Przypominamy o obowiązku zapięcia pasów.
To niesamowite, między 1971 a 2021 rokiem minęło 50 lat,
a ludzie wciąż gonią za Cooperem.
Jeśli zagłębicie się w strony mu poświęcone,
znajdziecie mnóstwo teorii i różnych podejrzanych nawet dziś.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Mamy do czynienia z 50-letnią legendą.
Nikt nie wie, co się wydarzyło. To zaraźliwe zjawisko.
Ludzie mają nieskończony pęd do poznania prawdy
mimo braku jakichkolwiek informacji.
Tę sprawę wszyscy śledzili przez lata, a teraz FBI się poddaje.
Na świecie istnieją rzeczy niewyjaśnialne.
To jedna z nich.
Ludzie po 50 latach wciąż tworzą oryginalne treści o Cooperze.
Gdy cię to wciągnie, to nie uciekniesz.
Nie ma zakończenia, nie ma satysfakcji. Nie znamy tej historii.
Wiemy tylko, co się stało w samolocie.
Nie wiemy, co było przedtem, ani co było później.
Właśnie to utrzymuje uwagę ludzi przy tej historii.
Kto wie, kiedy i gdzie może pojawić się kolejny element układanki.
VANCOUVER, LISTOPAD 2021
Witam wszystkich na CooperConie.
Zacząłem organizować coroczne CooperCony w 2018 roku.
Cooper jest częścią tradycji północnego zachodu USA.
To tutejsza legenda, tak jak Wielka Stopa i UFO.
Fajnie jest przekształcić to w festiwal.
Zapraszam, załatwimy formalności.
CooperCon to coś w rodzaju plemiennego zebrania.
Jestem właścicielem i operatorem Northwest Escape Experience,
to escape room oparty na Cooperze.
Dołączyłam do tej zabawy po trafieniu na stronę w Wikipedii.
Jestem historykiem, który bada tę sprawę, odkąd skończył ósmy rok życia.
Moja matka była na lotnisku Tacoma. Czekała na samolot do przyszłego ojca.
Doszło do porwania samolotu i jej lot był opóźniony.
D.B. Cooper prawie odebrał mi życie.
Jest coś wyjątkowego w byciu tu osobiście.
Zamykamy laptopy i rozmawiamy twarzą w twarz z innymi.
Dolegliwość, na którą cierpią, sprawia, że tworzą wyjątkową rodzinę.
Chodzi o niemożność rozwiązania tej sprawy.
Gościmy dziś burmistrza Cooperville.
To on stoi za The Mountain News.
Dołączy do niego przystojny organizator tego wydarzenia.
Moi dobrzy przyjaciele, Bruce Smith i Eric Ulis.
Czy chodzi o człowieka, który chciał się wzbogacić,
czy może o coś innego?
Można tu porozmawiać z ludźmi, którzy sporo wiedzą o tej sprawie
i którzy żyli w tamtym czasie.
Znam wszystkie sławy.
To niesamowite zobaczyć je na żywo.
Tam jest Bill Mitchell. Siedział obok D.B. Coopera w samolocie.
Jeśli mieliby liczyć na mnie jako na naocznego świadka,
to on mógłby tu nawet być.
Rozmawia się tam o dziwnych rzeczach,
które interesują tylko garstkę ludzi.
Umieściliśmy te fragmenty pod mikroskopem elektronowym.
To mój mikroskop elektronowy z 1985 roku.
Niewiele osób w kraju ma własny mikroskop elektronowy.
Chyba jestem w mniejszości.
- Jesteśmy rodziną nerdów. - Tak.
W ciągu ostatnich 50 lat napisano na ten temat ponad 40 książek,
ale sprawa pozostaje nierozwiązana.
Robert Rackstraw może być jednym z moich głównych podejrzanych.
Ulubiony podejrzany? Barbara.
William J. Smith, ale inni też mogli to zrobić.
Moim wujkiem był Lynn Doyle Cooper,
jedyny podejrzany nigdy nie wykluczony przez FBI.
Czy wybaczycie mi, jeśli powiem, że Loki?
Nie chcę wam psuć zabawy, ale D.B. Cooper nie żyje.
A jeśli żyje, ma jakieś 95 lat.
Dużo palił, na pewno nie żyje.
Porozmawiamy o tym w ciągu następnych dni…
W tej sprawie chodzi o coś więcej, niż nam się wydaje.
Wir Coopera istnieje.
Znasz teorię komiksu z Danem Cooperem?
- Tak. - Opowiedz nam.
Bardzo interesuje mnie ta komiksowa teoria.
Dan Cooper to bohater komiksów.
Jest pilotem kanadyjskich sił powietrznych.
Przeżył sporo przygód i wiele razy skakał ze spadochronem.
Patrząc na okładki i przeglądając komiksy,
można odnieść wrażenie, że D.B. Cooper powołał tę postać do życia.
Za powstanie przygód Dana Coopera odpowiada Albert Weinberg.
To belgijski artysta, który pracował pod okiem legendarnego Hergégo,
twórcy Tintina.
Komiks napisany po francusku
był bardzo popularny w Belgii, Francji i Kanadzie
w latach 60. i 70.
I nieznany w anglojęzycznym świecie.
W komiksie pojawiło się kilka historii przypominających akcję D.B. Coopera.
Pojawił się tam też bilet lotniczy na nazwisko Cooper.
Był Boeing 727.
Było porwanie samolotu w Seattle.
I wreszcie podobny strój.
Czarny krawat, ciemny garnitur i aktówka.
W okresie porwania we francuskojęzycznej Kanadzie
dochodziło do ogromnych zamieszek.
Musimy za wszelką cenę zachować porządek w społeczeństwie.
W tym środowisku
Dan Cooper był bohaterem.
Dan Cooper był naszym człowiekiem. Był Kanadyjczykiem.
W latach 60. i 70. lotnictwo przeżywało rozkwit.
Ten bohater latał najnowszymi odrzutowcami.
Przedstawiał czytelnikom wszystkie rodzaje samolotów
i dał francuskojęzycznym dzieciom przykład bohatera idealnego.
Który chłopiec nie chce latać odrzutowcami?
Wszyscy chcemy być pilotami myśliwców.
Nie zaczęło się od Toma Cruise’a i filmu Top Gun.
Czuję potrzebę…
Potrzebę prędkości.
Czytałem je jako nastolatek.
Byłem zafascynowany wyobraźnią autorów przygód Dana Coopera.
Leciałem z nim do Jemenu.
Trafiłem do kolumbijskiej dżungli.
Odkrywałem Kanadę.
To było piękne.
Albert Weinberg wydał 41 albumów, co jest nie lada wyczynem.
Jeden z nich może mieć potencjalny związek
z tematem porwania samolotu przez D.B. Coopera.
To ten.
Można znaleźć podobieństwa między komiksem
a tym, w jaki sposób D.B. Cooper uciekł z samolotu.
Poznałem Alberta Weinberga w naszej bazie lotniczej.
Albert przyjeżdżał do kanadyjskich baz, by zdobywać nowe materiały.
Jego pierwsza podróż do Kanady odbyła się w 1966.
Trafił wtedy do bazy w Portage la Prairie.
Traktowano go jak wielką gwiazdę.
Dzięki jego komiksom liczba rekrutów wzrosła.
Krótko mówiąc, miał nieograniczony dostęp do bazy.
Robił mnóstwo zdjęć.
Fotografował budynki, samoloty i ludzi.
Kiedyś zauważył pilota idealnego.
Posługiwał się później jego wizerunkiem w swoich komiksach.
Kiedy pierwszy raz przejrzałem ten komiks,
stało się dla mnie jasne, że istnieje jakiś związek
między śmiałkiem z komiksów,
bohaterskim pilotem, który skakał z samolotów i kochał latać,
a aspiracjami człowieka noszącego w sobie urazę,
który chciał osiągnąć założony sobie cel.
Albert Weinberg powiedział mi,
że kilka dni po porwaniu samolotu
zadzwoniło do niego źródło z sił powietrznych Kanady.
Było przekonane, że D.B. Cooper jest jednym z nich.
ZESPÓŁ FBI NA KANADYJSKIM TROPIE PORYWACZA SAMOLOTU Z LAT 70.
Albert Weinberg nie chciał, by jego bohatera łączono z porywaczem.
Za każdym razem, gdy jakiś dziennikarz pytał go o to,
od razu kończył rozmowę.
Dan Cooper to rycerz w lśniącej zbroi.
Czy człowiek, który porwał samolot, chce przekazać nam jakąś wiadomość?
A może porywacz nie miał pojęcia,
że słynny bohater komiksów
używa tego samego imienia?
Kto wie?
Gdybym wsiadł do pociągu, okradł go
i uciekł na deskorolce, przedstawiając się jako Tony Hawk,
też myślelibyście, że to przypadek? Ja z pewnością nie.
W tym przypadku związek
jest dla mnie zbyt oczywisty.
Zresztą to bardzo ekscytujące. Marzę, by teoria komiksu się sprawdziła.
W latach 50. kanadyjskie siły powietrzne były w szczytowej formie.
Ale od lat 60. ich liczebność malała.
Ich rola zmalała.
W 1965 roku postanowiono pozbyć się 500 pilotów.
To byli ludzie ze sporym doświadczeniem.
Ten trend był kontynuowany na początku lat 70.
Ludzie zostali zmuszeni do odejścia. Byli rozgoryczeni.
Nie istniały wtedy żadne programy pomocowe.
Ci ludzie byli zdani na siebie.
Od niego zależało, co zrobi ze swoim życiem.
Może chciał zostać Robin Hoodem wśród porywaczy samolotów.
Ukraść tysiące dolarów na swoją emeryturę.
Mógł być pracownikiem obsługi naziemnej albo wojskowym technikiem.
Zwłaszcza ze względu na to, co odkryto na jego krawacie.
Stary, przypinany krawat z JCPenney podobno zawiera nowe dowody.
Gdy samolot wylądował w Reno,
znaleziono cienki czarny krawat wraz z przypiętą do niego spinką.
Była ona wykonana z masy perłowej.
Krawat gromadzi cząsteczki z miejsc, w których kiedykolwiek byliśmy.
Pobraliśmy próbki z krawata i przyjrzeliśmy się tym cząsteczkom.
Najbardziej zauważalne były cząsteczki tytanu.
To nie był tytan taki jak w białej farbie. To był dwutlenek tytanu.
To był czysty tytan.
Wyglądał jak mikroskopijny resor wielkości komórki krwi.
Znaleźliśmy też drugą cząsteczkę tytanu,
w którą wbity był kawałek stali nierdzewnej.
Te dwie cząsteczki w 1971 roku były bardzo rzadkie.
Skąd, do diabła, tytan w czystej formie
i pierwiastki ziem rzadkich wzięły się na krawacie?
W 1971 roku używały ich tylko dwie branże.
Sektor lotniczy i przemysł chemiczny.
To daje nam wyobrażenie, w jakich kręgach obracał się D.B. Cooper.
Inną ciekawostką jest to, że był to komercyjnie czysty tytan.
Nie był to stop tytanowy,
który można spotkać głównie w sektorze lotniczym.
To dosyć oczywista wskazówka, że mógł pracować w Boeingu.
W niektórych oddziałach tej firmy
przeprowadzano eksperymenty z użyciem czystego tytanu.
Spekulowano o Boeingu.
Wtedy w Montrealu istniał Canadair.
Mieli doświadczenie w pracy z tytanem
i wykorzystali go w dwóch samolotach szkoleniowych.
W CT-133 Silver Star i w CT-114 Tutor.
Możemy więc zakładać,
że członkowie obsługi naziemnej, mający styczność z tymi samolotami,
mieliby bezpośredni kontakt z tytanem.
Możliwe, że D.B. Cooper poznał samego pana Weinberga.
Może zakochał się w komiksie
i postanowił przyjąć to właśnie nazwisko,
kiedy porwał samolot w USA.
To ciekawa hipoteza.
W tamtym czasie
nikt nie mówił zbyt wiele o zaciemnianiu, oszukiwaniu i iluzji.
Mamy więc FBI z cząsteczkami tytanu na jego krawacie,
choć nie ma pewności, że to w ogóle jego krawat.
Pewnie nie miał nawet krawata.
Może o to chodziło D.B. Cooperowi.
Ta historia wciąż kryje w sobie wiele tajemnic.
Na początku sprawy D.B. Coopera
FBI zwróciło się do kanadyjskich sił powietrznych,
by sprawdzić, czy mogą uzyskać dostęp do ich baz wojskowych.
Ale podczas zimnej wojny nikt tego nie chciał.
Od około 1959 roku do lat 70.
stosunki między Kanadą a USA nie należały do najłatwiejszych.
Sąsiedzkie życie w pewien sposób przypomina spanie ze słoniem.
Nieważne, jak bardzo zrównoważonym jest stworzeniem,
każdy jego ruch ma wpływ na otoczenie.
Zaczęliśmy się oddalać od północnoamerykańskiej struktury obronnej,
która zdaniem wielu Kanadyjczyków była pod kontrolą Amerykanów.
Chcieliśmy odzyskać naszą niepodległość.
Gdyby w 1971 roku
FBI spytało kanadyjskich sił zbrojnych
o pozwolenie na przyjrzenie się potencjalnym podejrzanym w tej sprawie,
istnieje duże prawdopodobieństwo, że spotkaliby się z odmową.
Odmówiono by im prowadzenia śledztwa na kanadyjskiej ziemi.
Tak jak i dostępu do danych wojskowych Kanady.
To bardzo możliwe, że oba rządy nie współpracowały w sprawie Dana Coopera.
Wiele ciekawych, niepodjętych tropów prowadzi prosto do Kanady.
W noc porwania, Cooper zażądał „amerykańskiej waluty”.
Żaden Amerykanin by się tak nie wyraził.
Dan Cooper mógł użyć zwrotu
„zbywalna waluta amerykańska”,
bo angielski nie był jego językiem ojczystym.
To były pierwsze słowa, które przyszły mu do głowy
pod presją i w pośpiechu.
Rano doszło do mnie, że wcześniej nie słyszałem tego wyrażenia.
To nie jest francuskie wyrażenie. To kiepski angielski.
Nie był Amerykaninem,
chciał mieć pewność, że wymieni pieniądze.
Tak bym to widział. Ale to tylko moja opinia.
Dokonując rabunku jako francuskojęzyczny Kanadyjczyk,
chcesz dostać dolary o niskich nominałach.
Tak mi się wydaje.
„Chcę dostać zbywalną amerykańską walutę”.
Tych „zbywalnych” nie jestem pewien.
Cooper przekazał swoje żądania załodze,
która z kolei przekazała je kontroli lotów.
Nie mam co do tego pewności.
Czy użył słowa „zbywalne”?
Być może gdzieś po drodze dodano to słowo do jego żądań.
Na pewno nie można wykluczyć, że był Kanadyjczykiem.
Inne teorie na temat Coopera w ogóle mnie nie przekonują.
Ludzie mają różne teorie,
ale tylko my dysponujemy dowodami.
Mamy ich coraz więcej.
Po pozwie w związku z ustawą o wolności informacji
FBI stwierdziło, że dysponuje aktami liczącymi 80 tysięcy stron.
Przekazywali nam co miesiąc po 500 stron.
W takim tempie ich lektura zajęłaby nam 12 lat.
Złożyłem wniosek do sądu
o przekazanie nam akt dotyczących Roberta Rackstrawa.
Na nich nam najbardziej zależało.
Rackstraw się sprzeciwił.
Zaczął się wykręcać,
że nie jest D.B. Cooperem i że nie życzy sobie ujawnienia tych akt.
Dodał też rysunek, w którym ocenia nasze działania jak kupę gówna.
To było dla nas szkodliwe.
Sąd orzekł wtedy na naszą niekorzyść.
Jestem upartym sukinsynem. To nie mogło nas powstrzymać.
Zdecydowaliśmy, że musimy to przetrwać.
Ale to był bardzo trudny okres.
Nigdy nie zapomnę jednej rzeczy.
Zawsze byłem rannym ptaszkiem.
Śpię tylko po pięć godzin dziennie.
Ale gdy pracowałem nad Cooperem,
pomyślałem, że mógłbym ograniczyć sen do czterech godzin.
W pewnym momencie siedziałem przed komputerem
i zapomniałem, jak naciskać klawisze.
Zawołałem żonę, by przypomniała mi, jak używać klawiatury.
Wzięła mnie za rękę i posadziła przed telewizorem.
Dzięki temu mój mózg wrócił.
Zajęło to sześć godzin. Trochę się bałem.
Ale zdałem sobie sprawę, że osiągnąłem już swoje granice.
Nie zamierzaliśmy się jednak poddać.
Człowiek, który twierdził, że jest jednym z największych zbiegów stulecia, zmarł.
Nazywał się Robert Rackstraw i do dziś nie wiemy,
czy był też porywaczem samolotu znanym jako D.B. Cooper.
Gdy umarł, powiedziałem gazetom, które do mnie zadzwoniły,
że szanuję to, co zrobił dla swoich dzieci.
Jednak nadal uważam, że złamał prawo.
Dla mnie fascynujące jest to, że w latach 70.
nie był praworządnym obywatelem, był raczej oszustem.
Siedział w więzieniu za fałszowanie czeków
i przechowywanie materiałów wybuchowych.
WYSTAWIANIE CZEKÓW BEZ POKRYCIA
Jednak kiedy wyszedł, zaczął prowadzić normalne życie.
Udało mu się i nikt o niczym by nie wiedział,
gdyby nie ujawniono jego akt.
Próbował żyć jak zwykły facet.
Naprawiał łodzie w marinie.
Można go porównać do cebuli.
Jest w nim wiele warstw.
Był cholernie ciekawym człowiekiem.
Wciąż jest, nawet po śmierci.
Oszałamiająca była spójność tego, co wszyscy o nim mówili.
Zauważyłam, że za każdym razem, gdy wyjeżdża z miasta,
zabiera ze sobą tę ciemną walizkę.
Pewnego dnia znów ją zobaczyłam.
Była odblokowana.
Bardzo delikatnie ją otwarłam.
W środku był tupecik.
WŁOSY SĄ W MODZIE
Tupecik i wąsy.
Bob cały czas nosił wąsy.
Ale czasem wracał ogolony.
Nosił tupecik, kiedy tylko chciał.
Może przebierał się za kogoś, nie wiem.
Bob był członkiem Klubu Playboya w Los Angeles.
Zaprosił nas tam.
Zatrzymaliśmy się za limuzyną małym, wypożyczonym autem.
W kolejce stało ze sto osób.
Podeszliśmy do bramkarza, a on na to:
„Zapraszam, panie Rackstraw”.
Czekał na nas króliczek.
Wcześniej Bob zadzwonił do klubu
i powiedział, że zjawi się tam osobisty pilot gubernatora Reagana.
I żeby zapewnili nam wszystkie atrakcje.
I tak było.
Występy sceniczne obserwowaliśmy z najlepszych miejsc.
Konferansjer go przedstawił.
Wstał i machał do innych gości z odznaczeniem przypiętym do kurtki.
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem, jak Bob potrafi manipulować ludźmi.
PILOT ODZNACZONY ZASZCZYTNYM KRZYŻEM LOTNICZYM
Rackstraw był świetnym gościem.
Był niezwykle utalentowany.
Myślę jednak, że był również bezlitosny.
Nie wierzę, że miał w sobie dużo empatii.
Czułem się źle po jego śmierci,
ale w jej wyniku zdobyliśmy dostęp do jego akt w FBI.
Jeśli nie wierzycie, że to on, w porządku. Oto oryginalne dokumenty.
Dziękujemy. Nie ma za co.
RACKSTRAW JEST PRAWDOPODOBNIE D.B. COOPEREM
Szczerze wierzę, że Robert Rackstraw był D.B. Cooperem.
Kluczowe czynniki wskazują na to,
że Rackstraw to Cooper.
Robert Rackstraw to Cooper. Tak, umarł.
Pewnych rzeczy nigdy się już nie dowiemy,
ale zagadka jest rozwiązana.
D.B. COOPER? PODEJRZANY UMIERA, ALE LEGENDA ŻYJE
Nigdy tego nie mówiłem, ale zrobię to dla was.
Sądzę, że w wyniku śledztwa, które prowadził zespół Colberta,
można stwierdzić, że Robert Rackstraw był D.B. Cooperem.
Czy FBI zgadza się z panem?
Nie wiem.
Wielu agentów FBI na bardzo odpowiedzialnych stanowiskach
zgadza się ze mną.
Inni są odmiennego zdania.
Nie mam pewności,
ale jak dotąd nikt nie ma lepszej hipotezy.
Wszystko do siebie pasuje.
Istnieją ludzie,
do których nie przemówią żadne argumenty.
Nic nie możemy zrobić,
by przekonać ich, że ich teoria jest błędna.
Ale to szkodzi prawdzie.
Nigdy nas to nie motywowało.
Chętnie bym odpuścił, mogąc stwierdzić, że się myliliśmy.
Mogąc z pewnością wykluczyć kandydaturę Rackstrawa.
Skupić się na innych.
Nigdy do tego nie doszło.
Nigdy nie mieliśmy dowodu, który podważałby naszą teorię.
Który wykluczyłby Rackstrawa.
Przeciwnie, pojawiały się kolejne dowody przeciw niemu.
Każdy kolejny dowód potwierdzał naszą teorię.
Colbert w pewnym sensie jest jedną z tych osób,
które świetnie się spisały, zdobywając różne dane
i przedstawiając je zainteresowanej społeczności.
Ale analizując te akta,
nie sądzę, by Robert Rackstraw był D.B. Cooperem.
CODZIENNIE WIDYWAŁA RACKSTRAWA
Przyglądało mu się FBI, ale wykluczono go z grona podejrzanych.
Myślę, że każdemu, kto zakłada, że Robert Rackstraw to D.B. Cooper,
przydałoby się porzucenie tej teorii i rozważenie innych podejrzanych.
Tom lubi dobre historie, a Rackstraw to historia jego życia.
Łatwiej byłoby ją sprzedać, gdyby był Cooperem.
Bo ludzie go znają.
To coś, co przyciąga.
Na tej podstawie można opowiedzieć historię oszusta.
Tom naprawdę myśli, że Rackstraw to D.B. Cooper.
Co ty na to?
Tom świetnie się spisał,
ale nie zaryzykuję swojej reputacji,
twierdząc, że Rackstraw to D.B. Cooper.
Gratuluję Tomowi.
Brawa dla niego.
Kosztowało go to sporo pieniędzy.
Jego wysiłki i osiągnięcia są godne pochwały.
Uważam jednak, że walczy z wiatrakami.
Ile pieniędzy na to wydałeś?
W okolicach wysokości nagrody.
Cooper zgarnął dwieście tysięcy.
Mniej więcej tyle wydaliśmy na to śledztwo.
Szczerze, nie planowaliśmy tego.
Zwykle prowadzimy śledztwo od roku do dwóch lat.
To przeciągnęło się najpierw do siedmiu, a później do dziesięciu lat przez FBI.
Nie chcieli z nami współpracować.
Tom miał dużo do stracenia.
Kieruje się osobistymi pobudkami, pragnie sprawiedliwości.
Ale jest w tym duże niebezpieczeństwo.
Można wpaść w pułapkę próby udowodnienia swojej racji
zamiast skupiać się na dostępnych dowodach.
To powoduje, że nie oceniamy sytuacji trzeźwym okiem.
Jim Forbes był dobrym przyjacielem. Był jednym z moich mentorów.
Po aferze z History Channel podjął decyzję o przejściu na drugą stronę.
Myślę, że prawdopodobnie on nie jest Cooperem.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak.
Gdy zmienił zdanie, mój zespół był w szoku.
Od tamtej pory nie rozmawialiśmy ze sobą.
Tak wysoka stawka to problem.
Mówimy o relacjach, pieniądzach i życiach.
Sprawa staje się dżunglą, a ty chcesz udowodnić swoje racje
i rozwiązać sprawę bez narażenia się na śmieszność.
Wszystko to dzieje się w Cooperland.
Jeśli to Bob Rackstraw,
Tom powinien stanąć na szczycie góry
i do końca życia krzyczeć, że miał rację, ale mu nie wierzyliśmy.
Odpuściłem temat D.B. Coopera.
Teraz pracuję nad Zodiakiem.
Znaleźliśmy też coś, co uważamy za ślady zabójcy
i miejsce pobytu Jimmy’ego Hoffy.
To wszystko było możliwe, bo działamy jako zespół.
Moje 15 minut sławy trwało 50 lat.
Większość ludzi uważa, że może rozwiązać tę sprawę.
Myślą, że mogą znaleźć w Internecie coś,
co sprawi, że ta sprawa zostanie rozwiązana.
Widzieliśmy już sporo rekonstrukcji filmowych różnych wydarzeń.
Widziałbyś siebie w jednym z takich dokumentów?
Jeśli tak, kto miałby cię zagrać?
Powiedz, że Clooney.
Pozwolę odpowiedzieć mojej żonie.
To świetna zabawa.
Spotykam się z różnymi ludźmi.
To fascynujące, że mogę cię poznać.
Ale fani Coopera zawsze chcą mi opowiadać swoje teorie.
Nawet dziś. To szaleństwo.
Przysyłają mi zdjęcia, pytają, czy go rozpoznaję.
I ciągle mąż siostry brata wujka kuzyna takiej osoby
przyznaje się na łożu śmierci do bycia Cooperem.
Z upływem czasu jest coraz trudniej.
Pamięć świadków zanika.
Ludzie po prostu zapominają.
Dowody z miejsca przestępstwa już dawno zniknęły.
Nawet wybrzeże rzeki Kolumbii strasznie się zmieniło.
Nie można tam wrócić i odnaleźć miejsca, w którym było się lata temu.
Miał pieniądze, gdy wyskoczył.
Jeśli wylądował w rzece, może się wydostał, a może nie.
Im więcej czasu mija, tym trudniej.
Nie chciało mi się wierzyć, że FBI zamknęło tę sprawę.
Nie można zamykać spraw bez dobrego powodu.
Chcą się jej po prostu pozbyć. Codziennie dostają telefony,
a agenci zmuszani są do wygłaszania oświadczeń.
Moim zdaniem sprawa nie jest zamknięta.
Na wolności jest człowiek, którego czeka proces.
Dla mnie najbardziej interesujące jest to, że D.B. Cooper przetrwał
w wielu dziedzinach popkultury.
Myślę, że to dlatego,
że był indywidualistą, antybohaterem, wyrzutkiem.
Jest gdzieś pomiędzy kowbojami,
literaturą wagonową końca XIX wieku a postacią Dona Drapera z Mad Men.
Przypomina też Waltera White’a z Breaking Bad.
To bardzo szczególny typ mężczyzny.
Cooper to osobliwy temat.
Wyraźnie przemawia do jakiejś tęsknoty w amerykańskiej duszy.
Romantyzm porwania samolotu.
Facet, który zakłada spadochron i skacze w ciemność.
Oby nigdy go nie odnaleziono.
Ludzie pytają mnie, kim on jest.
Nie mam pojęcia mimo wieloletnich poszukiwań.
Gdy zaczynałem pracę nad podcastem, myślałem, że to jeden z podejrzanych.
Później przeczytałem 30 książek i rozmawiałem o tym z 45 osobami.
Wydaje mi się, że wiem mniej niż na samym początku.
Z biegiem czasu stawało się to coraz większą tajemnicą.
Nie rozumiem, dlaczego nie wywiesi flagi
albo nie zostawi notki o treści „Jestem D.B. Cooperem”.
Wiele osób to zrobiło, ale żadna z nich nim nie była.
Prawdziwy D.B. Cooper do końca życia będzie się zastanawiał, jak się ujawnić,
by nie zniszczyć swojej reputacji geniusza występku.
Żyjemy w kulturze, w której wiemy wszystko.
Kłótnie nie mają sensu, prawdę można odkryć w dwie sekundy.
Sprawa Coopera jest inna.
Zmusza nas do szukania czegoś, czego możemy nigdy nie znaleźć.
Myślę, że podświadomie właśnie to nam się w niej podoba.
Im bardziej Cooper nam umyka,
tym dłużej możemy żyć jego tajemnicą.
Legenda trwa.
Napisy: Tomasz Suchoń