Angielski książę Przystojny człowiek
Kto księżną jego będzie?
Nan!
Och, księżno Nan, księżno Nan
„Nie mogłabym wyjść za mąż Chwila, to książę?”
- Conchie, przestań. - „To jednak mogę”
To nieprawda. Nie wiedziałam, że jest księciem.
Nie wiedziała.
Myślała, że jest artystą.
- Czemu nie mówiłeś? - Przestań. Poważnie.
Jak mam za niego wyjść? Widziałam go dwa razy.
Ledwo mnie zna. Nic o mnie nie wie.
Och, kochanie. Poznawanie zaczyna się po ślubie.
Małżeństwo to...
Nie doceniasz go.
Jeśli już to przeceniam.
Rozważam to bez przerwy, odkąd poprosił mnie o rękę.
Nie mogę zostać księżną.
Podaj jeden powód, dla którego nie mogłabyś być księżną.
Kim w ogóle jest księżna?
Po prostu Theo... Pojawił się i...
Sprawił, że poczułam...
- Sprawił, że poczułaś! - Przestańcie.
Jakbym mogła uciec. Kiedy z nim przebywam,
potrafię niemal... zapomnieć o tym, kim jestem.
Powiem ci, kim jesteś.
Osobą, której szalone zaręczyny sprawiły, że zaproszono nas
na prywatny bal księżnej Tintagelu.
- Dacie wiarę? - Lizzy byłaby zachwycona.
Wciąż nie napisała?
Nie wierzę, że nie mówiła nam, dlaczego wraca do domu.
Była taka blada, gdy ruszała na statek.
To do niej niepodobne.
Za kilka tygodni zobaczymy ją w domu.
Biedna Jinny myśli, że płyniemy do Nowego Jorku na jej ślub,
ale ja zamierzam tulić się do Lizzy,
do pudla i udawać, że Anglia nie istnieje.
Dziewczyny!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Pożegnajcie się z Conchitą.
Wracam do swojej roli. Posłusznej i skromnej żony.
Conchie, czy ty...
Oczywiście. Jestem żoną idealną.
Panna St. George?
Księżna zaprasza do swojej bawialni dziś po południu.
To od księcia.
Conchito!
Jesteś. Wejdź do środka.
Nie mogę znieść widoku Conchity...
Nan?
Witaj.
A więc nie malujesz?
Obawiam się, że zaskoczyłem cię w Runnymede.
Tym, że jesteś ukrytym księciem?
Jestem księciem.
W końcu się domyśliłam.
Chciałem powiedzieć...
Kiedy ci się oświadczyłem, chciałem, by to było szczere pytanie,
nieskażone całym tym kontekstem.
Tym właśnie jestem.
Obawiam się, że za małżeństwo ze mną trzeba zapłacić pewną cenę.
Musimy przetrwać dzisiejszy bal,
całe to widowisko.
A jeśli po tym będziesz czuła, że to nie jest życie dla ciebie...
Odwołaj zaręczyny.
Mówisz poważnie?
Nie wpłynie to na twoją reputację.
Obawiam się, że przed moim kontekstem nie da się uciec.
Ale chciałbym, jeśli będę mógł, przedstawić ci pełen obraz sytuacji.
Żebyś mogła naprawdę wybrać.
Czy być... księżną.
Czy być ze mną.
Prawdziwym mną.
Cała ta droga, by pić herbatę w cudzym domu.
Bale.
Niekończące się, zbędne wydatki, prowadzące do nieuchronnego rozczarowania.
Czyli jak małżeństwo?
Albo rodzicielstwo.
Tylko dwie godziny spóźnienia.
Kupowałyście wstążki czy tańczyłyście z lokajami?
Co za ulga, Richardzie. Spokój. Skłoniłeś ją do odpowiedniego zachowania.
Dobra robota.
Wszystkie twoje przyjaciółki będą na balu?
Jedna wróciła do Nowego Jorku.
Ta ładna. Która nie miała nic ciekawego do powiedzenia.
To może być każda.
Lizzy wróciła do Nowego Jorku,
pozostałe są zaproszone. Więc owszem. Oczywiście.
Conchito, przyjechała! Jinny tu jest!
Jak księżna może tolerować tę inwazję barbarzyńców.
I jak my możemy?
Oby dziewczyna Seadowna była nieco bardziej potulna.
Zaciśnijmy zęby i myślmy o pieniądzach, które zapewni.
O ile sprawa zajdzie tak daleko. Może się nią tylko bawić.
Przedstawiam lady Seadown.
- Uciekliśmy. Dacie wiarę? - Nie.
Nie mogliśmy czekać.
A Nowy Jork i plany ślubne?
Twoja matka sprawdziła każdą katedrę na Manhattanie.
Wiem. Ale kiedy wiesz, czego chcesz...
Miłość to nie widowiska i zamieszanie. Zrozumieliśmy to.
- Chodzi o... nas dwoje. - Romantyzm.
Lord i lady Seadown.
- Gratulacje! - Rany. Gratulacje!
- Tak się cieszę. - Gratulacje.
Dzięki, Conchito.
Gratulacje.
Uciekli? Co za spektakl.
Wydawała się szczęśliwa.
Każdy jest szczęśliwy przez parę chwil, tuż po ślubie.
My z Dickiem albo na siebie patrzyliśmy, albo się dotykaliśmy. Albo jedno i drugie.
Ale skoro Jinny chce...
Nie chodzi o to, czego chcemy, kochanie. Wierz mi.
W przeciwnym wypadku
byłabym w Nowym Jorku, w domu pełnym mężczyzn
ciastek z kremem i pudli...
Ale spontaniczny ślub? Jedyne, czego nie obstawiłabym w przypadku Jinny...
Przygotowałam jej butelkę, lady Marable.
Bardzo dziękuję.
- Coś jeszcze? - To wszystko.
Jesteś aniołem. Dziękuję.
Myślałam, że docenią, że zatrudniłam pannę Testvalley,
skoro sami korzystali z jej usług,
ale nie podoba im się nic, co robię.
Myślisz, że Jinny naprawdę...
W tej rodzinie można co najwyżej przetrwać.
Ale odkryłam ich tajemnicę.
Cisza.
Żadnego głosu, żadnych opinii.
Lepiej być samotną i akceptowaną, niż samotną i znienawidzoną.
Mam wrażenie, że zgasło w tobie światło.
Tak, ale kiedy światła są pogaszone
i jest dość ciemno,
nie trzeba przepraszać.
A poza tym nie jestem sama.
Mam dziecko. A teraz Jinny jest moją szwagierką.
Ale tu chodzi o całe jej życie, a ona ledwo go zna.
Wciąż rozmawiamy o Jinny?
Podamy ci butelkę.
Wybacz. Jest tu Jinny?
Nie jesteśmy gotowi na przyjmowanie gości.
Ja... Zaraz zaczyna się oprowadzanie po zamku
i chciałam zapytać, czy Jinny chciałaby...
Zobaczycie się na balu.
Dobrze. Dziękuję.
Do wieczora!
Twoi rodzice wydają się...
Mają wysokie standardy, ale ty je spełniasz.
Lady Seadown.
Jak to jest, być tak idealną?
Nigdy tak o sobie nie myślałam, dopóki nie zacząłeś mi tego mówić.
Oczywiście robię, co mogę.
Twoje wysiłki to jedna z rzeczy, które najbardziej w tobie kocham.
Idealna koncentracja.
Niech inni stroją się w pawie piórka.
Oszałamiające piękno.
Do którego idealnie pasuje to, co jest tu w środku.
Oczywiście to, co na zewnątrz, jest również światowej klasy.
Wyobrażasz sobie, co by było, gdybyśmy się nie poznali?
Nie.
Przez wszystkie te lata się nie znaliśmy...
A teraz mam ciebie.
Moją Jinny.
Ładny widok.
Chciałam tu chwilę posiedzieć.
Co czytasz?
Książkę.
Chyba o nich słyszałam.
Jinny i Seadown. Już wiesz?
Czy twoja matka jest...
Oburzona, oczywiście. Tym tempem.
Ale gdy trzeba opłacić rachunki...
Usiłujecie sprawić, że moje przyjaciółki poczują się nic nie warte,
zniżając się do małżeństw z twoimi braćmi.
Spróbujmy cieszyć się ich szczęściem.
Proszę.
- Annabel. - Cieszę się, że tu jestem, wasza miłość.
Czyżby? Czy może jesteś przerażona?
Czy mogę się po części cieszyć, a po części być przerażona?
Dokładnie tak być powinno.
Nigdy nie odwiedziłam Ameryki. Czy powinnam żałować?
- To wspaniały kraj... - Wejdę ci w słowo.
Jestem bardzo zajęta, to daleko i lepiej być realistką.
Co kochasz w moim synu?
- Ja... - Zgadza się. Ledwo go znasz.
Małżeństwo jest przerażające.
Gdyby młodzi rozumieli, jak bardzo powinni się go bać,
duchowieństwo by zbankrutowało.
Mój syn ledwo cię zna, ale obawiam się, że jest w tobie szaleńczo zakochany.
Powiedział tak?
Przez ostatnich dziesięć lat
był ścigany na wszystkich salonach
przez każdą dziewczynę w odpowiednim wieku w Anglii.
Przez wszystkie lata, gdy urządzaliśmy bal na koniec sezonu,
ani razu nikogo nie zaprosił.
Jego twarz nigdy tak nie łagodniała, jak wtedy, gdy wymawia twoje imię.
Co dziś włożysz?
Można dbać o losy świata,
jednocześnie ciesząc się sukniami.
Zgadzam się.
Włożę niebieską suknię. Chabrową.
Ma takie piękne coś, stąd dotąd.
Cudownie.
Włożyłam suknię w tym samym odcieniu na bal w Dorchester, gdy miałam 19 lat.
Ojciec Theodore'a mówił, że wyglądam jak dzwoneczek.
Teraz, wyglądałabym jak morskie stworzenie,
- ale tobie to nie grozi. - Na pewno...
Wiek i mądrość przynoszą wiele atutów i przygód,
które zdecydowanie przewyższają wąską talię i piękną cerę. Zapewniam cię.
To wszystko, ten tytuł...
Nie dla wszystkich jest to łatwe.
To oczywiście niełatwe dla Theo.
Nienawidzi tego, chciałby wyłącznie malować.
Prosiłam, by namalował mnie z błyskiem w oku, ale nie chce.
Ale wierzę, Annabel, że zadba o błysk w twoim oku.
A teraz możesz iść. Muszę to dopić.
Wasza miłość, jeśli pozwolisz.
Widzę błysk w twoim oku i zawdzięczasz go wyłącznie sobie, nie mężczyźnie.
I sądzę, że gdybyś włożyła tę niebieską suknię,
wciąż wyglądałabyś jak dzwoneczek.
Och, mylisz się.
Dzwoneczki spuszczają głowy. Słyną z tego.
Może i spuszczałam głowę na balu w Dorchester, gdy miałam 19 lat,
ale teraz jestem księżną i moja głowa zawsze jest wysoko uniesiona.
Twoja też musi taka być.
Przynajmniej publicznie.
To portrety członków rodu Tintagel,
którzy...
Ile razy odwiedzałaś to miejsce?
- Co roku. - O Boże.
Teraz zobaczymy jadalnię, gdzie rodzina...
Jada? Dosuwa się do stołu?
Wiesz, mamy w Nowym Jorku zamki.
Parę lat temu zbudowali jeden w Central Parku.
A kiedy powstał ten?
Został pierwotnie wzniesiony w 1342 roku.
Och. Rozumiem.
Potem obejrzymy pomieszczenia, w których nocują dygnitarze.
Reszta zamku oczywiście istnieje.
Ale tutaj mogę udawać, że jej nie ma.
To moje... schronienie.
Miejsce do rozmyślań.
W którym można... Nic nie czuć.
Co czasem jest równie pociągające.
Zwykle nie maluję ludzi.
- Tak, jakby się poruszał. - To tylko kolory na płótnie.
Gdybym ja próbowała umieścić kolory na płótnie...
To by było...
Śmiało.
Nie wiem, co to jest, ale mógłby to być...
Wąż.
Albo robak. Nie wiem.
Myślałam, że nie malujesz ludzi.
Nie jesteś jak inni ludzie.
Tutejsze krajobrazy są przepiękne.
Kiedy mieszkałam w okolicy, chodziłam i chodziłam...
Ale ledwo zdołałam...
Najlepiej byłoby to wszystko objechać konno.
W Nowym Jorku dużo się jeździ?
Nie.
Za to w Saratodze tak.
Już dobrze.
Co... Dlaczego ty...
Hej. Chwyć uzdę...
Umiem złapać konia.
Byłaś w opałach, więc...
- Nie należę do dziewcząt... - Nan?
...które potrzebują pomocy.
- Jesteś ranna? - Nie.
Nic mi nie jest.
Myślałem, że się spóźnisz.
I stracę szansę na reprymendę?
Nan, to Guy Thwarte, mój najstarszy przyjaciel.
Jak się miewasz?
Matka w kółko o tobie mówi. O tobie i o Nan.
No tak, na pewno chce wiedzieć wszystko o Nan.
Jinny czeka brutalne przebudzenie.
Ta rodzina nikogo nie lubi.
Nie lubią nawet siebie.
Myślisz, że Dickowi spodoba się moja fryzura?
Mogę być i piękna, i posłuszna, prawda?
Dla panny St. George. Od księżnej.
BY POMÓC CI WYSOKO UNOSIĆ GŁOWĘ
To musi mieć z pięć milionów lat. O rany.
Spójrzmy.
I co, mała Nan, nadal nie jesteś przekonana?
Może to pierwszy raz... Jesteś bardziej wystrojona ode mnie.
Wyobrażałaś sobie ten dzień? Będzie tak...
Rodzice pytają, czy dołączymy do nich na drinka na tarasie.
Pytali o mnie?
Oczywiście, lady Marable.
O rany. To działa. Nie jestem już ich najgorszą synową.
Powodzenia.
Nan? Gdzie moja bransoletka ze szmaragdami?
O Boże. Jesteś wreszcie. Chodź.
- Nareszcie. Jinny. - Prosiłam, żebyś mi ją oddała...
Jesteś szczęśliwa? Tak naprawdę?
Co? Oczywiście, kochanie, jestem mężatką.
- Jinny, chciałam tylko... - Matka będzie wściekła,
ale przynajmniej uniknęłaś koralowej sukni druhny.
Była pomarańczowa
i wyglądałabym jak cebula,
ale chętnie bym ją włożyła, bo wiedziałam, że ci na tym zależy.
Och, kochanie.
Wiem, że łączy cię słodka relacja z księciem,
ale kiedy naprawdę kogoś kochasz...
Kocham ciebie.
A ja kocham ciebie.
Ale tego właśnie chcę.
A ty? Czy ty i Theo...
Jak mogę myśleć o ślubie z nim...
Skoro...
Nawet nie wiem, kim jest moja matka.
Nikt nie wie. Jak miałby się o tym dowiedzieć?
Virginio?
Porozmawiamy jutro, dobrze?
Obiecuję. Albo później. Obiecuję, dobrze? Porozmawiamy.
A więc dali ci żółty pokój.
No tak, oczywiście.
Jesteś teraz dużo ważniejsza ode mnie.
Choć dużo skąpiej ubrana.
Boże, wybacz, ja...
Więc... Powiesz mu?
Powiesz Theo o mojej matce?
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale jest księciem.
Oczywiście nienawidzi tego każdego dnia. Ale kieruje się tym.
Gdyby książę ożenił się...
Z kimś takim, jak ja.
Nie mógłby.
Stałby się pośmiewiskiem.
Straciłby wszelką wiarygodność i autorytet.
- Nie powiedziałaś mu? - Nie.
Nie, to sprawia, że ludzie uciekają.
Nigdy w życiu go nie okłamałem.
A dziś wieczorem?
Pan Thwarte tylko...
Jeśli chcesz wiedzieć o żółtym pokoju coś jeszcze,
śmiało pytaj.
Na końcu korytarza.
Przyniosłaś jej suknię, bardzo słusznie.
Tak. Dobra decyzja.
Ramiona do tyłu. Wyprostuj się.
Do tyłu? Najlepiej cofnąć się do lata 1879 roku,
kiedy wciąż mieliśmy nadzieję, że znajdziemy ci męża.
Którą wersją Amerykanki będzie ta nowa?
Morzem wzburzonym na tyle, by niemal budzić lęk?
A może bezwietrznym morzem i płyciznami?
Jesteśmy siostrami, prawda? Powodzenia.
Z tego, co mi wiadomo, zwyczaj nakazuje,
czuć pewne rozczarowanie, gdy syn bierze potajemny ślub.
Liczyłaś na wielkie przyjęcie, matko?
Na huczne święto miłości?
- Jak wiesz, śluby mnie męczą. - Długie, drogie i głośne.
W tym przypadku
jesteśmy rozczarowani, bo wierzyliśmy, że Virginia różni się od przyjaciółek.
Lady Brightlingsea, chcieliśmy jedynie
oszczędzić państwu zamieszania związanego z hucznym weselem.
Zapewniam, że tego typu dramaty są do mnie niepodobne.
Jako żona będę starała się unikać spektakli
i spełniać państwa oczekiwania
oraz oczekiwania mojego męża.
Uważam zatem, że jestem inna, zdecydowanie inna.
Nie jestem jak paw.
Ahoj, spokojniejsze wody.
Mówią, że się spóźnimy.
To lepiej zaczynajmy.
Nie rób tego.
- A jednak. Mówiłem ci. - Chodziło mi o Anglię.
Nie zainteresuje mnie w Anglii żadna dziewczyna.
Mówiłem, że pewnego dnia ktoś sprawi, że zmienisz zdanie.
Nie określaliśmy kontynentu.
W takim razie dziękuję, że wiedziałeś, że jestem idiotą.
To jasne.
I za to, że wypróbowałeś tak wiele dostępnych opcji w moim imieniu.
Jak odnosisz takie sukcesy, skoro nie potrafisz zawiązać muszki?
W czasie tamtego weekendu w Runnymede
Nan i ja... trochę rozmawialiśmy.
Czyż nie jest niezwykła?
Porusza się w tak niezwykły sposób.
- Zauważyłeś? - To znaczy...
- Nie chodzi mi o grację. - ...tak.
W gruncie rzeczy
- nie zawsze porusza się z gracją. - Boże, nie. Ona...
Jest kompletnie chaotyczna.
- Tak. - Ale widziałeś ją na koniu?
Gdziekolwiek się obrócę, śmieje się, rozmyśla, zaskakuje mnie.
Zapiera mi dech w piersiach.
Jest absolutnie nadzwyczajna.
Cóż, poznałeś ją.
Ledwo.
Choć słyszałem, że oświadczyłeś się po trzech minutach.
Spokojnie mogłyby minąć dwie.
Po prostu...
Małżeństwo.
Zadbaj o to, by wiedzieć wszystko, co musisz wiedzieć.
- Moja suknia jest taka obcisła. - Wyglądasz przepięknie.
- Ty też. - Wiem. Ale na mnie nikt nie patrzy.
- Co ja robię? - Co?
Udaję przed wszystkimi.
Kogo obchodzą wszyscy?
Nan, on ci się podoba?
Chyba tak.
Tak.
- Nan. - Gdzie Jinny?
Posłuchaj, Nan.
Annabel!
Dziś nie chodzi o Jinny ani o Conchitę.
Chodzi o ciebie.
I wiesz co?
Naprawdę wolno ci uznać, że jesteś tym zachwycona.
Masz prawo czuć się wyjątkowa.
Może jesteś do tego stworzona.
Dobrze?
Panna Annabel St. George.
Amerykanka.
Ale mimo to urocza.
Idealna księżna.
Mój Boże, długo czekaliśmy.
Jesteś piękna. Nienawidzisz tego?
Bycia piękną?
Pewnie ciągle to słyszysz.
Nie. Czy nienawidzisz tego wszystkiego?
Jeszcze nie wiem. A ty?
Nie dziś. A to już nowość.
Wygląda na to, że wszystko znacząco ulepszasz.
Dzięki Bogu. Ktoś, kim nie gardzę.
- Nie tańczysz? - Czekałem na ciebie.
Wykapana matka.
- Tańczyłaby dziś wieczorem. - Prawda?
Jak brzmi werdykt?
Sądzę, że Nan nas wszystkich zaskoczy.
Wszystko się zmienia, prawda?
Tak. To prawda.
Na litość boską, napijmy się.
Najdziwniejsza noc twojego życia?
Zdecydowanie. I tylko po części dlatego, że jesteś taka grzeczna.
Jestem tu najnudniejsza. Ale to zacięta rywalizacja.
Zapytałem jej: „Podwieczorek?”.
Nie interesują mnie te nowomodne posiłki w ciągu dnia.
Dlaczego ludzie nie mogą zjeść na obiad tyle, by wytrzymać do kolacji?
To absurd.
Jinny wszystko tak łatwo przychodzi.
Wam obu.
Czyżby miało się okazać, że to ty będziesz miała życie jak z bajki?
To byłoby w twoim stylu.
Czy twoja matka się śmieje? Ona naprawdę się śmieje.
Lada chwila będą sobie robiły warkocze.
Nie zadręczaj się.
- Jinny jest po prostu inna. - Tak. Nie jest jak paw, to na pewno.
Czy istnieje ptak, którego nazywa się zdrajcą?
Jeśli tak, to nie żyją w Anglii.
Ależ mają szczęście.
Mówię tylko, że jest inna od...
- Od... - Ode mnie?
Och, zauważyłeś, prawda?
Każdy to widzi.
Oczywiście Jinny jest taka jak wy.
Ależ... Nie miałem na myśli...
Mamy śniadanie.
A potem kolację, bez jakichś półśrodków.
- Na kolacji... - Przepraszam.
...o jakiejś siódmej...
Czy kiedykolwiek będę dość dobra?
Próbowałam być sobą, próbowałam być kimś innym.
Czy w ogóle warto się starać?
- Conchito, nie podnoś głosu. Proszę. - Nie podnoszę go.
A to nowość.
Co takiego ma w sobie Jinny?
To dzięki jasnym włosom i bladej cerze tak szybko ją przyjęliście?
Wy wszyscy.
To na pewno byłoby proste.
Nie przyjmujemy tych oskarżeń.
- Może ty myślisz w tych kategoriach... - Każdego dnia.
Obawiam się, że my nie. Nie dostrzegamy tego.
Macie szczęście.
Conchito, jeśli pytasz, kim powinnaś być, twoja rola jest jasna.
Masz być matką zdrowego dziecka
i córką bogatego człowieka.
Wzburzone wody powróciły?
- Czy powinniśmy... - Nie.
Nagradzając złe zachowanie u dzieci,
pozbawiamy je motywacji do dorośnięcia.
Conchito!
To wygląda okropnie, prawda?
Ohydnie.
Podpierasz ściany.
- Chcę, żebyś się bawił. - Nie, nie.
No chodź.
Dlaczego uciekłeś?
W Runnymede.
Mogę to zrozumieć, ale...
Jak mogłeś?
Po tym, jak powiedziałam ci coś tak ważnego.
Coś tak kluczowego.
Myślałam, że mogę z tobą szczerze rozmawiać.
Bałem się.
Skoro to było takie szokujące i nie mogłeś znieść mojej hańby...
Ratuj Theo.
Musisz to zrobić.
Powiedz mu.
Dlaczego nie?
Gdzie Richard? Chodzi o Conchitę.
Conchito!
Tego właśnie chce. Conchita się nie gubi.
- Conchito! - Ruszyła w stronę klifów?
- Chce skupić na sobie uwagę. - Nan, jestem jej mężem.
Mam za zadanie poświęcać jej uwagę.
Conchito!
Niech idzie.
Nigdy nic jej nie jest. To w jej stylu.
Conchito!
Ja... Mogłam się po prostu położyć...
Prawie to zrobiłam.
Ale pewnie...
Znów bym wstała.
Conchito!
Conchito.
Przepraszam. Tak bardzo przepraszam.
Za co przepraszasz?
To ja przepraszam.
Masz rację.
Co do mojej rodziny. I tego, jak cię traktują.
Kocham cię.
Słyszałam cię w Runnymede.
Mówiłeś, że są kobiety i są żony.
Conchito.
Chcę, byś była jedną i drugą. Ale chcę, żebyś była sobą.
Wróćmy do Nowego Jorku.
- Tam nam się układa, prawda? - Tak.
Ucieknijmy na jakiś czas.
- Tylko my troje. - Dobrze.
I przypomnijmy sobie, kim jesteśmy.
Zaczynam się martwić.
Ile to już trwa? Może powinniśmy byli...
Powinniśmy...
Nic ci nie jest?
Żyje.
- Nic jej nie jest. - Kochanie, jak zawsze.
Powiem reszcie, że jest cała.
Dziękuję.
Każę im przygotować ci ciepłą kąpiel.
Jeszcze więcej wody? Utonę.
Kochanie. Mam nadzieję, że się nie martwiłaś.
Pytasz o mnie?
Dick pobiegł za mną i mnie znalazł.
Oczywiście, wciąż mówisz o sobie.
Jak to jest, że nie męczy cię, że wszyscy wiecznie cię szukają
- albo na ciebie patrzą? - Co ja na to poradzę?
Nie wybiegaj z domu w środku nocy
i nie każ wszystkim myśleć, że spadłaś z klifu.
Przez tę jedną noc miałam być w centrum uwagi.
Lecę ci na ratunek, jeśli choćby złamiesz paznokieć.
Ale jeśli ja mam problemy,
- duże czy małe... - Jakie ty masz problemy?
Z księciem i jego matką, dającą naszyjniki?
Skąd możesz wiedzieć? Nie ma przestrzeni
ani czasu, żeby porozmawiać o mnie,
gdy każde zdanie jest o tobie.
Nie nadążam za tym, czego chcesz.
Nie chcesz być księżną, ale złościsz się, gdy wchodzę ci w drogę?
Przynajmniej wiem, kim jestem.
Gratulacje, że to rozgryzłaś.
Chociaż szkoda, że tak się napracowałaś,
tylko po to, by zrozumieć, że jesteś żądna uwagi i w rozsypce!
Tęsknię za domem.
Przepraszam.
Właściwie jadę do domu.
Na ślub, który już się odbył.
Muszę zobaczyć się z matką.
Nie będę mogła powiedzieć tego, co chcę.
Musiałabym jej powiedzieć, że nie wychodzę za księcia,
bo nie potrafiłam dochować tajemnicy.
Będziesz cudowną księżną.
Więc nic mu nie powiesz?
Nie. Dlaczego miałbym to robić?
Jest twoim najstarszym przyjacielem.
A ty moją najnowszą przyjaciółką.
Jest jeszcze wcześnie.
Moglibyśmy się czegoś napić.
I tak uciekłeś w Runnymede.
Uciekłeś.
Nie zdążyłam się z nikim pożegnać.
- Nan pomyśli, że... - Napiszesz do nich.
- Tu jesteś. - Witaj.
Nawet moja matka poszła spać.
Nie chce mi się spać.
Tak, proszę.
Bardzo chętnie za ciebie wyjdę.
Jesteś pewna?
Kiedy się poznaliśmy, nie znałam prawdy dotyczącej twojego kontekstu.
Ale zawsze czułam, że znam prawdę na twój temat.
Ty też nie znasz całego mojego kontekstu,
ale w miłości nie powinno chodzić o te dodatki.
Powinno...
Powinno chodzić o nas.
I będziemy mieli to wszystko, prawda? I obrazy.
Cóż, nie moje, ale może się poprawię.
Ale najważniejsze jest to, że...
Będę miała ciebie.
Tak, będziesz.
Ale przed ślubem i całą resztą
muszę wrócić do Nowego Jorku, żeby porozmawiać z matką.
- Kiedy wrócę, możemy... - Mogę ci towarzyszyć?
Chciałbym zobaczyć wieżowce i pospacerować po Central Parku.
Ale też poznać twoją matkę i twojego ojca.
Nie będę przeszkadzał. Chciałbym tylko... być w pobliżu.
Żeby poznać prawdziwą ciebie.
Nan,
wiem, że nie tańczyłyśmy wszystkie razem, ale będę nadal tańczyć.
Sama, jeśli będę musiała.
Chciałabym, by nasze życie było jak w Runnymede.
Ja nie.
Spędziłam całą noc na dachu z Guyem Thwarte'em.
Wystraszyłam go tak, że uciekł.
Nie za bardzo go wystraszyłaś.
Wrócił konno następnego ranka.
Guy?
Tak.
Ty i Jinny byłyście zajęte, bo się wam oświadczano,
i biegałyście w kółko, nic nie wiedząc o książętach.
Ale tak, Guy Thwarte tam był.
Chciałabym, żeby każda noc mogła być jak te w Runnymede. Zawsze.
Dobranoc, księżno Nan.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK