NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Wszyscy pragniemy wolności,
ale jedna siła trzyma nas na uwięzi całe nasze życie.
To grawitacja.
Cooper zrobił coś, za czym wszyscy tęsknimy, choć tego nie wiemy.
Stał się wyjątkowy.
Przeciwstawił się grawitacji,
systemowi.
To klasyczna amerykańska tajemnica, którą wciąż żyjemy 50 lat później.
Pewne jej aspekty może badać każdy,
kto ma do dyspozycji laptop. Każdy może być detektywem.
To świetna zagadka dla ery Internetu.
SZUKAJ
Jest piękna w swej niewinności.
Jakbyśmy widzieli Jamesa Bonda.
Wytworny dżentelmen w garniturze
zamawia bourbona siódemkę i wyskakuje z samolotu w środku nocy.
Jest w tym coś kozackiego.
Nikogo nie skrzywdził. Uwolnił pasażerów.
Dostał 200 tysięcy i wyskoczył.
W czasie burzy.
I uszło mu to na sucho. Całkiem sprytne, co?
Cooper zaspokoił pragnienie wielu osób,
by zdobyć 200 tysięcy dolarów i zniknąć.
Ta historia będzie wiecznie żywa.
JEZUS NA TOŚCIE
Prowadzenie tego śledztwa było dla nas trudne.
Wydaliśmy sporo własnych pieniędzy.
Przez pięć lat dopracowywałem tę historię, by sprzedać ją History Channel.
To była nie lada podróż.
To był wspaniały moment, gdy Tom sprzedał swoje materiały History.
Czasem pakujemy w jakiś projekt mnóstwo pieniędzy
i nie dostajemy nic w zamian.
History Channel chciało zaangażować mnie i Toma.
Przekonajcie nas.
- Zróbmy to. - Świetnie.
Mieliśmy przedstawić całą sprawę Tomowi Fuentesowi,
byłemu długoletniemu dyrektorowi FBI,
oraz autorowi kryminałów.
Tom Fuentes był pod wrażeniem tego, co udało nam się osiągnąć.
Stwierdził, że na 90 procent Rackstraw jest D.B. Cooperem.
ROBERT W. RACKSTRAW: CYBERŚLEDZTWO
Ale w ciągu pół roku
wszystko się zmieniło.
Wszystkie dowody, które przedstawili w History Channel, były przekonujące.
Ale według Toma Colberta
program potoczył się w kierunku, o którym nikt ich nie uprzedził.
Jesteśmy tu, by przedstawić wam
nasze najnowsze ustalenia w tej sprawie.
To była zasadzka.
Do drugiego odcinka programu FBI zaprosiło stewardesę z tamtego lotu.
Miała przed kamerą
obejrzeć zdjęcia potencjalnych D.B. Cooperów.
Pomyślałem, że to dziwne.
Ta kobieta od wieków nie udzielała żadnych wywiadów.
STEWARDESA LOTU NW305
Czy to człowiek, obok którego pani siedziała?
Nie sądzę.
Raczej nie.
Pod koniec odcinka
obejrzała zestaw zdjęć w obecności FBI i Fuentesa.
Wszystkie odrzuciła.
Zniszczyła całą naszą teorię.
Gdy do tego doszło, poczułem, jak z Toma schodzi powietrze.
Jak wiemy, naoczni świadkowie są niewiarygodni.
Tym bardziej 40 lat później.
I nie widząc podejrzanego w tych samych okolicznościach.
Wiedziałem, że go nie rozpozna.
Gdyby tak było, chyba bym zemdlał.
Prawnicy procesowi powiedzą wam, że wiarygodność naocznych świadków
w najlepszym wypadku sięga 50 procent.
Czterech ludzi widzących to samo opisze sytuację zupełnie inaczej.
Nie chodzi tylko o ich postrzeganie danego zdarzenia.
Chodzi też o uprzedzenia.
Jestem przekonany, że Rackstraw to nie Cooper.
Do programu w History Channel zgromadziliśmy 93 dowody.
Mieliśmy złamane kody,
mieliśmy świadków, a Rackstraw miał wymagane umiejętności.
Myśleliśmy, że to przekonujące dowody.
Czy jednym z tych 93 dowodów są pieniądze albo spadochron?
Nie, Billy. Takich dowodów nie mamy. To tylko poszlaki.
Żadna z tych 93 informacji
nie wskazuje na to, że był wtedy w samolocie
ani nawet, że przebywał wtedy w Portland.
Niezależnie od tego, jakie macie zdanie na ten temat,
nasz materiał dowodowy został przedstawiony
w sposób niesprawiedliwy.
Strasznie mnie to wtedy wkurzało.
I ciągle wkurza.
Nigdy nie zapomnę, jak reżyser zapytał mnie,
czy przeproszę teraz Rackstrawa.
Odpowiedziałem, że nie mam go za co przepraszać.
Tom został wrobiony.
Przedstawiono go jak świra wierzącego w teorie spiskowe
zamiast jako metodycznego śledczego, którym był przez całe życie.
Było mi żal Toma, bo przez lata ciężko pracował
zgodnie z prawem.
Publiczne zdyskredytowanie go nie służyło jego reputacji.
Co więcej, to było niewłaściwe.
- Jak leci? - Nieźle.
Na sam koniec Tom zadał mi pytanie przed kamerą.
Zapytał, czy dalej uważam, że to on. Zaprzeczyłem.
FBI ma dostęp do informacji, których my nie znamy.
To proste.
Od tamtej pory
nie miałem kontaktu z Tomem.
Po wszystkim zatrzasnęli mu drzwi przed nosem.
Zamknęli całą sprawę.
BUDYNEK FBI
Po jednym z najbardziej wyczerpujących śledztw w naszej historii
FBI przesuwa do innych zadań zasoby poświęcone 45-letniej sprawie Coopera.
W tym samym tygodniu, w którym wyemitowano dokument,
FBI zamknęło sprawę.
Czyli sprawa zamknięta?
Administracyjnie, tak.
Moim zdaniem FBI było w zmowie z programem.
Dzień po emisji dokumentu wydali taki oświadczenie…
Sprawdziliśmy wszystkie materiały.
„Sprawdziliśmy materiały Colberta, nie ma w nich nic nowego”.
Nie ma w nich nic nowego.
Poglądy i opinie Toma Colberta i jego zespołu
zawarte w programie D.B. Cooper: Case Closed?
są jedynie ich opiniami.
Zmowa między History Channel i FBI nie została udowodniona.
FBI ZAMYKA SPRAWĘ D.B. COOPERA
Udało mu się uciec? A może zginął, próbując?
Można śmiało powiedzieć, że nigdy się już nie dowiemy.
Dlaczego zamknęli tę sprawę po 45 latach?
To dobre pytanie.
Nie znam na nie odpowiedzi.
Naprawdę coś tu śmierdzi.
Ja użyłem dezodorantu.
Gdy ktoś mówi, że nic nie możesz zrobić…
To motywuje wszystkich w naszym zespole.
Chcę pomówić o nieudzielaniu odpowiedzi,
dezinformacji i kłamstwach, które wyszły na jaw,
a które zakłócały nasze śledztwo.
Grupa Colberta powinna zacząć akceptować dowody,
z których wynika, że Rackstraw to nie D.B. Cooper.
Po pierwsze, wszyscy świadkowie, którzy widzieli D.B. Coopera,
zeznali, że miał około 40 lat.
Robert Rackstraw miał wtedy zaledwie 28 lat,
co zdecydowanie wyklucza branie go pod uwagę.
Zespół Colberta, zamiast pogodzić się z faktami,
podąża z góry obraną ścieżką,
która zakłada wielki spisek FBI i innych organizacji.
Według nich musi istnieć wyjaśnienie,
dlaczego nie można przypisać wszystkiego Rackstrawowi.
A to wyjaśnienie ich zdaniem ma konspiracyjny charakter.
Nie jesteśmy tu, by kwestionować pracę FBI i CIA.
Chodzi nam o przyjrzenie się osobie o wielu tożsamościach,
która miała zatargi z prawem,
była aresztowana i dostała kartę wyjścia z więzienia,
bo była pilotem CIA.
Podobno Rackstraw pracował dla CIA.
Z powodu jego działań dla agencji
chciano zachować tę współpracę w tajemnicy.
CIA umówiło się z FBI, by dać mu spokój.
Słyszałem takie plotki.
Nie mam na to żadnych dowodów.
FBI rzucało się na wszystkich w takich sprawach.
W tym wywiadzie wypowiadał się jak prawdziwy komandos.
Specjalista od podwodnych materiałów wybuchowych.
Powietrze, morze, ląd.
Mówił jak były wojskowy.
Nie mówił jak agent CIA.
Agent CIA z takimi doświadczeniami nie pisnąłby o nich ani słowem.
Nie mówimy o naszej pracy.
Po odtrąceniu przez FBI zwołałem zespół.
Zastanawialiśmy się, czemu to ukrywają. Nie wiedzieliśmy o CIA.
Przestań.
FBI i CIA wszystko tuszują?
Przestaniesz wreszcie?
Jeśli FBI, CIA i kosmici chcieliby wspólnie coś zatuszować,
czemu miałoby to być coś tak nieistotnego
jak porwanie samolotu w 1971 roku?
Za tamten okup nie można by nawet zainwestować we franczyzę fast foodu.
Bekon, cheddar i fryteczki Za niecałe trzy dolary.
Niecałe trzy dolce?
Nie mam nic przeciwko teoriom spiskowym. Są dobre dla wariatów.
Ale myśl, że ci ludzie zaprzeczają faktom,
które są jasne jak słońce, doprowadza mnie do szału.
NBC Sports przedstawia…
mecz Rose Bowl z 1970 roku.
Wiem, że ludzie biorą mnie za wariata.
By pojąć tok mojego rozumowania,
musimy cofnąć się do stycznia 1970.
Oglądałem Rose Bowl
i nagle coś się ze mną zaczęło dziać.
Wzrok zaczął mi szwankować.
Na boisko wchodzi Mike Oldham.
Zaczęło mi bębnić w głowie.
Moi rodzice, a tata był psychiatrą, zawieźli mnie do szpitala w Santa Monica.
NAGŁE WYPADKI
W windzie zapadłem w śpiączkę.
Lekarze nie dawali mi szans. Powiedzieli, że nic nie można zrobić.
Mama kupiła żałobną sukienkę.
Nagle otworzyły mi się oczy.
Wszyscy byli w szoku.
Chwilę później przyszedł tata
i powiedział, że widocznie mam jakąś misję do wykonania.
Jesteśmy uduchowioną rodziną, a to był niezły znak z nieba.
Miałem 11 lat.
Musiałem na nowo nauczyć się czytać, mówić i chodzić.
Uratowały mnie gazety.
Tata zawsze siedział przy stole, przeglądając nagłówki.
To przez te codzienne czytanie gazet
trafiłem do wiadomości, do CBS i do Paramount.
Od tamtego dnia moi rodzice mówili, że mam misję do wykonania.
W History Channel powiedziano nam…
Nie ma możliwości oskarżenia Rackstrawa,
bo świadek go nie rozpoznał.
…i że sprawa zostanie zamknięta,
a akta trafią do magazynu z Poszukiwaczy zaginionej Arki.
Że to koniec.
Wtedy poznaliśmy naszego prawdziwego wroga.
Zaraz po emisji dokumentu zatrudniliśmy prawnika w Waszyngtonie.
W Waszyngtonie złożono pozew,
twierdząc, że sprawę Coopera da się rozwiązać.
ZESPÓŁ ŚLEDCZYCH SĄDZI, ŻE ODSZUKAŁ COOPERA, I POZYWA FBI
Tom Colbert i jego prawnik wnieśli znaczący wkład,
pozywając FBI.
Pozew zmusił FBI do ujawnienia wszystkich akt w tej sprawie.
Proces trwał pół roku.
Sędzia przyznał nam rację. Dostaliśmy akta.
Co miesiąc otrzymujemy od FBI nowe partie dokumentów.
Każda z nich liczy co najmniej 500 stron informacji,
których nikt spoza FBI dotąd nie widział.
STRONA TOMA COLBERTA
Gdy Tom Colbert ujawnił wszystkie dokumenty FBI,
przeczytałem około 25 tysięcy stron akt sprawy.
Dowiedziałem się o krawacie,
o niedopałkach papierosów
i o tym, co się z nimi stało.
To była istna powódź dokumentów.
Były wśród nich wycinki z gazet,
wewnętrzne notatki służbowe biura,
a także listy wychodzące i przychodzące do FBI.
Było tam kilka perełek, które głównie obracały się
wokół zeznań świadków, stewardes i innych.
Były wśród nich analizy, które FBI przeprowadziło
pod kątem konkretnych podejrzanych.
Te materiały dostarczyły wielu cennych informacji.
Wciągnęło mnie to wtedy tak bardzo, że nie sposób tego opisać.
17 STYCZNIA 2017
FBI nie mogło rozwiązać sprawy, ale naukowcy twierdzą,
że zawęzili grono podejrzanych dzięki dowodom znalezionym na krawacie.
Grupa naukowców określających się jako detektywi-amatorzy
zidentyfikowała ponad sto tysięcy cząsteczek
metali ziem rzadkich…
Chodzi o stront, itr i cer.
…pokrywające krawat D.B. Coopera.
Obecnie, jeśli chodzi o D.B. Coopera,
wiele zawdzięczamy dociekaniom zwykłych obywateli.
Na orbicie znajduje się garstka ludzi, którzy wnoszą wkład w tę sprawę.
Posługują się metodami naukowymi, przeczesują akta FBI,
analizują pierwotne źródła i przeszukują teren.
Jestem ja.
Jest Tom Kaye, który jest naukowcem.
Jest pewien dżentelmen przedstawiający się jako Anonim.
Zgłosił on podejrzanego o nazwisku William J. Smith.
Jest inny gość, Martin Andrade,
który przeprowadził solidne badania
nad przeżywalnością osób skaczących ze spadochronem.
Największą gratką dla zainteresowanych D.B. Cooperem
jest z pewnością podcast The Cooper Vortex.
Zastanawiam się, jak to było, gdy jego stopy dotknęły ziemi.
Co zobaczył? Jakie były jego pierwsze myśli?
Myśl, że mogę nigdy nie poznać tych odpowiedzi,
doprowadza mnie do szału.
Najbardziej w całej sprawie Coopera pociąga mnie jego bezkarność.
Wyobrażam sobie siebie na jego miejscu.
Zaplanował coś, wykonał i uszło mu to na sucho.
Dzień dobry. Jestem Tom Colbert.
Jest też Thomas Colbert, który sam w sobie jest dziwny.
Tom Colbert jest jednym z bohaterów, w tym sensie, że zdobył akta FBI,
co samo w sobie jest spektakularne.
Jego działania jednak czasem bywały bardzo kontrowersyjne.
Tom jest święcie przekonany o swojej racji.
Szanuję to.
Problem polega na tym, że w takiej sytuacji
wykorzystuje się każdy dowód do poparcia swoich tez.
To szwedzki stół dowodów.
Śledziłem historię Colberta, tak jak wszystko związane z Cooperem.
Początkowo jego koncepcja wydawała mi się interesująca.
Ale Tom nie chce już udowadniać swojej teorii, on chce ją sprzedać.
Większość ludzi, których znam, twierdzi, że Colbert naciska,
by świat uznał Roberta Rackstrawa za D.B. Coopera
tylko dla hollywoodzkiej sławy i fortuny.
Colbert stał się wyzwalaczem pewnych zjawisk.
Gościem, który miał dostęp do wiedzy.
Przekazał ją innym zainteresowanym.
Nigdy nie byłem fanem Coopera.
Nie interesowały mnie blogi, których autorzy się ze sobą kłócą.
Każdy uważa, że jego podejrzany jest Cooperem.
W sprawie Coopera sporą rolę odegrał Internet.
Rozdrobniona grupa ludzi dostała narzędzie do komunikowania się ze sobą.
Jak w każdej sprawie, aż roi się tam od fałszywych informacji
i szalonych teorii.
Tajna misja rządowa.
Cooper był z Marsa, porwało go UFO.
W tym kierunku to wszystko zmierza.
Żyjemy w czasach, w których teorie spiskowe są w modzie.
Próba odróżnienia prawdy od fałszu
jest obecnie głównym zajęciem Amerykanów.
Sprawa Coopera to tylko kropla w oceanie tego zjawiska.
Na jednym z wielu for jeden użytkownik napisał do drugiego,
że widzi Jezusa na toście.
Linda Lowe zauważyła w roztopionym serze wizerunek Jezusa.
Ten wizerunek ma w sobie coś słodkiego.
Kiedy na niego patrzę, mam ochotę się uśmiechnąć.
Wszyscy w tej historii widzą Jezusa na toście.
Widzimy to, co chcemy. Ulegamy autosugestii.
Jako ludzie szukamy powiązań między różnymi rzeczami.
Czasem, gdy wszystko się zgadza, zakładamy, że te powiązania są prawdą.
Czy to Jezus na toście,
czy twój brat, którego bierzesz za D.B. Coopera.
W lukach między informacjami umysł umieszcza nasz system przekonań
i wzmacnia naszą wiarę w to, że mamy rację.
COOPEREM JEST DUANE WEBER
MYŚLĘ, ŻE WILLIAM J. SMITH
W społeczności internetowej większość ludzi ma zdecydowane poglądy.
Środowisko internetowe bywa toksyczne.
Niechętnie przyjmuje w swoje kręgi nowe osoby.
Otrzymujesz setki komentarzy dziennie,
temperatura emocji rośnie bardzo szybko.
Byłem poddawany cyberatakom. Wykradziono moje pliki.
Uszkodzono mój komputer, musiałem sformatować dysk.
To było złośliwe.
Za niektórymi atakami stali inni badacze sprawy D.B. Coopera.
SYTUACJA WYMKNĘŁA SIĘ SPOD KONTROLI
Ktoś opublikował zdjęcie mojej rodziny i napisał, że mam brzydką żonę i dzieci.
To było szaleństwo. Ludzie próbowali bronić posiadanych informacji.
Nazywam się Tim Evans, jestem reporterem śledczym Indianapolis Star.
W 2018 roku do gazety zadzwonił Tom Colbert.
Ktoś stwierdził, że powinienem się tym zająć.
Zadzwoniłem do Toma,
a on bardzo chciał opowiedzieć swoją historię.
Był pewien, że ma świetny temat.
Był bardzo uprzejmy i komplementował moją pracę.
Odrobił pracę domową i znał moje artykuły.
Trochę mi się przychlebiał.
Powiedział, że to mi chce opowiedzieć tę historię.
Był w innych gazetach, więc nie wiem, na ile był szczery.
Często o sobie przypominał.
Pytał, czy robię jakieś postępy.
Był bardziej agresywny i natarczywy niż typowe źródło.
Zwykle musiałem wyciągać informacje siłą.
On mnie nimi wprost zarzucał.
Tom ma dużo energii w tej sprawie i sporo w nią zainwestował.
Chce, żeby mu się to zwróciło.
Tom chciał być reżyserem historii, którą miałem opisać.
Mówił mi, z kim mam rozmawiać. Ja mam inne metody.
Doceniam jego pomoc i wskazywanie źródeł,
ale sam musiałem dojść do pewnych rzeczy
i ocenić, czy Rackstraw to Cooper.
Tu Bob.
Panie Rackstraw, tu Tim Evans.
Jestem dziennikarzem Indianapolis Star.
Przepraszam, że dzwonię tak nagle, ale skontaktował się ze mną Tom Colbert.
Twierdzi, że jest pan D.B. Cooperem.
Nie wiem, o co mu chodzi. Ciągle mnie nęka.
Od kilku lat.
Złożyłem przeciw niemu pozew.
Teraz wysyła sześciostronicowy skrót swoich wynurzeń
do całej masy małomiasteczkowych gazet,
co skutkuje zmasowanym atakiem dziennikarzy na mnie.
Tak to wygląda.
Złożył pan przeciw niemu pozew?
- Proces się zbliża. - Rozumiem.
Niech pan nic o mnie nie pisze.
Albo też pana pozwę.
Czyli nie jest pan…
Zaprzecza pan teorii Colberta?
Nie idźmy na łatwiznę. To pytanie za 40 milionów, do diaska.
Niech sam na nie odpowie.
Twierdzi, że jest pan Cooperem. Ma pan szansę zaprzeczyć.
Albo szansę wkopania się głębiej w tę sprawę.
Podczas wywiadu z Rackstrawem
dałem mu ze cztery szanse na zaprzeczenie, że jest Cooperem.
Że ma z tym cokolwiek wspólnego.
Droczył się z ludźmi, podsycając tę niepewność.
Zachowywał się, jakby wiedział więcej, niż mówi.
Czułem, że lubi być uważany za Coopera.
Lubił podtrzymywać tę tajemnicę.
Wiedział, co robi Colbert.
Znał szczegóły i grafik jego pracy.
To też było intrygujące.
Skąd tyle wiedział?
Działali razem? Czy naprawdę byli przeciwnikami?
O co chodzi?
Może razem chcieli zarobić na tej historii?
Gdyby mogli to razem osiągnąć,
Rackstraw z pewnością by na to poszedł.
Jedyne, co go powstrzymywało, to przyznanie się do przestępstwa.
Podobno Colbert zaoferował mu pieniądze za przyznanie się.
Mamy dla ciebie dobrą wiadomość.
Zaczyna się od czeku na 20 tysięcy dolarów,
by zachęcić cię do powiedzenia prawdy.
To była bardzo ciekawa relacja.
Rackstraw był narcystycznym socjopatą.
Naprawdę.
Próbował nas przyciągnąć,
ale po tamtej zasadzce już nie reagowaliśmy.
Nigdy więcej z nim nie rozmawiałem.
Skupiłem się na gromadzeniu dowodów.
Słyszał pan o człowieku z Indiany, który rzekomo rozkodował wiadomości…
Chodzi o niejakiego Sherwooda?
Zgadza się.
To był moment euforii dla Colberta, który łapał się ostatniej deski ratunku.
W grudniu 2017 roku znalazłem w Internecie list,
który D.B. Cooper napisał do gazet.
W następstwie porwania samolotu
osoba podszywająca się pod Coopera
wysyłała do gazet listy, w których szydziła z FBI.
„Nie złapiecie mnie!”.
Ktokolwiek to był, dostarczał informacji,
które mógł znać jedynie porywacz.
Niektóre z tych listów zostały ujawnione w tym samym czasie.
Ale dowiedzieliśmy się, że niektórych listów
celowo nie opublikowano.
Zdobyliśmy dostęp do tych nieopublikowanych listów,
powołując się na ustawę o wolności informacji.
Zadzwoniłem do Toma.
Zapytałem, co to za liczby, których nikt nie rozgryzł.
Odpowiedział, że FBI było bezradne.
Kiedyś pracowałem z szyframi, więc poprosiłem o ten list.
Dla rozrywki.
Wysłał mi go, a ja spędzałem nad nim dziesięć godzin dziennie
przez około dwa tygodnie.
Wykorzystałem wszystkie znane mi szyfry.
Dotarłem do momentu,
w którym zrozumiałem,
że muszę zrozumieć, jak myśli Rackstraw.
I co go kręci.
Patrzyłem na ten jeden zestaw liczb.
Dlaczego trzy razy umieścił tam 71?
Chwila.
Liczba 371? To był mój oddział w Wietnamie.
Wtedy Rackstraw chciał być ze swoją jednostką.
Zapisałem wszystko, co robiliśmy w Wietnamie,
i zacząłem się przyglądać tym cyfrom.
Na górze znajduje się siedem liter C.
Siedem C to 21.
Agencja Bezpieczeństwa Armii, do której należały wszystkie jednostki.
ASA, 21.
Byłem już wtedy w domu.
Bingo!
Rick Sherwood wykorzystał technikę,
którą można nazwać prostą angielską gematrią.
Zakłada ona zamianę liter na liczby.
A równa się jeden, B równa się dwa i tak dalej.
W gematrii się je sumuje.
Jeśli dwa wyrażenia mają tę samą wartość, to powinny być ze sobą powiązane.
Na przykład George W. Bush i John F. Kerry.
To oczywiście kandydaci w wyborach prezydenckich w 2004.
Czy istnieje między nimi mistyczny związek?
To raczej zwykły zbieg okoliczności.
Jeśli weźmiemy Dennisa Rodmana,
suma liter również da nam 130.
Nie wierzę w żadne teorie spiskowe.
Udało mi się złamać ten kod…
bo byłem w tym oddziale.
Jednostka 371 zajmowała się nasłuchem.
Byliśmy częścią Agencji Bezpieczeństwa Armii.
Nasze tajne helikoptery wylatywały z jedenastej bazy.
Nasze istnienie
było ściśle tajne.
Wszystkie cztery rzeczy się sumowały. Dotyczyły mojej jednostki.
Rackstraw przebywał w niej przez sześć tygodni.
Czy to przypadek?
Istniał związek między tym,
co robił w Azji Południowo-Wschodniej
a tym, co udało się odszyfrować z listów D.B. Coopera.
To dosyć silna korelacja.
Sprawa D.B. Coopera to przypadek sytuacji, w której ludzie chcą,
by wszystko pasowało do ich wyobrażeń
i odrzucają rzeczy, które do nich nie pasują.
Skupiają się tylko na tym, co pasuje do ich teorii.
Trudno się z nimi kłócić, bo te elementy rzeczywiście pasują.
Odrzuconymi faktami nikt się już później nie zajmuje.
Szyfry są po to, by nie dało się ich załamać.
Jeśli chcesz mieć szansę na złamanie szyfru,
musisz znać człowieka, który go stworzył.
Ja dosyć dobrze znałem Rackstrawa.
Pokazywał, że jest mądrzejszy od innych.
Widać to we wszystkim, co napisał.
Ale ostatni list
był kluczem.
Pojawia się w nim nazwisko Rackstrawa.
Tom uważa, że to nie on, bo pisze o swoim wujku.
Powiedziałem, że wcale nie.
Że pisze o Wuju Samie.
Przeczytałem go dwa razy. Powiedziałem, że tak działa Rackstraw.
Że jest D.B. Cooperem.
Ostatnia linijka:
„Powiedzcie gliniarzom, że D.B. Cooper to nie jest moje prawdziwe imię”.
Zastanowiło mnie, czy w tym liście zawarł swoje prawdziwe imię.
Dodałem litery tego zdania i wyszła mi liczba 269.
Później wziąłem frazę „Robert W. Rackstraw”.
Wiedziałem, że był porucznikiem. Dodałem jeszcze słowo „jestem”.
Zmieniając to wyrażenie na liczby,
wychodzi nam
również 269.
W tym liście
przedstawił się.
To była dla mnie chwila olśnienia.
Gdy szukasz w czymkolwiek zaszyfrowanej wiadomości,
masz nieskończoną liczbę możliwości.
Z tych dokumentów możesz wyczytać, co zechcesz.
To forma efektu potwierdzenia.
Moim zdaniem te listy nie są żadnym dowodem na to,
że Rackstraw to Cooper.
„Jestem SpongeBob Kanciastoporty” również da nam 269.
To nie znaczy, że SpongeBob jest D.B. Cooperem.
SPONGEBOB KANCIASTOPORTY
Mówisz o SpongBobie Kanciastoportym.
Ale jaki to ma związek?
Czy na pewno mam rację? Tego nie powiedziałem.
Można wymyślić różne interpretacje,
ale tak właśnie komunikuje się Rackstraw. To jego styl działania.
Chodzi o kodowanie interpretacyjne.
Sposób, w jaki opisuje różne rzeczy,
w połączeniu z wiedzą o tym człowieku, podsunęły mi rozwiązanie pod nos.
Interpretację.
Doszukiwanie się związków, które nie istnieją,
to prawdziwe zagrożenie, gdy próbujemy prowadzić badania naukowe.
Nie wyciągamy informacji z danych, tylko z własnego umysłu,
opierając się na swoich założeniach.
Uważamy, że proces dekodowania był dokładny.
Szczegółowo opisuje to,
co Rackstraw o sobie mówił.
Nazwisko Rackstrawa pojawia się w zakodowanych listach.
Te kody sięgają czasów I wojny światowej.
Rozszyfrował je nie tylko wybitny kryptolog,
ale i podpułkownik Roberta Rackstrawa.
Ocenił ten szyfr jako autentyczny.
Nie będę się kłócił ze stuletnią księgą szyfrów,
podpułkownikiem ani z wybitnym kryptologiem.
Gdy mówią, że kody się zgadzają, to się zgadzają.
Czy to Rackstraw? Tak, to on.
To pewne.
Ale nie dopowiadajcie sobie więcej. Traktujcie go tylko jako porywacza.
Chodzi o CIA. Bez żartów.
Czy był zamieszany w inne rzeczy? Tak.
Nie wolno mi o tym mówić.
Jak wielkie to rozczarowanie,
kiedy nie możesz udowodnić swojej racji
i sprawić, że ludzie zainteresują się twoją historią?
Tylko nielicznych stać na to, by się nie poddawać.
NIEUJAWNIONA LOKALIZACJA
Jesteśmy tu dziś z powodu Russa i Kristy.
Mają nowe informacje na temat łupów i spadochronu Coopera.
Kristy i Russ odezwali się zaraz po pierwszym filmie dokumentalnym.
Mają na nazwisko Cooper. To przypadek.
Kristy powiedziała, że wraz z mężem wyznaczyli trasę ucieczki Coopera.
Że wiedzą, gdzie może być zakopany spadochron. Serio?
Gdy opowiedział mi tę historię, zrozumiałam, że musimy się tym podzielić.
Tę historię opowiedziano przy jednym ze stolików małego lotniska.
Według naszego źródła, Russa Coopera, który usłyszał tę historię,
opowiadał ją człowiek o imieniu Wally.
Był podobno jedną z czterech osób, które pomogły D.B. Cooperowi uciec.
Według Wally’ego w noc porwania samolotu
Cooper wylądował jakieś 400 metrów od lądowiska Goheen.
Czekało na niego trzech mężczyzn.
Załadowali się do małego samolotu razem z 50 tysiącami dolarów i bombą.
Polecieli nad jezioro Vancouver, gdzie wyrzucili pieniądze i bombę,
by zostawić fałszywy ślad sugerujący, że wpadł do jeziora i utonął.
Potem Cooper przebrał się, zmienił samolot na lotnisku Scappoose
i poleciał z powrotem do Portland, gdzie przesiadł się na lot do Las Vegas.
Pozostałe 150 tysięcy i spadochron
załadowano do pickupa, który pojechał w ustalone miejsce.
Rozpoznałem je z opisu Wally’ego.
Odbyliśmy tam kilka wypraw. Zebraliśmy 13 członków zespołu.
Jesteśmy tu, by odpowiedzieć na pytania, które zadają sobie tysiące ludzi.
- I co myślisz? - Znajdziemy go.
Wykrywacz metali zareaguje nawet na zakopaną sprzączkę.
- Zobacz, co znalazła. - Co to jest?
- Nie wiadomo. - Materiał.
- Wygląda jak nylon. - Kawałek worka.
Może na ziemniaki.
Może pochodzić z wielu rzeczy, na przykład ze spadochronu.
Leżał tutaj.
- Na powierzchni? - Tak.
Poszukajmy głębiej.
Może znajdziemy coś jeszcze.
- Proszę bardzo. - Coś tu jest.
Kawałek rury czy coś.
Nie jest to element spadochronu.
- Rura. - Zatrzymasz to, prawda?
- Oczywiście. - Sprawdź, co to jest.
To może być część pokrowca.
Trudno powiedzieć.
To może być uprząż.
Uważam, że jesteśmy w dobrym miejscu. Ciężko znaleźć nylon z wykrywaczem metalu.
Tylko tyle chcę powiedzieć.
- Nam się udało. - Zgadza się.
Znaleźliśmy coś, co uważamy za fragment spadochronu.
Pasek.
Zawieźliśmy go do FBI.
Dostaliśmy cynk o lokalizacji spadochronu,
znaleźliśmy go i przekazaliśmy FBI pięć próbek do zbadania.
FBI się do nas nie odezwało.
Tom czasami wpadał w pułapkę myślenia:
„Nie ujrzałbym tego, gdybym w to nie uwierzył”.
Znaleźli kawałek nylonowego paska
i od razu zaczęli rozgłaszać, że wiedzą, gdzie zakopano spadochron.
To przecież brak logiki.
Takie rzeczy mnie niepokoją.
W tym rejonie miały miejsce wycinki drzew.
Na przestrzeni lat wiele się tam działo.
Nie wiem, czy analiza tych przedmiotów
pozwoliła stwierdzić, że to spadochron.
Nie sądzę.
Może okazało się, że to nic takiego, a może…
Kto wie, co to było?
Ale śmiem twierdzić i założę się,
że FBI nie kiwnęło palcem w sprawie tego spadochronu.
Nie interesuje ich rozwiązanie sprawy D.B. Coopera.
W ogóle.
To jedna z najciekawszych spraw, którymi zajmowałem się w FBI.
Ale tylko dlatego, że ciągle trwa.
Minęło 50 lat.
Nie jesteśmy bliżej poznania tożsamości Coopera.
Mamy podejrzanych.
Ciągle pojawiają się nowi, a starzy są zapominani.
Żaden nie ma jednak bezpośredniego związku ze sprawą.
W 50 rocznicę porwania samolotu przez D.B. Coopera
nie mogę z żadną pewnością stwierdzić, kim on naprawdę był.
Twierdzenie, że posiada się tę wiedzę, jest nieodpowiedzialne.
Mogę jednak stwierdzić, że wiem o nim więcej niż w zeszłym roku.
Co roku dowiadujemy się czegoś więcej.
Nowe tropy są analizowane na różne sposoby.
Nie jestem teraz zakochany w żadnym podejrzanym.
Ale wiem, gdzie kieruje mnie mój kompas.
Wskazuje mi północ. Kanadę.
KOLUMBIA BRYTYJSKA
Czuję, że w Kanadzie jest wiele wskazówek, które nigdy nie zostały sprawdzone.
FBI nigdy nie zbadało znaczenia nazwiska „Dan Cooper”.
Dan Cooper to francuski bohater komiksów,
który latał samolotami i wyskakiwał z nich.
Ludzie naprawdę wierzą w to, co mówi FBI.
Prawda jest taka, że agentami FBI są również ludzie.
Największą pracę w tej sprawie wykonali detektywi obywatelscy.
Ludzie, którzy z pasją podążali za różnymi tropami.
Tacy, którzy odkryli francuski komiks i którzy szukają w Internecie prawdy.
Pojechałbym na północ.
Nie marnowałbym czasu w Stanach. Pojechałbym prosto do Kanady.
Napisy: Tomasz Suchoń