NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Bunca yıl sonra hâlâ D.B. Cooper'ı arıyorlar.
Bölge, FBI, ordu
ve amatör servet avcıları tarafından pek çok kez arandı.
Birçok insan ne olmuş olabileceğini hayal ediyor.
Öldü mü, yaşıyor mu, yetkililer hâlâ bilmiyor.
Onlara göre o bir kaçak. Diğerlerine göreyse efsane.
Herkes arayacak bir yer seçiyor.
Bazıları paranın peşinde, bazıları uçuş güzergâhına bakıyor.
Herkesin bir yaklaşımı var. İnsanlar bu sorulara cevap istiyor.
İnsanın doğası böyle. Bu onları her zaman bir yola sokar.
Bu Cooper paraları için teknolojiyi seferber ediyoruz.
Paranın bulunduğu yeri aramaya azmettim.
Yaşadığını düşündüren çok sebep var.
Bu davadan hiç kaçmak istemedim
çünkü… Hazine çok büyük.
Aşırı iyi bir hikâye. "Yapmak istemiyorum,
Artık karışmak istemiyorum" demek bir kayıptır.
Cooper girdabına çekiliyorsunuz.
Yolculuğa hoş geldiniz. Bir gezintiye çıkacağız.
BÖLÜM 2: MASUM ADAMLAR KUYUYA SAKLANMAZ
Bugün San Joaquin Adliye Sarayı'nda
Rackstraw hücre hapsinde tutuluyor.
Çünkü FBI hâlâ onun D.B. Cooper olabileceğine inanıyor.
D.B. Cooper olup olmadığını söyleyecek misin?
Ben yüksekten korkarım.
1978, 1979'da FBI'ın onu gözden geçirdiğini öğrenince
"Vay be, yakaladılar" dedik.
Ama kanıtlayamadılar.
2011'de, aradığımız tüm yeteneklere sahip olan
Rackstraw'ın adını ilk duyduğumuzda "Ekibi kuralım" dedik.
Faili Meçhul Dava Ekibi'nde avukat olarak ben,
ordudan birkaç kişi, birçok kolluk kuvveti emeklisi
ve birkaç istihbarat subayı vardı.
Kırk kişilik bir ekip oluşturmuştuk. Bu ekibi eşsiz kılan şey,
ekipte yer alanların çoğunun kamu hizmetinden emekli olduğunda
50 yaşın üzerinde olmasıydı.
Kovalama tutkusunu seviyorlar.
Davaya bakıp diyorlar ki "Ön safta yer almasam da
uzmanlığımı sunabilirim."
"Burada bir şey var" fikrine inanıyorlardı.
Çözülemeyecek çok az şey olduğuna inanıyorum.
Elimizde Robert Rackstraw denen adama dair deliller var.
Rackstraw'ın geçmişine bakarsanız
bunu başaracak eğitime, yeteneğe ve tutuma sahip.
Bu adam ilginç bir hayat yaşamış.
Çocukken baş belasıymış.
Hırsızlık yapıyormuş, içki içiyormuş
ama sonra orduyu bulmuş.
Hazır mısınız?
Evet!
Hadi!
Ailesi bize " Bob'ı ordu kurtardı" dedi.
Vietnam'a Ocak 1968'de geldim.
Rackstraw 1969'da ortaya çıktı.
Rackstraw yedek pilot oldu.
Ken Overturf'ün eğitiminden geçti.
Robert Rackstraw'la Vietnam'da tanıştım.
Pilot alımı yapıyordum, Robert da görev için gönüllü olmuştu.
Projenin adı Project Left Bank'ti.
Left Bank düşman hedefi bulmak için kullanılan
gizli bir telsiz yönlendirme göreviydi.
Bu görev için çok az sayıda gönüllü olmasının nedeni muhtemelen
öldürülme tehlikesiydi.
Sanırım Rackstraw için
bu bir maceraydı.
Heyecan arıyordu.
Çılgın biriydi.
Ama sanırım ona cesur da denebilir.
Anlatabiliyor muyum? Çünkü çok acayip şeyler başardı.
Ben müfrezenin komutanıyken
bir uçağı ve dört mürettebatı kaybettik.
Jack Knapp, Boogle, Smitty, Heidi'yi kaybettim.
Evet, çok iyi dört adamdı.
Nişan al.
Ateş.
Nişan al.
Ateş.
Nişan al. Ateş.
Vietnam'dan sonra Razkstraw
Fort Rucker, Alabama'daki Kara Havacılık Eğitim Merkezi'ne atandı.
Ancak geldikten kısa bir süre sonra sorun yaşayarak
aile içi şiddet nedeniyle disiplin cezası aldı.
Askerî kayıtlarının çoğuyla oynadığı da
ortaya çıktı.
Kendini tanıttığı gibi biri olmadığını öğrenince hayal kırıklığına uğradım.
SABIKA KAYDI 1969-70 VİETNAM'DA GÖREV YAPTI.
Rackstraw ordudan atıldı.
Bunca eğitim alan bir adam
kesin orduda kariyer yapar derdiniz.
Mutlu değildi.
Orduya öfkeli bir mektup yazmıştı, diyordu ki
Ordunun verdiği yetenekleri kullanmak istemem
çünkü fena düşman olurum."
1971 ABD ORDUSUNDAN KOVULDU.
1971 D.B. COOPER UÇAK KAÇIRMA?
Bob Rackstraw eski kocamdı.
1974'te evlendik.
Yeni boşanmıştım,
iki harika çocuğum vardı.
Çocuklarımı seviyordu
ama ancak iki yıl evli kaldık.
RACKSTRAW AİLESİ EV FİLMLERİ
Onunla zor bir deneyim yaşadım.
Her gün işe giden, eve gelip
sofrada yemek bulmak isteyen sıradan bir adam değildi.
Heyecanı seviyordu.
Beni zenginmişiz gibi
zenginlerin gittiği mekânlara götürürdü.
Ona güveniyordum.
Maaşını hiç sormadım
ama sonra San Jose'de bir matbaa açtı.
Matbaa için kredi çekebilsin diye
adıma sahte evrak düzenlemiş.
Tabii ki o zaman bunu bilmiyordum.
Robert Rackstraw büyüleyici bir karakter,
özellikle 70'lerde.
Arşivlerdeki kayıtları karıştırmaya başladığımda
cinayet davasının mahkeme kayıtlarını buldum.
Ağustos 1977'de
bir beyefendi bana ulaşıp kayıp kardeşi Philip Rackstraw'ı
aramasına yardım etmemi istedi.
Kardeşi Philip'in cinayete kurban gitmiş olabileceğinden çok emindi.
Robert Rackstraw birkaç işte başarısız olmuş
ve Valley Springs'teki evine dönmüştü.
Annesi kanserden ölmüştü.
Üvey babası ona yardım edecekti ve birlikte bir işe başladılar.
Ağır ekipman, inşaat, öyle bir şey.
Robert Rackstraw babasının müşterilerini kandırıyordu.
Üvey babası bunu öğrendi.
Baba, muhasebeciye makbuz torbaları götürüyordu.
O akşam torbalar yoktu.
Rackstraw şüpheli hâline gelmişti
çünkü herkese, aile fertlerine,
babası Philip'in Hawaii'ye gittiğini söylemişti.
Kapsamlı bir araştırmadan sonra
Philip Rackstraw'ın Hawaii'de olmadığı anlaşıldı.
Arazide bir gömü olduğuna dair
delil bulmak için etrafa baksınlar diye onları teşvik etmeye çalıştım.
Çünkü köpekler mülkü bırakmıyordu.
Bir çukur vardı,
aile mülkünü araştırmaya gittiler ve cesedini buldular.
Kafasının arkasında bir kurşun vardı.
ROBERT RACKSTRAW, 34, MAHKEMEYE ÇIKTI
CİNAYET VE ÇALINTI MAL BULUNDURMA SUÇLAMASIYLA
Robert Rackstraw mahkemeye tekerlekli sandalyeyle gelip
Vietnam'da yaralandığını iddia etti ama hiçbiri belgelenemedi.
Düşünün, tekerlekli sandalyede
sempatik, ağlamaklı bir adam kürsüye çıkıp
"Onu ben öldürmedim ama o katili bulacağım" diyor.
Jüri suçsuz olduğuna kandı.
1978 - PHILIP RACKSTRAW CİNAYETİ DAVASINDAN BERAAT ETTİ
Onunla ilk kez yüz yüze görüştüğümde
mahkemede olduğumu hatırlıyorum.
İnsan bakışlarla birini öldürebilse
yemin ederim, beni oracıkta öldürmek isterdi.
Bana attığı bakışı asla unutmayacağım.
Bence Bob Rackstraw
babasına ateş edip
hiç arkasına bakmadan dönüp gidebilirdi.
Buna inanıyorum.
1970'ler Robert Rackstraw için çok karmaşık bir on yıldı.
Cinayet davasından sonra
patlayıcı bulundurma, çek sahteciliği
ve olası dolandırıcılık suçlamaları bekledi.
Dün, Rackstraw 46.000 dolar karşılıksız çek yazmaktan hüküm giydi.
San Joaquin ilçesine yüz binlerce dolara mal olan
üç haftalık bir duruşmadan sonra jüri onu suçlu buldu.
Bu maliyetlerden biri olan bu araba
çaresiz birinin yapabileceklerini jüriye göstermek için
bölge savcısınca alınıp
Rackstraw'da bulunan patlayıcılarla patlatıldı.
Bu yıl Rackstraw Stockton'da uçak kiralayıp
Monterey'nin batısındaki okyanustan imdat çağrısı yayınladığı
ve Sahil Güvenlik uçakları arama yaparken
Orange County'ye iniş yaparak uçağı boyayıp
kimlik numaralarını değiştirdiği suçlamalarına itiraz etmedi.
Amacı, patlayıcı suçlamaları için kefalet ödeyip kaçmaktı.
Her işi dalavereydi.
Stockton'daki memurlar Cooper'ı gündeme getirince
Rackstraw avukat tutma hakkını kullandı
ve soruşturma durdu.
Adam şu noktada FBI soruşturmaya devam ederken
diğer suçlardan yargılanma ihtimali olan ilginç bir olasılık sadece.
Şüphelilerden biri olman mantıklı mı? Binlercesinden biri.
Dedektif olsam kesinlikle öyle düşünürdüm. Kendimi hafife almazdım.
Almazdım, hayır. Benim gibi birini.
O zaman Washington'da mıydın?
Washington'a birkaç kez gittim.
FBI bunları doğruladı. O yüzden beni takip edip duruyorlar.
FBl, Robert Rackstraw'ın kim olduğunu kesinlikle biliyor ve onun
D.B. Cooper olduğundan şüpheleniyordu
ama başka bir yola girmeye ikna edilmişti.
O zaman haklı olarak onu elemiş olabilirler
ama işin aslı, aradıkları adamı kaçırmışlardı.
Neler olduğunu anlamaya çalışıyorum.
FBI bunu neden yaptı?
Neden büyük ihtimalle bu suçu işleyen kişi olduğunu
düşündükleri birini koruyorlar?
Rackstraw'ın
gizli operasyon görevlerinde, çok gizli görevlerde
CIA ile
ortaklıkları olduğuna dair
bilgimiz var.
CIA öncelikli olarak ulusal güvenlik çıkarlarıyla görevlendirilmiştir.
Ama faaliyetlerinin çoğu yurt dışında olsa da
yurt içinde de bir misyonları vardır. Casusları bulmaya çalışmak.
Bir gün bölük mıntıkamıza bir adam geldi.
Jeep'inin arkasında makineli tüfekler takılıydı.
Uzun zamandır ormandaymış, dinlenmeye ve rahatlamaya ihtiyacı vardı.
Kendini CIA olarak tanıttı.
Rackstraw'la hemen kaynaşıverdiler.
Birkaç gün sonra Rackstraw'ın
CIA'deki adamla birlikte Jeep'e binip gittiğini gördüm.
En az üç gün yoktu.
Sanırım bu, sonraki yıllarda
CIA ile olan ortaklığının başlangıcıydı.
İran'da Bell Helicopter'a iş yapıyordu
ve 1970'lerde CIA'in resmî izni olmadan
bu nasıl yapılabiliyordu, bilmiyorum.
İran Şahı'nın devrilmesinden
hemen önceydi.
Ayetullah zaten bölgedeydi.
Bell Helicopter çalışanları
Şah'ın helikopter pilotlarını eğitme sürecindeydi.
NİKARAGUA 1985
İran-Kontra başladığında
Nikaragua'daydı. Tüm bunların içindeydi.
Buna kimisi skandal, kimisi trajedi diyor.
Bugünün şaşırtan haberi, İran'la yapılan gizli silah anlaşmasından
elde edilen 30 milyon dolara varan meblağın
Nikaragua'daki hükûmet karşıtı Kontraların eline geçtiği.
Amerika Birleşik Devletleri Amerikan rehinelerinin iadesi için
gemiler ve uçaklar dolusu silah takas etmedi, etmeyeceğiz de.
Kabul edelim, bir çalışandan değil, bir CIA ajanından bahsediyoruz.
Uçak uçurmak için işe alınmıştı.
1985 CIA İÇİN GİZLİ GÖREVLERE ÇIKTIĞI İDDİA EDİLDİ.
Altı yedi kadına CIA'deyim diyerek övünmüş olmalı.
Bazı polis memurlarına işlediği yerel suçlar için
"Biliyorsunuz, ben CIA'deyim" demiş.
Pek çok kişinin söylediği gibi
CIA ajanıysa
CIA, ulusal güvenlik nedeniyle bunu açıklamak istemiyor olabilir.
İstihbarat toplulukları hiyerarşisinde
CIA, FBI'ı geride bırakıyor.
CIA, FBI'a diyor ki
"Bu adamı dava etmeyin
çünkü anlatılmasını istemediğimiz hikâyeler anlatır."
Emekli bir istihbarat subayı olan bir arkadaşıma gittim.
"CIA'den gerçekten İran-Kontra için uçup uçmadığını
söyleyebilecek kimse var mı?" dedim.
Dedi ki "Kaynağıma sordum ve gelen cevap 'Bunu doğrulayamayız.'"
Bu da evet demek
çünkü geleneksel cevap "Bunu doğrulayamayız veya yalanlayamayız."
"Doğrulayın" derseniz "Doğrulayamayız" diyorlar,
bu da "Evet, yaptı" demek.
Ben Rackstraw'ın sağlam bir şüpheli olduğuna
inanmak için gerçek bir neden bulamadım.
GİZLİ
Ne yazık ki işi bitirebilecek
bir delilimiz eksik, sigara izmaritleri.
D.B. Cooper uçaktayken
sekiz tane sigara içmişti.
Sigara izmaritleri Las Vegas'taki FBI ajanlarının elindeydi.
Şimdi biliyoruz ki bu DNA analizi için harika olurdu.
Ama Las Vegas'takiler onları bulamıyor.
Öyle konularda sıçıp batırdılar ki
gerçeğe ulaşmak imkânsız hâle geldi.
Sanırım o sırada ellerinde olan tek şey FBI'ın yanıtıydı.
Yani tüm olanakları tüketmişlerdi.
Maliyet sorun değildi, iş gücü sorun değildi.
Bence biz işleri
çok etkin bir şekilde hallettik.
Robot resimcinin çıkardığı, Bing Crosby resmi denen ilk robot resim
ülke çapında bir paranoya dalga etkisi yarattı
çünkü resim çok sıradandı.
Yeterince uzun süre bakarsanız hiç kimseye benzemiyordu
ve herkese benziyordu.
Bir iş adamı gibi anonim bir erkekti sadece.
O zamanlar yolcuların %90'ı gibi.
FBI bunu halka yayınladı ve o kadar çok ihbar geldi ki
doğru düzgün bir ipucu bulamadılar.
Bu öyle bir paranoya yarattı ki
insanlar en yakınlarını D.B. Cooper sanıyordu.
O bir kahramandı.
Çok kötü bir ekonomik dönemdi.
Herkes ona Robin Hood gözüyle bakıyordu.
Birkaçımız hariç herkes ona tapıyordu.
'ROBIN HOOD' HAVA KORSANI İÇİN ARAMA ÇALIŞMALARI BAŞLADI
Amatör hafiyeler kaç resim yolladı, sayamadım.
Bir adam, abisinin dayısının
kuzeninin yeğeninin babasının ölüm döşeğindeyken D.B. Cooper olduğunu
söylediğini düşünüyormuş falan.
Bana resim gösterip "Bu ona benziyor mu?" diyorlardı.
O sizin komşunuzdu, iş arkadaşınızdı.
Vietnam'da yanınızdaki kişiydi.
Kim olmasını istiyorsanız oydu.
Bu hikâyenin her parçası tartışmalı.
Gerçek olduğunu düşündüğünüz her gerçek belki de sandığınız gerçek değildir.
Ben CIA'de kılık değiştirme uzmanıyken
tersine çevirebileceğimiz her şeyi tersine çevirirdik.
O robot resimlere ilk baktığımda
aklımdan geçen ilk şeylerden biri "Gerçekten böyle mi görünüyor?" oldu.
1. KILIK DEĞİŞTİRME USTASI
Sarışın olmadığı ne malum? Yanık teninin makyaj olmadığı ne malum?
Takımlı ve kravatlı mı?
Bunları her gün giymiyorsanız bu harika bir kamuflaj.
Teşkilatçı gibi duruyor.
Konformist gibi.
Bu kadar efendi görünümlü olmasaydı
belki de yaptığı şeyi yapamazdı. Bilmiyorum.
İzini sürdüğüm kabin memurlarından biri
"Makyajlı olduğunu biliyorum" dedi.
"Siyah saçları parlıyor gibiydi" diyen bir tanığımız vardı.
Saçını boyamıştı.
Birçok enteresan üçkâğıt mümkün.
Bir ihtimal de karada bir adamın olması.
Hava trafik kontrolörünün raporuna göre işaret fişekleri görülmüş.
Columbia Nehri'nin Oregon tarafında gece gökyüzünde yanan fişekler.
Uçağın kaçırıldığı gece görülen işaret fişekleri
araştırılmalı, yabana atılmamalı.
Yani bir kurtarma ekibi mi vardı?
Bütün parayı, paraşütlerini, bombasını alıp kaçtı.
Hiçbir şey bulunamadı. Bunu çok usta bir şekilde yaptı.
Her şey nerede?
Bence karadaki kişi her şeyi,
paraşütü, parayı ve D.B.'yi topladı ve kaçtılar.
Diğer seçenek de paranın çoğunun uçakta kalmış olması.
3. PARAYI TAKİP ET
Yirmi dolarlık banknotlar hâlinde 200.000 dolar
dokuz kilodan ağırdı.
Ben o yükle uçaktan atlamazdım.
Peki ama para Tena Bar'a nasıl ulaştı?
1980'de Washington'daki bu kumlu nehir kıyısında
aile gezisindeki sekiz yaşındaki bir çocuk D.B. Cooper'ın ganimetinden buldu.
Muhtemelen biri daha sonra o nehir kıyısına gidip parayı koymuştu.
5.800 DOLAR BULUNDU
Sadece bir tahmin. Pek çok ihtimal var.
Tom'ın kayıtlarına baktığımda
şuna ikna oldum ki davanın savcısı ben olsaydım
iddianame hazırlamakla kalmaz, D.B. Cooper'a atfedilen suçlardan
hüküm giydirmek için de yeterli delil bulurdum.
Dava üzerinde çalıştığım on yıl süresince
bizi Robert Rackstraw'dan uzaklaştıran
bir şey çıktığını sanmıyorum.
Aleyhindeki delillere bir yenisi daha ekleniyordu sadece.
Hiç kesinlik kazandı mı peki?
Hayır, hiç öyle bir kesinlik kazanmadı. Peki şüpheye mahal bırakmadı mı?
Robert Rackstraw'ı suçlu bulduğumu rahatça söylerdim.
Özellikle de avukat olarak
birçok katilin ikinci derece delillerle mahkûm edildiğini bildiğim için.
-Mikrofon açık mı? Test bir, iki. -Çok güzel.
Tamam, harika.
VENTURA BÖLGESİ ŞERİFİ
Tom hep "Bunu kitap hâline getireceğim" diye düşünüyordu.
"Bunu belgesel hâline getireceğim."
Böylece çekim ekibini kurmaya başladı.
Jim Forbes da o sıralar yaptıklarımızın
yüzü ve sesi olacaktı.
-Başlıyoruz. -Tamam mıyız?
2012 yazında Tom Colbert bana yakınlaştı.
80'lerde CBS'de birlikte çalışmıştık.
Çok ısrarcıydı.
"Elimde araştırmanı istediğim önemli bir şey var" dedi.
Bunun D.B. Cooper olduğunu görünce gözlerimi devirdim.
Kesinlikle D.B. Cooper takıntım yok, hiç de olmadı.
Beni bu hikâyeye çeken tek bir şey vardı, Robert Rackstraw.
Geçmişi, kişiliği,
bulunduğu yerler konusunda ilgimi çeken birçok enteresan husus vardı.
O sadece…
O Charlotte'tı, ben ağdım. Beni bu işin içine sürüklüyordu.
Rackstraw'ın kardeşi Linda Loduca'yı bulduğumuz en hepimiz için
heyecan vericiydi.
İkisi arasında iletişim görmediğim için aralarının açık olduğunu hissettim.
Kıza mektup yolladım.
San Luis Obispo'da Linda'yla dört saatlik bir görüşme yaptık.
Neden Cooper olduğunu düşündüğüne dair inanılmaz bir görüşmeydi.
Oturmadan önce bana kanserinin nüksettiğini söyledi.
"Bunu yapmasak daha iyi" dedim. "Konuşmalıyım" dedi.
Durum öyle bir noktaya gelmişti ki o konuştuğu zaman
söylediklerinin çoğunun doğru olmadığını biliyordum.
70'lerde bir FBI ajanı sana kardeşinin
D.B. Cooper olabileceğini söyleyince kıkırdamıştın.
Evet, doğru.
-Ciddiye almamıştın. -Pek almamıştım.
Şimdi elimizdeki tüm kanıtları okuduktan sonra
buna ne kadar ihtimal veriyorsun?
Bence ihtimal büyük.
Yeteneklerini düşününce
o da bunu yapabilecek biri.
O kişilikte.
O zaman öfkeliydi ve bunu planlayıp
sadece orduya ve etrafındaki herkese olan
öfkesinden yapardı.
Ama bence D.B. Cooper olma ihtimali
çok yüksek.
Bu duruma baktığımda kafamı karıştıran şey
hostesin…
Yine söyleyeyim, tarif etmeye çalışırken insan geriliyor
ama onu gözlüksüz gören kişinin kahverengi gözlü olduğunu söylemesi.
Bob'ın gözleri kahve değildi.
Bunu da araştırdık.
Kafa karışıklığının ne olduğunu unuttum. Ben… Söylemek ister misin?
Kısaca şöyle, gözlerinde yeşil-kahverengi bir renk var
ve ona bakmak için sadece birkaç saniyesi olan kadın…
-Evet. -Gözlük yokken görüp kahve demiş.
Bazı resimlerde kahverengi duruyor ama yeşil durduğu resimler de var.
-Evet. -Işıkta çekilince.
Evet, kesinlikle doğru.
İnsan da diyor ki "Tamam, gözleri kahve değil."
Ama anlıyorum.
Mayıs 2013'te karar nihayet verildi.
Rackstraw'a doğrudan yaklaşacaklar.
Orada.
Çok hazırlıksız bir sürpriz görüşme
yapmaya çalışmak için oraya bir çekim ekibi gönderdiler.
Kameramanlardan araştırmacı kişilere alanında yetkin temsilcileri yanıma aldım.
Bu insanların sahada beni koruyacağına güveniyordum.
Rackstraw'a ilk kez 2012 Kasım'ının ilk haftasında
telefonla ulaştım.
Yaptığımız şeyi açıkladım.
"Cooper hakkında 41 yıl sonra geçmişe dönük bir çalışmamız var.
Şüphelilerden biri olduğunu biliyorum.
Aklandığını, en azından şüpheli durumundan çıktığını biliyorum.
Seninle bu deneyimi konuşmak istiyorum."
Konuşmanın sonunda "Gelip görüşmeyi çok isteriz" dedim.
Tamam dedi. Oyalamaya devam etti.
Sonunda dedim ki "Tom, devam etmek istiyorsan
cevaplar almalıyız.
Gidip onunla konuşmalıyız."
Neler olduğunu bize söylersen harika olur.
Bekle Jim.
İşte! Hedef, köpekle birlikte iş yerinde.
Şimdi arabadan iniyor. Tom, yanaşmalısın.
Yüce Tanrım, bana güç ver.
Bana cesaret ver.
"Bob, bak, sana bir sorum var.
Sana bir sorum var."
Açıkçası nasıl yaklaşacağımı aylarca düşündüm.
Aylarca aklımdan şunu çıkaramadım:
"Bu adamla yüzleşip
kim olduğunu, ne olduğunu, isteğimizi söylemek istiyorum."
Şükür ki Jim Forbes ve diğerleri beni
daha objektif yaklaşmaya ikna etti.
Tehlikeyle yüzleşme konusunda epey rahatımdır
ama şunu anladım ki bir çoğumuz gibi bir aileniz olunca dikkatli olmalısınız.
Öncelikli amacım
ona hikâyesiyle ilgili ilgilenebileceği
potansiyel bir film ve kitap teklif etmekti.
İlk gün Tom gidip onunla konuştu.
Onunla oturmak istedi.
Şu anda yaptığımız gibi iki kameralı, göz göze bir görüşme yapmak.
Mevzunun derinliklerine inmek.
Gözlerine bakmak.
-Ben Bob. -Bob, memnun oldum.
-Uzun süredir seninle tanışmak istiyordum. -Tamam.
Tanrı aşkına! Tom, evet.
Beni ekmene izin vermeyecektim.
-Vaktin var mı? Oturabilir miyiz? -Evet, şu beyle ilgileneyim.
Bob Rackstraw, hayatın değişmek üzere.
Bak, esas adamla tanışmak harika.
Evet.
Önce sana bir soru sormak istiyorum.
Neden bu işin ortasındasın, sormak istiyorum.
Jim Forbes'u hatırlıyor musun? Arada onunla çalışıyorum.
-Evet. -Bu da o zamanlardan.
Jim, San Francisco'dan Portland'daki kaçakçılara,
OSU'daki üniversite sınıf arkadaşlarına kadar
54 eski arkadaşını bulduğunu söyledi. Bu insanlarla 10 saatlik kaydımız var
ve bize senin hakkında çok ilginç bir hikâye anlattılar.
Bir dakika. Yani 54 kişi
D.B. Cooper olduğumu mu söyledi?
Bunca insanı yanımıza aldık ve belgesel çekmek üzereyiz.
Bu kötü haber ama iyi haber de var.
Bu, gerçek hikâyeni anlatman için
20.000 dolarlık bir çekle başlıyor.
Sonra kitabın oluyor,
belgeselin oluyor, filmin oluyor. Bir otel odamız var.
Hikâyeni anlatıyor, bu çeki alıyorsun.
Sonra Hollywood'daki avukatıma göre yıl sonuna kadar
çeyrek ila yarım milyon dolar alıyorsun.
Kitap çıkıyor, belgesel çıkıyor, film için ihale savaşı başlıyor.
Fiyat artıyor, hepimiz para kazanıyoruz.
Ayrıca mesele sadece Hollywood değil.
DC'de senin için iki avukatım var.
Kimsenin yaralanmadığı bir iş çeviren bir efsaneye hiçbir jüri hüküm giydiremez.
Buraya tutuklamaya gelmedik…
D.B. Cooper ben değildim, bütün bu hikâye nereden çıktı?
Tüm arkadaşların bize bilgi verdi, biz de senin…
Google gözlüğü mü o?
-Hayır, Google gözlüğü değil. -Ne o?
-Benim gözlüğüm. -Tamam.
Her neyse, şimdi seni…
İçinde kamera yok mu?
Kamera mı? Yapma Bob.
Tanrım. Sende kamera var mı?
-Hayır ama eğer… -Çıkarayım.
Gözlüğümü çıkarmamı mı istiyorsun? Beni görmek mi istiyorsun? Tamam.
Neyse, sözleşme teklifine dönelim. Baktığın zaman…
İlk bakışta aslında çok şey istediniz.
Adımı, bir insan olarak beni.
Hollywood'da hayat hikâyeleri böyledir. Bir parçası yetmez.
Bana sorarsan Hollywood'un canı cehenneme.
Ama 20.000 dolar, burada iki aylık kira.
Yirmi beş binden fazla veremiyorsan ne anlamı var?
Söyleyeyim, D.B. Cooper'san sana 20 bin veririm.
Hayır, değilim. Değilim işte. Bunu kafana sok.
Ben tutukluyken bir hostes getirdiler.
-Hayır dedi. -Jim'e ulaşmayı bir deneyeyim.
O zaman FBI geri bastı.
Davranışlarına şaşırmadım.
Bu konuda objektifliğimi yıllar önce kaybettim
ve onun içimde kim olduğunu biliyorum, o yüzden dinlemesini bekliyordum.
Masum birinin dinlemesini beklemezdim.
Dinledi çünkü ne kadar şey bildiğimi görmek istedi.
Bir üst, bir de alt kat var.
Rackstraw'ın açısından bakın.
Görünüşe göre olaylı bir geçmişi olan,
kanunlarla sorun yaşamış ama tabiri caizse cezasını çekmiş bir adam var.
Belli ki cezasını çektikten sonra çok temiz yaşamış.
Onlarca yıl düzgün bir vatandaş olmuş.
Yıllar sonra birdenbire
ayaküstü, saldırgan görüşmelerin ve o tür şeylerin hedefi oluyor.
Tüm bunların toparlandığı süreçte
muhtemelen rahatsız edildi.
Dedim ki, "Bob, anlaşma şu. Yarın kameralarla tekrar geleceğiz,
bir görüşme yapalım.
Çünkü senin hikâyeni senden başka kimse anlatamaz.
"Arayacağım" dedi. "21.00'e kadar ara" dedim.
"Yarın sabah 9.00'da burada olacağız."
"Söyleyeyim." "Hayır, arayacağım" dedi.
Sıkı bir şekilde tokalaştık, gözünün içine baktım
ve "Aramayacaksın" dedim.
Yoldayız.
ERTESİ GÜN
Tamam, döner kavşağa yaklaşıyoruz.
Yaklaşımın diğer yarısı Jim Forbes'tu,
gerçeklerle yüzleşmekti. O benim işim değildi.
Benim işim onu ikna etmekti
ve benim kişiliğim buna daha yatkın.
Geçmişimde ben… Bazı insanların pusu görüşmesi demesinden nefret ediyorum.
Pusu yoktu, geleceğiz dedik.
Bazen çareniz olmaz, özellikle de sürekli sorular soran
bir kamu görevlisiyle karşı karşıya olunca.
Bob sıradan bir vatandaştı ama yıllar önce herkesçe bilinen bir vatandaştı.
Onun D.B. Cooper olma ihtimali olduğuna inanmak için
nedenimiz vardı.
Silahına davranırsa onu indireyim mi veya yumruklayayım mı?
Sana kalmış.
-Ne kadar yakın olduğuna bağlı. -Doğru.
Şey için…
-Çekiyor musunuz? -Evet.
On mermim var. İki şarjörüm daha var.
Yeterli.
Birinci elde vuramazsam ikincisinin zararı olmaz.
Evet, gerek kalmaz.
-Eğitimlisin. -Sevindim.
-Alo? -Onu yakaladım.
-Üç, dört dakikaya orada olacaklar. -Tamam.
Görüyorum. Kutunun içinde oyalanıyor.
-Hangi kutunun? -Şuradaki açık kutu var ya?
Bob, ben Jim Forbes.
Bunu doğru yoldan yapalım. Çık da konuş.
Niye depo kutusunda saklanıyorsun?
Masum adamlar kutularda saklanmaz.
Nasıl göründüğünü bir düşün Bob.
Birkaç basit sorum var
ama sen kaçmak için bir kutuda saklanıyorsun.
Basit olanı yap,
çık ve konuş, işimiz bitsin.
Tamam, sonunda. Sanırım Tom'dan telefon aldı.
-Tom'la konuştun mu Bob? -Konuştum, evet.
-Tom, ben… -Seninle tartışmayacağım.
Ben de. Bunu doğru yoldan yapsak?
Pekâlâ, herkesin kendine has bir yolu var.
Altı aydır senin yolunu deniyorum.
Hayır, denemiyorsun. Avukata da sordum,
"Jim'le konuşma" dedi. "Hikâyeler uydurur ve düzgün iş yapmaz."
"Tamam, konuşmam" dedim.
Hikâye uydurmadan sana basit bir soru sorayım.
-24 Kasım 1971'de kendini… -Şimdi ne dedim ben?
…Dan Cooper olarak tanıtarak
uçağa binen kişi sen misin?
Belki de.
Seattle'dan Reno'ya doğru gelirken uçağı kaçırdın mı?
Anlatamadım galiba Jim.
-Küçük Dan Rather'ı oynamaya çalışma. -D.B. Cooper mısın?
Bob, bana bir iyilik yap. Dükkâna gir ve kapıyı kilitle. Bunu yapar mısın?
Şimdi? Hadi.
Bob, D.B. Cooper mısın?
1971'de ordudan kovuluşundan
uçağın kaçırılışına kadar Astoria ve Corvallis, Oregon'da seni teşhis eden
tanıklarımız var. Orada mıydın?
Bob, cinayetten beraat ettikten sonra
neden uçak çaldın?
Suçlu değilsen neden kaçtın Bob?
Bu, Amerikan emniyet güçleri tarihinin en büyük aramalarından biri.
Yani D.B. Cooper'dan daha ünlü olan tek kişi onu bulan kişi olacak denebilir.
Bu şöhret ve ilgi de şan ve para getirir.
Seni deli ettiğimizi biliyorum ve amacım bu değil, üzgünüm.
Evet, ediyorsun.
Hayır, ben etmiyorum. Ben…
Beni rahat bırakmazsanız diş gösteririm, bilin.
Bu sorulara cevap vermemesi
ve saklanması, söylenmeden çıkmaması
çok kötü görünüyor, biliyorum.
Tansiyonu için endişeliyim.
Dedi ki… Muhtemelen tansiyondan bahsettiğini duymuşsundur.
Dostum, herifi öldürmek istemiyorum.
Endişeleniyorum.
Sıcak. Sağlığı iyi değil.
Bu ciddi bir durum ve gerçekten endişeliyim.
Onu hasta etmeye gelmedim.
Hiç tatmin edici bir konuşma değildi.
İstediğim gibi olmadı.
Aslında hiçbir kapıyı kapatmadı, zihnimde başka kapılar açtı.
Alevleri söndürmedi, zihnimde başka alevler tutuşturdu.
Çok kaçamak konuştu.
İki yıldır umduğum, hayal ettiğim şey
bu adamla oturup erkek erkeğe konuşabilmekti.
Sanırım bekleyebileceğimin en iyisi oldu.
Bu davayı çözdüğümüzü hissediyoruz.
Yani bizden sonra gelenler "Evet, D.B. Cooper davasını çözdük" diyecekler
ama aslında bizim metodolojimiz işe yaradı.
Doğru adamı bulduğumuzu biliyorduk.
Son zamanlarda Colbert ve grubu ve Rackstraw'la ilgili
gördüklerimizin çoğunun son derece kusurlu olduğu görüşündeyim.
Sanırım sadece D.B. Cooper gizemini çözen kişi olarak tanınmak istiyor.
Bunun getireceği şöhret,
para, belki mesele bunlardır. Bilmiyorum.
Belki de mesele sadece "Davayı bu adam çözdü" yazan bir
Wikipedia sayfasında yer alabilmektir. Bilemiyorum.
Ama bence nihayetinde onu kamçılayan bu.
Bu benim fikrim. Nihayetinde onu kamçılayan şey bu
ve sorun şu ki bu onun zihnini bulandırdı.
Bahsettiğin gibi
geçmişine bakılırsa D.B. Cooper olma ihtimalin var.
İhtimalim var.
Rackstraw, D.B. Cooper olsa da olmasa da
D.B. Cooper sanılma fantezisinden
keyif aldı.
Bakın, herkes bu yola önce merak duygusuyla çıkıyor.
Belli bir inanca varıyorlar
ve inançlarını sürdürmek için gittikçe daha fazla vakit harcıyorlar.
Genel olarak bir noktadan sonra
cevap aramayı bırakıp konuyla ilgili oluşturdukları inancı
doğrulayacak bir şeyler arıyorlar.
Doğrulama yanlılığı denen şey bu,
fikrinizi doğruladığına inandığınız şeyleri aramak.
Çok fazla kanıt var. Kesinlikle Rackstraw'dı.
Gerçekleri arıyoruz. Ekibim bana bunu her gün hatırlatıyor.
Gizemlerin hokus pokus tarafına takılmamak.
Gerçeklere odaklanmak.
Bana gelip " Takıntılısın" diyenler var.
Azimliyim.
Bu dava bir maraton, bir intihar,
çetin bir sınav, bir kuyu.
Ne kadar yakından ilgilenirseniz çıkmak o kadar zorlaşıyor.
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu