Czasem ktoś na ciebie patrzy
i od razu wiesz, że zapamiętasz tę chwilę do końca życia.
Podczas tej długiej, miesięcznej podróży, odwiedziłyśmy każdy zakątek Kornwalii.
Widziałyśmy każde miasteczko, każdą plażę, każdy krajobraz.
Ale prawdziwe życie toczyło się gdzie indziej i nie mogłam go unikać.
Conchita spędziła ostatni miesiąc, usiłując być matką,
a ja spędziłam go, zastanawiając się, jak żyć bez matki.
Nie odpowiedziałaś na listy od siostry.
Opuściłyśmy Londyn miesiąc temu i ani razu nie byłaś sobą.
Może nie jestem taka, jak myślisz.
Conchita ucieszy się ze spokojnego weekendu bez dziecka.
Jest w Runnymede. To przepiękna posiadłość.
Cały weekend dla was, dziewczęta.
Conchita odpocznie.
Boże, ależ z ciebie dama.
Zawsze pragnęłam być damą.
Zaczynamy od tańca, Honorio, czy marzysz o hazardzie?
Hazard. Założę się, że gdy stałaś na rękach,
przypomniałaś sobie, że rodziłaś zaledwie miesiąc temu.
O Boże. To Nan. Chodźcie!
O rany. Naprawdę tu jesteś?
- Jesteś prawdziwa? - Tak.
- Czy znowu znikniesz? - Jestem.
- O rety. - Jak się masz?
Jestem wykończona. Urodziłam człowieka, jestem uszkodzona na zawsze.
Minnie jest boska, a kiedy zostajesz matką, nikt na ciebie nie patrzy...
Napijmy się czegoś, zanim się roztopimy.
Dzika Lady czuwa. Cześć, Honorio.
Cóż za elegancja.
Nie mam pojęcia, dlaczego mój brat tak często wyjeżdża.
- Napijesz się? - Nie, dziękuję.
A co niby mamy robić?
Musimy porozmawiać.
Nagle wyjechałaś. Obiecywałaś, że będziesz.
Przepraszam. Byłam w fatalnym stanie. Po prostu nie mogłabym...
- Żałuj, że mnie nie widziałaś. - Możemy porozmawiać w środku?
Mamy ci tyle do opowiedzenia.
Byłyśmy na takich balach... I w operze.
Opera była nieziemska.
Mabel rozdarła spódnicę i upadła na twarz przed jakimś lordem.
Lizzy pogryzł na wyścigach pająk, a Jinny ciągle tańczyła
- z lordem Seadownem. - Trzy, cztery razy.
Są właściwie zaręczeni. A my prawie jesteśmy szwagierkami.
- Lizzy też tańczyła z Seadownem. - Jasne. Raz.
Cały weekend bez matek.
Możemy robić, co tylko chcemy.
Jako wasza przyzwoitka, nalegam, żebyście robiły to, co każę.
Opróżnijcie kieliszki i zacznijcie biec po trawniku,
wirując tak szybko, jak umiecie.
Naprzód!
- Matka cię pozdrawia. - Czyja matka?
Istne tornado, czyż nie?
Uwaga!
Kto to? Miałyśmy być same.
Richardzie, co ty tu robisz?
Teraz się uspokoiła.
Conchito.
Przepraszam, że zbaczamy z kursu.
Jest pan doskonałym jeźdźcem, panie Dawnly.
Spójrzcie tylko.
Conchito, w co ty pogrywasz?
Wjechałeś galopem w nasz babski weekend.
- Wiedziałaś, że tu będę. - Jestem tu z przyjaciółkami.
- Seadown. - Nie patrz.
Udawaj, że mówię coś mądrego.
Ale skoro tu jesteśmy
i staramy się nie zauważać, jak się spociliśmy...
Mam nadzieję, że nie jesteśmy nieprzyzwoici, Honorio.
- Byłoby zamieszanie. - Więcej niż zamieszanie.
Jeden drink. Jesteśmy gościnne.
Dick, przykro mi, że Miles nie panuje nad swoim koniem.
Jak wiesz, dzikiej istoty nie da się do końca poskromić.
Jest upalny dzień.
Pytanie brzmi, co jeszcze orzeźwiającego możemy zrobić po wypiciu drinka?
Chodź.
Chodźcie!
Chodź, Honorio!
Cześć, Honorio.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Gdyby się wydało, że nie mamy przyzwoitki...
Co by pomyślał lord Seadown?
- Popsujemy sobie reputację... - Bo nie rozpaczamy?
- Nie mam nic przeciwko. - Wybuchłby skandal.
Jinny,
wiesz, że jestem mężatką, prawda? Będę przyzwoitką.
Jestem filarem przyzwoitości.
Właściwie jest tu panna Testvalley.
Od kiedy boimy się chodzić na przyjęcia?
Nie zauważyłyście? Nie jesteśmy nimi. Jesteśmy Amerykankami.
Kiedy obchodziła nas opinia innych ludzi?
Anglicy są tacy zafascynowani swoją historią.
Za to nasza historia jest fascynująca.
Niech zaczną uczyć się od nas.
Nie wzięłam strojów na przyjęcia.
Ja mam tylko nocne stroje.
Seadown nie będzie się skarżył.
Tańczyłam z nim tylko trzy razy.
- Albo cztery. - Albo cztery.
Będzie cudownie, gdy obie staniemy się częścią tej rodziny.
Tak się składa, że mam trochę sukni.
Lizzy, pięknie wyglądałabyś w zieleni.
Może znajdziesz kogoś dziś wieczorem.
Pomyśl tylko. Ktoś tylko dla mnie.
Mabel.
Pour toi.
- Piękna. - Jest piękna.
Nan, czuję się okropnie od tamtego wieczoru. Chciałam...
Matka wie, co mi powiedziałaś?
Nie, oczywiście, że nie.
Byłaby przerażona.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Nie wiem, co ja sobie myślałam.
Nagle wszystko z siebie wyrzuciłam.
Przepraszasz za to, że mi powiedziałaś, czy za to, że przez 17 lat mi nie mówiłaś?
Nie, przepraszam za... Pewnie za całe moje życie.
Źle to brzmi. Ćwiczyłam to.
Ćwiczyłam tygodniami, ale nie było cię przy mnie.
Zawsze wymyślasz coś dowcipnego albo mądrego,
zawsze wiesz, jakie słowo dobrać.
Powiedz, że mi wybaczasz.
Wybaczasz ludziom. Taka jesteś.
Cóż, nie znasz mnie.
Sama siebie nie znam. Mogę być każdym.
Wciąż jesteś Nan. Jesteś moją siostrą.
Pomogę ci, na litość boską.
Ilekroć chichotałyśmy, kłóciłyśmy się, leżałyśmy w łóżku
albo rzucałyśmy ciastkami, miałaś tajemnicę.
Cała moja przeszłość jest kłamstwem.
Muszę powiedzieć Conchicie. I matce...
Nie, nie, nikomu nie mów.
Jeśli ktokolwiek się dowie...
Mówisz, że twoja przeszłość to kłamstwo, ale twoja przyszłość przestanie istnieć.
- Nasza... - To tobie na tym zależy.
Ty to zrobiłaś. Zniszczyłaś to. O co teraz prosisz?
Po prostu zapomnij. Zapomnij o tym, Nan.
Tak jakby do tego nie doszło. Jaka to różnica?
To nie jest kłótnia o wstążkę, Virginio, ani o spóźnienie na przyjęcie.
To całe moje życie.
Czuję się pusta.
Nie jestem już tą samą Nan i to po prostu fakt.
Jesteś moją siostrą tylko w połowie, więc może jest ci tylko w połowie przykro.
Nan.
- Conchie, musimy pomówić... - Nie mów, że o tobie nie myślę.
Zaprosiłam kogoś dla ciebie.
Co? Miałyśmy spędzić ten weekend same.
Nan, daj spokój.
Czemu udajesz, że to wszystko przypadek?
Dick zatrzymał się obok.
I ta żenująca bujda z uciekającym koniem.
- Musimy pomówić. Tylko ty i ja. - Tylko ty i ja?
Jak wtedy, gdy rodziłam, przerażona i samotna?
Krzyczałam, wołałam cię, a ty spacerowałaś po plaży.
Bardzo chciałam zostać. Naprawdę musimy porozmawiać.
- Nan, proszę... Posłuchaj. - Daj mi sekundę...
Lada chwila wrócisz do domu, do Nowego Jorku,
a ja wrócę do tego domu, do tych... Tych ludzi, murów i ciszy.
Tak, zaplanowałam ten weekend. Owszem, Anglia będzie oburzona.
To dla Anglii idealne. Oni uwielbiają się oburzać.
Wszystkim, co kochał we mnie Dick, jego rodzina gardzi.
Widziałaś angielskie dziewczęta.
One tylko grzecznie kiwają głowami, są posłuszne i haftują.
Jesteśmy zupełnie innym gatunkiem.
Ale... Kocham go, Nan.
Tak bardzo kocham mojego męża.
A jeśli nie zdołam sprawić, że pokocha mnie tak jak dawniej,
że przypomni sobie, kim jestem
i przestanie patrzeć na mnie z rozczarowaniem, nie przetrwam tego.
Pomożesz mi?
Odkąd urodziłam dziecko, jestem...
W każdym razie... Dzisiejszy wieczór musi się udać.
Boże, Nan. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Głowy do góry, drinki w dół, prawda, kochanie?
Tak.
Mabel, Lizzy, Jinny.
Bosko wyglądasz, Mabel.
Pięknie wyglądacie. Wszystkie wyglądacie bosko.
Dziewczyny, jest jak za dawnych lat.
Bez obaw, jestem teraz mężatką.
I matką.
Dziś planuję spokojne spotkanie dorosłych.
Wyrafinowane i kameralne.
Zrobiłaś to?
Patrzcie na Jinny, panuje nad całym pomieszczeniem.
Dick, nawet twoja siostra bawi się lepiej od ciebie.
No chodź.
- Twoja żona ma niezłe ruchy. - Widziałem jej ruchy.
Ostatnio nie. A pracowałam nad nowym.
Patrzcie! Conchita pokazuje swój ruch!
Patrzcie i uczcie się! Bądźcie duszami towarzystwa!
Proszę? No dobra.
Cześć, kochanie.
Zaproponujesz mi jednego?
Drinka?
Nie wiem. A co jeszcze wchodzi w grę?
W Anglii uznajemy nadmierną pewność siebie za nieatrakcyjną.
- Jesteś piękna. - Mój nos...
Na pewno wiesz. Tyle pełnych podziwu spojrzeń.
Mogę prosić do tańca?
Jest strasznie gorąco. Możemy wyjść na dwór?
Kochanie, idź do ogrodu. Niedługo przyjdę.
Naprawdę przyjechał.
Kto?
Sąsiad, Guy Thwarte.
Wręcz błagał o zaproszenie.
Theodore, panna Hopeleigh interesuje się przyrodą.
Widziałaś...
- Prawda, Jean? - Jeża. Tak.
Czy był... kolczasty? A może...
Tak.
Jak cię znam, pewnie go wyhaftujesz.
Być jeżem w tej posiadłości...
I tuptać sobie, nie zdając sobie sprawy z obecności księcia.
Czy mogę przeprosić?
Jak? Jak to możliwe...
Conchita nalegała.
Gdybym wiedział, że będzie tu Nan St. George,
włożyłbym coś ochronnego na głowę.
Witaj.
Chciałam obejrzeć ogród.
Czasem musisz odetchnąć, prawda?
Tęskniłem za tobą.
Tęskniłem za nami.
Za byciem przy tobie.
Za rozmowami z tobą.
Wiem. Odkąd urodziła się Minnie, nie mieliśmy...
Nasza mała dziewczynka.
Mamy dziecko.
Dziecko.
Conchito, zaprezentujmy razem twój ruch.
Seadown mnie nie zauważa. Proszę.
Zróbmy to razem.
- Chodź. Proszę, Conchie. - Upiłaś się.
- Czekaj. - Wykonamy ruch.
Widzieliśmy twoje ruchy, chodź.
Wykonamy... Ruch.
- Tak. - Zaczynamy, Conchie?
Tak.
Nadal nie patrzy.
Kochanie, nalejmy ci czegoś. Wciąż jesteś tą piękną, dobrze?
Czyż nie jest wspaniała?
No dobrze. Już czas. Sardynki.
Mabel!
Już czas! Sardynki! Najlepiej się chowasz.
Chowasz się pierwsza! No już!
Dobrze. Chodźmy.
Czy coś...
Czy od naszego spotkania coś się wydarzyło?
Co masz na myśli?
Wydajesz się... spokojniejsza.
Ty pierwszy to zauważyłeś.
Jak się miewasz? W związku z twoją matką i całą resztą.
Wybacz, nie ma „całej reszty”. Jak się miewasz?
Wszyscy po prostu żyją dalej.
Trudno przyjąć, że śmieją się i uśmiechają.
Tak.
I czasem świadomość, że wszyscy...
Tańczą, żartują i rozmawiają
choćby o serze...
Lubię ser.
To kiepski przykład...
Tak. Dobrze.
To, że twojej matki nagle już nie ma...
Czasem to wspomnienie powraca.
Nie mieć matki to...
Tak.
- Nie wchodź. - Jinny?
Nie zamknęłaś.
To by cię powstrzymało?
Czy ty... W sprawie Seadowna?
W porządku.
Poprosił mnie do tańca. To on poprosił mnie.
Nie zrobiłabym tego, gdybym sądziła...
Oczywiście. Wszystko w porządku.
Nasza przyjaźń jest dla mnie najważniejsza.
Nie jesteśmy zaręczeni,
jak przypomina mi matka co cztery minuty.
Chodzi o to, że nie wiemy, prawda?
Nigdy nie wiemy.
A co jeśli to nasza historia miłosna?
Moja i jego.
Wszystko zależy od Seadowna, prawda?
W Anglii uznaje się nadmierną pewność siebie za nieatrakcyjną,
więc to on zadecyduje.
Zależy, czy interesują go piękno i wdzięk, czy...
Czy co?
Cokolwiek masz do zaoferowania.
Dziewczyny! Sardynki! Gdzie jesteście?
Wszyscy szukamy Mabel.
Dziewczyny! Zaczynamy gry.
Mabel, idziemy.
- Chodź. - Na dół.
Lizzy! Gdzie twoja niesforna siostra?
Nie panujesz nad nią?
Mabel to mistrzyni kryjówek.
Poszła na górę?
Witaj.
Udaję, że szukam twojej siostry.
Czyżby?
Tak naprawdę szukałem ciebie.
Może powinniśmy poszukać razem.
Ten spokój też mi się podoba.
Mam nadzieję, że to jasne,
że jestem wielbicielem spuszczania butów na torty,
schodzenia po murach budynków i całej reszty.
Ale spacery i spokój też są...
Ostatnio nie wspinałam się po budynkach.
To wygląda na miejsce, w którym ukryłaby się Mabel?
Może powinniśmy sprawdzić.
Nikogo nie ma.
Chcesz zamknąć drzwi?
Znalazłaś mnie.
Usiądź tam.
- Chcesz tu usiąść? - Zdejmij suknię.
To nawet nie jest moja suknia.
- Nie wiedziałyśmy, że... - Chcesz?
Zdejmij ją.
Wolniej.
Mam wrażenie, że mówicie w innym języku.
Conchita i wy wszystkie.
Głośno.
To język Conchity.
Jest nieustraszona.
Jest niesamowita.
Nienawidzisz jej?
Nie.
Ale chyba nie rozumie, dlaczego ktoś może chcieć być sam,
tak jak nie rozumie, kim jest lord.
Richard?
To tylko mężczyzna.
Conchita jest sobą.
Wspaniale jest wiedzieć, co to w ogóle znaczy.
Chyba pewnego dnia po prostu zaczynasz to rozumieć.
Twoja siostra?
Jest zajęta rywalizowaniem z Jinny o twojego brata.
Co? O Seadowna?
Nie znają go.
Podobno jest zagadką.
Jest potworem.
Nie ruszaj się.
London stracił dla mnie sens, gdy wyjechałaś do Kornwalii.
Naprawdę?
Absolutnie.
Stał się nieistotny, bo osoba, z którą chciałem go dzielić, wyjechała.
Osoba, którą poznałeś na balu,
może już nie istnieć.
Witaj. Co ty...
- Schowaj się. - Szukałam cię.
W co ty grasz, Lauro?
Przyzwoitce nie wolno grać.
Co ty robisz?
Kazałaś mi się ukryć.
Machasz do kogoś?
- Chodzi o to? - Tak.
To nic niezwykłego.
Tak właśnie swobodnie stoję.
Jesteś taki rozluźniony.
Potrzebujesz pomocy?
Poproszę.
Przepraszam.
Za co?
Po prostu sprawiasz, że chcę przepraszać.
Za to, że ręka utknęła ci w kratce?
Nan, nigdy nie spotkałem kogoś, z kim tak łatwo jest być szczerym.
Czyż to nie dziwne?
Idziemy do łóżka?
Stać nas na więcej.
- Co jest lepszego od łóżka? - Chodź, zobacz.
O co chodzi, Nan?
Po prostu... Jinny z czymś wyskoczyła i...
To wszystko mnie przytłoczyło i po prostu nie wiem, co z tym zrobić.
Mogę jakoś pomóc?
Nie, nikt nie może.
Jinny zabroniła o tym komukolwiek mówić.
Każdy, komu powiem, będzie gorzej o mnie myślał.
Cóż, chyba jasno ci zakomunikowałem, że jestem o tobie bardzo dobrego zdania.
I dobrze wiem, jak to jest, gdy świat źle o tobie myśli.
Naprawdę?
Wszyscy robiliśmy rzeczy, z których nie jesteśmy dumni.
Moja matka nie jest moją matką.
To jakiś absurd.
Nie jestem osobą, za którą się miałam.
Matka...
Pani St. George... Wybaczyła mojemu tacie,
przynajmniej oficjalnie i przyjęła mnie pod swój dach.
Niewiele wiem...
Jinny wyrzuciła to z siebie. Zawsze wiedziała.
Wszyscy wiedzieli.
To chyba najgorsze.
Te kłamstwa. To spiskowanie. Wszyscy razem.
Więc twoje narodziny... Twoja matka i twój ojciec nie byli...
Ludzie będą mnie osądzali, tak już jest. Ale najgorsze są tajemnice.
To że trwało to przez całe moje życie.
Pamiętam pewną dziewczynę z Saratogi,
niejaką Amy Fairchild.
Pochodziła... z nieprawego łoża,
więc... Przezywano ją.
Choć to częściowo przez jej włosy,
które były w nieładzie i wcale nie pomagały.
Ale kiedy wspominano jej imię, ludzie się krzywili.
Na przyjęciach siedziała z boku i nikt się do niej nie zbliżał.
Wszyscy wiedzieliśmy, jakie będzie jej życie.
I że nie będzie normalna, bo niby jak?
A teraz to... To po prostu ja.
Jestem Amy Fairchild.
I czasem nie obchodzi mnie moja fryzura,
a czasem układam włosy godzinami.
Ale wszystkie jesteśmy różne, prawda?
Przepraszam. Nie powinnam była...
- Nie chciałam, żebyś czuł... - Oczywiście.
Nic nie szkodzi.
- Idziemy... - Tak, robi się późno.
Powinienem już iść. Tak. Chyba...
Chyba powinniśmy.
Lord Seadown już się położył.
Kazał przekazać, że zobaczy panienkę na śniadaniu.
Ćwiczyłaś ruchy.
Wreszcie Anglia jest taka, o jakiej marzyłam.
Nie chcę być Amy Fairchild.
To nie bądź.
Ale przywiozłaś szczotkę, prawda?
To wygląda nieco...
Och, Nan.
Teraz przynajmniej wiemy już obie. I strasznie mi przykro.
Nie jest mi trochę przykro. Jest mi strasznie przykro.
Przygnębia mnie to.
Niepotrzebnie...
Smutek nie pasuje ci do sukienki.
Kto to był, skoro nie matka?
Nie wiem.
Naprawdę.
Był pewien list.
Szukałam landrynek w biurku taty,
ale przeczytałam tylko fragmenty. Nie widziałam nazwiska.
Tylko obelgi wobec tatusia i...
...ustalenia dotyczące pieniędzy.
Kupili mnie?
Matka prawie wybuchła, kiedy zobaczyła mnie z tym listem.
Nan, mówię poważnie, jeśli jej o tym powiesz... Ona...
Nie powiem.
Zapomnijmy o tym, dobrze?
Nikomu nie mów, a wszystko będzie tak jak dawniej.
Och, Nan. Tak mi przykro.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Nic nie jest prawdziwe z dala od domu.
Wiedziałem o tym. Ja... Wiedziałem, taka jest straszliwa prawda.
Przed ślubem podejrzewałem, że spędzę resztę życia,
przepraszając za Conchitę.
Powinienem był posłuchać intuicji.
Wydaje mi się, że są kobiety i są żony.
Nowy Jork był oczywiście niesamowity, ale to było wyłącznie udawanie.
Tak jak teraz. Udawanie każdego dnia.
Ale w prawdziwym życiu... Matka ma chyba rację.
Conchita tu po prostu nie pasuje.
I nigdy nie będzie.
Ale jest uzależniająca.
I będę ją kochał przez całe życie. Nigdy nie przestanę.
Niby jak? To tak, jakbym miał przestać oddychać.
Nan, kochanie.
Zeszłej nocy...
Widziałaś minę Dicka, kiedy tańczyłam?
Podobało mu się, prawda?
Co się stało?
Nie jestem żoną, której zależy, by zauważył nowe rękawiczki.
Oczywiście, że nie.
Albo żeby patrzył z uwielbieniem, jak śpię.
Choć sama patrzę na córeczkę, kiedy śpi.
Boże.
Nan, odkąd się urodziła, jestem w rozsypce.
Ona mnie potrzebuje, a oni nawet nie pozwalają mi przy niej być.
Poza tym wszystko mnie boli i czuję się taka...
Rozmawiałaś z Dickiem?
Boże... Chcę, żeby mnie pragnął, a nie żałował.
I nie chcę, żeby się mnie wstydził. To absolutnie najgorsze.
Nie pojechałabym do Kornwalii, gdyby mnie nie zmusili.
Wiem, Nan. Naprawdę.
Potrzebuję nowego planu i tyle.
Do tego czasu będę stale uśmiechnięta. Nie może zobaczyć, że mnie wyniszcza.
Słuchaj, Nan,
kiedy zaczniesz kogoś szukać, o ile taki dzień nadejdzie,
poszukaj kogoś, kto nie chce, żebyś udawała.
Kogoś, komu mogłabym zaufać i powierzyć tajemnice.
Kto by mnie wysłuchał.
I kto rozumiałby, co muszę usłyszeć.
Och, droga Nan, kocham cię,
ale obawiam się, że musisz obniżyć oczekiwania.
Odrobinkę.
Możemy porozmawiać?
Wszystko w porządku. Nic się nie stało.
Nie o to chodzi...
Słuchaj, to bez znaczenia. Naprawdę.
- To jasne, że wybrał ciebie. - Tyle że nie wybrał.
Nic... Nic się nie wydarzyło.
To nigdy nie będzie nic więcej niż...
To koniec.
- To było szokujące. - Nieźle.
Szampan. Jest jedenasta, dość długo już czekaliśmy.
- Owszem. - Dobrze.
Och! Za szybko wystrzelił!
Widziałeś, Dick?
Obawiam się, że mąż nie potrafi mnie zaspokoić
w kwestii porannego szampana.
Panno St. George.
Mogę prosić?
Panno St. George, cieszę się,
że przez ostatnie tygodnie mogłem cię poznać.
Długo czekałem na kogoś, kto rozbudziłby we mnie myśli o ożenku.
Czy zechcesz...
Czy zechcesz być moją żoną?
- Mówisz poważnie? - Absolutnie.
- W takim razie tak. - Tak?
Zgadzam się.
Nie przejmuj się.
Poprosisz mnie ponownie przy matce, prawda?
Nan.
Gratulacje.
Niespodzianka.
Nan, wychodzę za mąż!
- Conchito. - Gratulacje!
- Będziemy żonami. - Boże.
Jinny.
Tak się cieszę, że znów jesteś sobą po tych wczorajszych wygłupach.
Tak. Znów jestem sobą.
- Dasz wiarę? - Dobrze.
Mówiłam...
Szampan.
Będę miała szwagierkę. Będziemy z Jinny siostrami.
- Mam nadzieję, że nie... - Na pewno...
Gratulacje, Jinny.
Lord.
- Przepraszam, że... - Nie...
To ja przepraszam.
Przepraszam.
Ale posłuchaj.
Po tym wszystkim zastanawiam się, czy Seadown...
Zastanawiam się...
Kiedy wyobrażasz sobie, jak to jest, być jego żoną...
Wyjdę za niego i dam znać.
No tak.
Jesteś tego pewna?
Naprawdę pewna?
- Nic się wczoraj nie wydarzyło. - Nic.
Tak mówiłaś.
Po prostu...
Bardzo bym nie chciała, żebyś się rozczarowała.
Nie psuj mi tego, Lizzy.
To zwykle Nan wszystko przyćmiewa, ale zachowuje się ostatnio wspaniale.
Nie możesz się cieszyć moim szczęściem?
Przynajmniej dziś?
Theo.
Witaj.
Witaj. Co ty tu robisz?
To do mnie bardzo niepodobne.
Przyjechałem za tobą z Kornwalii.
- Spotkajmy się przy bramie. - Dobrze.
Proszę pana, proszę pani, musicie pójść ze mną.
Nadjechał powóz księcia Tintagelu.
Książę? Co on tu robi?
Biedna Jinny.
Pojawia się, gdy nie jest już wolna.
- Szybko. - Chodźmy.
Po co książę miałby przyjechać do Runnymede?
Gdzie Nan?
- O Boże. - Chodź, Conchito.
- Jak się miewasz? - Dobrze. Teraz dużo lepiej.
- Nie mogłem cię znaleźć. - Tak.
Gdzie się podziewałaś?
Byłam... tutaj.
Na niekończącym się przyjęciu mojej przyjaciółki.
Gdyby byli tu twoi przyjaciele,
jak byś mnie przedstawiła?
Jako znajomego artystę, który lubi czaić się za żywopłotami.
Miałabyś prawo kazać mnie aresztować.
Może i tak, ale...
Niesamowicie się cieszę, że cię widzę.
Chodźmy na spacer,
a potem może powiadomię władze.
Nan, muszę... Proszę...
Mówiłaś, że chciałabyś zostać w Kornwalii na zawsze.
Owszem.
- I nie interesuje cię szum? - Ani trochę.
Uważam, że to bardzo nietypowe.
Dziewczęta, które poznaję, nie myślą i nie mówią z taką swobodą ani pasją.
I nie chciałyby, żebym był wyłącznie artystą.
- Zwłaszcza kiepskim. - Jesteś wspaniałym artystą.
Chodzi o to...
Muszę to powiedzieć, zanim zjawią się pozostali.
Mógłbym udawać, że tylko dziś przejeżdżałem,
albo fascynował mnie tutejszy ogród.
Ale prawda jest taka, że wyruszyłem z Tintagelu o świcie
z pewnym konkretnym zamiarem.
To oczywiście absurdalne.
Przepraszam za to tempo i całą resztę.
Ale muszę to zrobić.
To się wydaje kluczowe.
Uważam, że jesteś nadzwyczajna. Naprawdę.
A na tamtej plaży było między nami...
Cóż, miałem wrażenie, że też to czułaś.
Może.
Czy gdybyśmy sobie obiecali, że zawsze będziemy pływać w morzu,
skrywając się przed nonsensem życia,
nie zważając na to, co myślą inni...
Czy uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK