เขามีฉายา พัดจี้ ฮันท์
‎ผมเคยดูหนังคาวบอยมาเยอะมาก
‎ที่จะมีชายชื่อพัดจี้ควงปืนลูกซอง
‎ทำไมพวกเขาเรียกคุณว่าพัดจี้
‎ตอนที่ผมอายุเก้าเดือน ผมหนักตั้ง 16 กก.
‎เล่าเรื่องเพื่อนของบริกส์ให้ฟังหน่อย
‎ครั้งหนึ่ง ดิ๊ค บริกส์แนะนำให้รู้จักเพื่อนเขา
‎และชายคนนี้หยิบภาพข่าว ‎หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ตัดแล้วออกมา
‎เป็นข่าวที่พูดถึงตัวเขา หน่วยรบพิเศษ ‎ที่ได้รับเหรียญกล้าหาญ
‎ตอนนั้นเองผมได้รู้ว่าเพื่อนของดิ๊ค บริกส์
‎มีชื่อว่าโรเบิร์ต แร็คสตรอว์
‎ซึ่งมันเปลี่ยนทุกอย่างเลย
‎(แร็คสตรอว์ โรเบิร์ต ดับเบิลยู)
‎เราเทียบรูปของแร็คสตรอว์ในวัยนั้น
‎กับรูปที่ตำรวจวาดดีบี คูเปอร์
‎ซึ่งรูปของแร็คสตรอว์แทบจะตรงกัน
‎คุณเคยฝึกโดดร่ม ตามที่คุณอ้าง
‎ประวัติของคุณชี้ว่าคุณอาจเป็นดีบี คูเปอร์ก็ได้
‎อาจเป็นก็ได้ แค่อาจจะเป็น
‎(แร็คสตรอว์ ปี 1979)
‎ชายคนนี้มีทักษะครบเครื่อง
‎ในตอนนั้น ผมรู้ว่าเราเจอดีบี คูเปอร์แล้ว
‎ผมพูดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
‎ผมคิดว่าการได้ตัวแร็คสตรอว์ ‎เราไขคดีที่ปิดไม่ได้มา 50 ปีได้แล้ว
‎มีปาฏิหาริย์ของสิ่งเล็กๆ มากมายในเรื่องนี้
‎ซึ่งผมคิดหัวแทบแตกว่า "ฉันรู้ยังไงนะ"
‎คุณยินดีจะระบุไหมว่าคุณคือดีบี คูเปอร์หรือเปล่า
‎เรื่องเล่าแบบนี้ ‎ควรเป็นนิยายหรือข้อเท็จจริงดีล่ะ
‎ขึ้นอยู่กับคนอเมริกันแล้วว่าสักวันมันจะเป็นอะไร
‎เมื่อทีมงานผมเริ่มทำวิจัยเกี่ยวกับแร็คสตรอว์
‎พวกเขาเริ่มสืบว่าเขาทำอะไรอยู่ ‎หากตอนนั้นไม่ได้กำลังกระโดดร่ม
‎เขาปลอมแปลงตัวตนไว้เยอะมาก ‎ มีชื่อปลอมหลายชื่อในการทำผิด
‎ชายคนนี้อยู่คนละระดับกับรายอื่น ‎ คุณไม่เชื่อแน่ว่ามันต่างกันแค่ไหน
‎คุณคือดีบี คูเปอร์หรือเปล่า
‎ผมพูดเรื่องแบบนี้ไม่ได้
‎ผมพูดเรื่องทำนองนี้ไม่ได้เลย
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย