Wszyscy będą wiedzieli. Będą szeptali.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Miło, że jesteście.
Dziękuję. Wzajemnie.
Nie mogę na nich patrzeć. Nie mogę na nikogo patrzeć.
Na litość boską, nie zerkaj w stronę drzwi.
- Co... - Cztery godziny.
Do północy?
Do czasu, gdy będzie można ich wszystkich wyprosić.
Naprawdę?
Mówiłam.
Lordzie i lady Brightlingsea.
Wasza miłość, cieszymy się, że przybyłeś.
Dziękuję, że gościcie nas w tym pięknym domu.
I szczęśliwego Nowego Roku.
Przynajmniej nie jesteśmy tu najbardziej zawstydzeni.
Jego ojciec przewraca się w grobie. Ślub z bękartem.
Dasz wiarę, że się z nią żeni?
- To musi być miłość. - Albo czary.
Może ona też nosi bękarta.
Pójdę poszukać przyjaciółek.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
- Tu jesteś. - Przepraszam.
Zapomniałem już, jak wygląda przyjazna twarz.
Niezbyt ciepło cię witają.
To pewnie obce uczucie.
Liczyłem, że w kwestii Nan socjeta pójdzie w moje ślady.
Nie są tak wielkoduszni.
Nan miała szczęście, że trafiła na tak wspaniałomyślnego mężczyznę.
Który może sobie pozwolić na zignorowanie jej tajemnicy.
Zrobiłem to, bo to dla mnie nieważne. Nie dlatego, że mogę sobie na to pozwolić.
Problemy finansowe są nieistotne, gdy się ich nigdy nie miało.
Jean nie przyszła?
Jak się miewa Nan? Ukrywa się?
Jest z przyjaciółkami.
Miło, że się martwisz. Ale znam swoją narzeczoną lepiej niż ty.
Oczywiście.
Choć wiem, jak to jest, gdy czujesz się gorszy.
Kolejna obca ci rzecz.
Drogie damy, piękni panowie.
Cześć!
Witajcie na naszym ekstrawaganckim przyjęciu.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Zdrowie.
Lady Brightlingsea się zmieniła.
Najcudowniejsze jest to, że się nie zmieniła.
- Conchito! - Nie!
Cóż poradzę, że umiem wpłynąć na organizatorów przyjęć.
Szukam rozrywek, gdzie tylko mogę.
Czy jest coś, czego brzydziliby się bardziej niż tego?
Zdrowie.
- Tak jest. - Zdrowie.
Jak się bawisz?
Traktują mnie jak kundla, którego w swojej łaskawości przygarnąłeś.
Odtąd będę już tylko hańbą swojego ojca.
Ależ skąd. Za tydzień zostaniesz księżną Tintagelu
i będziesz cieszyć się szacunkiem.
To twój szacunek. Chciałabym cieszyć się własnym.
Na szacunek trzeba zapracować.
Przez całe życie pracowałem na to, by być tym, kim kazano mi być.
Przyzwyczaiłem się do szeptów.
Choć do niedawna te szepty były...
Pełne podziwu?
Przykro mi, że zrujnowałam ci reputację.
Na Święta powiedziałem jasno, że cię kocham.
I że chcę dźwigać z tobą to brzemię.
Tak mnie postrzegasz? Jako brzemię?
Celowo przekręcasz moje słowa.
Czemu nie jesteś bardziej wdzięczna?
Zapominasz, że gdy tylko wyjawiłaś swoją tajemnicę,
- ja ją zignorowałem. - Jak ja ci się odwdzięczę?
Co oni zrobili z domem? Wygląda jak cyrk.
Conchita zdołała po raz kolejny upokorzyć moich rodziców.
Jinny?
Kochanie, nie denerwuj się.
Nie spodziewam się ciepłego przyjęcia.
Ogrzejemy się nawzajem.
No i zawsze masz mnie. To wystarczy?
Zdecydowanie.
Pewnie jesteś jedną z Amerykanek.
Jestem tą pierwotną Amerykanką.
Poradź przyjaciółce, żeby płakała gdzieś indziej niż w toalecie.
Zrobiła się kolejka.
Dziękuję. Przepraszam.
Nan, otwórz.
Jesteś tam? Nan?
Nan?
Hej.
Kochanie.
Czuję się jak idiotka. To oczywiste, że wszyscy mnie oceniają.
Oceniają nie tylko mnie, ale i Theo.
My cię nie oceniamy.
Dobry pomysł.
Nie wyjdziemy z tej wanny, dopóki nie poczujesz się lepiej.
Ze sto razy próbowałam ci powiedzieć o mojej matce.
Myślałam, że ograniczy się to do tych, którzy dowiedzieli się na Święta.
Tak skupiłyśmy się na mężach, że się od siebie oddaliłyśmy.
Nie jesteśmy tak daleko.
Nie, nie.
Nan. Nie, nigdy. Nigdy nie jesteśmy naprawdę daleko.
O Boże.
Korzystamy z toalety.
Och, Jinny.
Nan.
Jak się miewa?
Jest idealna.
Witaj. Tęskniłam za tobą.
Dobrze, że wróciły.
Myślisz, że rodzice nas tak łaskotali?
Nie wiem.
Trudno to sobie wyobrazić.
Czasem udawałam, że panna Testvalley to nasza prawdziwa matka.
Nie było to trudne. Robiła wszystko, co powinna robić matka.
Nie mieliśmy tego, prawda?
Może dlatego tak się w nią wczepiliśmy.
- Zwłaszcza ty. - To nie...
Byłam wtedy bardzo zdezorientowana.
I zastanawiam się, czy ty też.
Byłeś bardzo młody. Byłeś chłopcem.
Pamiętam te noce, których nie spędzałeś w swoim łóżku.
Nie powinnaś była mnie szukać.
Już dobrze.
Hej, hej.
Już dobrze.
Hej.
Często myślę o tamtym lecie, kiedy bawiliśmy się w chowanego.
Wiecznie zdradzałeś swoją kryjówkę. Pamiętasz?
Zaczynałeś chichotać, gdy tylko się zbliżałam.
Ale potem pojawiła się ona i nie chciałeś się już bawić.
Nie śmiałeś się tak do czasu, aż poznałeś Conchitę.
Nan.
Widziałaś, kto przyszedł?
Mówiłem właśnie Virginii, że te sępy niszczą nam podłogi tylko po to,
by zerknąć na jakąś zhańbioną prawie-księżną.
Tak, wyborne.
Synu, chciałbym, żebyś jako pierwszy wszedł do domu w Nowym Roku.
A co z Richardem?
Błąka się po domu jak kulawa kaczka czy dziewucha.
W tym stanie nie może przestąpić progu jako pierwszy.
Bóg jeden wie, jakiego pecha na nas sprowadzi.
Pójdę do łazienki.
Będę tęsknił.
Przepraszam.
- Matko. - Kochanie, to miała być niespodzianka.
Mieliście przyjechać w przyszłym tygodniu.
To ta niespodzianka.
Gdzie Nan? Tęskniłam za wami.
Matko, ja...
Jinny, co się stało?
Jinny.
Wszyscy wiedzą.
Ale poszło całkiem nieźle.
Theo jest dżentelmenem, ślub i tak się odbędzie.
Nan na pewno się cieszy, że sprawa wyszła na jaw
i że to nie obchodzi Theo.
Więc może... Może wyjdzie jej to na dobre.
Może.
Jinny, zawsze lubiłaś plotkować.
Przepraszam, że cię zawstydziłam.
Ale my naprawdę... Ja naprawdę uważałam, że to ważne...
Nie jestem zawstydzona. Mam dość wstydu.
Nie chciałam cię zranić.
Ale chciałaś zranić siostrę, a to łamie mi serce.
To niepodobne do Jinny, którą znam. Nie rozumiem.
Och, Nan.
Co musisz teraz czuć... Tak mi przykro.
To nic. Przyjaciółki mnie wspierają.
Kochanie.
Pod nieobecność rodziny.
A więc... Książę i tak chce się z tobą ożenić?
Pan Dobry Chłopak.
Wszyscy o nas rozmawiają.
Jesteśmy wdzięcznym tematem.
Jesteś szczęśliwa?
Guy.
To... To Guy Thwarte. Najstarszy przyjaciel Theo.
- Moi rodzice. - Nie trzeba. Jestem nikim.
- Miło mi. - Mnie również.
Każdy przyjaciel księcia jest...
Nadal potrzebujesz pomocy w tej sprawie?
- Tak, owszem. Dziękuję. - Dobrze.
Do zobaczenia.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
Tracy, ona udaje. Jak my wszyscy.
Zawsze wiesz, gdzie jest najlepszy widok.
Nie słuchaj szeptów i nie wstydź się tego, kim jesteś.
Pani St. George.
Lady Brightlingsea. Cóż za eleganckie przyjęcie.
Bardzo mi miło.
Tym razem...
Pułkowniku, zechce pan przynieść nam drinki?
Tak, oczywiście.
Powiem tylko, że jeśli wierzyć pogłoskom,
hrabia Leicester miał przynajmniej jedno kukułcze jajo w gnieździe.
Oczywiście nie pokazuje się publicznie od ponad dekady.
To wielka odwaga, że pojawia się pani wśród ludzi.
Podziwiam Amerykanów za ten brak poczucia wstydu.
Cóż, nie mam wstydu.
I o to chodzi. Dobra robota.
Pani St. George. Witamy. Mogę panią prosić do tańca?
Z przyjemnością.
Bardzo przepraszam za cały wstyd, którego przysporzyła ci moja rodzina.
Nie musi pani za nic przepraszać.
Wkrótce, jako matka księżnej, nie będzie pani przed nikim odpowiadać.
Zapewne jest pani wyczerpana. Ciężko jest dźwigać cudzy krzyż.
Cokolwiek musiałam dźwigać, muszę pamiętać o tym,
że to brzemię lekkie jak piórko w porównaniu z tym, które nosi Nan.
Mam nadzieję, że wie pani, że nie tylko żenię się z pani córką.
Jestem w niej zakochany.
Tylko tego pragnęłam dla obu moich córek.
A dla siebie?
Czego pragnęła pani dla siebie?
Oczywiście wszyscy chętnie byśmy się tu ukryli.
Ciągłe dramaty, Richardzie. Nauczyłeś się tego od żony.
No już. Wstawaj. Ubieraj się. Chodź.
No chodź.
Matko, muszę ci coś powiedzieć.
Czy to może zaczekać? Oni tam kradną srebra.
Wiele lat temu, kiedy ją zatrudniliście...
Miałem...
Romans... chyba tak to trzeba nazwać,
z panną Testvalley.
Łączyły nas intymne relacje.
Wierzyłem, że byliśmy zakochani, ale zastanawiam się teraz...
Kiedy teraz o tym myślę, czuję się zdezorientowany.
I...
Tym razem prosi o pieniądze?
Wiedziałaś?
Jak myślisz, kto przekonał ją do odejścia za pierwszym razem?
Nic mi nie mówiłaś. Nie rozmawiałaś ze mną.
- Jestem twoją matką. - A ja ledwo byłem mężczyzną.
W socjecie matki w ogóle nie rozmawiają z synami.
Odesłałam ją, zanim popełniłeś głupstwo,
na przykład jej się oświadczyłeś. Zrujnowałbyś sobie reputację
i pociągnąłbyś na dno brata i siostrę.
To nie do pomyślenia, że ich życie mogłoby być mniej radosne.
Nie zniosę dłużej tego użalania się nad sobą.
Dość już, proszę.
Jesteś mężczyzną.
Zachowuj się jak mężczyzna.
Przemyj twarz. Widzimy się na dole.
...osiem, dziewięć, dziesięć.
Tutaj.
No dobrze...
Nie mam pojęcia.
Kto to?
Zabawne. Nie poznajesz mnie, choć znam każdy centymetr twego ciała.
Niszczysz życie Nan,
a teraz stoisz bezczynnie i pozwalasz mężowi mnie upokarzać.
- Lizzy. - Myślałam, że trzeba cię chronić,
ale jesteś równie podła. Jesteście siebie warci.
Lizzy.
Każda osoba ma tu kij w tyłku
albo się z nas śmieje.
Znajdź swój płaszcz.
- Wychodzimy. - Nie ma jeszcze północy.
Nieważne. Mam dość tych szeptów,
wszyscy i tak mnie unikają.
- Chcę wyjść. - Ale czego ja chcę?
Słucham?
Skąd mam, do cholery, wiedzieć?
Czy kiedykolwiek pytałeś? Choć raz? Czy w ogóle cię to obchodzi?
Proszę, możemy znaleźć płaszcze?
Nie zostawię cię.
Ale Tracy...
To ja cię zostawię.
Kochanie, beze mnie nie masz niczego.
To nieprawda. Już nie.
Nie słyszałeś? Moja córka wychodzi za księcia.
Będę matką księżnej,
a takiej władzy nie da się kupić.
Będę mogła odejść.
Dobrze, Patti...
Oboje jesteśmy zmęczeni, to była długa podróż.
Przesadziliśmy z szampanem, a teraz jeszcze ta farsa.
Proszę...
Wyśpijmy się i porozmawiajmy jutro.
Dość już rozmów.
Dość udawania, że bawią mnie twoje żarty.
Dość odwracania się, ilekroć jakaś młoda i ładna kobieta wpadnie ci w oko.
Zawsze zasługiwałam na więcej.
Ale priorytetem były moje córki.
Niezależnie od tego, jak mała się przy tobie czułam,
dbałam o to, by one były najwyższe w pomieszczeniu.
Teraz pozwalają mi stanąć na swoich barkach.
Nigdy byś tak wysoko nie sięgnął.
Gdy po ślubie wrócimy do Nowego Jorku, wystąpię o rozwód. Niech to będzie jasne.
Po raz pierwszy powitam Nowy Rok w Anglii.
Dochodzi północ. Idź do narzeczonego.
Zaręczyłam się, by móc dalej być sobą.
A więc tym jesteś: kłamczuchą i rozczarowaniem.
Zapomniałam, że upokarzanie innych to twoja ulubiona rozrywka.
Nim cię poznałam, wszystko było w porządku.
Nigdy nie miałam poczucia, że jestem wyjątkowa.
Rodzice nie wmawiali mi, że pewnego dnia ktoś mnie pokocha.
Znałam swoje ograniczenia. I pogodziłam się z nimi.
A potem zjawiłaś się...
I sprawiłaś, że poczułam się taka...
Nienawidzę cię, bo przez ciebie poczułam, że mogę być kochana.
Martwiłem się, ale widzę, że masz lepszy humor.
- Byliśmy na górze... - Podziwialiśmy widok.
Widziałeś go?
Nie.
Jest niesamowity.
Zapewne.
Trzy minuty. Szybciutko.
Proszę wziąć płaszcze, zanim zabiją dzwony.
- Idziemy? - Idź przodem.
Przypomniałem sobie, że muszę coś omówić z drużbą.
A więc... Ślub...
Tak, chodzi o ślub.
O moją przyszłą żonę i o to, żebyś trzymał się od niej z daleka.
Jesteśmy z Nan przyjaciółmi.
Ty i ja jesteśmy przyjaciółmi od dawna, przynajmniej w teorii,
a nigdy nie wyznałeś mi miłości w telegramie.
Wiedziałeś przez cały ten czas i nie mówiłeś?
Zgadza się.
To ja jestem tym złym?
Nie ten, kto wysyła listy miłosne narzeczonej przyjaciela?
Cóż, nie udało się. Wybrała mnie.
Czyżby?
Zaczynamy!
- Dziesięć, dziewięć... - Dziesięć, dziewięć...
...osiem, siedem...
...sześć, pięć...
...cztery, trzy...
...dwa, jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Witaj.
Trzymaj się od niej z daleka!
Szczęśliwego Nowego Roku.
- To on zaczął. - Rzucałeś jedzeniem.
Macie po pięć lat? Co się dzieje?
Telegram, który ci wysłałem, nie zaginął.
Przeczytał go i ukrył przed tobą.
Myślałem, że napisał do mnie
najbliższy przyjaciel.
Nie wiedziałem, że to coś tak osobistego.
Ale dlaczego mi go nie dałeś?
Co napisałeś?
- Chyba nie warto... - Powiedz jej.
Chcesz tego?
Koniec tajemnic. Powinieneś jej powiedzieć.
- Nie pamiętam... - Powiedz jej!
Napisałem chyba coś takiego...
„Najdroższa Nan...”.
„Najdroższa Nan.
W zeszłym roku doświadczyłem straty,
ale ostatnio... Choć nie potrafię powiedzieć dlaczego...
Boleśnie odczuwam twoją stratę, choć nigdy nie byłaś moja.
Być może dlatego, że jest odwrotnie.
Że część mnie...
Część mnie...”.
- „Zawsze...”. - „Zawsze należała do ciebie”.
Chodziło mi o to, że moje serce należy do ciebie.
Mów dalej.
„A teraz, przez...”
„A teraz, przez moje tchórzostwo, już zawsze będę doświadczał braku.
Byliśmy sobie tacy bliscy. Prawda?
Nie zaznam ukojenia, bo obawiam się, że myślisz,
że moja ucieczka z Runnymede miała związek z tobą.
Jestem słaby i zagubiony, ale moja miłość do ciebie taka nie jest.
Głupi plan mojego ojca,
by ratować dom, zmienił się w chaos i poczucie winy, gdy tylko się poznaliśmy.
Bo moje uczucia do ciebie, Nan, nie mogły zostać zaplanowane.
Zaparło mi dech w piersiach.
To, że jesteś nieślubnym dzieckiem ma znaczenie...
Ale tylko dlatego, że to część ciebie.
A ty jesteś absolutnie idealna.
Na zawsze twój i w pełni świadomy, że ty nigdy nie będziesz moja...
Guy”.
Przeczytałeś to w Nowym Jorku?
- Zamierzałaś za mnie wyjść... - Wiedziałeś? O mojej matce?
I nic nie powiedziałeś?
Tak. Ja... Nan.
Chodzi o Richarda.
- Dokąd, milady? - Słucham?
- Dokąd jedziemy? - Po prostu ruszajmy.
Nan. Stój.
- Nan. - Jak mogłeś nie powiedzieć mi, że wiesz?
Ogłosiłem wszem i wobec, że nie obchodzi mnie twoje pochodzenie.
- Zakochałem się w tobie... - Mnie to obchodzi.
Nie pomyślałeś, że chciałam porozmawiać...
Tak się bałam, że się dowiesz. Zżerał mnie strach.
A ty wiedziałeś.
Myślałem, że wyświadczam ci przysługę.
Idealne podsumowanie tej relacji.
Mam przepraszać za życzliwość?
To nie życzliwość. To milczenie. Ten kraj kocha milczenie.
Nie jesteś wielkodusznym księciem, który mi wybaczył.
Jesteś księciem, który ukrywał to miesiącami
i nie pomyślał, że pomogłoby mi, gdybyś wypowiedział to na głos.
Obwiniasz mnie za tajemnice?
- Nie obwiniam... - To nie była moja tajemnica.
Co miałem robić? Skonfrontować się z tobą? Zawstydzić cię? Zapewniłem ci prywatność.
To była twoja decyzja: ukrywać to albo wyjawić.
Powiedziałem całemu światu, że kocham cię bezwarunkowo...
Ale nie będę walczył o kogoś, kto nie pragnie mnie równie mocno.
Na którą część tego telegramu
tak naprawdę reagujesz?
Kochasz go?
Tu nie chodzi o Guya.
O ciebie też nie. Tu chodzi o mnie.
Jak zawsze, prawda?
Dick? Co ty robisz?
Przychodziłem tu w dzieciństwie.
Kiedy byłem zły albo samotny. A zatem często.
Nie powinienem był cię tu ściągać. Ani pozwolić im się do ciebie zbliżyć.
Komu?
Moim rodzicom.
Duszą cię swoim milczeniem.
Zawsze tak było.
A wtedy...
pragnąłem chyba odrobiny hałasu.
Przepraszam cię za moją rodzinę.
Nie szkodzi. Ja jestem teraz twoją rodziną. Jesteś na mnie skazany.
- Nan... - To prawda?
To co napisałeś w telegramie?
Każde słowo.
Naprawdę to czułem.
A teraz?
Wybrałaś Theo.
To nie jest odpowiedź.
Ruszyłem naprzód. Musiałem.
Oświadczyłem się Jean.
Sądzę, że możemy nauczyć się siebie kochać.
Ty i ja musimy się z tego wyzwolić.
Odejdę teraz.
Jinny?
Gdzie jesteś, Jinny?
Widziałeś Jinny?
Nie od czasu dzwonów.
Tu jesteś. Co, na Boga, robiłaś na zewnątrz?
Oglądałam fajerwerki.
I jakie były?
Bardzo dalekie.
Kiedy ostatnio to robiłeś?
Patrzyłem, jak trzymasz mięso na twarzy?
Kiedy się biłeś.
Boże. Nie biłem się z nikim od czasu...
Henry'ego Burtona.
- Henry Burton. - Henry Burton.
Wciąż uważam, że poradziłbym sobie z nim sam.
Niewątpliwie.
Choć był spory jak na dwunastolatka.
Był olbrzymi.
- Miał z metr osiemdziesiąt. - Ze dwa metry.
Poradziłbym sobie.
Zawsze mi pomagałeś.
Źle zrobiłem, wysyłając ten telegram.
Popełniłem błąd. Byłem... taki pijany.
Powinienem był przyjść do ciebie, a tego nie zrobiłem.
Przepraszam.
Żegnaj.
Wasza miłość.
Opiekuj się Nan.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK