NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Po tylu latach wciąż szukają D.B. Coopera.
Teren był wielokrotnie przeszukiwany przez FBI, armię i amatorów.
Wiele osób fantazjuje o tym, co mogło się wydarzyć.
Władze wciąż nie wiedzą, czy D.B. Cooper wciąż żyje.
Dla nich to zbieg. Dla innych jest legendą.
Każdego interesuje coś innego.
Niektórzy szukają pieniędzy, innych ciekawi tor lotu.
Każdy ma inne podejście.
Ludzie chcą odpowiedzi na te pytania.
Taka jest ludzka natura. Zawsze prowadzi nas na pewną ścieżkę.
Używamy najnowszej technologii, by zbadać banknoty Coopera.
Zbadam miejsce ich znalezienia.
Są dowody na to, że żyje.
Nigdy nie chciałem rezygnować z tej sprawy,
bo nagroda jest za duża.
To zbyt dobra historia, by ją odpuścić.
Dobrowolnie skazałbym się na bycie pominiętym.
Wciąga cię wir Coopera.
Witamy na pokładzie. Przejedźmy się.
NIEWINNI NIE SZUKAJĄ KRYJÓWKI
Dziś w sądzie hrabstwa San Joaquin
Rackstraw spędza czas w izolatce,
po części dlatego, że FBI wciąż uważa,
że może być D.B. Cooperem.
Chce pan się przyznać do tego, że jest D.B. Cooperem?
Mam lęk wysokości.
Gdy dowiedzieliśmy się, że FBI przyglądało mu się w 1978 i 1979,
byliśmy pewni, że go mieli,
ale nie mogli tego udowodnić.
Gdy po raz pierwszy usłyszałem o Rackstrawie w 2011 roku,
postanowiłem zebrać zespół. Było w nim wiele utalentowanych osób.
W naszym zespole byłem ja, jako prawnik,
kilku ludzi związanych z wojskiem, emerytowani stróżowie prawa
i oficerowie wywiadu.
Stworzyliśmy 40-osobowy zespół.
To, co nas wyróżniało,
to fakt, że większość z nas była po pięćdziesiątce
i przeszła już na emeryturę.
Ci ludzie mieli pasję do polowania.
Mimo że nie działali w pierwszym szeregu,
to służyli nam swoją wiedzą.
Uwierzyli, że możemy coś osiągnąć.
Uważam, że bardzo niewielu spraw nie da się rozwiązać.
Jeśli chodzi o Roberta Rackstrawa,
to jego przeszłość,
wyszkolenie, warunki i nastawienie pozwoliłyby mu tego dokonać.
Ten gość prowadził ciekawe życie.
W dzieciństwie był urwisem.
Kradł i pił,
ale wtedy odkrył wojsko.
Gotowi?
Tak!
Skaczcie!
Jego rodzina powiedziała nam, że wojsko uratowało Boba.
Przybyłem do Wietnamu w styczniu 1968 roku.
Rackstraw zjawił się tam w 1969 roku.
Został pilotem.
Szkolił go Ken Overturf.
Poznałem Roberta Rackstrawa w Wietnamie.
Rekrutowałem pilotów, a on zgłosił się na ochotnika.
Operacja nazywała się Project Left Bank.
Była to ściśle tajna misja, której celem było
zlokalizowanie wrogich jednostek.
Ryzyko śmierci było prawdopodobnie powodem,
dla którego było tak niewielu ochotników.
Dla Rackstrawa był to zastrzyk adrenaliny.
Szukał ekscytacji.
Był szalony.
Ale myślę, że można było nazwać go odważnym.
Nieraz udawało mu się wykonywać wręcz niemożliwe manewry.
Gdy byłem dowódcą plutonu, straciliśmy jeden samolot
i czterech członków załogi.
Straciliśmy Jacka Knappa, Boogle’a, Smitty’ego i Heidiego.
Czterech bardzo dobrych ludzi.
Salwą…
pal.
Salwą…
pal.
Salwą… pal.
Po wojnie został przydzielony do Ośrodka Wyszkolenia Lotnictwa Wojskowego
w Fort Rucker w Alabamie.
Jednak wkrótce po przyjeździe miał problemy
i dostał naganę za przemoc domową.
Odkryto również, że sfałszował wiele swoich dokumentów wojskowych.
Byłem rozczarowany, gdy dowiedziałem się, że nie jest tym, za kogo się podawał.
KARTOTEKA KRYMINALNA: SŁUŻBA W WIETNAMIE
Rackstraw został wyrzucony z wojska.
Jednak z jego wyszkoleniem
mógł zrobić karierę dosłownie wszędzie.
Nie był szczęśliwy.
Napisał list do wojska, w którym stwierdził, że nie chce
korzystać z talentów, które nabył w armii, bo byłby nie lada przeciwnikiem.
ZWOLNIONY Z WOJSKA W 1971 ROKU
CZY PORWAŁ WTEDY SAMOLOT JAKO D.B. COOPER?
Bob Rackstraw był moim byłym mężem.
Pobraliśmy się w 1974 roku.
Właśnie się rozwiodłam
i miałam dwójkę wspaniałych dzieci.
Polubił moje dzieci,
ale byliśmy małżeństwem zaledwie przez dwa lata.
Z ARCHIWUM RODZINY RACKSTRAW
Życie z nim to była szalona jazda.
Nie był zwykłym Kowalskim,
który codziennie wracał z pracy do domu i chciał, żeby na stole czekała kolacja.
Lubił ekscytujące życie.
Zabierał mnie w te wszystkie miejsca,
jakbyśmy byli jakimiś bogaczami.
Ufałam mu.
Nie pytałam o jego pensję,
ale wtedy otworzył drukarnię w San Jose.
Podrobił mój podpis, żeby dostać na to pożyczkę.
Wtedy oczywiście jeszcze tego nie wiedziałam.
Robert Rackstraw to fascynująca postać.
Zwłaszcza w latach 70.
Kiedy zaczęłam grzebać w archiwach,
znalazłam akta z procesu o morderstwo.
W sierpniu 1977 roku
skontaktował się ze mną pewien dżentelmen z prośbą o pomoc
w znalezieniu zaginionego brata, Philipa Rackstrawa.
Był przekonany, że jego brat, Philip, został zamordowany.
Kilka interesów Roberta Rackstrawa nie wypaliło i wrócił do Valley Springs.
Jego matka zmarła na raka.
Ojczym miał mu pomóc i zaczęli robić razem interesy.
Ciężki sprzęt, budowlanka, tego typu rzeczy.
Robert Rackstraw oszukiwał klientów ojczyma.
Ten się o tym dowiedział.
Torby z rachunkami, które zabierał do księgowego,
tamtego wieczora zniknęły.
Robert stał się podejrzany,
bo powiedział wszystkim, całej swojej rodzinie,
że jego ojczym Philip wyjechał na Hawaje.
Po długim śledztwie okazało się,
że Philipa Rackstrawa nie było na Hawajach.
Zachęciłem rodzinę, by poszukała czegoś,
co mogłoby wskazywać na to, że jego zwłoki pochowano na posesji.
Psy tropiące zainteresowały się tamtym miejscem.
Znaleziono naruszoną podłogę, zaczęto to badać
i odkryto jego szczątki zakopane pod budynkiem.
Miał kulkę w potylicy.
ROBERT RACKSTRAW, 34 LATA,
OSKARŻONY O MORDERSTWO I POSIADANIE SKRADZIONEGO MIENIA
Rackstraw przyjechał do sądu na wózku inwalidzkim,
twierdząc, że doznał obrażeń w Wietnamie, ale nie udokumentował ich.
Wyobraźcie sobie człowieka na wózku,
który sprawia wrażenie, jakby za chwilę miał się rozpłakać
i mówi, że odnajdzie zabójcę swojego ojczyma.
Przysięgli to kupili.
UNIEWINNIONY OD ZABÓJSTWA PHILIPA RACKSTRAWA
Kiedy pierwszy raz spotkałem go twarzą w twarz,
byłem na sali sądowej.
Gdyby wzrok mógł zabijać,
z pewnością zabiłby mnie na miejscu.
Nigdy nie zapomnę jego spojrzenia.
Uważam, że Bob Rackstraw
mógł zastrzelić swojego ojczyma
i nigdy nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.
Wierzę w to.
Dla Roberta Rackstrawa lata 70. były bardzo skomplikowaną dekadą.
Po procesie o morderstwo
czekały go zarzuty związane z posiadaniem materiałów wybuchowych
i fałszowaniem czeków.
Rackstraw został skazany za sfałszowanie czeków wartych 46 tysięcy.
Ława przysięgłych skazała go po trzytygodniowym procesie,
który kosztował hrabstwo San Joaquin setki tysięcy dolarów.
Częścią tych kosztów był samochód
kupiony przez prokuraturę i wysadzony w powietrze,
by pokazać, co desperat mógłby zrobić z materiałami wybuchowymi Rackstrawa.
Ostatnio nie przyznał się do zarzutów wynajmu samolotu w Stockton,
z którego wezwał pomoc znad oceanu na zachód od Monterey.
Gdy samoloty straży przybrzeżnej szukały go,
wylądował w hrabstwie Orange, przemalował samolot i zmienił jego numery.
Chciał uniknąć zarzutów dotyczących posiadania materiałów wybuchowych.
Wszystko zaplanował.
Gdy funkcjonariusze w Stockton podnieśli kwestię Coopera,
powołał się na prawo do obecności adwokata.
Temat chwilowo ucichł.
W tej chwili Rackstraw jest po prostu ciekawym tropem,
oskarżonym w innych procesach,
podczas gdy FBI kontynuuje śledztwo.
Myślisz, że słusznie włącza się ciebie w grono podejrzanych?
Gdybym był śledczym, to na pewno nie wykluczyłbym swojej kandydatury.
Ani swojej, ani ludzi do mnie podobnych.
Byłeś wtedy w stanie Waszyngton?
Byłem w stanie Waszyngton wiele razy.
FBI to sprawdziło. Między innymi przez to mnie nękają.
FBI wiedziało, kim jest Robert Rackstraw,
podejrzewali go o bycie D.B. Cooperem,
ale dali się przekonać, by odpuścić ten trop.
Może i nie bez powodu go wykluczyli, ale prawda jest taka, że mieli go na tacy.
Próbuję zrozumieć, co takiego się wydarzyło.
Dlaczego FBI tak postąpiło?
Dlaczego mieliby chronić kogoś,
kogo podejrzewali o popełnienie przestępstwa?
Mamy informacje,
że Rackstraw miał powiązania
z CIA.
Uczestniczył w tajnych misjach.
W bardzo tajnych misjach.
Zadaniem CIA jest przede wszystkim działanie
w interesie bezpieczeństwa narodowego.
Większość ich działań odbywa się jednak za granicą,
choć w USA też prowadzą swoje operacje.
Wykrywają szpiegów.
WIETNAM 1970
Pewnego dnia przyjechał do naszej kompanii
gość z karabinami maszynowymi zamontowanymi na swoim jeepie.
Przebywał w dżungli od jakiegoś czasu,
potrzebował odpoczynku i relaksu.
Przedstawił się jako agent CIA.
Od razu dogadali się z Rackstrawem.
Po paru dniach zauważyłem,
że Rackstraw odjeżdża jeepem z tym agentem CIA.
Nie było go przez co najmniej trzy dni.
Myślę, że mógł to być początek
jego współpracy z CIA.
Pracował dla Bell Helicopter w Iranie.
W latach 70. mógł do tego doprowadzić
tylko za zgodą i wiedzą CIA.
To było tuż przed obaleniem Mohammada Rezy Pahlawiego.
Ajatollah Chomeini czekał na swój moment.
Ludzie z Bell Helicopter
szkolili pilotów śmigłowców szacha Pahlawiego.
NIKARAGUA 1985
Był w Nikaragui,
gdy wybuchła afera Iran-Contras. Był w to zamieszany.
Niektórzy nazywają to skandalem, inni tragedią.
Chodzi o zaskakujące odkrycie, że nawet 30 milionów dolarów
z tajnej umowy zbrojeniowej z Iranem trafiło do rąk Contras,
antyrządowych sił w Nikaragui.
USA nie dostarczyło broni drogą powietrzną i morską
w zamian za uwolnienie zakładników. I nie dostarczy.
Mówimy tu o agencie CIA pod przykrywką. Nie o zwykłym pracowniku.
Wynajęto go do pilotowania samolotów.
W 1985 ROKU RZEKOMO LATAŁ W TAJNYCH MISJACH CIA
Pewnie kilku kobietom chwalił się, że jest z CIA.
Policjantom przesłuchującym go w sprawie różnych przestępstw
też lubił to powtarzać.
Gdyby był agentem CIA, jak wiele osób sugeruje,
CIA nie chciałoby tego ujawnić ze względu na bezpieczeństwo narodowe.
W hierarchii służb wywiadowczych
CIA stoi wyżej niż FBI.
CIA może kazać FBI
nie przesłuchiwać kogoś,
kto mógłby zdradzić niewygodne fakty.
Poszedłem do kolegi, emerytowanego oficera wywiadu.
Zapytałem, czy ma jakieś kontakty,
które mogłyby potwierdzić, że był zamieszany w aferę Iran-Contras.
Zapytał swoich źródeł i odpowiedziano mu,
że nie mogą potwierdzić.
To znaczy „tak”.
Tradycyjna odpowiedź brzmi „Nie możemy potwierdzić ani zaprzeczyć”.
Ale jeśli mówią tylko, że nie mogą potwierdzić,
to znaczy, że brał w tym udział.
Nigdy nie znalazłem powodu, by uważać go za poważnego podejrzanego.
NIEJAWNE
Niestety brakuje nam jedynego dowodu, który mógłby zamknąć temat.
To niedopałki papierosów.
D.B. Cooper wypalił w samolocie osiem papierosów.
Agenci FBI z Las Vegas mieli te niedopałki.
Idealnie nadawałyby się do analizy DNA.
Ale chłopaki z Las Vegas nie mogą ich znaleźć.
Dali ciała w kilku kwestiach,
przez co nie możemy poznać prawdy.
W tamtym czasie FBI dało z siebie wszystko.
Nikt nie zakłócał dochodzenia.
Nie chodziło o koszty ani o niewystarczającą liczbę ludzi.
Wyjaśniliśmy, co się dało.
Poszło nam bardzo dobrze.
Pierwszy szkic rysownika,
tak zwany szkic Binga Crosby’ego,
wywołał w całym kraju efekt paranoi,
bo nie był zbyt szczegółowy.
Człowiek ze szkicu nie przypomina nikogo, a zarazem przypomina wszystkich.
To anonimowy mężczyzna, typowy biznesmen.
Większość pasażerów tak wyglądała.
FBI upubliczniło szkic i otrzymało tak wiele sygnałów,
że nie mogli zidentyfikować tych naprawdę obiecujących.
To była paranoja,
ludzie podejrzewali swoich najbliższych.
STAN WASZYNGTON
Był bohaterem.
To były ciężkie czasy pod względem ekonomicznym.
Wszyscy traktowali go jak Robin Hooda.
Wszyscy go podziwiali, z wyjątkiem kilku z nas.
ROZPOCZĘŁY SIĘ POSZUKIWANIA „ROBIN HOODA”
Nie zliczę, ile setek zdjęć przysłali mi detektywi-amatorzy.
Twierdzili, że ojciec siostrzeńca kuzyna wujka
przyznał się przed śmiercią.
Pokazywali mi zdjęcia i pytali, czy wygląda jak Cooper.
Był twoim sąsiadem i współpracownikiem.
Był kimś, z kim byłeś w Wietnamie.
Był tym, kim chciałeś, by był.
Cała ta historia jest kontrowersyjna.
Fakty, które bierzemy za pewnik, mogą wcale nimi nie być.
Gdy pracowałam w CIA jako szefowa działu kamuflażu,
zmienialiśmy całkowicie wygląd agentów.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam te szkice,
powstała w mojej głowie wątpliwość, czy on naprawdę tak wygląda.
MISTRZ PRZEBIERAŃCÓW
Skąd wiadomo, że nie był blondynem? Jego śniada skóra mogła być makijażem.
Garnitur? Świetne przebranie, jeśli nie nosisz go na co dzień.
Wygląda jak człowiek korporacji.
Jak konformista.
Jestem pewna, że gdyby nie wyglądał tak elegancko,
nie byłby w stanie zrobić tego, co zrobił.
Jedna ze stewardes powiedziała mi, że zauważyła u niego makijaż.
Jeden ze świadków zeznał, że Cooper miał czarne, lśniące włosy.
Zafarbował je.
Z wyglądem naprawdę można sporo pokombinować.
Możliwe, że na ziemi ktoś na niego czekał.
Raporty kontrolera ruchu mówią o wystrzelonych flarach.
Rozbłysły na nocnym niebie nad rzeką Kolumbia od strony Oregonu.
Flary w noc porwania samolotu to coś, czego nie można lekceważyć.
Czy więc ktoś pomógł mu uciec?
Uciekł z kasą, spadochronami i bombą.
Niczego nigdy nie znaleziono. Zrobił to bardzo sprytnie.
Gdzie te wszystkie rzeczy? Myślę, że miał na ziemi pomocnika.
Spakowali spadochron, pieniądze i odjechali.
Inną opcją jest to, że większość forsy nie opuściła samolotu.
PODĄŻAJ ZA PIENIĘDZMI
Dwieście tysięcy dolarów w dwudziestodolarówkach.
To ważyło prawie dziesięć kilo.
Nie wyskoczyłabym z tym z samolotu.
Ale jak pieniądze trafiły do Tena Bar?
W 1980 roku na piaszczystym brzegu rzeki w stanie Waszyngton
ośmiolatek odnalazł łupy D.B. Coopera. Stało się to podczas rodzinnej wycieczki.
Pewnie ktoś poszedł nad tę rzekę i umieścił tam te pieniądze.
ZNALEZIONO 5800 $
Tylko zgaduję. Jest mnóstwo możliwości.
Gdy zobaczyłem materiały Toma,
byłem przekonany, że gdybym był oskarżycielem w tej sprawie,
nie tylko sformułowałbym akt oskarżenia, ale dzięki zebranym dowodom
skazałbym Rackstrawa za przestępstwa przypisywane Cooperowi.
Nie sądzę, by w ciągu niemal dekady prac nad tą sprawą
cokolwiek odciągnęło nas od Roberta Rackstrawa.
Wciąż pojawiały się coraz to nowe dowody przeciw niemu.
Czy były to dowody niepodważalne?
Nie, tego nie mogę powiedzieć.
Ale ponad wszelką wątpliwość
mógłbym uznać Roberta Rackstrawa za winnego.
Zwłaszcza widząc, jako prawnik,
ilu morderców skazuje się na podstawie poszlak.
- Mikrofon włączony? Raz, dwa. - Brzmi pięknie.
Świetnie.
SZERYF HRABSTWA VENTURA
Tom zawsze zamierzał napisać książkę o tej sprawie.
Albo nakręcić film dokumentalny.
Zaczął zbierać ekipę filmową.
Jim Forbes miał być twarzą i głosem całego przedsięwzięcia.
- Kręcimy. - Możemy?
Latem 2012 roku zwrócił się do mnie Tom Colbert.
Pracowaliśmy razem w latach 80. w CBS.
Był bardzo wytrwały.
Twierdził, że ma gruby temat, i chciał, bym się mu przyjrzał.
Gdy zobaczyłem, że chodzi o D.B. Coopera, przewróciłem oczami.
Nigdy nie miałem obsesji na jego punkcie.
Tylko jedna rzecz przyciągnęła mnie do tej historii,
Robert Rackstraw.
Wiele ciekawych szczegółów
dotyczących jego przeszłości, osobowości i działalności
mnie zaintrygowało.
On był…
Charlottą, a ja wpadłem w jego pajęczynę.
Przyciągał mnie.
Jednym z najbardziej ekscytujących momentów było odnalezienie Lindy Loduki,
siostry Rackstrawa.
Miałem wrażenie, że byli sobie obcy, nie widziałem między nimi porozumienia.
Wysłałem jej list.
Zorganizowaliśmy z nią czterogodzinny wywiad w San Luis Obispo.
Rozmawialiśmy o tym, czemu myśli, że Rackstraw może być Cooperem.
Powiedziała mi przed rozpoczęciem, że ma nawrót raka.
Powiedziałem, że możemy odpuścić, ale nie chciała.
Doszło do momentu, w którym wiedziałam,
że wiele jego słów mija się z rzeczywistością.
Gdy w latach 70. agent FBI zasugerował,
że twój brat może być D.B. Cooperem, wyśmiałaś go.
Zgadza się.
- Nie wzięłaś tego na poważnie. - To prawda.
Teraz zapoznałaś się z wszystkimi dowodami.
Co sądzisz dziś o takiej możliwości?
Dowody są silne.
Biorąc pod uwagę konieczne umiejętności i osobowość,
z pewnością by się do tego nadawał.
Był wtedy rozgoryczony i mógł to zaplanować
ze złości na wojsko i ludzi, którzy go otaczali.
Uważam, że istnieje duża szansa na to, że mój brat jest D.B. Cooperem.
Jedyne, co mnie uderza, to fakt,
że stewardesa, która widziała go bez ciemnych okularów,
zeznała, że miał brązowe oczy.
Bob nie ma brązowych oczu.
Przyjrzeliśmy się tej kwestii.
Całe to zamieszanie można bardzo łatwo wyjaśnić.
W jego oczach widać zielono-brązowe odcienie.
A kobieta, która miała tylko chwilę…
- Racja. - Stwierdziła, że są brązowe.
Na niektórych zdjęciach ma brązowe, a na innych zielone.
- Tak. - To zależy od oświetlenia.
To prawda.
Mówię tylko, że nie ma brązowych oczu.
Ale rozumiem.
W maju 2013 roku podjęto decyzję o konfrontacji z Rackstrawem.
Tam jest.
Zabrali tam ekipę filmową,
by przeprowadzić improwizowany wywiad-niespodziankę.
Otoczyłem się najlepszymi przedstawicielami swoich dziedzin.
Od kamerzystów po śledczych.
Miałem nadzieję, że ci ludzie odpowiednio mnie wesprą.
Najpierw skontaktowałem się z Rackstrawem telefonicznie.
Było to na początku listopada 2012.
Opisałem mu to, czym się zajmujemy.
Że po 41 latach robimy retrospektywę sprawy D.B. Coppera.
Że wiemy, że był jednym z podejrzanych, ale oczyszczono go z zarzutów.
I że chciałbym z nim o tym porozmawiać.
Pod koniec rozmowy zaproponowałem wywiad.
Zgodził się, ale ciągle z tym zwlekał.
W końcu powiedziałem Tomowi, że musimy zdobyć odpowiedzi,
by ruszyć do przodu.
Że musimy z nim pogadać.
Byłoby świetnie, gdybyś dał nam znać, co się dzieje.
Czekaj, Jim.
Mamy go! Cel jest na miejscu razem z psem.
Wysiada z auta.
Tom, podjeżdżaj.
Boże, daj mi siłę.
Daj mi odwagę.
„Bob, mam do ciebie pytanie”.
„Mam do ciebie pytanie”.
Szczerze mówiąc, marzyłem o tym spotkaniu.
Przez te wszystkie miesiące marzyłem o tej konfrontacji.
Chciałem mu wygarnąć, kim jest i czego od niego chcemy.
Dzięki Bogu, Jim Forbes i inni przekonali mnie do większego obiektywizmu.
Czuję się pewnie w obliczu zagrożenia,
ale wiedziałem, że przez wzgląd na moją rodzinę
muszę działać ostrożnie.
Moim głównym celem
było zaproponowanie mu potencjalnego filmu
albo książki opartej na jego historii.
Pierwszego dnia Tom poszedł z nim pogadać.
Chciał gdzieś z nim usiąść.
Przeprowadzić wywiad z dwiema kamerami, tak jak teraz.
Chciał warstwa po warstwie dojść do prawdy.
I spojrzeć mu w oczy.
- Jestem Bob. - Bardzo mi miło.
Od dawna chciałem cię poznać.
Dobra.
Na litość boską! Tom, oczywiście.
Nie odpuszczę ci wspólnego lunchu.
- Masz chwilę? Możemy usiąść? - Zajmę się tylko tym klientem.
Twoje życie wkrótce się zmieni.
Miło cię wreszcie spotkać.
No tak.
Chciałem ci najpierw zadać pytanie.
Dlaczego znajdujesz się w centrum tej afery?
Pamiętasz Jima Forbesa? Pracuję z nim od czasu do czasu.
To jedna z takich sytuacji.
Jim powiedział mi, że odnalazł 54 twoich znajomych.
Od ludzi z San Francisco przez przemytników z Portland
do kolegów ze studiów.
Mamy dziesięć godzin materiałów.
Opowiedzieli nam bardzo intrygującą historię o tobie.
Chwila. Mówisz, że 54 osoby twierdzą, że jestem D.B. Copperem?
Ci ludzie współpracują z nami. Mamy zamiar nakręcić dokument.
To zła wiadomość, ale jest też dobra.
Zaczyna się od czeku na 20 tysięcy dolarów,
by zachęcić cię do powiedzenia prawdy.
Wtedy to będzie już twoja książka,
twój dokument i twój film.
Mamy pokój w hotelu.
Opowiedz swoją historię i weź czek.
Według mojego prawnika w Hollywood
do końca roku zgarniesz między ćwierć a pół miliona dolarów.
Kiedy ukaże się książka i dokument, zacznie się walka o prawa do filmu.
Cena pójdzie w górę i wszyscy zarobimy.
Nie chodzi tylko o Hollywood.
Mam dla ciebie dwóch prawników w Waszyngtonie.
Przysięgli nie skażą legendy, która nikogo nie skrzywdziła.
Nie jesteśmy tu, by…
Nie jestem D.B Cooperem, po co całe to zamieszanie?
Twoi znajomi dali nam informacje i chcielibyśmy…
Czy to okulary Google?
- Nie. - To co to za okulary?
- To moje okulary. - Dobra.
Chcielibyśmy przeprowadzić…
Nie ma w nich kamer?
Kamery? Daj spokój.
Jezu. Masz włączone kamery?
- Nie, ale jeśli chcesz… - Zdejmę je.
Mam zdjąć okulary? Chcesz mnie lepiej widzieć? Dobra.
Wracając do twojej oferty, jeśli dobrze rozumiem,
chcesz dostać ode mnie wszystko.
Posłużyć się moim nazwiskiem.
Tak się kręci historię życia w Hollywood. Trzeba iść na całość.
Hollywood może mnie cmoknąć.
Ale te 20 tysięcy to dwa miesiące czynszu.
Szkoda mojego czasu za mniej niż 25 kawałków.
Dam ci 20 tysięcy, jeśli jesteś D.B. Cooperem.
Nie jestem nim. Wbij to sobie do głowy.
Przyprowadzili kiedyś stewardesę do więzienia.
- Nie rozpoznała mnie. - Zadzwonię do Jima.
Wtedy FBI się wycofało.
Nie byłem zaskoczony jego zachowaniem.
Straciłem obiektywizm lata temu.
W głębi serca wiedziałem, kim jest, i chciałem, by mnie wysłuchał.
Niewinny spuściłby mnie na drzewo.
Słuchał, bo chciał wiedzieć, ile wiem.
Spójrz na to z perspektywy Rackstrawa.
Oto koleś, który miał barwną przeszłość,
kilka razy spiął się z prawem,
ale odsiedział swoje.
Po wyjściu z więzienia żył bardzo przykładnie.
Od dekad jest solidnym obywatelem.
A po latach nagle ktoś zaczyna
wypytywać go o różne rzeczy z przeszłości.
Można powiedzieć, że w całym tym procesie
był ofiarą nękania.
Zaproponowałem, że wrócimy jutro i zrobimy wywiad.
Że sam powinien opowiedzieć swoją historię.
Powiedział, że zadzwoni, a ja, że ma czas do 21.
I że jeśli nie zadzwoni, będziemy nazajutrz o 9 rano z kamerami.
Obiecał zadzwonić.
Uścisnęliśmy sobie ręce, spojrzałem mu w oczy
i powiedziałem, że nie zadzwoni.
Jesteśmy w drodze.
NASTĘPNEGO DNIA
Zbliżamy się do ronda.
Jim Forbes był odpowiedzialny za konfrontowanie go z faktami.
To nie moja bajka.
Ja miałem za zadanie przekonać go do udzielenia wywiadu.
Nienawidzę tego, co niektórzy nazywają wywiadami-zasadzkami.
My się zapowiedzieliśmy.
Czasem nie masz wyboru, zwłaszcza z urzędnikami,
którzy ciągle unikają ważnych pytań.
Bob był zwykłym obywatelem, ale lata temu był bardzo rozpoznawalny.
I mieliśmy powody, by sądzić,
że jest D.B. Cooperem.
Co zrobić, jeśli wyciągnie broń? Przywalić mu?
To zależy od ciebie.
- Zależy, jak blisko będzie. - Racja.
- Kręcicie? - Tak.
Mam dziesięć naboi. I dwa dodatkowe magazynki.
Wystarczy.
Dla pewności strzelę od razu dwa razy.
Stać cię na więcej.
- Szkoliłeś się. - Dobrze wiedzieć.
- Halo? - Mam go.
Powinni być za trzy, cztery minuty.
Dobra.
Widzę go, siedzi w kontenerze.
- W którym? - Widzisz ten otwarty?
Bob, to ja, Jim Forbes.
Zróbmy to jak należy. Wyjdź i porozmawiajmy.
Czemu chowasz się w kontenerze?
Niewinni nie szukają kryjówki.
Wyobraź sobie, jak to wygląda.
Mam kilka prostych pytań,
a ty chowasz się, żeby ich uniknąć.
Najłatwiej będzie
wyjść, pogadać ze mną i po sprawie.
Nareszcie. Chyba zadzwonił do niego Tom.
- Rozmawiałeś z Tomem? - Tak.
- Bob, słuchaj… - Nie będę się z tobą kłócił.
Ja też nie. Zrobimy to po bożemu?
Ty masz swoje sposoby, a ja mam swoje.
Próbowaliśmy twoich od pół roku.
Wcale nie. Poinformowałem mojego adwokata,
a on zabronił mi z tobą gadać.
Podobno lubisz zmyślać historyjki.
Obiecałem, że tak zrobię.
Dobrze, bez żadnego zmyślania zadam ci proste pytanie.
- Czy jesteś osobą, która… - Co ci powiedziałem?
…24 listopada 1971 roku przed wejściem do samolotu
podała się za Dana Coopera?
Może tak.
Czy porwałeś samolot, gdy leciał z Seattle w kierunku Reno?
Może nie wyraziłem się jasno, Jim.
- Nie zgrywaj Dana Rathera. - Czy jesteś D.B. Cooperem?
Zrób coś dla mnie.
- Idź do sklepu i zamknij drzwi. - Załatwione.
Idź już.
Czy jesteś D.B. Cooperem?
Świadkowie widzieli cię w Astorii i w Corvallis
po twoim wydaleniu z wojska w 1971 roku aż do porwania samolotu. Byłeś tam?
Bob, czemu porwałeś samolot po uniewinnieniu w procesie o morderstwo?
Czemu uciekasz, skoro jesteś niewinny?
To jedna z największych obław w historii organów ścigania USA.
Większą sławę od D.B. Coopera zyska tylko osoba,
która go odnajdzie.
Z tą sławą i uwagą całego świata przychodzi chwała i złoto.
Wiem, że doprowadzamy cię do szału.
- To prawda. - Przepraszam.
Nie mam złych intencji.
Dajcie mi spokój albo się zdenerwuję.
Sam widzisz, że to kiepsko wygląda.
Nie chce odpowiadać na pytania i ukrywa się.
Musisz mu powiedzieć, żeby stamtąd wyszedł.
Martwię się o jego ciśnienie.
Słyszałeś, jak mówił o jego ciśnieniu?
Nie chcę go zabić.
Martwię się o niego.
Było gorąco, a on miał słabe zdrowie.
To poważna sprawa i bardzo się martwiłem.
Nie chciałem, by przeze mnie mu się pogorszyło.
To było dla mnie bardzo niesatysfakcjonujące.
Nie tego chciałem.
Nie zamknęło to żadnych drzwi, ale otworzyło mi w głowie inne.
Nie zgasiło płomieni, tylko rozpaliło inne w moim umyśle.
Strasznie się wymigiwał.
Od dwóch lat marzyłem o tym,
by pogadać z nim oko w oko, jak facet z facetem.
Wyszło lepiej, niż mógłbym się spodziewać.
Czujemy, że rozwiązaliśmy tę sprawę.
Nie chodzi tylko o to, by tak zapamiętali nas potomni,
ale o pokazanie, że nasza metodologia zadziałała.
Wiedzieliśmy, że to on.
Uważam, że wiele z tego, co ostatnio widzieliśmy,
z całym szacunkiem dla Colberta, jego grupy i Rackstrawa,
jest bardzo naciągane.
Myślę, że Tom chce być znany jako gość, który rozwiązał tajemnicę D.B. Coopera.
Sława, która się z tym wiąże, pewnie ma na to jakiś wpływ.
Może chodzi o to, by trafić do Wikipedii jako facet, który rozwiązał tę sprawę.
Myślę, że właśnie to go napędza.
To moja opinia. To była jego motywacja. Problem w tym, że zaburzyło to jego osąd.
Jak pan wspomniał,
pańska przeszłość sugeruje, że mógłby pan być D.B. Cooperem.
Mógłbym nim być.
Bez względu na to, czy Rackstraw był Cooperem,
bardzo podobało mu się to,
że ludzie go za niego uważali.
Każdy, kto podąża tą drogą, zaczyna od ciekawości.
Dochodzimy do swoich przekonań
i inwestujemy coraz więcej czasu w ich utrwalanie.
W pewnym momencie przestajemy szukać odpowiedzi,
a zaczynamy szukać potwierdzenia własnych założeń.
Na tym polega stronniczość.
Szukasz argumentów, które potwierdzą twoje przekonania.
Jest zbyt dużo dowodów. To był na pewno Rackstraw.
Szukamy faktów. Mój zespół codziennie mi o tym przypomina.
Po to, by nie wplątać się w jakieś magiczne aspekty tej tajemnicy.
Skup się na faktach.
Ludzie powtarzają, że mam obsesję.
Ciągnie mnie to.
Ta sprawa to maraton, poświęcenie, rzucona rękawica, wir.
Im bardziej jesteś zamieszany, tym trudniej się wydostać.
Napisy: Tomasz Suchoń