Saya umumkan kita pemenang. Pemenang bersama.
Juara bola salji bersama.
- Tengok siapa dah sampai. - Ya. Saya dah sampai.
Yang Mulia.
Gembira awak boleh datang. Awak datang dengan...
Akhirnya, barulah seronok. Nampaknya Guy menjaga awak.
Kami jaga satu sama lain.
Selamat datang, kamu berdua.
Ibu tahu awak dah sampai?
Terima kasih juga sebab jaga pengapit saya.
Saya pengapit awak?
Harapnya begitu.
Siapa lagi pengapit saya? Ibu saya pakai kot?
Mari sini. Terima kasih.
Baiklah. Ini Malam Krismas. Ayuh luangkan dengan orang tersayang.
BERDASARKAN BUKU OLEH EDITH WHARTON
Mereka di dalam sana hidupkah?
Miles lucu dan menawan.
Dia ada aura anak kedua yang tak berduit yang perlu kahwini orang kaya.
Itulah yang saya cari.
Ibu akan paksa kita pulang bulan depan kalau awak masih belum berkahwin.
Sekarang Krismas. Bukan masa untuk fikir tentang pulang.
Kalau tak mahu pulang, apa kata awak kahwini dia?
Saya cintakan awak!
Awak tahu mereka menunggu jika kita bertengkar?
Tiada siapa faham maksud "berpisah secara baik"?
Patutkah kita berpura-pura bergaduh, sekadar suka-suka?
Saya boleh tarik rambut awak.
Saya minta maaf. Bukan itu maksud saya.
Kita berdua tahu siapa yang suka rambutnya ditarik, Dicky.
Mabel!
Jangan!
Saya cintakan awak, Jinny.
Saya cintakan awak.
Itu macam suara Conchita.
Kalaulah kita boleh raikan Krismas berdua.
Jika ada kawan-kawan...
susah nak menyayangi awak.
Saya minta maaf. Saya...
Jinny.
Hanya kita.
Hanya kita. Sentiasa.
Jadi...
awak nak pakai apa?
Bulatkan betul-betul dan sentiasa berjaga-jaga.
Lawan bola salji.
Kita perlu ada peraturan, seperti dalam kehidupan.
Kalau nak keringkan sarung tangan...
Boleh saya tolong?
Kata orang, sarung tangan
ialah alat yang berguna untuk komunikasi.
"Saya dah bertunang."
"Kalaulah kita bersama."
"Boleh hulurkan kacang itu?"
Ya.
Saya lebih suka berterus terang daripada berbasa basi.
Makan banyak-banyak.
Krismas ialah masa untuk bermesra dengan keluarga
dan longgarkan korset.
Saya jarang ikat ketat-ketat.
Terima kasih sebab raikan dengan kami tahun ini.
Sudah tentu, Theodore gembira jika berhampiran pantai dan studionya
yang saya gelar "pengasingan berlebihan."
Entah kenapa tahun ini,
walaupun Scotland berada jauh dari Cornwall,
dia nampak gembira dan saya yakin awak puncanya.
Satu Krismas, dia pasang set kereta api barunya di bawah katilnya
dan tak keluar bilik selama tiga hari.
Orang gaji tinggalkan pinggan makanan untuknya, macam kucing.
Waktu umurnya 23.
Enam atau tujuh tahun.
Dia selalu kata, itu Krismas terbaik.
Rasanya hinggalah tahun ini.
Awak benar-benar buat dia gembira.
Dia juga gembirakan saya.
Maksud saya, kami suka luangkan masa bersama.
Apa nama anak salji kita?
- Dia nampak macam lord. - Lord Orang Salji. Itu nama dia.
Kita pasukan yang hebat.
Jinny! Ayuh bermain!
- Cepat. Ayuh. Lekas. Apa ini? - Saya tak lembik.
- Cepat. - Apa ini, Lizzy?
- Saya tak lembik. - Ayuh. Cepat!
Cepat. Lekas, Lizzy. Cepat.
- Jinny, ayuh bermain! - Jinny dah sampai.
Mana awak bersembunyi? Cepat.
Lizzy.
Naiklah, biar saya tarik awak.
Awak lembik.
Awak okey?
- Ya. Tak apa. Saya okey. - Maaf. Saya tolong awak bangun.
- Saya minta maaf. Awak pasti? - Saya okey, serius. Ya.
Tidak. Saya...
Tak, saya tak perlukan bantuan. Saya...
Wah.
Suami awak tegap dan kuat, Jinny.
Awak sangat...
Jinny cuma mahu...
Kami berdua cuma mahu
raikan Krismas yang indah bersama.
Saya tahu, dia pasti kecewa jika ada apa-apa kekecohan.
Awak tak rasa begitu?
Saya harap dapat jumpa awak tadi.
Ya, pasti awak teruja nak jumpa saya selepas berlawan bola salji itu.
Sikap saya sangat teruk petang itu, selepas kita berada di rumah bot itu.
Maaf. Kadangkala mulut saya...
Saya tak tahu apa-apa tentang mulut awak.
Saya rasa bersalah.
- Saya tak patut... - Ini perkara baru bagi saya.
Semua yang berlaku.
Semua perbuatan kita.
Semua perasaan saya.
Semuanya perkara baru.
Saya minta maaf jika saya...
Saya pun begitu.
Selamat Hari Krismas.
Hadiah biasa saja...
Mungkin.
Kedua-duanya mengingatkan saya pada...
Mereka tak buat perkara yang kita buat. Tak sedikit pun.
Sayang sekali bagi mereka.
Tapi, itu pasti jenis kotak muzik yang berbeza.
Mereka seperti bersama...
Apa-apa pun...
Saya dan Lizzy perlu pulang ke New York tak tak lama lagi.
Sebenarnya, saya tak mahu pulang.
Tapi, kalau rancangan saya gagal...
Semoga berbahagia, Honoria.
Awak ingat waktu kita bermain sorok-sorok, mencari Mabel?
Waktu itu Seadown sangat...
Dia fokus memikat saya.
Kami masuk ke bilik tidur untuk mencari dan saya fikir...
Awak masuk ke bilik tidur?
Dia suruh saya buka baju.
Jadi, saya buka.
Saya tak berpakaian.
Saya baring di katil.
Saya tak tahu nak buat apa-apa.
Apa yang dia buat?
Selepas seketika, dia keluar.
Dia hantar orang gaji untuk beritahu dia takkan kembali.
Saya dihina.
Mungkin itu tujuan dia. Buat saya rasa tak berharga. Dia berjaya.
Saya mahu bersendirian dengan dia.
Mungkin saya juga mahu mencium dia.
Saya sangat malu.
Kenapa beritahu saya sekarang?
Saya risaukan awak.
Awak sendiri kata, kadangkala dia mahu awak berpura-pura.
- Jangan, jangan sebut. Berhenti. - Saya tahu. Saya tahu awak mahukan suami.
- Kita diajar untuk impikannya. - Tidak. Saya cintakan dia.
- Okey, bukan sekadar... - Saya tak rasa
dia cintakan awak seperti yang awak harapkan.
Jadi, James tak paksa awak masuk bilik itu?
Dia paksa awak tanggalkan pakaian awak?
Dia koyakkan gaun awak?
Dia tolak awak ke katil?
Saya tak cakap begitu.
Dia tak paksa awak buat apa-apa.
Selepas awak buka pakaian, dia beredar, seperti lelaki budiman.
Lizzy, jika awak menyesal menjatuhkan maruah sendiri, itu bukan salah James.
Tapi, dia suami saya.
Dia pilih saya dan saya akan sentiasa pilih dia.
Bangun.
Siapa tak suka tidur Hari Krismas?
Keperluan.
Terima kasih.
Sebab berada di sini dan uruskan semuanya.
Anak ayah.
Intan payung.
Itu pun anak ayah.
Tersilap bilik?
Saya sedang belajar untuk jadi kurang pemalu.
Awak bukan pemalu.
Mungkin sikap pemalu saya tersembunyi.
Saya lihat seluar dalam awak sebelum lihat wajah awak.
Honoria.
Ada mana-mana lelaki yang menarik perhatian awak?
Tidak, tiada lelaki.
Awak tahu,
keyakinan bukan sekadar reben atau bunga di rambut.
Ada sejenis aura yang bersinar dengan memahami diri sendiri.
Saya yakin awak milikinya.
Ia benar-benar cantik.
Seluar dalam juga membantu.
Seluar dalam yang menawan.
Richard tak gembira sepanjang ketiadaan awak.
Kami sangat sengsara.
Dia boleh kembali kepada saya jika dia pilih untuk lepaskannya.
Lepaskan apa?
Apa-apa saja yang kongkong dia.
Saya cuma makan walnut.
Saya tumpang gembira.
- Saya minum wain panas. - Hari penting.
- Saya datang dengan Theo. - Tunang awak.
Awak datang dengan Jean.
Awak bawa saya ke sini untuk mengesahkannya?
Saya tak mahu cakap tentang waktu kita...
Jadi, jangan cakap. Boleh.
Kadangkala saya panik memikirkan
perkara yang saya mahu buat dan alami sebelum mati.
Faham maksud saya?
Saya pernah alaminya.
Saya tandakan semua tempat yang saya ingin lawati.
Awak mahu ke mana sekarang?
Berjuta-juta tempat.
Tapi, akhir-akhir ini, saya fokus kepada satu tempat saja.
Saya mahu jelaskan...
sebelum kita berjumpa,
saya pernah fikir, mungkin isteri yang kaya adalah cara
untuk selamatkan rumah.
Saya fikir, mungkin ia boleh selamatkan ibu saya.
Tapi, itu sebelum kita bertemu.
Nan, semasa kita bertemu, saya benar-benar jatuh hati.
Apa-apa pun, rumah kami dah tiada.
Ibu saya dah tiada.
Telegram yang hilang itu pula?
Apa isinya?
Isinya ialah...
"Nikmati perjalanan dengan tunang awak. Mungkin kita akan jumpa suatu hari nanti."
Jean kelihatan baik hati.
Dia memang baik hati.
Ya, dia penuh kejutan.
Saya dengar keluarganya juga kaya.
Jadi, mungkin impian awak dah jadi kenyataan.
Pasti Theo mencari saya.
Ya.
Kamu sangat kuat.
- Ya. - Hei.
- Maaf. Giliran awak. Saya pergi. - Tak, duduklah.
Minnie sangat suka bolanya.
Tengok.
Apa itu?
- Dia suka. Saya tak tahu kenapa. - Ini bola kegemarannya.
- Bola kegemaran dia. - Tidak, jangan makan.
Minnie, hati-hati.
- Budak baik! - Syabas.
Saya suka bunga awak, Lady Honoria.
Cik Testvalley, pasti pelik rasanya
meluangkan setiap Krismas dengan keluarga orang lain.
Itu tugas saya.
Saya bangga jadi lebih daripada sekadar...
Awak amat diperlukan.
Awak satu-satunya pengasuh yang cuba mengajar saya bahasa Perancis.
Sudah tentu.
Bukan senang nak cari peluang baru dalam rumah itu.
Richard dah berkahwin.
Dia berpeluang untuk hidup bahagia.
Juga hidup bebas.
Selamat Hari Krismas.
Kenapa awak ajak saya berkahwin?
Awak tak pedulikan saya malam sebelumnya semasa kita semua bermain sorok-sorok.
Kemudian, pada waktu pagi, awak muncul dengan cincin.
Virginia, saya tak pandai tunjukkan kemesraan.
Awak jumpa keluarga saya.
Saya cuba memenangi hati wanita yang paling cantik di Runnymede.
Awak buat saya gementar.
Hanya awak.
Saya perlu luahkannya.
Lizzy kata, semasa kita semua bermain sorok-sorok, kamu berdua...
di tingkat atas...
Jadi, itu saja? Saya tak penting bagi awak?
James, tolonglah.
Saya beritahu dia, saya tak mahu dengar.
Saya beritahu dia, awak takkan buat.
Saya beritahu dia, saya tetap akan pilih awak saja.
Awak dah cuba ini?
Syukurlah awak ada.
Syukurlah kita ada satu sama lain.
Mereka yang lain tak fahami kita.
Kita berjiwa bebas.
Tak bebas selamanya.
Ibu bapa saya mahu kahwinkan saya dengan orang kaya.
Kalaulah kita jumpa pasangan yang benarkan kita buat sesuka hati.
Miles...
Seorang wanita.
Florence Nightingale.
- Pelayan... - Menuang...
- Ahli kimia. Saintis. - ...doktor...
- bar, pelayan bar. - Teh.
- Secawan teh. Saya. Pembuka tingkap. - Honoria...
- Honoria. - Itu En. James Bullman.
Siapa?
En. James Bullman, dia hantar susu kepada ibu bapa saya.
Kalau kami kenal dia,
- pasti kami boleh jawab. - Saya cuma...
Saya tak kenali sesiapa. Dia selalu hantar...
- Boleh saya... - ...susu kepada ibu bapa saya.
Mabel Elmsworth, ini mungkin agak mendadak.
Kadangkala,
perkara yang betul muncul begitu saja.
Sudikah awak kahwini saya?
Tinggal di England sebagai isteri awak?
Saya yakin itu perkara terbaik.
Syabas. Terbaik.
Mabel, apa semua itu?
Bagus untuk kita semua. Ibu dah tak boleh paksa kita pulang.
Tapi...
Mabel, awak tak cintakan dia.
Tidak. Tak lebih daripada dia mencintai saya.
Tapi, pasangan suami isteri mana yang benar-benar bercinta?
Boleh awak tahan?
Menunggu sepanjang masa.
Dah tiba Hari Boxing.
Selamat Hari Krismas.
Ini keju.
Awak wanita yang penuh kejutan.
Saya takutkan Krismas tahun ini.
Tapi, awak jadikannya sangat...
Awak mahu pergi menunggang esok?
Lupakan makan tengah hari Krismas dan elakkan kekecohan.
Saya mahu.
- Boleh bawa keju ini? - Keju ini acara utamanya.
James?
James, saya minta maaf.
Apa saya boleh buat?
Saya cuma mahu awak meyakini kesetiaan saya kepada awak.
Saya percayakan awak dengan sepenuh hati. Awaklah nyawa saya. Saya tak berahsia.
Boleh awak cakap perkara sama?
Saya kecewa, awak tak pernah beri saya sebab untuk percaya awak percayakan saya.
Saya percaya. Saya percayakan awak. Saya pilih awak.
Tapi, awak tetap percayakan mereka,
bersifat kebudak-budakan
dan bercakap belakang dengan mereka.
Bagaimana saya nak tahu awak memang mencintai saya?
Tanpa sangsi. Bagaimana saya tahu awak hargai saya melebihi yang lain?
Buktikan kepada saya.
Tolonglah.
Beginilah keadaan sepatutnya.
Dah lama saya tunggu awak.
Saya akan jadi suami yang lebih baik.
Sumpah. Saya akan buktikan.
Buktikan kepada diri awak sendiri.
Abaikan.
Tak boleh abaikan.
Masuklah.
- Selamat Hari Krismas, Lady Marable. - Selamat Hari Krismas.
Lord Marable.
Saya datang untuk ucapkan salam perpisahan.
Saya ditawarkan kerja di Cornwall dan saya dah terimanya.
Awak dah nak bertolak? Tapi, hari ini Hari Krismas.
Malangnya saya diperlukan segera.
Pedati saya sedang diatur.
Apa kami boleh buat untuk yakinkan...
Keputusan saya muktamad, Lady Marable.
Saya doakan kamu bahagia dan menunggu berita daripada kamu.
Tiba masa untuk teruskan hidup.
Bagi kita semua.
Saya akan siapkan Minnie bila kamu dah bersiap.
Yang Mulia, Selamat Hari Krismas.
Saya harap Yang Mulia lalui hari...
Tolong kemas beg awak dan pergi segera.
Awak...
Baru-baru ini, saya dimaklumkan tentang keadaan awak.
Awak ialah hasil daripada kecurangan bapa awak.
Kami akan umumkan ayah awak tak sihat dan awak perlu pulang ke Amerika.
Menjelang musim depan, pasti semua orang terlupa...
Tunggu. Siapa beritahu awak?
Sudah tentu, Theo pasti kecewa.
Dia akan sedar kamu takkan boleh berkahwin.
Tapi, semalam awak kata dia mencintai saya dan saya buat dia gembira.
Ini bukan perkara remeh macam cinta, Annabel.
Kalau awak kahwini anak saya,
awak akan hancurkan ketertiban dan pengorbanan selama 500 tahun.
Keturunan bukanlah perkara main-main seperti permainan awak.
Tiada siapa tahu atau perlu tahu. Kita tak perlu beritahu sesiapa.
Saya benar-benar minta maaf, Annabel.
Saya tahu awak datang dari negara tanpa penekanan adat resam,
tapi di negara ini, sikap sebegitu tak boleh dimaafkan.
Saya harap kita takkan berjumpa lagi.
Laura.
Tolong jangan pergi. Tinggal dengan kami.
Awak dah mampu berdikari, Lord Richard.
Ada keluarga sendiri.
Tidak perlu pendamping lama.
Minnie akan rindukan awak. Begitu juga Conchita.
Ini bukan sebab Conchita.
Dia tambahan baru dalam senarai panjang mereka yang takkan pernah fahami kita.
Awak beritahu dia?
- Selamat Hari Krismas? - Tidak.
Tentang saya dan ibu saya.
Nan, dah tentu tidak. Saya dah cakap.
Tapi, awak saja yang tahu...
Saya mungkin pernah terfikir sekali, tapi saya takkan mungkir janji.
Selepas asyik berbual berahsia...
Kalau duchess tahu, maksudnya...
Saya takkan berkahwin. Awak boleh yakin tentangnya.
Apa perasaan awak?
Apa perasaan awak tentang takkan berkahwin?
Lega.
Tak sangka saya cakap begitu.
Saya perlu beritahu dia.
Nan.
Jinny.
Jinny buat perkara yang perlu, Annabel.
Seperti selalu.
Saya takkan maafkan awak.
Takkan pernah.
Saya akan hilang semuanya hanya kerana awak...
Nan, Jinny cuma mahu mengelakkan rasa malu.
- Jadi, sila pergi dengan senyap... - Sejujurnya, itu yang awak mahu?
Saya minta maaf. Serius, saya...
Tapi, bukan salah saya awak rasa malu.
Perkahwinan tak sepatutnya berasaskan pembohongan. Awak betul.
Begitu juga kehidupan.
Awak beritahu siapa?
Duchess dah cukup baik sebab alu-alukan kita untuk Krismas, sayang.
Tak masuk akal untuk rahsiakannya.
Lebih baik selesaikan cepat, tanpa kekecohan.
Jika adik awak tak percayakan awak untuk buat yang terbaik,
itu bukti kukuh kerenggangan hubungan kamu.
Annabel, kita dah bincang, awak takkan sertai kami. Duduk, Theodore.
- Boleh kita mulakan? - Tolonglah. Yang Mulia, saya mahu...
Saya dah penat rasa takut, jadi saya nak luahkan sesuatu.
Saya anak tak sah taraf.
Ayah saya curang
dan Patricia St. George bukan ibu kandung saya.
Walaupun saya percaya keibuan lebih daripada keturunan.
Beberapa bulan kebelakangan ini, macam-macam saya rasa.
Tapi, saya tak mahu lagi...
rasa malu.
Itu mungkin sikap orang Amerika dan mungkin biadab.
Mungkin saya patut beri isyarat dengan sarung tangan
dan harap tiada siapa nampak.
Tapi, saya bangga kerana berani berterus terang walaupun dinilai.
Saya bangga dengan ibu saya.
Saya juga bangga menjadi...
Saya bangga.
Maaf sebab menipu awak.
Saya takut.
Kadangkala, semakin kita terdesak nak beritahu seseorang,
semakin sukar nak luahkan.
Maaf sebab memalukan awak dan merosakkan Krismas awak.
Hidangan itu nampak lazat.
Betul cakap awak.
Semua ini memang sikap orang Amerika.
Tapi, saya sangat mencintai seorang rakyat Amerika.
Saya sendiri tahu kita tak boleh pilih ibu bapa kita.
Tapi, kita boleh pilih siapa kita dan siapa yang kita sayang.
Saya pilih menjadi orang yang mencintai awak.
Saya cintakan awak sejak pertemuan pertama dan takkan berhenti memilih awak.
Annabel St. George, awak wanita yang saya mahu kahwini.
Itu takkan berubah.
Kalau perlu, walaupun saya tahu ia penuh sesak di Hari Krismas,
saya akan menjerit dari atas bumbung.
Saya cintakan awak, Nan.
Saya risau awak tukar fikiran.
Tidak. Walaupun sedikit.
Mari jadikan Krismas kurang rumit.
Theodore, kita perlu berbincang secara tertutup.
Terjemahan sari kata oleh Hamdan Alias