To na jutro. Na twój ślub.
Przepiękny.
Jeśli sądzisz, że daję ci go, by podkreślić rangę
i historyczne znaczenie jutrzejszej ceremonii, a jednocześnie cię nastraszyć,
to masz absolutną rację.
Cóż, wyraziła się pani jasno.
Theo jest dziś wieczorem w centrum uwagi.
Możesz stać cicho u jego boku.
Na tym polega twoje zadanie.
Uśmiechać się, może delikatnie zamachać.
Masz zaszczycać swoją obecnością osobliwe uroczystości rolnicze.
Ale decyzje, nawet te, które wpływają na was oboje,
będą odtąd poza twoją kontrolą.
Nie jestem potworem, Nan.
Gdy się poznałyśmy, bardzo cię polubiłam.
Ale okłamałaś nas.
Twój popis na Święta,
twoja determinacja, by zabierać głos, gdy nikt nie pyta cię o zdanie...
- To, że nakłaniasz Theo, by lekceważyć... - Do niczego go nie nakłaniałam.
Ciężko pracowaliśmy z jego ojcem na reputację naszej rodziny.
A ja nie chcę...
Theodore nie chce zrezygnować z tego małżeństwa.
Zatem jutro odbędzie się ślub sezonu,
być może nawet dekady.
Gdybyś zmieniła zdanie teraz,
gdy twoje pochodzenie jest powszechnie znane,
Theo stałby się pośmiewiskiem.
Gdyby mój uczciwy, lojalny, otwarty syn stał się pośmiewiskiem,
pękłoby mi serce.
Gdyby jednak spotkało to księcia Tintagelu,
zachwiałoby to jego pozycją do końca życia.
Pełna obaw panna młoda nie jest nowym zjawiskiem.
Dałam ci szansę na odejście w czasie Świąt, a ty odmówiłaś.
Więc teraz
musisz pokonać te przedślubne nerwy,
włożyć diadem i stanąć dumnie u jego boku. Jak na księżną przystało.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Pani przodem.
Nan.
- Szeroko. - Dawaj!
Nan!
Tak! O rany.
To naprawdę bolało.
Jutro to wszystko będzie twoje.
Musimy przestać się unikać.
To wszystko.
Dzisiejszy wieczór...
Nie tak powinien czuć się człowiek w przeddzień swojego ślubu.
Myślę, że o ślubach wygaduje się wiele bzdur.
- O tym, co powinno się... - Kochasz Guya?
Nie.
Wciąż chcesz za mnie wyjść?
Jutro zostaniesz o to zapytana.
Mamy już za sobą dość publicznych występów.
Nan, kocham cię.
Ale nie będę tu jutro czekał, w kościele pełnym ludzi, na oczach świata.
Nie, jeśli nie jesteś pewna.
Z samego rana daj mi znać, jaka jest twoja decyzja.
Jutro mój syn weźmie ślub.
A ja ustąpię i nie będę już księżną Tintagelu.
Oczywiście ciężko jest mi zaakceptować nowy tytuł,
jako że za księżną wdowę uważałam dotąd swoją teściową.
Ale przyjmuję tę nową rolę z dumą,
bo oznacza ona, że mój syn wypełnił swoje powołanie.
A teraz przedstawiam państwu księcia.
Panie i panowie, dziękuję za przybycie.
Mojej matce dziękuję,
że zgodziła się podzielić tytułem Kobiety Mego Życia.
Ale jutro...
O rety.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Jutro Tintagel powita nową erę.
A ja witam kobietę,
z którą mam nadzieję spędzić resztę życia.
Której siłę, odwagę i determinację wszyscy już poznaliśmy.
Ale która, w co nie wątpię,
okaże też wkrótce oddanie, lojalność i gotowość do służby.
Nowa księżna Tintagelu
stanie u mojego boku, tak jak ta poprzednia.
List do pani, lady Marable.
Dziękuję.
Mogę stać tu do czasu, aż odejdziesz.
Nie odejdę.
Nan, chciałam...
Nie chcę słuchać twoich przeprosin.
Cieszę się twoim szczęściem. Theo to gentleman. Zaopiekuje się tobą.
Nie potrzebuję niczyjej opieki.
Wszyscy jej potrzebujemy. Czasem.
Jinny, jestem przekonana, że twój świat jest zimny i samotny.
Zajmujesz się wyłącznie sobą i nic innego cię nie obchodzi.
Gdy tylko opuściłyśmy pokład, postanowiłaś znaleźć mężczyznę.
A gdy tylko dopięłaś swego, stałaś się zupełnie inną osobą.
Zmieniła się cała twoja twarz. Nie mogę na nią patrzeć.
Wyjeżdżamy do Szkocji. Na dobre.
Jutro, tuż po ślubie. Powóz jest już spakowany.
A co to niby zmieni?
Już i tak jesteś bardzo daleko.
Przepraszam.
Chita.
Zajrzałem do Minnie. Spała. Miała tak ułożone rączki.
Tak bardzo ją kocham.
Wciąż tam jest, prawda? Dziecko.
Ma na imię Minnie. I owszem, zajrzałem do niej.
Dzieciom najlepiej pozwolić spać albo dać się wypłakać.
A co z dorosłymi?
Honorio, dołączysz do nas na drinka?
Honoria woli tu postać i podziwiać przyjęcie.
Nie lubi skupiać na sobie uwagi.
Wybacz. Czy Honoria może mówić za siebie?
I może przestałabyś wprawiać Conchitę w zakłopotanie?
Twoja żona musi się nauczyć, że w tym kraju
- stoimy prosto w obliczu... - Prosto?
Stałem w życiu prosto tylko raz,
przez tych parę miesięcy zeszłego lata w Nowym Jorku.
Swoją drogą czuję coś dziwnego w łopatkach.
Cóż to takiego?
To chyba godność.
Och, daj spokój.
Nigdy o mnie nie dbałaś.
Wybrałaś milczenie.
Rezygnujemy z tego wszystkiego.
Z radością zabiorę ostatnie strzępy radości i hałasu z waszego domu.
Moja rodzina nie będzie dłużej częścią waszej rodziny.
Cóż, powodzenia w samodzielnym życiu.
Zrywam z wami kontakt.
Pełna niezależność finansowa.
Moja rodzina jest najważniejsza.
I nie przychodź do mnie później,
bo nie zamierzamy z moją żoną zbyt wiele stać przez resztę wieczoru.
Chcesz coś dodać, kochanie?
Nigdy bardziej nie kochałam pani syna.
- Przyniosę ci drinka. - Szybko.
- Idziemy spać. - Co się stało?
Twoja przyjaciółka znów robi sceny.
- Proszę, muszę tylko... - Virginio, przestań. Jinny?
Jinny?
Jinny.
Odtąd będziemy tylko we trójkę.
Możemy kupić dom. Możemy... Możemy spędzać dużo czasu na Kontynencie.
Conchito, cóż za wspaniałe uczucie! Żadnych obowiązków i oczekiwań.
Dicky...
Wszystko przepadło. Wszystko.
Jak to?
Tatuś przysłał całą listę wymówek. Ale prawda jest taka...
...że jego wielka inwestycja...
Popełnił błędy. Stracił wszystkie pieniądze.
Nasze pieniądze.
Łatwo odciąć się od twojej rodziny, gdy mamy pieniądze.
Ale z czego będziemy teraz żyli?
Nie będzie łatwo.
Ale kocham cię. Czy cokolwiek innego się liczy?
- Możemy wszystko. - Tak.
Możemy zacząć od nowa. Naprawdę jesteśmy wolni.
- Tak! - Od nich wszystkich.
Bez pieniędzy i zobowiązań. Tylko my.
- Możemy żyć. - Tylko my i Minnie.
Nasza trójka może po prostu żyć.
Śpi.
Było za ciepło i za głośno, to wszystko.
Takie sytuacje bywają wyczerpujące.
Kobieta w jej stanie...
Gratulacje dla was obojga.
- Wolałbym, żebyś nie... - Rozumiem.
Sami podzielicie się tą nowiną.
Wciąż trzymasz się tego zmyślonego bólu głowy?
Patti, powinniśmy świętować. Obie córki ustatkowane, z tytułami.
A ty i ja zostaniemy księciem i księżną z Madison Avenue.
Cały świat zazdrości naszej rodzinie.
Nasza rodzina już nie istnieje.
Dziewczęta będą w Anglii. A co my będziemy robili?
Cokolwiek zechcemy, Patti.
Tylko dla mnie będzie to nowość.
Patti, jeśli pragniesz przygód, gdy tylko wrócimy
- do Nowego Jorku, możemy... - Nowy Jork to nie jest moje miejsce!
Mam dość towarzyszenia ci na przyjęciach.
Nigdy ci nie wystarczałam.
Ale zmieniło się to, że i ty mi już nie wystarczasz.
Nie obawiam się skandalu związanego z rozwodem.
Jako matka księżnej, będę miała różne możliwości i zaproszenia.
I będę mogła przeżyć tyle przygód, ile zechcę.
Patti, byliśmy...
Chciałam porozmawiać.
Napiję się czegoś.
Ten kraj sprawił, że wbiła sobie różne pomysły do głowy.
Zawsze miałam te pomysły.
Dopiero teraz uświadamiam sobie, że ludzie mogą chcieć ich słuchać.
Żałujesz, że wyszłaś za tatę?
Nie, bo nie miałabym was. Ale teraz...
Muszę...
Na nowo rozbudzić w sobie iskrę.
Rozumiesz?
Chyba już dostrzegam tę iskrę.
To ty dałaś mi ten dar.
Dzięki twojemu ślubowi z Theo będę mogła znów być sobą.
Nawet skandal rozwodu nie wykluczy matki księżnej z towarzystwa.
O czym chciałaś porozmawiać?
Chodzi o...
Annabel.
Jesteś pewna, prawda?
Jesteś pewna co do jutra?
Bo nie powinnaś czuć... Mimo skali tego wszystkiego
nie powinnaś odczuwać presji.
Nie. Oczywiście, że nie.
I... Jestem pewna.
Po prostu muszę się wyspać.
Do jutra. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Za to, żebyśmy byli następni.
- Tak. Na jakimś etapie. - Cokolwiek nadejdzie.
W tym tkwi w naszym przypadku cała radość.
Po ślubie będziemy mogli być sobą.
Do czasu, aż nadejdą dzieci.
Zakładam, że...
Nawet w małżeństwie z rozsądku mogą pojawić się dzieci...
Zdecydowanie.
Co my...
Wydajesz się przerażona. Co się stało?
Taka jestem.
Taka zawsze w głębi serca byłam,
ale nie chcę już się bać.
Czuję się wadliwa.
W jakim sensie „wadliwa”?
Kiedy byłyśmy małe,
ty i inne dziewczynki patrzyłyście na chłopców i czułyście motyle w brzuchu.
Jak z Harrym Hamiltonem.
Pamiętasz, jak się rumieniłyście?
Harry Hamilton biegał najszybciej w miasteczku.
Wiem,
że powinnam była czuć te motyle na myśl o Harrym.
To normalne.
Ale ich nie czułam.
Żywiłam takie uczucia...
Żywię takie uczucia do dziewcząt.
Próbowałam być taka jak ty, ale po prostu nie jestem.
Matka mnie przyłapała...
W Nowym Jorku, ze służącą.
Spojrzała na mnie jak na potwora.
Mabel, tak mi przykro.
Co powiedziała?
Wycofała się, jakbym była nikim.
Mabel, posłuchaj.
Mówisz o...
miłości.
Jak miłość może być zła?
Jeśli właśnie to sprawia, że czujesz motyle w brzuchu,
to jesteś dokładnie taką osobą, jaką masz być.
Jesteś Mabel. Jesteś piękna.
- Nie czujesz obrzydzenia? - Kochanie.
Wstyd.
Musisz spróbować się go wyzbyć.
Jesteś zbyt urocza, by się wyniszczać.
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Czekaj.
- Z którą służącą? - Nie z Marthą.
Ma 80 lat.
Miało już nie być tajemnic.
Ja... Chciałam ci powiedzieć.
A jednak zdajesz się rozkoszować odcinaniem się ode mnie.
- Nie powalasz się sobą opiekować. - Nie chciałam tego zataić.
- Nie chciałam tego zataić... - Nan wie?
- Nie wie. - O dziecku?
- Nikt nie wie. - Jest moje?
- Oczywiście. - Nie mam pewności.
Bo skąd te tajemnice?
Tak mi przykro. Powinnam była ci powiedzieć. Cieszysz się?
Czy się cieszę?
Że żona mnie okłamuje?
„Wstyd” lepiej opisuje moje uczucia.
Przepraszam.
Guy.
Łatwiej było się tu wspinać, gdy miałem 15 lat.
Możemy udawać, że zrobiłem to bardziej elegancko?
- Theo myśli, że chorujesz. - Nie myśli.
Nie myśli.
Zerwałem zaręczyny z Jean.
Zasługuje na kogoś lepszego.
- Od ciebie? - Z pewnością.
A przede wszystkim na kogoś, kto nie jest...
beznadziejnie,
bezgranicznie,
nieodwracalnie zakochany w tobie.
Nie mów tak.
Od was, Amerykanów, nauczyłem się,
że kiedy coś myślisz, lepiej wypowiedzieć to na głos.
My, Anglicy, pijemy herbatę, a potem zachowujemy to dla siebie.
Ale to?
Chciałbym wykrzyczeć to całemu światu.
Boże, Nan.
Gdy nie jestem z tobą, cały czas poświęcam na to,
by wmówić sobie, że to wszystko zmyśliłem.
To, jak bardzo cię kocham.
To, jak bardzo potrzebuję cię fizycznie obok siebie.
A potem jestem z tobą, patrzę na twoją twarz...
Na twoją skórę...
Na twoją szyję...
I na twoja usta.
A co z Theo?
Posłuchaj, Nan.
Pragnę ponad wszystko, żeby Theo był szczęśliwy.
Ale nie pragnę tego tak bardzo,
tak rozpaczliwie, jak pragnę twojego szczęścia.
- Chciałem zapytać... - Proszę, nie.
Wszyscy ciągle mówią o małżeństwie.
Boże, nie.
Nie o to chciałem zapytać.
Posłuchaj, Nan. Myślę, że to jest na zawsze.
Boże, czuję to bez przerwy.
Czuję tylko to.
Ale na razie po prostu... Na razie...
Pozwólmy, by to trwało.
Wyjeżdżam. Jutro.
Myśl o was dwojgu... Nie zniosę tego.
Najpierw do Brazylii, a potem... Kto wie?
Chcę zobaczyć wszystkie pinezki z mojego globusu. Jedź ze mną.
Co?
Czuję się strasznie, pytając o to. Ale nie mogę nie zapytać.
A teraz na mnie patrzysz.
Nie wiem, czy myślisz, że nigdy...
Tak.
- Tak? Na co się zgadzasz? - Na wszystko.
Ktoś tu jest.
Chwileczkę.
Nan.
Nan, chyba potrzebuję pomocy.
Och, Jinny.
- Pójdę po matkę. - Nie, nie.
Pójdzie prosto do Seadowna. Nie powstrzymałaby się.
I powiedziałaby tacie. Nie mogę... Mam niewiele czasu.
Zaraz zorientuje się, że mnie nie ma.
Już dobrze. Jestem tu.
Nie jest złą osobą. Po prostu...
Lubi mieć wszystko pod kontrolą.
Na przykład to, jak mówię, jak się ubieram,
jak trzymam widelec albo się rozbieram.
Po prostu... Lubi, gdy jestem idealna. I wpada w straszny gniew.
- To pewnie moja wina... - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Nie będziemy już tylko we dwoje.
Naprawdę?
Nie lubi, gdy jestem z kimś blisko.
Co jeśli nie zdołam ochronić swojego dziecka?
Musimy wymyślić...
- Wymyślimy... Wyjedziemy... - Nan, nie mogę.
Znajdzie mnie, dokądkolwiek pojadę. Zawsze jest blisko...
Och, wszystko dobrze. To tylko...
Możesz już wyjść.
Możesz mu zaufać. Obiecuję ci, wszystko będzie dobrze.
Co mogę zrobić?
- Ale ślub... - Porozmawiam z Theo.
Ale to teraz bez znaczenia.
Musimy cię wywieźć.
Nan. Chyba nie przetrwam sama.
Jedziemy z tobą.
Chodź.
Co robisz?
Czemu wyszedłeś?
Nie mogłem cię znaleźć. Przyszedłem sprawdzić, czy się nie zgubiłaś.
Nie, skąd.
Wiem, jak to z tobą bywa. Po prostu się martwiłem.
Pogodziłyśmy się z Jinny.
To dobre wieści.
Chciałam pokazać jej kaplicę, ale możemy zaczekać do rana.
- Tak. - Dam ci znać w sprawie jutra.
Kładźmy się.
A do tego czasu będziemy się z Jinny trzymali blisko siebie.
Dobrze o nią zadbam.
Dobranoc.
Czyj to płaszcz?
Nan złapała cokolwiek, kiedy wychodziłyśmy.
Guy.
Och, Guy.
- Ja to wezmę. - Dziękuję.
Przepraszam.
Honorio.
Lady Honorio Marable.
Czemu ten zamek jest taki duży? Czemu to pudło jest takie duże?
Chciałabym cię nadal widywać.
Gdy zostaniesz mężatką, możemy machać do siebie z oddali.
Rozmawiałam z Milesem.
Nie wychodzę za mąż.
Ty i ja nie będziemy miały tego wszystkiego.
Nie będziemy miały ich świata. Nie w pełni.
Nie tak, jak na to zasługujemy. Ale jeśli będziemy odważne,
możemy stworzyć sobie własny świat.
I może...
Może będzie lepszy.
Nie wiedzą, kim jesteśmy.
Ale nie muszą, bo my to wiemy.
To prawda.
Wiemy?
Wiemy.
- Wiemy. - Wiemy.
Wiemy!
Nie chodzi o to, byś przeprosił matkę.
- Chodzi o mnie. Lekarze... - Lekarze?
Nie jest dobrze.
Jestem z twoją matką na tyle długo,
że umiem znosić ból, ale...
Mówią, że zostały mi raczej tygodnie niż miesiące.
Wyskakują nawet z klasycznym: „Proszę uporządkować sprawy”.
Co oczywiście oznacza, że czas dorosnąć, chłopcze.
Cała posiadłość i wszyscy pracownicy będą teraz pod twoją kontrolą.
A twoja matka i siostra będą na ciebie liczyć.
Już czas, Richardzie.
Będziesz lordem Brightlingsea,
a Conchita lady Brightlingsea.
Jestem ci winien przeprosiny.
Mam nadzieję, że wiesz, że wczoraj coś we mnie wstąpiło. To nie byłem ja.
Nie powinienem był...
Mam niespodziankę.
Możemy zapomnieć o zeszłej nocy?
Zaufaj mi.
- Gdzie jest ojciec? - Nie potrzebujemy go.
Wciąż nie ma państwa młodych.
A gdyby się po prostu nie pojawili?
Jest nieprzewidywalna.
Jinny, będę za tymi drzwiami.
Ruszajcie. Musicie ruszać.
Co się dzieje?
Nan, jaki jest plan? To nie... Co się dzieje?
Jinny, posłuchaj. Tu już nie chodzi tylko o ciebie.
Tak postępują matki. Musimy ruszać.
Nan.
Dobrze?
Macie tyle czasu, ile naszej trójce zajmie przejście do ołtarza.
Aż się zorientuje.
Nigdy nie są punktualne. Robią, co im się żywnie podoba.
Wasza miłość, możemy na słówko?
Kochamy cię. Kochamy was obie.
- Musimy ruszać. - Tak mi przykro, Lizzy.
Przepraszam was. Za wszystko.
Nie sądzi pani, że jako matki, zawsze jesteśmy zdane na siebie?
Dlatego musimy trzymać się razem.
Kto jest najważniejszy?
- Zawsze. - Zawsze.
My jesteśmy najważniejsze.
Chodźcie.
Kocham was.
Nie pozwolę pani patrzeć, jak pani syn zostanie upokorzony. Muszę panią ostrzec.
Theo to dobry człowiek i nie chciałabym, żeby...
Nan nikogo by nie skrzywdziła,
chyba że byłoby to absolutnie konieczne.
Mabel, ty pierwsza.
To wszystko wydarzyło się bardzo szybko.
Bardzo zależy jej na Theo.
Odkąd dowiedziała się o niedyskrecji swojego ojca,
musiała błyskawicznie dorosnąć.
Ale jest jeszcze bardzo młoda.
Zapewne zgodzi się pani, że dla nich obojga będzie lepiej,
jeśli unikną bólu małżeństwa bez miłości, wyroku dożywocia.
Czy Guy Thwarte sprawia, że serce wypełnia ci radość?
Tak.
- Że kręci ci się w głowie? - Tak.
- Na pewno chcesz to zrobić? - Oczywiście.
Sądzę, że Nan się nie zjawi.
Annabel to silna dziewczyna.
Tak, to prawda.
A dziś zależy jej przede wszystkim na tym, by ratować siostrę.
Masz bilety na statek?
- Chodź. - Jinny...
Ramiona do tyłu, a głowa wysoko, dobrze?
Czekaj... Jak to? Co masz na myśli?
Guy się tobą zaopiekuje. Kocham cię.
Poświęcenie jednej córki
w imię wolności drugiej.
Nie! Nan, jedziesz ze mną. Jedziesz ze mną, Nan.
Miałabym przegapić własny ślub?
Przecież nie chcesz brać ślubu.
Nigdy nie chciałaś. I kochasz Guya.
Kocham ciebie. I zawsze będę wybierać ciebie.
Nan.
- Wszystko będzie dobrze. - Nan!
- Nan. Posłuchaj... - Nie ma czasu.
Zapierasz mi dech w piersiach. Mam nadzieję, że to wiesz.
Odkąd cię zobaczyłem,
ilekroć zamykam oczy i ilekroć je otwieram,
to ciebie zawsze widzę.
- Kocham cię. - Ja też cię kocham.
A miłość, głęboka, bezgraniczna miłość musi wygrać. Prawda?
W jakiś sposób.
- Musicie już jechać. - Dobrze.
Nan.
- Nan, proszę. - Zaopiekuję się nią.
- A ty... - Zaopiekuję się sobą. Obiecuję.
Proszę, Nan.
Tak mi przykro.
Przepraszam cię, Nan. Nan.
Nan to mądra dziewczyna.
Rozumie, jak poważne jest to, co zamierza zrobić Jinny.
Młoda dziewczyna, która ucieka od męża z jego nienarodzonym dzieckiem...
Dzieckiem?
Nie przetrwałaby. Nie miałaby szans.
Gdyby Nan i Jinny wyjechały razem, byłyby dwoma bezbronnymi dziewczynami.
Ale jako księżna...
Jako księżna Nan ma absolutną władzę i może chronić swoją siostrę...
Całą rodzinę.
Wydaje mi się, że czeka nas ślub.
Nie obchodzi pani,
jako matki, że pani syn ożeni się z kimś, kto nie może być szczęśliwy?
Jak będą żyli? Zasługuje na to, by wiedzieć.
Tak, ale jestem nie tylko matką.
Jestem księżną.
A jak przekona się Nan, tytuł zawsze jest najważniejszy.
Jinny.
Jinny!
Drodzy goście, zgromadziliśmy się tu dziś w obecności Boga
by połączyć tego mężczyznę i tę kobietę...
Spóźniłeś się.
Ona tu jest.
Jest w środku, Patti. Teraz.
Jest w zamku.
Kto?
Matka.
Matka Nan.
Przedstawiam nową księżną Tintagelu.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK