GRECJA
Mamo, chcesz kawy?
Nie, dzięki.
Jak tam mama?
Cześć, mamo. To ja, Toula.
Twoja córka.
Nie, moja córka jest młoda i piękna.
Idź do lekcji.
Wszystko mamie powiedzieliśmy.
Pamiętasz, mówiliśmy ci, że Toula wyjeżdża.
Rozmawiałam o tym wczoraj z twoim ojcem.
Wiem, że nie żyje. Jeszcze nie zwariowałam.
Przyśnił mi się.
Jedziesz do Grecji na zjazd mieszkańców wioski twojego taty.
Tak, i...
Obiecałaś tacie, że oddasz jego dziennik przyjaciołom z dzieciństwa.
- Tak. - Zgadza się.
Zapamiętała.
Widzicie?
Miło cię poznać.
Żartuję.
Wiem wszystko.
Matki zawsze będą udawać, że jest OK, żeby rodzina się nie martwiła.
Matka nie byłaby matką, gdyby się o wszystkich nie troszczyła.
A Greczynki mają tak, że jak tylko urodzą,
migiem wstają i gotują dla wszystkich obiad.
A faceci w tym czasie przechwalają się, ile to oni nie robią jako głowa rodziny.
Po śmierci taty, głowy naszej rodziny,
nagle przestaliśmy jeść rodzinne obiady.
Trochę nam się rozeszły drogi.
Co dla nas nietypowe.
Zazwyczaj trzymamy się razem, choćby było ciasno i koszmarnie.
Imigranci tak już mają.
Razem pracują, razem jedzą.
Razem prowadzą knajpę.
Ale nie dzisiaj.
Bo dzisiaj jadę na wakacje.
Lecimy do Grecji.
Tak jest.
Nick dzwoni.
Masz dziennik ojca, prawda?
Tato, robimy to.
Wpadłem pożegnać się z mamą.
- Kto jedzie ze mną? - Theia Voula i theia Frieda.
Bez dzieciaków? Wreszcie chwila dla siebie.
Muszę dobrze wyglądać.
Idę się podgolić.
Mamo? Masz farbę do włosów?
Muszę pod prysznic.
Jezu.
Widzisz to?
Pierwszy raz lecimy do Grecji.
Tata nigdy tam nie wrócił.
Gdy emigrujesz, to tak już jest.
Harujesz, wszystko robisz dla dzieciaków.
Ruszamy w wymarzoną podróż naszych rodziców.
Nie tak powinno być.
Ale tata prosił, żebym odnalazła jego przyjaciół
i oddała im dziennik.
To jego historia.
Dorzucił, żebym trochę wypoczęła,
bo zaczynam wyglądać staro.
No więc tak.
Wakacje!
MOJE WIELKIE GRECKIE WESELE 3
Witamy na lotnisku w Chicago.
- Dobra. - Cześć.
Paris, jesteś.
Fajne włosy. Jak egzaminy?
Słuchajcie, może ja bym została?
Co?
Ten twój Bennett ci nie ucieknie.
Nie, rozstaliśmy się, z nim koniec.
Roscoe na tapecie? Jasne.
A może Arystoteles? Theia Voula was spiknęła.
I może dlatego nie wyszło?
Chciałam się latem pouczyć.
Weź się uspokój z tą swoją średnią.
Po co się tak spinasz?
Grecja, jasne?
Dla pappou!
„Powiedz dowolne słowo, a udowodnię ci, że wymyślili je Grecy”.
Nachos.
Rodzina wpadła się pożegnać.
- Cała? - Tak.
Napisane, że maks 20 osób.
Czyli sześciu Greków. Ścieśnijcie się.
Jedziemy.
- Rany. - Przekąski.
Nie stać was, odkąd cię wylali.
Jestem na emeryturze.
Grek idzie na emeryturę tydzień po śmierci.
Nawet niezłe. Żółwik.
Co z tym?
- Co z naszą knajpą? - Moje dzieci to ogarną.
- Zamówiłam wołowinę. - Ja ryby.
- Opiekujcie się mamą. - Jasne.
- Kuzynki rządzą. - Wiadomo.
Lecimy!
Pa!
Lot 204 do Aten.
A to co, wszyscy Grecy z Chicago?
Kto leci do ojczyzny – proszę siadać.
Wielka rodzinna wycieczka.
Jestem ciotka Voula. Ja tu rządzę. Ze mną pan gada.
Co?
Odkopałam bikini z 1972.
Kto chce souvlaki?
Komu souvlaki?
Domowe. Sama robiłam.
Souvlaki, zgłoś się.
Czy jest tu pasażer Souvlaki?
Weź złe oko, niech cię chroni.
Theia, nie wierzę w to greckie voodoo.
Dlatego nikogo nie masz.
Ponoć pochodzimy od Aleksandra Wielkiego.
Ja też.
Wspaniale.
Chwila moment, a ty gdzie? Maszeruj do tyłu.
Tutaj siedzą ci fajni.
Też jestem fajny.
Od kiedy?
Nieważne, muszę się przespać.
Duży guzik.
Szanowni państwo, mówi kapitan.
Proszę zająć miejsca i zapiąć pasy.
Jesteśmy gotowi do startu.
Cudownie, jest i mój asystent.
Rodzinne dokumenty.
Tak jest.
Paris.
Arystoteles? Ty...
- Nie wiedziałem, że lecisz. - ...tutaj?
Ciotka poprosiła o pomoc.
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
No proszę, znają się.
Co za zbieg okoliczności.
Taki miły Grek.
- Byli na świetnej randce. - O nie...
Ale go olała.
Czemu nikt tu nie szanuje moich granic?
Zero przestrzeni.
Chcesz przestrzeni, spoko.
Nawet mnie nie zauważysz.
- Możemy się zamienić? - Nie, siadasz.
No już, buziak na zgodę.
To Arystoteles.
Zamienię się z nią.
Muszę...
Niech się dogadają.
Czuję, że coś ją gniecie.
Przestań, nie twoja sprawa.
Ale się różnimy.
Proszę usiąść, albo do żadnej Grecji nie lecimy.
Siadać, siad.
Witamy w Atenach.
Krem do opalania, greckimi literkami, obłęd...
Rany.
Czemu wcześniej tu nie przyjechaliśmy?
Witam serdecznie, jestem Arystoteles.
Wypożyczalnia aut jest tam.
- Raczej tam. - Sprytnie.
- Mamy mapę. - To tam.
Napisali, że nad...
Jesteście!
Rodzina Portokalosów.
To ja wysłałam zaproszenie.
Jestem burmistrzem wioski waszego taty.
Witamy na zjeździe mieszkańców.
Jesteśmy rodziną.
Przez bliźniaka pappou waszego pappou,
który ożenił się ze szwagierką siostry mojej pra-pra yiayia.
- Kuzynka! - Kuzynka!
Rodzina.
Jestem Victory.
Ciotka Voula. Będziesz mnie uwielbiać.
Frappé, mrożona kawa. Po grecku.
Dzięki, masz bez kofeiny?
Sopa. Jesteś w Grecji.
Spróbuję.
Co jest?
- Co znaczy sopa? - Coś w stylu: cicho.
Bardziej: zamknij się.
Zapraszam do samochodu.
- Chodź. - Ja z przodu.
- Nie. - Damy radę.
Szybko.
- Tak jest. - Chodźcie.
Dasz radę z Arystotelesem?
To moje życie, daj żyć.
- Kuzynka. - Tak?
Za kierownicę!
- Nigdy nie byłam w Grecji. - Poprowadzę cię.
Super wyglądasz, mori.
Victory!
Ile osób będzie na tym zjeździe?
No co jest, a muzyka?
Uwielbiam tę piosenkę. Numer jeden. Najlepsza.
Śpiewamy!
Toula, prosto.
Miasto Ateny.
Mamy czas, żeby tam wpaść?
Nie.
Toula, w lewo.
Starożytny Partenon.
- Idziemy tam dzisiaj? - Nie.
Stadion olimpijski.
- Możemy... - Nie.
I potem popłyniemy na wyspę.
A widać ją stąd?
Nie.
Nie zwalniaj, bo nam prom ucieknie.
To plaża?
Popływamy?
Tak.
Przerwa na pływanie!
- Musimy do wioski. - Sopa.
Szybko, bo nam odpłynie prom.
Jasne.
Pośpiesz się.
Jakbyśmy się cofnęli w czasie.
Moja córka dwa razy się rozwiodła.
Mój syn jest gejem.
Jasne.
Kumam alternatywnych.
Fajny masz ten styl.
Wolisz męskie ciuszki czy damskie?
I te, i te, różnie. A ty?
Zależy, jaki mam dzień.
Lubię cię.
Jak wszyscy.
Całe życie mam w biodrze taką kość.
Wystaje sobie jak wykałaczka z oliwki.
Dotknij.
Gaje oliwne.
Ludzie z całego świata pracują przy zbiorach.
Paru z naszej wioski też.
Bo w naszych gajach nie ma wody.
Ale chcę ją jakoś zorganizować.
Pewnie.
Bo kocham tę naszą wioskę.
Kocham Grecję. Numer jeden. Najlepsza!
To tutaj. To jest wioska taty.
No to wysiadka.
BURMISTRZ
- Fotka dla mamy. - Jasne.
- Dotarliśmy. - Gotowi?
Theia Frieda, szyja.
- Ciągnij, mocno. - Szyję?
- Tak jest. - Ja pomogę.
Rozluźnić usta,
jesteście wściekli na aparat.
A teraz – zdmuchujemy.
Zdmuchujemy.
Supermodelki. Bomba, co?
Numer jeden. Najlepsi.
- Wysyłam mamie. - Idę odpocząć.
Victory?
Gdzie się podziała?
Każda wioska ma swoje tajne przejścia.
Jak labirynt.
Po stuleciach najazdów i wojen.
Wszyscy za mną.
Tu na górę.
Tędy.
Chodźcie.
Nie, tutaj.
A gdzie ludzie?
Może w pracy.
Nie.
Coś tu śmierdzi.
Jezu.
Coście za jedni?
Wybacz, droga kobieto...
Czego tu chcecie?
Przyjechaliśmy na zjazd.
Z Ameryki. Nazywamy się Portokalos.
Portokalos?
Constantinos Portokalos to twój ojciec?
Tak.
Co powiedziała?
„O włos z brody ja byłabym twoją matką”.
Wioska pappou jest naprawdę piękna.
Nie mów tak.
To przynosi pecha.
Żadnych otwartych knajp ani hoteli.
Jedźmy tam, gdzie dorastałyśmy z twoją matką.
Na Mykonos wiedzą, jak się bawić.
Pojedziemy tam?
A zjazd?
A kiedy pijemy?
Ile to drzewo może mieć lat?
Pokaż.
98 lat i 7 miesięcy.
Wysokość klatki, 90 centymetrów, razy średnica.
- Dendrochronologia. - Greckie słowo.
Tata wspominał ten placyk.
Grali tu w piłkę, on i jego trzech najlepszych kumpli.
Thanasis, Dimos i George.
Pamiętam, jak opowiadał o wodzie,
spływającej prosto z góry.
Kobiety napełniały dzbany.
Na razie widzieliśmy jedną kobietę.
- Tak? - I to wściekłą.
Kto jest wściekły?
Skąd ona się znowu wzięła?
Witaj, Constantinos.
Dobrze cię znowu widzieć.
Dzień dobry, ale to pomyłka. Jestem Nikos Portokalos.
Jestem synem Constantine'a.
Tata zmarł w zeszłym roku.
Wie pani, w którym domu mieszkał?
Nie ma. Pożar.
Iść.
Za mną. Tą mroczną ulicą.
Ekstra. Nie znajdą naszych ciał.
Jestem Alexandra.
Gotuję zupę.
No to koniec jest bliski.
Idźcie po jajka.
Krzesła, miski.
Tych tu to chyba głodzą.
Jeść, jeść.
Dlatego ona nie ma piersi, a ten nie ma kolo.
Dobra, starczy.
Już, dzięki, wystarczy.
Co? Dzięki, nie trzeba.
Za co mężuś ma złapać?
Kochanego ciałka nigdy za wiele.
Pięknie pachnie.
Nie mów tak, to przynosi pecha.
Matko.
Witamy.
Moja pomoc, Qamar.
- Mieszka ze mną. - Cześć.
Jest dla mnie jak córka.
Sierota z Syrii.
Przywitaj się, tu nie ma ksenofobów.
- Greckie słowo. - Pewnie, w końcu tu jest Grecja.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Koleżanka. - Cześć.
Co studiujesz? Filozofię?
- Wymyślona przez Greków. - Wiadomo.
- A ty? - Chemię.
- Przynieś chleb. - Fajnie.
Dam ci coś, mam nadzieję, że ci się spodoba.
- Parzy. - Nigdy nie sięgałeś w ogień?
Śliczny.
W mojej kulturze dajemy prezenty.
- Skąd to masz? - Burmistrz przysłała.
- Kto? - Victory?
Jedna osoba głosowała. Victory.
No i Victory została burmistrzem.
Wygrana to wygrana.
Coś ty wymyśliła?
To jest mój plan na rozwój wioski.
Wszystkich, którzy lata temu wyjechali,
zaprosiłam na wielki zjazd.
Przypomną sobie, jak tu pięknie,
może nawet wrócą
i wioska znowu będzie tętniła życiem.
I co? Dobry ze mnie burmistrz.
Ile osób tu mieszka?
Dużo.
- Sześć. - To dużo.
A kto przyjechał na zjazd?
- Wy. - I?
Wy.
Nie no, zaraz.
Przyjechaliśmy, żeby przekazać coś ważnego
przyjaciołom mojego teścia.
I co, nikogo nie będzie?
Tato.
Nie katastrofa, tylko super.
Spokojnie.
Słuchajcie, to był długi dzień.
Wezwę taksówkę.
Dorabiam jako taksówkarz.
Ależ mowy nie ma.
Będziecie spać w największym domu w wiosce.
Stoi pusty.
Lepiej pójdziemy do hotelu.
Jeśli chcecie nas obrazić...
Chętnie zostaniemy.
Nie ma wi-fi.
Schody rozwalone.
Nie ma żadnej sypialni.
Rodzina ojca spała w jednym pokoju.
Racja.
Dajcie spokój, będzie śmiesznie.
Rodzinne nocowanko.
Mogę wam zrobić jogurtowe masaże.
- I lewatywy. - Dzięki.
Smakowym czy naturalnym?
Owocowy górą.
Dać przestrzeń nie znaczy: starać się mocniej.
Nie będę jej osaczał.
Zresztą, nie lubi nerdów.
Nerdy zawsze wygrywają.
Byłeś nerdem?
Nie.
Kobiety chcą, żeby ich wysłuchać.
Więc lepiej słuchać, bo mogą nas wiele nauczyć.
A potem się żenisz i chcą cię udusić we śnie.
- Udało się. - Ogień.
Daliśmy radę.
Jak tu ładnie.
- OK. - Powoli.
I mamy to.
Theia, rozpaliliśmy.
- Udało się. - Brawo Niko, brawo Arystoteles.
Prawdziwi mężczyźni.
Nie chwalić się, to przynosi pecha.
Nie krzyżuj nóg w kościele, przynosi pecha.
Nie dawaj pustego portfela w prezencie, bo pech.
Nie naśmiewaj się z ciotek, też pech.
Ian?
- Ian? - Co jest?
Tam był jakiś facet.
Tu, w krzakach, widziałam.
Jak wyglądał?
Nie widziałam dokładnie, przystojny, piękne oczy.
- Przystojny? - Tak... był tu.
Jak seks, to tylko na Wielkanoc, jak wszyscy.
Jak miło. Zimno komuś?
Nie, nie krzyczcie, dobra?
To było super.
Lubię czasem krzyknąć.
Sopa.
Nie tego się spodziewaliśmy, ale jesteśmy w Grecji.
Tak, dobrze mi tu.
To chyba czas spać.
Nie jestem zmęczona.
Bo wypiłaś z dziesięć frappé.
Jest OK.
- No dobra. - To tak.
Spać.
ZAGROŻENIE WYDALENIEM Z UCZELNI
Jedziemy do najlepszego klubu.
- Blisko to? - Nie.
Chcemy pić.
Cześć.
- Proszę. - Hej.
Christos, chłopak Qamar.
Jego ojciec chce, żeby się ożenił z Greczynką.
Spotykamy się w tajemnicy.
Szkoda czasu na tajemnice.
Bo w życiu
trzeba robić to, co się chce.
Ja chcę tańczyć.
To...
Och, nie, nie.
Nie, nie.
W ogóle go nie znam.
I tak będziecie razem.
Co?
Wyluzuj, potańcz sobie.
A ty tańczysz ze mną.
Jasne.
To co...
dziwnie trochę.
Przepraszam cię.
Nie, to ja przepraszam.
- Miałam ciężki rok. - Nie musisz się tłumaczyć.
Nigdy. Po prostu się bawmy, jak to na wakacjach.
W odludnej wiosce pełnej duchów i wkurzonych bab.
Czemu nie?
Chodź.
Co jest...?
Co to, co się dzieje?
- Matko. - Chwila, co jest?
Victory!
A już myślałam, że mój mąż wstał z martwych.
Hej!
Czyj to wóz obudził mnie w nocy?
Poszła?
Dobre wieści.
Dziadek mojego przyjaciela dostał zaproszenie na zjazd.
Nie żyje.
Przyjaciele mojego taty: Thanasis, Dimos i George.
Znam ich.
- Mieszkają tu? - Nie.
- Jak mam ich znaleźć? - Wpadną na zjazd.
- Tak powiedzieli? - Nie.
Arystoteles, na zakupy.
Jak poszło?
Patrz.
Co ona tu robi?
Torebki i buty, ręczna robota.
Wielkie miasto.
Będę kupować, aż padniesz.
Świeże arbuzy.
Patrzcie.
Świetnie, tędy.
Tutaj.
Ktoś przecież musi znać przyjaciół taty.
Daje mi pani najlepszy ser i najjędrniejszą fasolę, tak?
Oczywiście.
Dziękuję.
Kupujemy i jeszcze dostajemy prezenty.
Dziękujemy.
Yiamas.
Dobre.
Nie wie pani, gdzie się przeprowadzili?
- Z wioski Vrisi. - Nie.
- Pij. - Jasne.
Prawie wczoraj nie spałam, nie mogę pić w ciągu dnia.
Spokojnie, dama nigdy nie jest pijana.
- Yiamas. - Jasne.
Zna ich pan może? Albo wie, dokąd wyjechali?
Pijcie.
Czemu nie?
Pij.
- Świeżego sera? - Pewnie.
- Macie tu prysznic? - Tam.
Ale nie ma ciepłej wody.
Wielkie mi co.
Czołem, kumple taty się odezwali?
Jako burmistrz przysięgam, że nie przyjechaliście tu na darmo.
Pojawią się.
Gdzie rośnie najstarsze drzewo w okolicy?
To to w gaju oliwnym?
- Spytaj Alexandrę. - Nie.
- Ekstra, nie? - Pewnie.
Jak coś, to tam mają prysznic.
Dzięki.
Wybierz, która będzie na obiad.
Dziękuję, ale jestem wegetarianinem.
Nie.
Którędy się idzie nad morze?
Dziękuję.
Theia?
Jakiś pomnik?
Tak, tyle tu było wojen.
Ojciec nigdy o tych rzeczach nie mówił.
Przeżył, zrobił się twardy.
Niczego się nie bał.
Tak.
Greccy mężczyźni.
- Kryj się. - Boże.
Przysuń się.
Popytam. Proszę.
- Pij! - Spokojnie, dama nigdy nie jest pijana.
W życiu nie widziałam, żeby mama piła coś poza winem przy komunii.
Spragnione były.
Połknęłam robaka.
Chodź.
Paris, jak fajnie.
Nareszcie.
Trzymaj i rozdaj.
- Dziękuję. - Alexandra, dla ciebie.
Proszę bardzo.
- Masz, trzymaj. - Cześć.
- Widziałam tego gościa.
- Którego? Piłaś? - Owszem.
Tego przystojniaka z wczoraj, spod okna.
Widziałam go dzisiaj.
Dziwne trochę.
Słuchaj, pofiglujemy w kurniku?
Co?
Potrzebuję cukru do bougatsy.
Toula?
Będzie rodzinny obiad?
Tak.
Miło.
Znalazłaś kumpli taty?
- Znajdę. - Posłuchaj.
Znajdziesz ich, rozumiesz?
- Jasne? Znajdziesz ich. - Pewnie.
Dobrze gotujesz.
Ja też dobrze gotuję.
Może nawet lepiej.
Dobra.
Znikaj.
Leć.
Może zaprosimy tych sześciu mieszkańców.
Zapytam.
Gotuję!
Wkładać luźne gacie.
Idealne.
Jestem wściekła na aparat.
A teraz, zdmuchnij go.
Supermodele, fantastik.
Numer jeden, najlepsi.
Czemu nie startujesz?
Wolimy zostać przyjaciółmi.
Przyjaźnić to się z nią możesz, jak się okaże twoją kuzynką.
Goście idą.
Upiłaś się.
- Mocno. - Trochę.
To on.
To ten gość z okna.
- Yassas. - Witamy.
Syn Alexandry.
- Bardzo nam miło. - Witamy.
Syn Alexandry, zagadka rozwiązana.
Czemu na ciebie patrzy, co...
- Uśmiechasz się? - Nieprawda.
A jednak.
Przystojny. Tak go opisałaś.
- Serio? - Tak.
Nie mogę pogapić się na gościa, któremu się podobam?
Jestem twoim bratem.
Sopa.
Bratem?
Tak.
Czyli Toula cię nie kręci?
- Nick. - Luzik.
- Chwila. - Co jest grane?
Byłam z waszym ojcem, zanim wyjechał i poznał waszą matkę.
Nigdy się nie dowiedział, że ma syna.
A to mój syn, Christos.
Cześć.
No nieźle.
Obłęd.
Rodzina.
Tyle lat z tym żyłaś.
Miałam swoją tajemnicę.
Szkoda życia na tajemnice.
Za życie w prawdzie.
A, no właśnie, Qamar i Christos się spotykają.
Serio.
Co?
Nie chcieliśmy, żebyś się dowiedział w ten sposób.
Proszę mnie źle nie oceniać.
My się kochamy.
Komu bougatsy?
- Ja chętnie. - Doskonały pomysł.
Pewnie.
Tak.
Przepraszam. Wie pan może, gdzie teraz mieszka?
WITAMY NA ZJEŹDZIE
Nie, nie ojciec, dziadek.
Proszę mu powiedzieć, że będzie zjazd.
„Witamy na zjeździe”.
To za parę dni, będzie ktoś?
Wszystko wyjdzie cudownie.
Jak wczoraj. Świetna impreza.
Raczej katastrofa.
Trzeba było nie wyskakiwać z tym toastem.
Lubię czasem zamieszać.
Jak tam głowa?
Jakaś obca.
Co on znowu goli?
A jak myślisz?
Na górze czy na dole?
No weź.
Peter się wkurzył, że Qamar nie jest Greczynką.
Też nie jestem Grekiem i co? Fajno jest.
Serio?
Kolejny brat. Obłęd.
Normalnie cyrk na kółkach.
Jestem zdziwiona, ale nie zdziwiona.
Bo mnie nic nigdy nie dziwi.
Nie nadążam.
Powiemy mamie o Peterze?
Nie.
Powiesz siostrze o synu zmarłego męża?
Chyba mnie znasz.
Wybacz, wiem, że nie jesteś plotkarą.
Plotkarą nie, ale poplotkować lubię.
Już do niej dzwoniłam.
Telefon ci dzwoni.
To Atena.
- Cześć. - Hej.
Serio mamy brata?
Mama tu jest.
Już wie o Peterze.
Kochani.
- Mamo. - Cześć.
Czyli...
Wasz ojciec miał syna, o którym nie wiedział?
No nic.
To było dawno temu.
W tej rodzinie serca mamy otwarte dla wszystkich.
Powiedzcie Peterowi, że bardzo chcę go poznać.
I pozdrówcie jego matkę.
Założę się, że ma na imię Alexandra.
Bo ma.
Wasz ojciec gadał przez sen.
O czym rozmawiamy?
Cześć, to ja, Nick, twój syn.
Wiem, to wiem.
Kochamy cię, nie przejmuj się.
Kochamy cię.
- To pa. - Pogadamy później.
Cześć.
- Jest dobrze. - Jasne.
Z pani przepisu.
Za mało mizitrhy.
Ale wygląda.
Pycha.
Gorący ser.
Numer jeden.
Najlepsza.
Tu je wrzucamy
i oddzielamy liście od oliwek.
Co się stało z tutejszą fontanną? Gdzie woda?
Lawina skalna odcięła strumień.
Nic nie mów, zajmę się tym.
Szybko, chodźcie.
Tak jest, nie!
Mój syn stracił matkę, ale jest silny.
Mądry dzieciak.
Studiował zrównoważone rolnictwo.
Ten kraj potrzebuje jego pomysłów.
A on marnuje czas i spotyka się z xeni.
Xeni.
Zjedz, humor ci się poprawi.
Wiesz, gdzie tu rośnie najstarsze drzewo?
Mój tata...
nasz tata...
opowiadał mi o nim.
Mówił, że siadał pod tym drzewem i marzył.
Wiesz, gdzie to może być?
Nie.
- Spytaj moją matkę. - Nie.
Jak tam głowa? Ciąży?
Trochę.
Idziesz ze mną? Ustawiłem się z mnichem.
- Z mnichem? - No.
Nie mogę.
Muszę znaleźć tych przyjaciół taty.
- Cześć. - Hej.
Hej.
Sorry za wczoraj.
Zapomniałam, że w alkoholu jest alkohol.
Żeby nie było, nie leciałem na ciebie.
Tak, jasne, pewnie.
To jest dziennik taty.
Pisał go, odkąd przypłynął do Ameryki.
Myślisz, że te zaproszenia dotarły do starszych panów
z innych miast?
Nie, przestań szukać.
Muszę i będę. Gdzie się da.
Dzięki.
Jasne.
- To pa. - Pa.
O tu, widzisz?
Masz sporo dzieci.
Tak, ale się mnie nie słuchają.
Godzę się z tym, rozwijam.
Bo drzewo, co się ugnie jest silniejsze, niż to, co się złamie.
A ja słyszałem, że to, które się nie ugnie, złamie wiatr.
Nie, raczej: bezwietrzne drzewo ugina się nie łamiąc.
Co znowu za bezwietrzne drzewo?
To ty nie wiesz? Stary.
Bezwietrzne drzewo stoi jak kloc. Jak uparty grecki ojciec.
Marna metafora. Pogadajmy o twoim synu.
Mam nadzieję, że dobrze ci w Grecji.
Nie mówię po grecku.
Ale umiem: efharistó.
Dobrze.
Dostaliśmy dużo różnych rzeczy
i chętnie dałbym je tobie, jeśli się nie obrazisz.
Jasne, że się nie obrażę.
Dawanie to greckie słowo.
No widzisz.
Jeśli plan Victory wypali i ludzie wrócą do wioski,
będziemy tu uprawiać organiczne owoce i warzywa, wysyłać je w świat.
Taki mamy pomysł na życie.
A wy?
Ja liczę, że mój współlokator się wyprowadzi.
Kradnie mi płyn i nitkę do zębów.
Upierdliwy typ.
Paris, możesz się włączyć.
Właśnie sobie przypomniałam, że muszę lecieć.
Jestem do bani.
Ojciec miał do mnie jedną prośbę, a ja nie umiem jej spełnić.
Bez przerwy cię o coś prosił.
Prawda?
Non stop, nie?
- Pewnie. - Zawsze coś.
Ale to było dla niego ważne, obiecałam mu.
To był ciężki rok.
Twój tata, mój tata.
A teraz mam nowego brata.
No i mama.
Trudne to wszystko.
Zastanawiam się, co ona czuje, czy... się boi?
I z Paris coś się dzieje.
- O nie. - Musisz...
Co tu jest napisane?
To? To jakaś...
Syros. To nazwa wyspy.
Skąd to masz?
Od kumpla, mnicha.
Lista wszystkich dziadków, którzy stąd wyjechali.
I dokąd się przenieśli.
Co?
Są wszyscy.
Thanasis, Dimos i George.
Strasznie cię kocham.
Dzwonię do Nikki.
Ponoć masz niezłego braciszka.
- Jak zjazd? - Nikogo nie ma.
Przyjaciele Gusa dawno się wynieśli.
Thanasis Papagianopoulos na Syros.
Dimos Ginakes na Páros.
George Diacos na Rodos.
Byłaś w zeszłym roku na Syros.
Pewnie, znam i Syros, i Páros.
Z Patrickiem machnęliśmy pięć wysp.
Super.
Możecie trochę podzwonić?
Może ktoś mógłby przekazać tym trzem facetom, że jest zjazd?
Jasne. Znam tam z osiem czy dziewięć osób.
Angelo i ja to załatwimy.
Super...
No to cześć.
- Udało ci się. - Wiem.
Lot 235 do Aten.
Myślicie, że ktoś jeszcze wpadnie na zjazd?
Ciociu? A możemy tu zostać trochę dłużej?
Nie, bilety były w promocji.
Cześć.
Tato, proszę nie...
To moje prywatne rzeczy.
Chodź.
Popatrz tylko.
Pięknie.
Mój ojciec miał tu wszystko,
tylko jedzenia mało.
Super miał życie.
- Ciężko pracował. - Za ciężko.
Nie zróbmy sobie tego.
Nigdy nie byliśmy w Grecji.
Nie jeździliśmy na wakacje.
Powinniśmy się zabawić, w końcu mamy wolne.
- Przestań. - Rozerwijmy się, mamy czas.
Jeszcze raz dzwonię do Nikki.
- Cześć. - Hej.
Znalazłaś przyjaciół taty?
Spokojnie.
Muszę kończyć.
Dzień dobry.
Suwać czy kaberjolet?
WYPOŻYCZALNIA SAMOCHODÓW
Kaberjolet.
Wypływamy na wyspę Syros.
Dopływamy do wyspy Syros.
Prosimy wychodzić tylnym wyjściem.
Przepraszam?
- Nieźle razem balowaliśmy. - Nikki.
Szukamy faceta, nazywa się Thanasis Papagianopoulos.
Ma z 80 lat, pochodzi z małej wioski, Vrisi.
- Znajdziemy go. - Pewnie.
Witamy na Páros.
Od Angela.
Nie bójcie żaby. Wszystko się załatwi.
Będzie dobrze. Przekażesz dziennik przyjaciołom taty.
Jasne.
Paris ma jakiś problem, ale się nie mieszamy.
Nie.
Thanasis?
Znajdziemy go.
Zjazd już w sobotę. Gotowy?
Wiesz, że nikt nie przyjedzie?
Przyjadą i będzie niezła imprezka.
I bomba, bo bierzemy z Qamar ślub.
Że co?
Fantastycznie!
Wesele będzie w sobotę.
A co ze zjazdem?
Nie wiem.
- Musimy powiedzieć mamie. - Nie.
Greckiej matce towarzyszą w życiu dwa uczucia.
„Kocham cię nad życie”.
I „dlaczego nie kochasz mnie tak, jak ja ciebie?”.
- Skąd ona się wzięła? - No dalej.
Pozwolisz im się pobrać?
Ona jest uciekinierką.
Z całym szacunkiem.
Imigrantką.
Jak Ukraińcy, którym rozdajesz jedzenie.
Jak pappou w Ameryce.
Nie wolno mieć tajemnic przed rodziną.
Co bawi?
Jesteś trochę straszna.
Ian i ja też coś kiedyś ukrywaliśmy przed rodzicami.
Zupełnie jak oni.
Raz rzuciłem robotę i dwa tygodnie udawałem, że pracuję.
Ja paliłam.
A ja zawaliłam pierwszy rok studiów.
- Wygrałaś. - Co?
Serio? Nie zdałaś?
Sama chciałaś iść na NYU.
- I schrzaniłaś? - Czemu?
Żyła pod kloszem, odzyskała wolność, poszła w tango.
Ludzie, życie!
Wyście się całowali w aucie jak niewymoczone bobry.
Theia.
My z Takim tyleśmy się cmokali, że do dziś mam spierzchnięte.
- Ciociu. - A dotknij brody.
Dzwonię do dziekana.
Nie, jakoś sobie poradzę.
Jak ja.
Nie potrzebujesz mojej zgody na ślub.
I tak się pobieramy.
No to się zgadzam.
Teraz jesteśmy rodziną.
Wyglądasz jak Greczynka.
A ty jak Syryjka.
Halo, śpiewamy!
Sama musi to ogarnąć.
Nie mówiłem?
Mówiłeś?
Ludzie.
Coś narobiła?
Bez szczegółów.
No może jeden.
Mamy robotę.
Christos, ciotki, ze mną.
A Toula, ty...
Masz wakacje.
- Serio? - Pewnie, wakacje!
Idźcie i się wakacjujcie, bobry jedne.
Później wpadniemy pomóc.
Chcę wiedzieć wszystko.
Pięknie.
Jest super.
Thanasis Papagianopoulos?
Wie pan, gdzie są Dimos i George?
...chyba da radę.
Czemu musiałaś chodzić na wszystkie imprezy?
Bo przedtem na żadnej nie byłam.
Co tam kombinujesz?
Nic.
To jest to najstarsze drzewo?
Tak.
Toula wróciła. Nic nie mów, bo mnie zabije.
Pewnie złamałem jakieś prawo, przewożąc urnę...
Dochowasz tajemnicy?
Nie.
Peter.
Toula.
Dobrze, że jesteś, patrz.
Powinnaś wiedzieć.
Hej.
Co ty wyprawiasz?
Nie powiem, bo się nie zgodzisz.
Theia?
A ten skąd się tu wziął?
Nick.
Nie wiesz, co on sobie wymyślił?
Nie każę ci donosić.
I dobrze. Nie donoszę, informuję.
Kiedy umarł wasz tata,
twój brat pytał, czy można go pochować w Grecji.
Jasne.
Włożę ci koufetę pod poduszkę i przyśni ci się przyszły mąż.
Starczy już tego voodoo.
Greckie dzieciaki mają swoje sprawy,
nie tylko biorą śluby i rodzą greckie dzieci.
- Niektóre tak. - I chwała im za to.
Co zrobisz z tym koledżem?
- Możemy o tym nie gadać? - To nie w naszym stylu.
My krzyczymy.
Razem szukamy rozwiązania.
Groźbami i wzbudzaniem poczucia winy.
Chyba za mało krzyczałyśmy.
Nie musicie i tak czuję się fatalnie.
To ma być jedzenie?
Chodź.
Upiekłam kozę.
Słuchać się Theii Friedy.
Chodźcie, ruszmy te kamienie.
Dawać linę.
Musi się udać.
Gotowi.
Ciągnąć.
- Gdzie urna? - Schowana.
Jeszcze trochę, damy radę, przewalmy te głazy.
Ciągnąć!
Dalej, mocno.
Szybko!
Biegiem!
Tak jest!
W końcu jesteśmy gotowi na ten ślub.
A może by to zdjąć?
Sopa.
To syryjski dabke.
Słuchajcie...
Słuchajcie! Kto po pana młodego, idzie tędy.
A po pannę młodą - tam, z Arystotelesem i Paris!
Jazda!
- Victory. - Tutaj.
Dobrze wyglądasz, mori.
Przyjechaliśmy na zjazd!
Kto to?
Kiedyś tu mieszkali.
Przyjechali na zjazd.
Udało się.
- Kuzyni! - Kuzyni!
Kazałaś znaleźć, to znalazłam.
Jak ty to zrobiłaś?
Wy tutaj? Serio?
Thanasis, Dimos i George?
Kochani!
Tutaj!
Zatańczymy teraz tradycyjny grecki taniec.
Panowie, tańczymy taniec hasapia.
A panie zapraszam na tradycyjny syryjski samah.
Śnił ci się Arystoteles, co?
Skąd wiesz?
Włożyłam ci koufetę pod poduszkę.
Greckie voodoo.
Idź tańczyć, popilnuję ci torby.
Dużo wiesz?
Wszystko.
Chciałeś użyć zestawu do neutralizacji prochów
i pochować tatę w Grecji.
Koło jego ulubionego drzewa, żeby wyrosła z niego oliwka.
Tu są nasionka.
Pół urny chciałem odwieźć mamie.
To nie twoja decyzja, tylko jej.
Może i tak, ale mama jej nie podejmie, wiesz o tym.
Nie widzisz? Brakuje nam głowy rodziny.
Nie mów tak.
Mówię, bo to ty powinnaś nią być.
- Ja? - Ty.
Atena jest najstarsza.
I ma z szóstkę dzieci.
Uznaliśmy, że masz więcej czasu.
Super, to może Peter.
Ten też jest zajęty.
Postanowione, ja postanowiłem.
- Ty? - Ja.
Ściągnęłaś nas do Grecji.
Oddałaś przyjaciołom taty dziennik.
I zostałaś głową rodziny.
Wiesz, co?
To ty przywiozłeś tatę do Grecji.
- Wiem. - Sam jesteś głową rodziny.
- Na spółę? - Zgoda.
- Zorganizujesz rodzinne obiady? - Sama?
- Pomożesz mi gotować. - Pewnie.
No to zgoda.
Wiesz?
Mama czasem kojarzy.
Choćby przez kilka chwil.
I to wystarcza, co?
Jasne.
A ten twój zestaw.
To jest dla zwierząt.
Masz rację, to jest pies. Myślałem, że krzak.
- Pies. - Wygląda jak krzak.
Trochę.
- W sumie masz rację. - Co?
Serio?
Zatańczymy?
Nie chcesz się ze mną spotykać.
Ja się pogubiłam.
Wiesz już, czemu cię olewałam cały rok?
Imprezowałam. Ja, ta miła grecka dziewczyna. Skrewiłam.
Chcę skończyć koledż. Taki mam plan.
Jak powiedział Arystoteles:
„Uczyć umysł, nie ucząc serca,
to jakby nie uczyć się wcale”.
Jesteś taki grecki.
To co?
Muszę ogarnąć swoje życie.
Chodź się przejść.
Czekaj.
Wszystko gra.
Mam propozycję.
Możemy się nie śpieszyć?
Pewnie.
Napisz kiedyś.
Dobra.
Może i napiszę.
Żadnych dzieci aż ukończycie koledż i kupicie rodzicom dom.
Greckie ciotki.
Lepsze niż te randkowe apki.
Nie zostaną.
Wiem.
Ale pomyślałam sobie,
że imigranci z okolicy
mogliby zamieszkać w pustych domach.
Może nawet nie taki zły z ciebie burmistrz.
Tak!
Powiedziałam: „może”.
Dobry ze mnie burmistrz?
- Numer jeden, najlepszy. - Na pamiątkę.
Dzięki za wszystko.
Kuzynko.
Tata chyba wiedział, jak bardzo potrzebujemy tej podróży.
Zbliżyliśmy się, razem pokonamy wszystkie przeszkody.
Pojechaliśmy tam, by przyjaciele taty poznali jego historię.
Okazało się, że daleko jej jeszcze do końca.
PORT LOTNICZY
WITAMY W CHICAGO
Ian?
Gdzie jesteś, nie widzę cię.
Za tobą, odwróć się.
Gdzie za mną? Nadal cię nie widzę.
Może to nie ty, pomachaj.
- Macham. - Podskocz.
Ale tłum, zrób, jak robi osioł.
Głośniej.
Na zewnątrz jesteś, co?
I kto tu jest fajny?
Pewnie nigdy nie uzgodnimy, kto będzie nową głową rodziny.
Pokłócimy się o to nie raz i głośno.
Ale tak naprawdę, nieważne, kto jest szefem.
Liczy się, że jesteśmy razem.
Posłuchajcie.
Jedźmy do mamy i zapraszamy na rodzinny obiad.
Toula gotuje.
Powiedz to.
Włożyć luźne gacie.
Tak jest!
Tak...
zawsze razem. Choćby było ciasno i koszmarnie.
Tekst: Barbara Eyman-Stranc