Wiesz, co mówią o pilnowaniu czajnika.
Mocno się spóźniają.
Za kilka godzin ten dom wypełni się nowojorską socjetą.
Powiedziałbym, że najlepsze, co spotkało Nowy Jork, już tu jest.
Pognieciesz mi suknię.
Dziękuję, panie pułkowniku.
Nie obchodzi mnie, czy ktokolwiek przyjdzie.
Pani Paramore zapewniała, że nie może się doczekać.
Ale oni mnie ani trochę nie obchodzą.
Patti, to triumfalny powrót naszych córek.
Nawet w gazetach piszą o przybyciu księcia.
KSIĄŻĘ W NOWYM JORKU HISTORIA MIŁOSNA ROKU
To miło, że dotrzymujesz mi towarzystwa pod nieobecność Theo. Nudzisz się?
W żadnym wypadku.
A ja tak. Zazwyczaj mnie nie nudzisz.
Liczyłam, że zabawisz mnie rozmową,
ale o dziwo nie masz dziś niechlubnych opowieści.
Jestem po prostu zmęczony. Późne powroty, wiesz, jak to jest.
Niestety ostatnio nie.
Ale to nie to. Zakochałeś się?
Słucham?
Twoja matka układała tak ramiona po tym, jak poznała twojego ojca.
Jak ją znam, to pewnie przez jakąś kontuzję od tańca.
Guy, zapytam najmilej, jak potrafię. Co ty tu robisz z takimi ramionami?
Na co czekasz?
Theo to książę. Biedactwo.
Musi nieść brzemię oczekiwania na odpowiednią dziewczynę.
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale nie jesteś tak ważny.
Cóż, dziękuję.
Jeśli jest dla ciebie odpowiednia,
nie bądź jak ojciec, nie czekaj grzecznie, aż życie się wydarzy.
Twoja matka żyła pełnią życia.
Gdy poznała twojego ojca nad jeziorem,
nie czekała, aż do niej podejdzie.
Wyznała miłość w liście,
który napisała od razu, tam na brzegu, a potem mu go wręczyła.
Twoja babka była zbulwersowana.
Ale twój ojciec kochał ją przez całe życie.
Wszyscy ją kochaliśmy.
Życie bez miłości to życie tylko w połowie przeżyte.
A z wyżyn swojego zaawansowanego wieku zapewniam cię,
że do śmierci i starości zostało ci sporo czasu.
A teraz podaj mi ziemniaki.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
NAJDROŻSZA NAN,
UCZUCIA, KTÓRE DO CIEBIE ŻYWIĘ,
NIE MOGĄ DŁUŻEJ POZOSTAWAĆ TAJEMNICĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Proszę, proszę, cóż to za godzina?
- Kochanie. Witaj w domu. - Witaj, tato.
Nan. Chodźcie, dziewczęta.
Robi ten swój taniec z wymachiwaniem rękoma?
Idźcie.
Moje dziewczynki.
Moje dwie dziewczynki są w domu.
- Pułkowniku. - Tak.
Pani St. George. Tak się cieszę, że mogę państwa poznać.
Cała przyjemność po naszej stronie.
Muszę cię uściskać!
Jak dobrze cię poznać.
A Jinny znalazła sobie lorda.
Patrzcie na to, Madison Avenue!
Weźmiemy wasze bagaże.
Nie chcieliśmy się narzucać. Zatrzymaliśmy się w Grand Hotelu.
W Grand Hotelu. Jak cudownie.
- Ktoś chce się przywitać. - Wszyscy tu są.
- Chcesz ją potrzymać? - Tak, proszę.
Panno Testvalley, obie moje córki są szczęśliwe i ustatkowane,
a to wszystko dzięki pani.
Tak. Tak.
Oczywiście robimy, co możemy. Ale nie do tego jesteś przyzwyczajony.
Sami wybieraliśmy meble
i obawiam się, że obrazy wcale nie są stare.
- To gołębica w klatce? - Tak.
Urządzamy przyjęcie. Z jedzeniem i ludźmi...
Wiem, czym jest przyjęcie. Dlaczego je urządzamy?
Żeby powitać was w domu.
Nawet sobie nie wyobrażasz, ilu gości potwierdziło obecność.
Astorowie, Cliffordowie. Może nawet Paramore'owie.
Ale co robi w klatce ta gołębica?
Pani Cooper-Lockhart miała czaplę. Ptaki są eleganckie.
I pasuje do kolorów, które wybrałam.
Doskonale. Kto ma ochotę na drinka
z dala od tego całego świergotania? Panowie.
Dziewczęta, szybciutko. Musicie się umyć.
Tak mi przykro. Nie wiedziałam o przyjęciu...
Jestem zaintrygowany. Czy gołębica zostanie uwolniona?
Czy pani Jakaśtam przyprowadzi czaplę?
Myślę, że wszystko jest możliwe.
Kochanie, proszę. Goście zjawią się lada chwila,
- a chcę się tobą pochwalić. - Czemu?
Bo jestem twoją matką.
No proszę, któż to obniżył ton?
Lizzy!
- Lizzy. - Lizzy!
- Tęskniłam. - Cześć.
- Tak się cieszę, że cię widzę! - Co porabiałaś?
- I z kim to porabiałaś? - Właśnie!
Kto jest tym szczęściarzem, który cię tu zatrzymał?
Nie obchodzą mnie chłopcy i małżeństwo.
Kto skradł Lizzy?
Zaraz zacznie się przyjęcie.
Ubierzmy was.
Dobrze widzieć cię w domu.
Panowie?
Bardzo przepraszam. Dałem pani telegram do wysłania.
- Zgadza się. - Muszę go odzyskać.
Muszę go odzyskać. Muszę mieć...
Dłuższy czas go przepisywali. Sporo to kosztowało, był bardzo długi.
No tak.
No tak. Był długi.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam za...
NOWY JORK – OPŁACONO
PANNA ANNABEL ST GEORGE NOWY JORK
Moje dwie ulubione tancerki. Zabawmy się.
Książę!
Mówi się książę... Czy...
Tak czy inaczej... Pijesz swojego drinka? Wybacz, że to nie herbata.
Nan do nas dołączy?
Na pewno wpadnie w jakieś tarapaty.
Jak skłoniłeś naszego wolnego ducha do przyjęcia oświadczyn?
Gdy tylko zaczęła chodzić, nikt nie mógł jej złapać.
Mam nadzieję, że będę mógł iść obok niej.
Ładnie. Piękne słowa. Nan jest szczęściarą.
Pani Paramore, witamy. Wiem, jaka jest pani rozrywana.
Nie przegapiłybyśmy tego.
Widzę, że wybrała pani gołębice.
Astorowie mieli tylko kanarki. Źle to wyglądało.
Kanarki czy Astorowie?
Jedno i drugie.
Gratulacje, pani St. George. Daleko pani zaszła.
Nan?
Zaczekam tutaj, dobrze?
Obiecywałaś, że nie dziś.
W tym domu po prostu nie potrafię udawać.
Dziewczęta.
Cieszę się ich szczęściem.
Moim zdaniem gołębice to lekka przesada. Ale Patricia lubi przesadę.
A kto w Nowym Jorku jej nie lubi?
Na jej miejscu...
- Lizzy, gdybyś nie... - Zawiodła rodziny?
Rozczarowała?
Zdecydowała, ze względu na chorobę czy nadmierną ekscytację,
że wyjedziesz, może też urządzałybyśmy takie przyjęcie.
Mówię tylko, że byłaś gwiazdą tamtego balu i błyszczałaś na tych schodach.
Wszyscy tak mówili. Gdybyś tylko zgodziła się wrócić do Anglii i spróbować...
- Co? - Och tak, odmawia.
Poznała królową i teraz ma się za królową.
- Gdyby moje córki były bardziej... - Potulne?
- Posłuszne? - Atrakcyjne!
No i sprawiłyście, że to powiedziałam.
- Poszukam Jinny. - Zaczekaj, Lizzy.
Po prostu gdybyście były bardziej otwarte na ten proces,
to my urządzałybyśmy przyjęcie.
Tyle że bez gołębic, co?
O tak, gołębice to przesada.
W towarzystwie tak naprawdę nie pije się drinków.
Wydaje mi się, że ty je pijesz, matko.
Też byłam kiedyś młoda i sądziłam, że wiem wszystko.
Ale stopniowo zaczynasz rozumieć, że nic nie wiesz.
Gdy pozostałe dziewczęta wrócą do Anglii, zostaniesz tu ze mną.
- Co? Nie mogę. - Lizzy tu jest, więc i ty musisz tu być.
Co by ludzie mówili, gdybym miała córki na dwóch kontynentach?
Twoja siostra wszystko zniszczyła.
Matko, proszę, ona...
Nan, co się dzieje?
Wszyscy są na dole.
Jestem dla ciebie nikim. Nigdy nie byłaś moją matką.
Wszystko, co mówiłaś mi przez całe życie, było kompletnym...
Jinny, zejdź na dół, proszę.
Tak mi przykro. To moja wina.
Tu nie chodzi o winę. A teraz idź na dół i ciesz się swoją chwilą.
Ramiona do tyłu. Głowa wysoko.
Przepraszam!
Przepraszam.
Chyba się nie znamy.
- Elizabeth. Lizzy. - Miło mi.
Tu jesteś. Przepraszam.
- Ja tylko... Dobrze się bawisz? - Tak.
Właśnie poznałem Elizabeth.
Przecież znasz Lizzy. Mieszkała w waszym domu w Runnymede.
W tamten weekend było tam sporo ludzi.
Oczywiście...
Biegaliśmy po domu.
Pamiętam to jak przez mgłę.
Przepraszam, ja tylko...
Przepraszam.
Gdybym się nie urodziła albo nigdy nie istniała...
Przestań, proszę.
Byłoby prościej. Tak byłoby lepiej dla ciebie i dla taty.
Cała rodzina musiała pewnie szeptać i szturchać się,
gwałtownie milknąć, ilekroć wchodziłam do pokoju.
Nigdy tak nie było.
Czemu kłamałaś? Każdego dnia budziłaś się i okłamywałaś mnie przez cały dzień.
A następnego dnia znów wstawałaś i znów mnie okłamywałaś.
- Kochanie, popełniliśmy błędy. - Ty je popełniłaś.
Nie jestem twoją córką. Mam inne oczy.
Mam inne dłonie. Mam inne stopy.
Nic dziwnego, że jako dziecko byłam blisko z tatą.
Było mi tak głupio, kiedy się cieszyłam, że wreszcie wrócił do domu.
A to dlatego, że był moim tatusiem, a ty byłaś nikim. Jesteś nikim.
- Zaczekaj... - Myślałam, że obecność tu mi pomoże.
Że jeśli porozmawiamy...
Ale popisujesz się mną przed całym Nowym Jorkiem, każesz mi kłamać
i nie mogę na ciebie patrzeć.
Musimy się uspokoić. Kochanie, chodź, usiądź.
Twój ojciec zajmuje się Theo. Możemy porozmawiać.
I każesz mi okłamywać Theo.
Jak może się ze mną ożenić, skoro nie wie, kim jestem?
Skoro sama tego nie wiem? Moje życie było kłamstwem.
Muszę wyznać mu prawdę.
Nan? Nan?
Nan.
Nan!
Pani St. George...
- Tu jesteś. Chciałam... - Nie teraz, Lavinio.
Theo.
Oto ona, najpiękniejsza matka
- panny młodej, jaką widziałem. - Czekaj. Gdzie Nan?
- Czas na... - Muszę iść.
Panie i panowie, wiemy, jacy byliście załamani,
że przegapiliście ślub roku.
Zamiast tego chcielibyśmy
powitać wspólnie z wami
lorda i lady Seadownów w Nowym Jorku.
Śmiało, pierwszy taniec trzeba też zatańczyć w Nowym Jorku.
Bez żartów. Pokażmy tym dzieciom, jak to się robi.
Tracy, musimy porozmawiać.
Puść mnie!
Na litość boską.
Jeśli nie chcesz tańczyć, wystarczy...
Nan wie.
Pewnie myśleli, że miło będzie...
Chwalić się nami? Zorganizować udawany pierwszy taniec?
Całkiem na miejscu, w Ameryce wszystko jest tylko podróbką.
Czy książę wie?
Mówiła, że mu powie.
Jest naiwna. Straci go.
Książę nie może ożenić się z taką dziewczyną.
- A co z nią? Co ze mną? - Dobrze.
Naprawię to.
To nie jest jedna z tych sytuacji, kiedy możesz ją po prostu rozbawić.
Opowiedzieć jej zabawną anegdotkę o świecie
i o tym, jaka głupiutka i śmieszna zawsze jestem.
To tylko i wyłącznie twoja wina.
Wiesz, ile poświęciliśmy ze względu na twoje przekonanie,
że możesz robić dokładnie to, na co masz ochotę?
Kiedy patrzę na to przyjęcie,
na orchidee, jedzenie i wszystkie te meble,
nie mam wrażenia, żeby ktoś tu się poświęcał.
Ani trochę nie obchodzą mnie te meble!
Zrobiłeś z nas kłamców!
Walczyłam o to, by ratować tę rodzinę i nadal będę to robić.
A jeśli to się ułoży, to tylko dzięki mnie.
Kocham Nowy Jork!
A Nowy Jork kocha ciebie.
Tu mogę oddychać.
Czuję się wolny.
To jak...
Kiedy byłem mały i mogłem swobodnie biegać
przez cały dzień.
Zanim kazali mi nosić te ciasne bryczesy.
Wolę cię w luźniejszych spodniach.
Boże, pamiętasz tamte noce przed ślubem?
Tamte popołudnia.
I poranki.
Czy powinniśmy...
W domu St. George'ów?
Cóż, Conchito, to Ameryka.
Kraj wolności.
Chodź.
- Jinny. - Tu jesteś.
- Chciałyśmy ci pogratulować. - Gratulacje.
Wyszłaś za prawdziwego angielskiego dżentelmena. I to lorda.
- Słyszałyśmy, że... - Uciekliście i wzięliście ślub!
- To takie romantyczne. - Cudowne.
Jak ci się podoba w Anglii? Mieszkasz w pałacu?
Wszystko jest bardzo stare?
Owszem, ale stare i piękne, a nie stare i brudne.
Lordowie i damy mają doskonały gust.
Zawsze wiedziałam, że Jinny daleko zajdzie.
- Nie mówiłam tego, ale tak myślałam. - Tak.
- Ja też. - Ta suknia jest taka elegancka, Jinny.
Taka elegancka.
Tak... Chyba już to mówiłam.
Lizzy, w co ty grasz?
Jeśli będziemy musiały zostać tu z matką... umrę.
Nie umrzesz.
Skąd wiesz? To możliwe.
- To było dawniej takie znajome i... - Bezpieczne.
- Tak. A teraz jest... - Jest inaczej.
To przez to, że Seadown wybrał ją?
Mabel, jesteś bardziej podobna do matki, niż ci się wydaje.
Nie masz o niczym pojęcia.
WEJŚCIE GŁÓWNE
- Opowiedz nam o swoim... - Wielkim zamku.
- To niezupełnie zamek. - Jak się nazywa?
Tintagel... Zamek Tintagel.
St. George'owie nie mogą pewnie uwierzyć w swoje szczęście.
Rozejrzyj się, to wszystko takie tandetne, prawda? Te nowe pieniądze?
Można by powiedzieć, że cała Ameryka to nowe pieniądze.
Przepraszam, muszę znaleźć narzeczoną.
POUFNE
NADAWCA – WIELMOŻNY GUY THWARTE
Jeśli znajdziesz tam rachunki, które chcesz opłacić, śmiało.
- Bardzo proszę. - Jinny mówiła o listach.
W starzeniu się zabawne jest to, że historie, które były dawno pogrzebane
wypływają na powierzchnię i nie zawsze sprawiają, że dobrze się czujesz.
A jak się czujesz?
Chcesz, żebym mówił o swoich uczuciach? Cóż, masz to po matce.
Chcesz znać prawdę?
Stary.
Czuję się stary, Nan.
W młodości trudno to sobie wyobrazić.
Ale to uczucie, gdy biegasz, zaśmiewasz się
i tańczysz ze swoimi przyjaciółkami...
Cóż, pewnego dnia...
Zrobisz wszystko, by znów to poczuć.
Niezależnie od wieku,
wszyscy tylko udajemy dorosłych.
Wiesz, kiedy spodnie pękają ci w szwach,
włosy ci się przerzedzają,
a piękna dziewczyna uśmiecha się do ciebie i śmieje się z twojego żartu...
Trudno winić mężczyznę za to, że to zauważa.
A ona chce zostać zauważona.
I choć twoja matka
wciąż jest najpiękniejszą kobietą w kraju,
bywa zmęczona i zrzędliwa. Więc od czasu do czasu...
Gdzie ona jest? Moja prawdziwa matka.
Och, kochanie...
Jej rodzina powiadomiła mnie, że zmarła niedługo po twoich narodzinach.
A kim była?
My...
Cóż, ona była...
To było dawno temu...
A jak wyglądała?
Sądzę, że była bardzo piękna.
Tyle mogę ci powiedzieć, bo...
Cóż, spójrz na siebie.
Jak się nazywała?
Nie przyjrzałem jej się dobrze.
Nan. Nan.
Z dala od Nowego Jorku i od matki jestem dużo bardziej sobą.
Wyobrażam sobie.
I oczywiście w ogóle za tobą nie tęskniłam.
A więc...
Czy jest w Anglii ktoś taki jak my?
Jak ty?
Żebyś ich widziała.
Nie ma nikogo takiego jak ja.
Dziękuję.
ODEBRANO
Najdroższa Nan,
uczucia, które do Ciebie żywię, nie mogą dłużej pozostawać tajemnicą.
Jestem słaby. I zdezorientowany.
Ale moja miłość do Ciebie taka nie jest.
Co powiedziała?
Rozmawiałam z obojgiem. Ona nie mówiła, a on nie słuchał.
Mówił, że ładne dziewczęta rzucają mu spojrzenia i liczą na to, że zauważy.
I że trudno go winić.
Jak matka może to znieść?
Chyba po prostu skupia się na codzienności.
Pewnie tym staje się małżeństwo.
Tata zawsze będzie nieznośny.
Ale Nan, matka, nasza matka...
Kocha cię całym sercem.
Otrzyj łzy, kochanie.
GAZETY
ANGIELSKI KSIĄŻĘ ŻENI SIĘ Z MIESZKANKĄ NOWEGO JORKU
DZIEWCZYNA Z SARATOGI WYJDZIE ZA ANGIELSKIEGO KSIĘCIA
KSIĄŻĘ – ŚLUB – KSIĘŻNA
Bierzesz udział w przyjęciu.
Prawie jak prawdziwa osoba.
- Czy Minnie... - Śpi na górze.
Jest tu taki beztroski.
Żadne z tych dzieci nie będzie beztroskie.
Obawiam się, że to niemożliwe, gdy dorasta się u państwa Brightlingsea.
Wszyscy zostają...
Wygaszeni.
Musimy uciec przed jego rodziną.
Lady Marable, jeśli mogę,
lord Richard jest Anglikiem, pierworodnym synem i lordem.
Tak, ale spójrz na niego. Dlaczego nie miałby wybrać tego?
Może nie zawsze tam to czuje, ale w Anglii ma władzę.
Żaden Anglik nie zrezygnuje z władzy dla wolności.
Jadłaś cokolwiek?
Oczywiście masz rację.
Popełniłam masę błędów.
Ale nie wierzę, by jakakolwiek matka ich nie popełniła.
Dawałam z siebie wszystko. Naprawdę.
Może nie nosiłam cię tutaj.
Ale przysięgam, że odkąd cię zobaczyłam, nosiłam cię tutaj.
Dzień, w którym się pojawiłaś,
był najpiękniejszym i najtrudniejszym dniem mojego życia.
Twój ojciec złamał mi serce.
Ale to moje serce nie miało pojęcia, co je jeszcze czeka.
Te twoje oczka i drobne paluszki.
Twoje udka, które mogłam chwycić dłonią.
Nie mów mi, że te oczy nie są moje,
bo wpatrywałam się w nie noc za nocą, kiedy nie mogłaś spać.
Twoje palce są moje, bo bez przerwy je całuję.
Zagościłaś w moim sercu
i sprawiłaś, że stało się pojemniejsze i bardziej radosne niż kiedykolwiek.
Kiedy byłaś tego wzrostu i chciałaś się wspinać,
a zawsze tego chciałaś...
Odwracałam się, żebyś nie widziała, jak się boję.
- Ale bałaś się? - Poważnie?
Jestem kobietą i matką.
A jedno i drugie jest przerażające każdego dnia.
Ale nie chciałam, żebyś widziała strach na mojej twarzy.
Chciałam, żebyś była nieustraszona.
Gdybyś wiedziała, gdybyśmy ci powiedzieli,
byłabyś Nan z tajemnicą.
Nan z pytaniami. Nan, która czuła się inna.
A chciałam, żebyś była po prostu Nan.
Może popełniłam błąd, ale mogłam tylko improwizować.
Tata mówi, że wszyscy na świecie
tylko udają dorosłych.
I oczywiście ma rację.
Choć niektórzy z nas udają trochę bardziej niż inni.
Kochanie, a co do Theo...
To może się wydawać kłamstwem,
to może nawet być kłamstwem według jego słownikowej definicji...
Ale stracisz go.
A nie uważam, żeby to było kłamstwo, gdy chcesz chronić ukochaną osobę.
Czasem możesz się odwrócić i ukryć własne przerażenie.
Ale Theo jest szczery i uczciwy. Nie jest taki jak tata.
Może potrafisz godzić się na kłamstwa,
- może jesteś z tym szczęśliwa... - Nie jestem.
Kochanie, ty i Jinny musicie to wiedzieć.
Nie jestem z tym wszystkim szczęśliwa.
Ale to moja decyzja.
Chcę czegoś więcej niż wiecznych kłamstw.
Wiem, że musiałaś się odwracać, bym stała się odważna, ale jestem odważna.
Najczęściej. A ty wciąż odwracasz się plecami.
Nareszcie. Oto i ona, moja dziewczynka.
Mamy zatem księcia i jego „księciową”.
A teraz musicie zatańczyć. No już, długo już czekaliśmy.
Pułkowniku, skąd pomysł,
że ci młodzi ludzie chcą bawić się ze starymi ludźmi takimi jak my?
Są młodzi i zakochani. Pamiętaj o tym.
Chodźcie, niech to będzie prawdziwe nowojorskie przyjęcie.
Nan mu powie.
I przypuszczam, że ma absolutną rację.
Theo, zwolnij. Zaczekaj.
Nic ci nie jest? Coś się stało?
Kocham cię, Nan.
Chcesz mnie?
Chcę, żebyś to powiedziała.
Tak. Chcę cię.
Chodź.
- Tęskniłam za tobą. - Czyż to nie było straszne?
Słuchaj, chciałam... Kochanie, jak ci się układa w małżeństwie?
Ja... Jestem szczęśliwa.
Gdy jesteśmy razem, tylko my dwoje,
- opiekuje się mną. - Cieszę się.
- Traktuje mnie... - Jak damę?
- Oczywiście. - Na pewno?
Oczywiście. Spójrz, jestem lady Seadown.
Zostawiłaś mnie samego. Znowu.
Wiem, przepraszam. Nadrabiałam...
W twoim domu, z twoimi bliskimi,
którzy, jak zaczynam zauważać, nie są łatwymi ludźmi.
Męczy mnie całe to zamieszanie, ciągłe odniesienia do mojej pozycji.
Wyszłaś za mnie tylko dla tytułu?
Nie... Oczywiście, że nie. Kocham. cię.
To przyjęcie jest dla mnie upokarzające.
To prostackie przyjęcie
jest rzekomo na naszą cześć, ale to ohydny przejaw złego smaku.
Sądziłem, że należy mi się większy szacunek.
- Nie rozumiem. - Od ciebie, mojej żony
i od twojej matki.
Tak postanowiła przedstawić Nowemu Jorkowi zięcia,
wymachując mną i moim tytułem. To upokarzające.
Masz absolutną rację. Bardzo cię przepraszam.
Mówię to z przykrością, ale twoja matka powinna mnie przeprosić.
Za przyjęcie. Za tę farsę z pierwszym tańcem.
Za to całe żałosne widowisko. Powinna przeprosić.
Chyba nie... Nie mówisz poważnie, że powinna przeprosić?
Nie będę ci mówił, co robić, Virginio.
Theo.
Zanim wrócimy do środka, chcę ci o czymś powiedzieć.
- Chciałam powiedzieć... - Jesteś szczęśliwa? Ze mną?
Oczywiście.
W takim razie nie mów mi nic, co mogłoby to zepsuć.
Naprawdę?
Weźmy ślub jak najszybciej.
Możemy tak zrobić?
Matko.
To przyjęcie, całe to popołudnie, to...
To krzykliwy przejaw złego smaku.
Byłaś już w Anglii, więc wiesz, jak się zachowywać.
James zasługuje na więcej szacunku.
Upokorzyłaś go i upokorzyłaś mnie.
Chciałabym, żebyś go przeprosiła.
Jinny, kochanie, co cię naszło?
Chyba powinniśmy skłonić wszystkich do tańca.
Pani St. George, bardzo dziękuję za to cudowne przyjęcie.
Dzięki niemu ja i moja żona poczuliśmy się mile widziani.
Oczywiście, witamy. To dom Jinny.
Może źle się czujesz po długiej podróży przez morze.
To przyjęcie,
podobnie jak całe nasze życie, ma nas uszczęśliwiać.
Wkrótce zostanę księżną
i będę miała styczność z wieloma arystokratami.
Ale nie sądzę, żeby zrobili na mnie wielkie wrażenie,
bo nasza matka...
Moja matka jest królową.
Ramiona do tyłu. Głowa wysoko.
Oczywiście masz rację, Jinny.
To przyjęcie jest zbędne i w złym guście.
Jedyną rzeczą, z jakiej jestem dumna, są moje dziewczynki.
Obie.
Ale przeprosiny i wstyd
spożytkowałam na tamte lata, gdy obchodziło mnie, co myślą ludzie.
No i na tamtą noc w Saratodze, gdy wspięłam się po murze
i niechcący pokazałam swoje pumpy burmistrzowi.
Lavinio, sądzę, że to przyjęcie nie jest nas godne.
- Ale to twoje przyjęcie. - Po prostu wyjdziemy.
- Dobrze. - Chodź...
Myślisz, że wszystko się ułoży, Lavinio?
Nie mam pojęcia. Ani trochę.
Tracy nie zawsze jest dobrym mężczyzną.
Tak rzadko tacy są. Cóż możemy zrobić?
Musimy starać się zachowywać jak dorosłe.
Nie mogę przeprowadzić się do Nowego Jorku.
Czemu nie? Proszę, Dicky. Moglibyśmy tu zostać.
Nie mogę być w tamtym domu. Nie mogę tam żyć.
I nie pozwolę, by twoja rodzina przygasiła Minnie.
Zdecydowałeś, że nie masz wyboru. To twoje prawo.
Ale ja mam wybór.
Nie wiem tylko, co mam wybrać.
Matko, wrócę do Anglii z dziewczętami. Chcę być z Jinny.
Spróbuję znaleźć sobie męża. Mabel może jechać ze mną.
Och, Lizzy, o to chodzi.
Wierzę w ciebie. Naprawdę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Księżno Nan, kiedy wracamy do Anglii?
Och, Lizzy, dzięki Bogu.
Matko, wcześniej...
Nic ci nie jest, Mabel, prawda? Jesteś szczęśliwa?
- Moje dziewczynki mają być szczęśliwe. - Tak, oczywiście.
Posłuchaj. Tam na górze...
Mabel, popraw szal i na tym zakończmy.
Jak znajdziemy ci męża, jeśli będziesz tak nosiła szal?
Nan mu nie powiedziała?
Jednak będziemy mieli księcia w rodzinie?
Dłużej już nie wytrzymam, Tracy. To koniec.
Sądzisz, że ktokolwiek zwróci na ciebie uwagę, gdy będziesz sama?
Czy choćby otworzy ci drzwi?
Nie przyjęliby cię nawet w Saratodze, Patti.
I cóż... Wiesz, jaka bywasz pomylona.
Nie przetrwałabyś.
Oczywiście pytała o nią. O swoją prawdziwą matkę.
Nie powiedziałeś jej prawdy?
Oczywiście, że nie. Za kogo mnie masz?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK