Uciekaj!
PRZEDZIWNE PRZYGODY JAMESA
I wszystko się udało.
Też chcę być literą!
SZYBKA IMPROWIZACJA
PŁATKI KAPITANA
- Znalazłeś skarb Kapitana Błonnika? - Nie.
A teraz?
Dalej nie. Sprawdzałem wskazówki setki razy.
Przez Paszową Grań i Brzuszną Przełęcz do Zatoki Czczej,
a tam Grota Kiszek ze skarbem.
Ciągle trafiam donikąd.
Zacznij od skarbu, tak jest łatwiej.
Tu jest złoto Błonnika!
Tak to się robi.
Nie zaczynam od końca labiryntu.
To oszustwo. Nie można iść na skróty.
Zamierzone cele osiąga się tylko ciężką pracą.
SZKOŁA W DIRT
- Włożyłeś ciężką pracę w prezentację? - Nie zrobiłem jej.
Prezentacje to bzdura. To dwa razy tyle roboty.
Najpierw trzeba je napisać, a potem powiedzieć.
Przecież ty uwielbiasz gadać.
Nigdy nie słyszałem, jak siedzisz cicho.
Mówię tylko, że prezentacje to forma tortur.
Ludzie najbardziej boją się przemawiać publicznie.
A nie śmierci?
Nie.
Od prezentacji wolę już śmierć.
Gdy Mucha mnie wywoła, położę kres prezentacjom!
Zresztą może mnie dziś nie zapyta.
Zaczniemy od Jamesa.
Z ostatnich testów dostałeś pały,
więc potrzebujesz piątki, żeby przejść.
A jeśli nie przejdę?
Nie będę w klasie z Maxem?
Koniec wspólnych lunchów, pizzy i czułych spojrzeń?
Z kim będę udawał, że rozumiem osmozę?
Potrzebuję cię.
Nic się nie stanie, o ile James się przygotował.
Jasne. Już zaczynam.
Tematem mojej prezentacji...
jest coś wręcz niewiarygodnego.
Zaginiony skarb naszego kochanego Dirt.
Zaginiony skarb Dirt?
Słyszałeś jakieś plotki i robisz z muchy słonia.
Wcale nie!
Więc czemu nic o tym nie wiem?
Bo go nie odnaleziono.
Według legendy jest zakopany na pustyni.
Daj zobaczyć!
Otóż to.
Dawno temu
jeden z pierwszych osadników w Dirt był piratem.
Najprawdziwszym łotrem. Wykradł skarb i...
MAX: CHYBA SIĘ UDAŁO!
Ukrył go gdzieś na pustyni.
Doprawdy?
Mam uwierzyć w legendę o zaginionym pirackim skarbie,
który czeka na znalazcę?
No tak.
Wystarczy pokonać Paszową Grań, Brzuszną Przełęcz
i Zatokę Czczą, a potem wejść do Groty Kiszek.
Skarb jest mój!
SPOKO GOŚĆ ŁOWCA SKARBÓW
Ten dzień musiał nadejść.
Otóż to, Dyrektorze Szczekaczka.
Dzień, w którym spojrzę w kamerę i zakrzyknę, że odchodzę!
Na razie, uczniowie.
Nieźle poszło.
OSMOZA
Znowu nic! Bądź przeklęty, kapitanie!
Znowu labirynt? Co z tobą?
Gdy Mucha się połapie, będziesz powtarzał rok.
Kto pomoże mi domyć ogon po zajęciach z WF-u?
Wyluzuj, nikt nas nie rozdzieli.
Oto piękno zaginionego skarbu.
Nikt nigdy go nie znajdzie.
Mucha też nie, bo taki skarb nie istnieje.
Kłamstwo idealne.
Takie kłamstwo nazwą kiedyś „kłamstwem Jamesa”.
„Kłamstwo Jamesa”?
Spytam Echo.
SKLEP Z NARZĘDZIAMI
Mucha jest na tyle naiwny, by uwierzyć w skarb na pustyni.
Jaki skarb?
Skarb na pustyni!
Kto zgubił na pustyni skarb?
- Na pustyni? - Skarb!
Oddawać! Skarb jest mój!
Spokojnie.
Do końca dnia dadzą sobie spokój.
Chyba źle oceniłem sytuację.
Tak to z tobą jest.
Zabiją mnie, gdy dowiedzą się,
że to przez zmyśloną prezentację.
Do tego Mucha cię nie przepuści.
Nie mogę mieć kumpla w klasie niżej. To zniszczy moją reputację.
Musi być jakieś wyjście.
Wystarczy, że ktoś znajdzie skarb.
Po prostu muszę załatwić im skarb.
Jestem genialny.
Zostawię wskazówki, zakopię skarb, a gdy ktoś go znajdzie,
Mucha wybłaga robotę w szkole i zostaniemy razem.
Ale nie ma żadnego skarbu.
Nie ma?
No nie ma.
Nie ma?
No nie ma.
Nie ma?
Nie.
No dobra. Musimy iść.
To będzie Paszowa Grań.
Dotrą tam przez Brzuszną Przełęcz.
Przejdą Zatokę Czczą
i trafią do Groty Kiszek.
Tu będzie skarb kapitana.
Teraz trzeba go zakopać.
Żetony do salonu gier?
Ukrywałeś je przede mną!
Strasznie męczące.
Co jest?
Zakopałeś coś wcześniej?
- To nie moje. - Więc czyje?
Hej-ho, hej-ho, błonnik to jest to
Kapitan Błonnik!
Przecież on nie istnieje.
Niech mnie kule biją A łajby ocean przepłyną
Kapitana płatków dwie miski I chodzą jak złoto kiszki
Zmielę was jak zboże, z którego robię płatki, psubraty!
Kapitan Błonnik!
Łapska precz od skarbu.
Siła!
Nie wierzę, że zginę z rąk maskotki z płatków.
Chyba z ręki. Ma tylko jedną.
Przepraszam, panie Błonnik! Nie szukaliśmy skarbu.
Dzieciak wie, gdzie jest skarb. Brać go!
To jak spacer po desce. No pięknie.
Jakieś ostatnie słowa, nicponie?
Tak!
To tyle. Zawsze jestem na „tak”.
Ruchy.
My nie chcieliśmy skarbu.
Chciałem tylko dostać piątkę.
Przepraszam.
Mnie nie przepraszaj.
Przeproś tamtych.
Mów głośno, żeby wszyscy słyszeli.
Nic by się nie stało, gdyby nie prezentacja.
To przez nią.
Coś ty powiedział?
No nie!
W porządku.
Nie przygotowałem się na prezentację,
bo wciągnął mnie labirynt z płatków.
Pochłonął mnie bez reszty!
Zmyśliłem prezentację na podstawie mapy z płatków.
Groziło mi powtarzanie klasy i utrata przyjaciela.
Nie sądziłem, że gorączka złota wywoła takie zamieszanie.
Żeby to naprawić i uniknąć kłopotów, zakopałem fałszywy skarb.
Ale mnie złapano, więc zmierzę się z konsekwencjami.
Zanim ten zmyślony kapitan mi przywali,
odpowiem na wasze pytania dotyczące fałszywego skarbu.
Co on powiedział?
Właśnie tak robi się prezentacje.
Pan Mucha? To pan jest kapitanem?
Okazuje się, że James i ja lubimy te same płatki.
Trzeba było go nastraszyć, żeby zrobił dobrą prezentację.
No to się udało.
Nie rzucił pan pracy?
Powinienem był powiedzieć dyrektorowi, że to taki podstęp.
Trudno.
- Dostałem piątkę! - Zostajemy razem!
Zaraz.
Zmyśliliście skarb?
Tylko dla oceny?
A ty wiedziałeś, że to bujda z płatków śniadaniowych?
To było oszustwo?
Robiłem to dla dzieci.
Żeby wiedziały, jak ważne są prezentacje.
Jesteśmy tylko dziećmi!
Racja.
Możecie iść.
Na szczęście wszystko dobrze się skończyło.
Cofnijcie się!
Ratunku!
Napisy: Mikołaj Kopczak