Cudownie, że macie noc poświęconą ogniskom.
I zawsze świętujecie u Guya?
Co roku urządza wielkie przyjęcie. Gdzie są wszyscy?
Dziwne, że nikt nas nie wita. I nie ma innych gości.
Zwykle jest tu dość głośno.
Jest! Guy! Dobrze cię widzieć. Tęskniliśmy za tobą.
Oto i on, świeżo po powrocie z Nowego Jorku.
Witajcie. Oboje.
Wszyscy już są...
Nigdzie nie widziałem twojej służby. Gdzie moi lokaje mają...
Och, tak. Na górę. Pokażę im.
Nan?
Staramy się nie pytać o...
Gdzie służba?
Do zakończenia remontu domu jestem tu sam.
Jesteście!
- Oglądałyśmy labirynt. - Mabel nie mogła go nawet znaleźć.
Ciekawe, jak się z niego wydostanie.
Noc Guya Fawkesa była ulubionym świętem mojej matki.
Miesiące planowania, ogromna uczta, setki gości.
I to... już wszyscy?
To kameralna uroczystość.
Ale nie mogłem odpuścić tego dnia.
Wszyscy weźmiemy udział w przygotowaniach, ale o to chodzi.
Matka zawsze kazała nam rąbać drewno na ognisko.
Chętnie pomogę. Umiem rąbać.
Oczywiście od dam nie oczekuje się rąbania.
Dlaczego to oczywiste?
Zwykle robią w kuchni toffi z melasy.
To dużo przyjemniejsze, niż stanie na zimnie...
Dobrze. Zamienimy się.
Czy ty... Czy wszystko w porządku?
Powiedziałam coś?
Pewnie jest ci dziś ciężko.
Wspomnienia matki na pewno...
Stój!
Musisz...
Po prostu...
Musisz chwycić trzonek lewą ręką.
Dobrze. A teraz...
Niżej.
A potem obracasz i uderzasz.
Dobrze.
Obracasz. I uderzasz.
Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Delikatniejszy obrót.
- Bardzo dobrze. - Tak.
Dlatego się na to zdecydowałem.
Na ten weekend.
Uwielbiam ją wspominać.
A ból związany z tymi wspomnieniami... Pielęgnuję go w sobie.
Bo najbardziej boję się bólu zapomnienia.
Jaka ona była?
Była czystym ogniem. Takie odnosiło się wrażenie.
Była pełna energii. I ciepła. I niespodzianek.
Nie chciała być mniej ważna.
Ojciec tego od niej nie oczekiwał. Byli równi. Byli najlepszymi przyjaciółmi.
I sam też zawsze tego pragnąłem.
Ja... Ja...
Wybacz.
Nie przepraszaj.
Muszę wracać do... Przepraszam.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Gotowe?
Pamiętasz, jak moja matka to sprawdzała?
Nie! Jinny, przestań!
- Boże! - Musimy sprawdzić, Lizzy.
Więc to tu przeniosła się zabawa?
Witaj.
Nie jestem oczywiście kucharzem, ale to mi nie wygląda na toffi z melasy.
Cóż, to pianka.
Matka ją robiła, a potem piekłyśmy ją w ognisku. Zasmakuje ci, obiecuję.
Przepyszne.
Musi teraz poleżeć.
Wybacz. Mucha.
Znikają pod koniec lata,
ale jedna czy dwie zawsze się ociągają.
Strasznie uciążliwe.
Przepraszam, czy...
Lady Hopeleigh.
Drzwi były otwarte, ale nikt...
Jean? Co ty tu robisz?
Zaproszenie sugerowało wielkie przyjęcie, ale widzę, że odnawiasz dom?
Spóźniłam się? Czy jestem za wcześnie?
Gościni honorowa.
Miło cię widzieć.
Guy mówił, że nie może doczekać się twojego przyjazdu.
Jean... Nie zaproponował, że pomoże ci z bagażami?
Ma fatalne maniery, ale zyskuje przy bliższym poznaniu.
Wybacz... Straciłem poczucie czasu.
Theo, pomożesz mi?
Dziękuję.
To było dla wszystkich krępujące.
Nie zaprosiłbym jej, gdybym wiedział, że to kameralne spotkanie.
- Dlaczego kogokolwiek zapraszasz? - Myślałem, że zechcesz ją poznać.
Ty nigdy nie chciałeś.
Przecież słynę z głupoty.
Jean jest urocza, nie sądzisz?
Piękna, a do tego pochodzi z szanowanej rodziny.
Dlaczego nie miałbyś jej poznać? Nikogo innego przecież nie poznajesz.
Oto twój pokój.
Mam nadzieję, że będzie wygodny.
Dziękuję.
Widzimy się na dole?
Może mnie oprowadzisz, zanim dołączymy do reszty?
Chętnie rozejrzę się po domu.
Obawiam się, że... Musimy przygotować ognisko...
- Oczywiście! - A ponieważ jestem tylko ja...
- Jest dużo roboty... - Masa.
- Cóż, wobec tego... - Tak, proszę.
Czyli ten Guy wynalazł ogniska?
Nie, próbował dzięki ognisku wysadzić parlament.
- Zgadza się? - Nie.
Wtedy nie było ogniska, to my tak teraz świętujemy.
Dlaczego świętujemy wysadzenie parlamentu?
Nie udało mu się go wysadzić.
Czy jest coś bardziej angielskiego? Kiepsko mu poszło. Świętujmy.
Mam nadzieję, że Jean nic nie jest. Czuła się chyba niezręcznie.
Pewnie Guy poprawił jej humor.
Chyba całkiem dokładnie oprowadza ją po sypialni.
Czemu wmówiłeś Jean, że to Guy ją zaprosił?
Nie przyjechałaby, gdyby wiedziała, że to byłem ja.
To, że jej nie chciałem, nie oznacza, że nie nada się dla Guya.
Nie jest kapeluszem, którym możesz rzucać, gdy ci nie pasuje.
- Wiem. Ja tylko... - To dla niej upokarzające.
Nie mniej upokarzające niż perspektywa kolejnego sezonu bez męża.
Dlaczego tak się denerwujesz?
Guy to mój najbliższy przyjaciel.
Nie chcemy, żeby też był szczęśliwy?
Oczywiście. A jeszcze bardziej pragnę szczęścia Jean.
To w czym problem?
Witaj.
- Witaj. - Wybacz.
- Minnie będzie... - Panna Testvalley mówi, że Minnie...
Mówiłem pozostałym, że spędzasz wakacje na wsi.
Bo uznałem, że lepiej nie mówić prawdy
o tym, że ty i Minnie się wyprowadziłyście.
Oczywiście. Tak będzie lepiej.
Mogę przyjechać w przyszłym tygodniu?
- Kiedy zechcesz. Przyjedź... - Kiedy ci wygodnie.
Możesz przyjechać rano, kiedy jada śniadania.
Wszystko będzie obślinione.
Lepiej przestań się ślinić.
Szukałem drogi ucieczki, ale widzę, że zajęłaś już najlepsze miejsce.
Zmieścisz się.
Czy nie jest przepyszna?
Bycie najedzonym to najlepsze z uczuć, nie sądzisz?
To miłe uczucie.
Ale co z miłością?
Myślisz, że miłość jest lepsza, bo byłeś syty przez całe życie.
Z nami jest inaczej.
Z Amerykanami?
Z kobietami.
Uczy się nas głodu.
Ignorowania bólu i poczucia braku, tak byśmy stały się jak najmniejsze,
na tyle małe, by dostrzegł nas mężczyzna.
Ale to bez sensu.
Znikać, by cię dostrzeżono?
Kompletnie bez sensu.
Nie wyobrażasz sobie, jaką czuję ulgę, odkąd przestałam szukać męża.
Ulga, a do tego słodycze.
Cokolwiek cię do tego skłoniło, cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Nie wiem, czy jestem.
Był pewien mężczyzna...
któremu zaufałam, choć nie powinnam była.
On...
Sprawił, że czuję wstyd. I strach.
Nie wiem, jak to zmienić.
- Ktoś tutaj, w Anglii? - Nie. Nie.
W Nowym Jorku.
Jeśli mogę...
Chyba znasz już odpowiedź.
Nie powiedziałaś, że zrobiłaś coś wstydliwego. To on cię zawstydził.
To prawda.
I od tej pory noszę ze sobą ten wstyd.
Ale...
Może ten wstyd należy do niego.
Nie ja powinnam go nosić.
To mój wybór i mogę...
Po prostu go odrzucić.
Wybacz, Jean, ja tylko...
Słyszałam, że przyjechałaś. Myślałam, że będziesz z Guyem.
Nawet nie wiedział, że przyjeżdżam.
Zaskoczyło mnie zaproszenie Guya.
Nie zamierzałam go przyjmować, ale moja matka się dowiedziała i...
- Na pewno wiesz, jak to jest. - Tak.
To coś znaczy, gdy nawet ci,
którzy cię nie interesują, uciekają w popłochu.
A zatem Guy to głupiec.
Byłaś pięknością sezonu. Wszyscy tak mówili.
Nie słyszałaś? To już nie wystarczy.
Patrzyłam, jak moje siostry grały w małżeńską grę.
Nie tylko poznałam zasady, ale też opanowałam je do perfekcji.
A potem przyjechały Amerykanki i zasady się zmieniły.
Teraz mężczyznom podobają się dziewczęta, które rzucają im wyzwanie.
Chcą, by ich żony były pewne siebie.
Przez całe życie mówiono mi, bym była ciszej.
Teraz wszyscy zastanawiają się, dlaczego mnie nie słyszą.
Z początku nie mogłam ich znieść.
Każdą myśl wypowiadały na głos i zaspokajały każdy kaprys.
Ale kiedy ostatnio śmiałaś się tak jak one?
Kiedy byłam dzieckiem.
Dawniej myślałam, że trzeba nauczyć je odpowiedniego zachowania.
A teraz?
Zastanawiam się, czy to nie my musimy nauczyć się żyć.
Zasady są proste.
Pierwszy w środku zdobywa pochodnię.
Ten, kto ją znajdzie, podpala ognisko.
Dziewczęta, ruszacie przodem, bo to wasz pierwszy raz.
Jakieś pytania?
Tak. Mabel chciała zapytać, gdzie jest labirynt.
I...
Start!
Tędy, proszę.
Tędy.
Jinny, znam wyjście. Dom jest pusty.
Weź to, zamachaj nad żywopłotem, a ja po ciebie przyjdę.
Wtedy razem się wymkniemy, tak?
Mabel?
Myślałam o tobie...
Od tamtej nocy w Tintagelu.
Lady Honorio, czyżbyś ze mną flirtowała?
Flirtujesz. Jestem zachwycona.
Będziesz kichać?
Nie.
James chce, żebym zamachała nad żywopłotem. Ma po mnie przyjść,
żebyśmy się razem wymknęli.
Jak romantycznie.
Choć, szczerze mówiąc, byłoby mi trochę smutno.
Tak rzadko się ostatnio widujemy.
- Wiem. Prawie nigdy. - A czas tak szybko mija.
Zaraz wrócę do Nowego Jorku.
A my z Jamesem będziemy mieli w domu całą wieczność.
Zawsze istnieje ryzyko, że upuścisz chustkę.
Oczywiście przypadkiem.
Nie zrobiłabym tego. Nie mogłabym.
Start!
- Naprzód. - Nie zbliżać się!
Poważnie.
Halo?
Jest tam kto?
Ja.
Nan?
Jesteś sam?
- Tak. - To dobrze.
Tak?
Ja po prostu...
Myślałam o tym, co wcześniej mówiłeś
o małżeństwie twojej matki i ojca i o tym...
że byli sobie równi,
i że też tego pragniesz.
- Tak? - Mówiłeś, że w małżeństwie
pragniesz przyjaciółki.
A przyjaciele powinni czuć się w swojej obecności swobodnie, prawda?
Powinni być podekscytowani, kiedy...
Kiedy się widzą i spędzają razem czas. Nie powinni czuć się niezręcznie.
Nie uważam, żebyście ty i Jean byli przyjaciółmi.
Z czego się wspólnie śmialiście? Czym się z nią kiedykolwiek dzieliłeś?
To bez sensu, żebyście brali ślub.
Nie zamierzam żenić się z Jean.
Nie biorę z nikim ślubu. Czemu tak cię to interesuje?
- Nie interesuje mnie. - Ale wychodzisz za mąż.
- Tak. - Mimo tego, co napisałem w telegramie.
Więc nie wiem,
- czemu martwisz się... - Jakim telegramie?
W telegramie.
- Nie dostałaś telegramu? - Nie.
Nie dostałam żadnego telegramu.
Co napisałeś?
Zostań tam.
O rety!
Nan, te labirynty chyba nie chcą, żebyśmy znaleźli wyjście.
Co się dzieje?
Nan?
Szybko.
- Do końca? - Tak. Mówiłam ci.
Na litość boską!
Czy był jakiś rok, w którym nie wygrałeś?
Masz oczywiście rację. To nie jest uczciwa walka.
Znam ten labirynt równie dobrze, co Guya.
Oczywiście. Któż by się spodziewał.
Co? Co roku?
Napijemy się?
Żeby to uczcić... Zanim puszczę Guya z dymem.
Podjęłyśmy doskonałą decyzję, kochanie,
wybierając rezydencję nad jeziorem.
Idealny wybór.
Masz nienaganny gust.
Te zasłony, które wybrałaś do naszego salonu, są cudowne.
Witaj w domu.
Trochę mniejszy, niż pamiętałam.
Dokładnie tego potrzebujemy.
Robi się późno.
Chyba powinnyśmy wracać do domu.
Na pewno jesteś gotowa?
Na powrót?
Jestem pewna.
- Jak myślisz, co było w telegramie? - Nie wiem.
Nan, wiesz. Zdecydowanie wiesz.
Nie wysłałby tajnego telegramu na drugi koniec świata,
by opisać swoje śniadanie.
Może tak by zrobił, bo jesteśmy przyjaciółmi.
Choć była chwila, gdy rąbaliśmy drewno...
Coś wtedy poczułam. To strasznie zagmatwane.
Po prostu nie...
Próbowałam to stłumić, ale zobaczyłam go z Jean...
- I poczułaś zazdrość? - Oczywiście, że nie!
- Może. - Och, Nan. Wiedziałam.
Guy Thwarte skradł ci serce?
Nie mogę. To wszystko...
Nikt na świecie mnie tak nie wścieka.
Czasem się śmiejemy, po prostu pękamy ze śmiechu.
Ale między tymi chwilami radości
jest też masa wściekłości i irytacji i...
- Nan, opisujesz miłość. - Nie, miłość to spokój. Stabilność.
Miłość to atak serca.
Miłość jest najlepsza i najgorsza na świecie.
Miłość oznacza, że nienawidzisz kogoś całym sercem, a mimo to
każda minuta bez tej osoby przynosi największy ból, jaki znałaś.
Conchie, musisz powiedzieć Dickowi, że wciąż go kochasz.
Nan, tu nie chodzi o mnie i o Dicka.
Tu chodzi o ciebie i Guya i...
I Theo. Theo, z którym bierzemy ślub.
- Dlatego to jest takie... - Jesteś pewna?
- Absolutnie pewna? - Tak myślałam.
Jak można być pewną?
Mówił dziś o Jean w taki sposób, jakby była przedmiotem.
- A Guy... On jest... - Jest czarujący.
- Tak. I otwarty. - I troskliwy.
- Jest jednym z nas. - To mnie doprowadza do szału.
Dlaczego Guy wysyła mi telegramy o tym...
Że cię kocha?
- Jak on śmie? - Wiem.
Tylko o tym mogę myśleć. Muszę się dowiedzieć,
co było w tym głupim telegramie.
Myślę, że wiesz. Nan?
Bądź ostrożna. I musisz być pewna.
Ale to takie ekscytujące. Naprawdę!
Tak!
Kłamstwa, Lizzy Elmsworth.
- Kłamczucha. - Nie. Pamiętam to jak dziś.
Johnny Baldwin twierdził, że zrobi więcej gwiazd
niż ktokolwiek w Saratodze, a ty musiałaś wyprowadzić go z błędu.
Całe miasto widziało twoją bieliznę.
Nigdy bym tego nie zrobiła. Jestem damą.
Damą, która potrafi zrobić 13 gwiazd z rzędu...
A dokładniej czternaście.
James będzie wściekły, że uciekłam, ale...
Było warto.
- Co napisałeś w telegramie? - Słucham?
Oczywiście, jak to zwykle bywa, zachowujesz się nieznośnie.
Masz czelność to robić?
- Jestem zaręczona z twoim przyjacielem. - To nic nowego.
Szczęśliwie zaręczona. Dlaczego miałabym z tobą rozmawiać?
Porzuciłeś mnie w Runnymede.
Wyjawiłam cię największą tajemnicę, a ty uciekłeś ile sil w nogach.
Ale wróciłem, żeby przeprosić.
Niemal natychmiast. A ty już byłaś zaręczona.
Jak wygodnie.
Zrobiłeś wielkie zamieszanie przy rąbaniu drewna,
opowiadałeś, jak to chcesz się zakochać
w kimś równym sobie. Jak śmiesz?
- Nan, słuchaj... - Nie, już za późno.
Gdzie były te wszystkie uczucia, kiedy się poznaliśmy?
Gdy wyszłaś przez okno nad moją głową?
- Tak! - Gdy tańczyliśmy na schodach?
- Tak! - Gdy na siebie patrzyliśmy.
Gdy się śmialiśmy.
Gdy czułem, że znamy się od wieków
i że wszystko jest możliwe?
Że razem możemy być wszędzie i robić wszystko.
Że nieważne, czy będziemy w pałacu, czy na drzewie,
dopóki będziemy się śmiali, tańczyli, całowali,
odkrywali świat i znów się całowali.
Gdy uświadomiłem sobie, Nan, że jestem w tobie szaleńczo zakochany.
I że kocham cię, odkąd cię po raz pierwszy zobaczyłem.
Nan! Zaczekaj.
Nan. Nan.
Nan, proszę...
Tu jesteście.
Pokazywałem Nan ogród.
Ukochane miejsce twojej matki.
Lizzy i Jinny jeszcze nie wróciły, więc zamierzaliśmy pograć w pokera.
- Wchodzisz w to? - Nie wiem.
Oczywiście nie musisz.
Dla niektórych to większe ryzyko niż dla pozostałych.
Finansowe.
Nan, ty zagrasz, prawda?
Nie musisz uważać z pieniędzmi.
- Zagram. - Doskonale.
Tak. Chyba tak...
Doskonale.
- Mogę ci pomóc, jeśli... - Nie trzeba.
Wygrywam od piętnastu lat.
Pokonywałeś mnie każdego dnia naszego życia...
Na wiele sposobów. Ale to nie znaczy, że zawsze tak będzie.
To dużo pieniędzy. Gratulacje.
Dobrze, że ci się udało.
Może zdołasz teraz zatrudnić część dawnej służby.
Wszyscy wiemy, że nie mają wolnego.
- Theo. - Może nie musisz już też szukać
bogatej amerykańskiej żony.
Taki miałeś plan, prawda? Dlatego byłeś w Nowym Jorku?
Chciałeś ratować majątek dzięki bogatej żonie.
Prawda?
Ale... Potrzebowałeś tylko paru szczęśliwych rozdań.
Jeszcze nie odsłoniłam swoich kart.
Wygrałam.
Dziwne, bo czuję się tak, jakbym nie miała niczego...
Absolutnie niczego.
Ku pamięci Guya Fawkesa... i jego nieudanej zdrady.
Jestem oczywiście idiotką, bo wierzyłam w twoje słowa o tym,
że pragniesz partnerki, nie żony. I że patrzysz na świat tak jak ja,
choć mówiłeś to, co chciałam usłyszeć.
- Boże, nie. Nan... - Najgorsze jest to,
że zdołałeś to zrobić, bo ponownie ci zaufałam.
Mówiłam ci rzeczy, których nie mówiłam nikomu.
Myślałam, że jesteśmy przyjaciółmi, i przez krótką chwilę bałam się,
że jesteśmy kimś więcej.
Prawda jest taka, że nie jesteśmy ani jednym, ani drugim.
- Tak mi przykro. - Dlaczego?
Zniknęłam. Zawiodłam cię... tak jak to często robię.
- I... - Hej.
Nigdy mnie nie zawodzisz.
Nie płacz, Jinny. Nie chcę cię widzieć w tym stanie.
No już. Chodź tu.
Pożegnaj się z przyjaciółkami.
Spotkamy się w pokoju i wszystko omówimy, dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
No już, idź.
Mogłeś mi powiedzieć.
Portrety twojej matki.
Nie pozwoliłbym ci ich sprzedać.
Nie chodzi tylko o portrety.
Chodzi o cały dom. Wszystko straciłem.
Dlatego urządziłem... to przyjęcie.
Żeby się pożegnać.
Mogę ci pomóc.
Nie mogę ciągle od ciebie brać, Theo.
Nie zrobię tego.
Jean naprawdę jest urocza.
James?
Przepraszam, James. Proszę, wpuść mnie.
Czy wszystko...
Zniknęłaś.
Myślałam, że będą nas szukać.
Przy tobie jestem odważna.
Mówię poważnie.
Jesteś najodważniejszą osobą, jaką znam.
Wyszłam. I zostawiłam cię.
Myślałam, że chcesz wrócić do domu,
zanim nasze dzieci wrócą ze szkoły.
Honoria.
Wiesz, jak William kocha grać na pianinie,
- więc... - Honorio, przestań! Proszę.
Dlaczego?
Bo to absurdalne. To głupie.
Nie mogłybyśmy mieć dzieci.
To tylko zabawa.
Nie rozumiesz?
Całe nasze życie to udawanie.
Moje przyjaciółki mogą tańczyć i chichotać,
trzymać się za ręce. I nikomu to nie przeszkadza.
Nie muszą być odważne. Są wychwalane.
Dostają pierścionki, wyprawia się im przyjęcia,
mają rodziców, którzy mogą na nie patrzeć.
Honorio, to dla mnie żadna nowość. Nic z tego nie jest nowe.
I nudzi mnie to. Udawanie mnie nudzi.
Nan... Chciałem... cię przeprosić.
Nie byłem dziś sobą.
Nie byłeś?
Sposób, w jaki potraktowałem Jean, to, co mówiłem po partii pokera...
Nie chcę taki być.
Prawda jest taka, że zawsze trochę zazdrościłem Guyowi.
Budzi sympatię ze względu na to, jaki jest, a nie kim jest.
Moje życie to wyłącznie władza i brak jakiejkolwiek kontroli.
A ta miłość, to, co do ciebie czuję,
siła tego uczucia... To przytłaczające.
Nie kontroluję tego. I potwornie przeraża mnie to...
Że mogę cię stracić.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK