Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AUGUSTO PINOCHET UGARTE MOJA DROGA – WSPOMNIENIA ŻOŁNIERZA
HRABIA
To oczywiste, że nasz drogi Hrabia skosztował krwi
z każdego zakątka świata.
Szczególnie upodobał sobie angielską krew.
Twierdzi, że ma w sobie coś z Imperium Rzymskiego.
Może skandynawską nutę? Ciężko to opisać.
Ma głęboki kolor i cierpki smak.
Przykrym zrządzeniem losu Hrabia skosztował też
robotniczej krwi Ameryki Południowej.
Nie poleca jej.
Według niego jest kwaskowata. Cuchnie psem.
Plebejski posmak utrzymywał się tygodniami w ustach i na podniebieniu.
Ta farsa zaczęła się wieki temu.
Oczywiście we Francji.
Młody Claude Pinoche żył przez niemal 20 lat
w starym paryskim sierocińcu.
Nie wiadomo, kim byli jego rodzice.
Następnie został dumnym żołdakiem w armii Ludwika XVI.
Nocami pił i uganiał się za nierządnicami, które pracowały w tawernach.
Aż pewnego dnia żołnierz Pinoche odkrył swoją prawdziwą tożsamość.
Następnego ranka kurtyzany powiedziały mu,
że po pijaku wgryzł się w szyję jednej z nich.
Nic z tego nie pamiętam. To nieprawda.
A nawet jeśli, to i tak nie pamiętam.
- Co panie robią? - Zginiesz.
- Co jest? - Zdychaj!
Wkrótce wybuchła rewolucja, która obaliła rządy Ludwika XVI.
Pinoche nie bronił swego króla.
Zdezerterował.
Przebrał się za chłopa i udawał rewolucjonistę.
Obserwował egzekucje arystokratów.
Widział ścięcie Marii Antoniny.
Niech żyje wolność!
Zdecydował się użyć swych mocy, by walczyć z każdą rewolucją tego świata.
Żołnierz na wiecznej służbie swemu nieżyjącemu królowi.
Najpierw chciał zniknąć z kart historii.
Wybrał się na własny pogrzeb.
Żegnaj, Claude Pinoche.
Zbezcześcił grób pewnej kobiety i wykradł jej głowę.
Otworzył grobowiec królowej.
Podmienił głowę królowej na tę ukradzioną.
MARIA ANTONINA AUSTRIACZKA
Uciekł z Francji z odrobiną pieniędzy i zniknął.
Wampir Pinoche powrócił wiele lat później.
Walczył przeciwko rewolucjonistom na Haiti, w Rosji i Algierii.
Miał już dość zwyczajnej żołnierki. Postanowił zostać dowódcą.
Dlatego też wybrał kraj bez króla
w zapomnianym zakątku Ameryki Południowej.
Ja, podporucznik Augusto Pinochet, przysięgam…
W 1935 roku objawił się ponownie i przyjął swoje ostateczne nazwisko
na tych ziemiach pozbawionych tożsamości wieśniaków.
W Chile.
…wypełniać moje obowiązki zgodnie z prawem,
wypełniać rozkazy przełożonych…
Jego cel był jasny. Chciał zostać królem.
…wykazać się odwagą i honorem…
Jego plan byłby niedoskonały bez kobiety u boku.
Jego wybranką była kobieta
jeszcze bardziej pozbawiona skrupułów niż on sam, Lucía Hiriart.
Lata później został generałem.
W 1973 roku dokonał zamachu stanu i zbombardował pałac prezydencki,
by obalić socjalistycznego prezydenta, Salvadora Allende.
Choć zwykł wyglądać jak alfons udający gangstera z republiki bananowej,
prawda jest taka, że ten drobny generał uratował Chile
przed bolszewicką zarazą.
Bliskim kazał, by zwracali się do niego per „Hrabio”.
Podbił Chile, przyniósł dobrobyt jego mieszkańcom,
doszedł do władzy absolutnej
i stał się nieśmiertelnym milionerem.
Przez cztery dekady Augusto Pinochet
był odznaczonym i wybitnym generałem Republiki Chile.
Gdy władze niesłusznie oskarżyły go
o przestępstwa i korupcję,
znów postanowił upozorować własną śmierć.
W tym celu na kilka miesięcy przestał pić krew.
Serce w końcu przestało bić.
Tato, co się stało?
- Trzymaj go. - Mamo!
Trzymajcie go!
Co się dzieje?
Sam go nie utrzymam. Pomóżcie.
- Nic mu nie jest. - Wcale nie.
Tato!
Co się dzieje?
Sprawdź tętno.
- Nie udawaj. - Jak się sprawdza tętno?
Dziękuję, generale.
Morderca.
Heil!
NOWE RYNKI CZAS NA CHILE
Noża nie wbija się w środek klatki piersiowej.
Nie wolno przebić serca. To byłaby potworna strata.
Lepiej zacząć od przecięcia tętnic szyjnych.
Dodatkową korzyścią jest uszkodzenie strun głosowych.
Dzięki temu zapobiega się krzykom.
Mawia się, że gdy ktoś skosztuje soczystego mięsa
wciąż bijącego serca,
trudno jest wrócić do normalnego życia.
Czas iść spać. Trzeba znaleźć ciemne i wilgotne miejsce.
Nadają się podziemia albo kanały.
Albo ciało kobiety.
Za tą potulną twarzą młodej dziewicy
skrywa się kobieta brutalna o trudnym temperamencie.
Jest w niej miłość i Bóg, owszem.
Przede wszystkim jest młoda i przepyszna.
Matka przełożona obiecała, że przyśle swoją najlepszą egzorcystkę.
Kobietę nieugiętą.
Prawdziwą kobietę.
Szanowna pani?
Pokaż.
Ten podczłowiek to Fyodor Krassnoff, kanalia rosyjskiego pochodzenia.
- Co wczoraj jadł? - To samo.
Same warzywa. Jak zawsze.
Kozak zrodzony z wódki i stali.
Nie rozumiem.
Ciągle gada, że chce umrzeć i skończyć z piciem krwi.
Czemu znów poluje?
Dziwne.
To jedyny i najwierniejszy niewolnik generała.
Nie chcę, by umarł.
Jestem pani pokornym sługą.
Zasalutuj mi.
Szykuj się. Moje dzieci już jadą.
- Chcą okraść generała. - Raczej mnie.
Pomogę.
Ta piątka rodzeństwa to jedyne, co pozostało po rodzinie,
która rządziła w Chile niemal 20 lat.
Chcą się dowiedzieć, dlaczego ich ojciec zdecydował się
wyrywać serca mieszkańcom stolicy.
Cóż za krwawa zbrodnia.
Mógłby dać sobie spokój na starość. Ojciec nie odpuszcza.
Nie wiemy, kto zjada te serca.
- Nie wiemy? - Pojęcia nie mamy.
Wiesz coś?
Tyle co ty.
- Nikt cię nie osądza. - Ja ciebie też nie.
Mamy swoje lata, nie bądźmy naiwni. Dobrze wiemy, po co tu jesteśmy.
Przyjechałem, bo mamy dostać kasę.
Wmówiłam ci to, żebyś przyjechał, głąbie.
- Więc nic nam nie dadzą? - Uspokójcie cię.
Na pewno przekażą nam majątek.
Nie przekażą nam złamanego grosza.
Sami musimy znaleźć forsę.
Pieniądze są ukryte w papierach, dokumentach i teczkach.
Ludzie są przerażeni tymi morderstwami.
Dziwisz im się?
Ktoś wyrywa całe serca. Dziwna sprawa.
Oby szybko go znaleźli.
- Kogo? - Zabójcę.
- Powinni go już dorwać. - Kto?
Policja.
Mam tylko nadzieję, że nie będą tu węszyć.
Nie chcę czekać całą wieczność, żeby nacieszyć się majątkiem.
Co ty pleciesz?
Niektórzy żyją dłużej, niż powinni.
- Tak sądzisz? - Owszem.
Bzykali kogo popadnie.
Rozbijali samochody, organizowali biesiady
i trwonili pieniądze publiczne na tanie wino i podrabiany aksamit.
Wygrywali wojny i tworzyli nowy kraj.
W końcu pozbawiono ich władzy i godności.
CHILIJSKI SOS CHILI
Cała rodzina wie, że generał jest wampirem.
Jedynym w rodzinie.
Nie ugryzł żadnego ze swoich dzieci.
Wolał, by żyły tak, jak natura przykazała.
Dzień dobry.
Dzień dobry, generale!
Kto powiedział, że w życiu wampirów nie ma miłości?
Problem w tym, że najpierw umiera miłość, a potem ciało.
Wampir posiadł tę tragiczną wiedzę. Miłość nie jest wieczna.
Ta młoda istota przysporzy im kłopotów.
To białe, niewinne ciało zniszczy marzenia i sprowadzi nieszczęścia.
Wszyscy to wiedzą. Ona to wie.
Dlatego została wybrana.
Wybrano ją też ze względu na talent matematyczny.
Umiała obliczać niewyobrażalne sumy.
Mogłaby zostać geodetą albo inżynierem.
Lecz to Bóg skradł jej serce.
A przynajmniej tak sądziła.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota twego…
Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Martwiliśmy się, tato.
Jasne.
Nie pierwszy raz umieram. Ile razy już się żegnaliśmy?
Ktoś pożera serca w Santiago.
Ktoś?
To mógłbym być ja, ale po co mi to?
Po co nadal żyć w kraju, w którym mną gardzą?
Nie gardzą tobą.
Nie.
- A powinni. - Są niewdzięczni.
Racja, to niewdzięcznicy. Co za upierdliwy naród.
Przyznaję, że popełniłem kilka błędów.
Księgowych.
Naprawdę?
Sami wiecie.
- Co wiemy? - Nic nie wiemy.
Co za burdel.
Matka codziennie pyta mnie o tajne konta bankowe
i nieruchomości za granicą.
Co poradzę, że niczego nie pamiętam?
Mimo to niedawno coś sobie przypomniałem.
Co?
W piwnicy są różne stare książki.
Razem z prawnikiem i byłym ministrem ukryliśmy różne dokumenty.
Jakieś wyciągi z kont bankowych, faktury i umowy.
Sam nie wiem. Może są coś warte.
Hrabia postanowił przekazać swój ukryty majątek dzieciom.
Cóż za niespodzianka.
Tyle się naczekałam. Nic z tego nie rozumiem.
Dlaczego wyrzuca te pieniądze? One były na naszą przyszłość.
Tato?
Czemu teraz?
Bo nie pamiętałem, a teraz sobie przypomniałem.
Tyle razy cię pytałam.
Nie mogłem sobie przypomnieć, dlatego mówię teraz.
Co to za zwieszone miny?
Nie cieszycie się?
Jeśli te papiery są coś warte, macie się podzielić.
Połowa dla matki. Resztą się obdzielcie.
Nie rozumiem jego uczucia do tej zawistnej karlicy, Lucíi.
Zwykła plebejuszka w futrach.
Łajdaczenie się z generałem to jedyne, co osiągnęła w tym życiu.
Starczy na dzisiaj. Zmęczony jestem.
Dziś chyba umrę.
Niech wam się wiedzie. Bardzo was kocham.
Całym sercem. Naprawdę.
Czy mogę coś powiedzieć?
Mów.
Kocham pana generała.
Kocham cię, tato.
Kocham cię.
- Ja też. - Kocham cię, tatusiu.
Lucía?
Nie każ mi mówić takich rzeczy przy dzieciach.
Podobasz mi się.
Podniecasz mnie, ty stary kurwiszonie.
Czy działa wystrzelą przed śmiercią?
Czy znów czeka mnie wspaniała batalia?
Wychędożę cię jak za starych lat.
W uznaniu za długą i moralnie wątpliwą służbę
pod koniec lat 90. Hrabia ugryzł Fyodora, zamieniając go w wampira.
Zawsze był bezwzględnym mordercą.
Fachu uczył się w amerykańskiej szkole wojskowej.
Podczas dyktatury założył obóz koncentracyjny Villa Grimaldi,
gdzie własnymi rękami zabił setki rewolucjonistów.
To ty polujesz na te serca?
Ależ nie. Nie mam takiej potrzeby.
Nie do wiary. Lokaj i pani domu mają sekretny romans.
Odwieczna, a zarazem odrażająca zbrodnia.
Dokumenty.
Proszę?
Pieniądze.
Przepraszam.
Prawdopodobnie Lucía liczy na to, że Fyodor może ją kiedyś ugryźć.
Hrabia wciąż jej odmawia, a robi to już od 60 lat.
Czemu nie mogę umrzeć?
- Bo nie chcesz. - Jak to nie?
Żyję od 250 lat.
Możemy przeżyć kolejne 250.
Boże drogi, ale ja nie chcę.
Czemu nie?
Bo nazwali mnie złodziejem.
Żołnierza można nazwać mordercą, ale nie złodziejem.
Zabiłem setki czerwonych.
A będą gadać, że jestem złodziejem.
Co za upokorzenie. Nie do wiary.
A nie kradłeś?
Mam pomysł. Ugryź mnie.
Będziemy polować nocami.
Pijmy samą krew.
Potem pójdziemy do piwnicy, gdzie trzymasz serca.
Zjemy wszystkie.
Odzyskamy młodość.
Wyjedziemy za granicę i zmienimy nazwiska.
Jako piętnastolatkowie.
Z inną armią.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogę umrzeć.
Dolewasz mi krwi do jedzenia.
Dolewasz krwi, żeby utrzymać mnie przy życiu.
- Prawda? - Nie.
„Prezydencie Allende, wojsko pana nie zdradzi!”
Co?
Tak mu powiedziałem.
I co się stało? Zdradziłem go nazajutrz.
- To był mój pomysł. - Ale nikt tego nie wie.
To była stara zemsta.
Miałem misję likwidacji.
Likwidacji anarchistów.
Likwidacji związkowców, republikanów i wyzwolonych niewolników.
A potem mnie pokochałeś.
Jesteśmy razem od 60 lat.
Czego jeszcze chcesz? Masz wszystko, dzieci i wnuki.
Jesteś królową tej pustyni.
Nie masz powodu do narzekania.
Co wieczór pijemy brandy. Rozmawiamy. Trzymamy się za ręce we śnie.
Czego jeszcze chcesz?
Być takim potworem jak ty.
Musi być więcej dokumentów.
To po angielsku.
Listy od banków, obligacje, czeki, akcje na okaziciela
i inne takie.
Takie?
Pokaż.
O to chodzi.
Koleżanka będzie?
- To nie jest koleżanka. - Kto niby?
- Powiadomiłaś księgowego? - Tak.
Nie może przyjść, więc kogoś wyśle.
Teraz?
- Tak ustaliliśmy. - Nie ze mną.
- Można jej ufać? - Tak. Jest z rodziny wojskowej.
- Ale to kobieta. - Tak.
Przepraszam.
Jest młoda?
- Tak. - Co za różnica?
Jeśli się w tym połapie i nie wygada prasie, to wszystko gra.
Trzeba jej zapłacić?
Oczywiście, i to sporo. Inaczej nas wyda.
Jest więcej papierów?
Zapytam pana generała.
Nie sądzę.
Jesteśmy bogaci.
Tak jest.
- Merci. - Mogę?
Dziękuję.
Dzień dobry.
Nareszcie. Tato!
Co?
Przyszła księgowa. Pomoże nam.
Jak ma na imię?
Carmen.
Carmencita.
Przyszłam przeliczyć pańskie srebrniki i zważyć złoto.
Dyskretnie.
Byłoby wspaniale.
Niestety nie zostało ich wiele. Jestem biedny.
Więc znajdę fortunę, o której istnieniu pan nie wiedział.
- To francuski? - A co?
Rozumie pan mój dziecinny francuski?
Zapominam języka mojego Króla Słońca.
Nie da się zapomnieć języka zdrady i wojny.
Być może.
Nowy Testament mówi, że Bóg rozumie tylko francuski.
Jeśli dobrze pamiętam,
Bóg słucha z miłością tych, którzy szepczą mu do ucha po francusku.
Bóg kocha piękno, które sam stworzył.
To artysta próżny.
Artysta ten stworzył kobiety jako ideał.
Pięknie powiedziane.
Tak.
W istocie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Proszę się rozgościć.
Proszę wybaczyć.
To najpewniej opętanie.
Jakby nosił w sobie
dziecię szatana.
Myślisz, że w jego ciele jest diabeł?
- Zgadza się. - Jak to?
Czasem wkrada się do ciała przez rany.
To zdarza się żołnierzom na polu bitwy.
Może też wejść przez odbyt
podczas aktu sodomii pasywnej.
Uważaj na słowa.
Tata zawsze był patriotą i żołnierzem.
Oczywiście. W takim razie opętał go w czasie bitwy.
- Tak. - Z całą pewnością.
Posłuchaj.
A może taki się urodził?
Może jest jedną z tych bestii?
Z piekła rodem?
Tak. Jak człowiek bez duszy.
Wśród nas żyją bestie.
Diabelskie stworzenia bez duszy.
W ich wnętrzu jest tylko czarny dym.
Nie można ich uratować. Można je tylko zgładzić.
Nie chcę, by tata cierpiał.
To będzie zacięta walka.
Szatan jest żałosny i ckliwy, ale niestrudzony.
Jeśli zabraknie mi sił, może mnie zabić.
Nie obchodzi mnie to.
- Ojej. - Żartuję.
- Kochana? - Słucham.
Bądź dla taty delikatna.
Przemoc to ścieżka szatana. Pokona go tylko miłość Boga.
Woda święcona go spali.
Gdy diabeł odpuści, tata będzie na skraju śmierci.
Będzie przykuty do łóżka.
Jeśli przeżyje, to znaczy, że zawsze miał duszę,
choćby kilka gramów dobrej duszy.
Ta dusza należy do Ducha Świętego, a ja ją ocalę.
W dokumencie mowa o 12 mieszkaniach.
Inwestycje przynoszące dochód pasywny są powszechne
w rodzinach niepracujących.
Podobno jest ich 14.
Czternaście?
- Nie ma ich w dokumentach. - Co?
- Nieruchomości mogą zniknąć? - Bez jaj.
Co za różnica? Dwanaście starczy.
Jak to? Trzeba to wyjaśnić.
To moje pieniądze.
- Twoje? - Tak, moje.
Cicho. Dajcie jej pracować.
Przeszkadzam?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Uwielbiam patrzeć na zazdrość i przemoc.
Przez takie irracjonalne zachowanie w końcu zdradzicie się nawzajem.
Moją strategią jest siać zamęt.
Bo to zamęt rodzi oskarżenia i zdradę.
Czyli nie.
- Nie. - A mnie przeszkadzasz. Próbuję pracować.
Czym jest CEMA Chile?
Jest napisane, że to Instytut Matki.
Przekazała pani środki pochodzące ze sprzedaży broni
z konta dowództwa armii do CEMA Chile, zgadza się?
Mamo?
Nie ma dokumentów, które to potwierdzają.
Tu jest napisane, że instytutem zarządzała pierwsza dama.
Fundusze rezerwowe wysłano do CEMA Chile z biur ambasady
przy Kancelarii Wojskowej.
Dobrze, że w końcu się dowiedzieliśmy.
Nie rozumiem.
Omawiamy kwestię spadku po mamie?
- Jeszcze żyję, córciu. - Długo ci nie zostało.
Kłamstwo za kłamstwem, mamo.
Tyle się nakłamiesz, że zostaniesz milionerką.
Jeśli tata umiera, załatwmy sprawę.
Nie rozumiem, o co się tu kłócić.
Przekażę wam wszystko, co znajdziemy.
- Dom w górach też. - Który?
- W La Parva? - Nie, w Aspen.
W USA?
Nie ma mowy.
Tata dał mi ten dom, bo nie lubicie narciarstwa.
Chętnie się nauczę.
Tato, miało być po równo.
Przepisał dom na mnie i koniec. Jest mój.
Co za niesprawiedliwość.
Widziałam akta pana sprawy.
Co za potworne oszczerstwa.
Oskarżyli pana o porwania i mordy tysięcy Chilijczyków.
- Mnie? - Tak.
Są też dowody dotyczące
ukrytych dokumentów i brudnych pieniędzy.
Dlatego przypuszczam, że ukrył pan majątek przed sądem.
Dlatego musiałem zginąć. Wszędzie grzebali.
Oczywiście, ale przecież pan nie zginął.
Wręcz przeciwnie. Jest pan zdrowy jak rydz.
- Czyżby? - Tak.
A to ciekawe.
Powie mi pan, gdzie znajdują się te tajne konta?
Tak. Wypłaciłem te pieniądze, bo moje dzieci nie umieją pracować.
- Nie chcę, żeby pomarły z głodu. - Oczywiście.
- Nie jestem złodziejem. - Skąd.
Złodzieje okradają innych. Pan wykorzystał władzę, by się wzbogacić.
- Otóż to. - To jedyny sposób.
Byłem małomównym generałem.
Intelektualistą.
Aż ktoś mnie przekonał,
by przeprowadzić zamach stanu i obalić marksistowski rząd Allende.
Od razu pojawili się dystyngowani panowie, którzy pachnieli wodą kolońską.
Któryś jegomość, również elegancki, zaoferował mi pieniądze.
Nie wiedziałem, co robić. Uspokoił mnie.
„Otworzę panu konto na Karaibach”.
Więc się zgodziłem.
Niedługo później poprosił o przysługę.
Chciał kupić państwowe firmy za grosze.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że ten człowiek mnie szantażuje.
Zgłaszały się tłumy ludzi. Każdy czegoś chciał.
Naobiecywali mi cudów. Krótko mówiąc, stałem się bogaty.
Tak obrzydliwie bogaty, że Lucía powiesiła nad wanną żyrandol.
Zdobyłem też światową sławę jako pogromca komunizmu.
To okropne, że padł pan ofiarą tak podłej manipulacji.
Nie miał pan pojęcia, że to handel wpływami.
Pan wcale nie chciał pieniędzy tych bezdusznych biznesmenów.
Owszem, to ja tu jestem ofiarą.
Choć trudno w to uwierzyć. W końcu jest pan naszym generałem.
Byle biznesmen oszukałby takiego bohatera?
No właśnie.
Rozważał pan przekazanie swojego majątku fundacjom kościelnym?
Jeśli to zrobię, dzieci mnie zabiją.
Przecież pragnie pan śmierci.
Tak, ale teraz pomyślałem sobie,
że lepiej będzie zacząć nowe życie.
Jeśli pragnie pan ponownie przechodzić przez to piekło,
odzyskajmy majątek, który skrywają te dokumenty.
Słuszna uwaga.
Z racji wykonywanych obowiązków muszę zadawać pytania osobiste.
Ale jestem też ciekawska i lubię rozmowy intymne.
To mi się podoba. Cudownie.
Co planuje pan zniszczyć w nowym życiu?
Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
Nie wiem, co dalej.
Jeszcze tego nie przemyślałem. Dopiero co zdecydowałem się żyć dalej.
Nie ma potworniejszego widoku niż mężczyzna w szponach miłości.
Mam nadzieję, że to dzięki mnie.
Tak.
To widok gorszy niż ciało bez serca.
Grzesznicy często mówią mi, że moje ciało daje im nadzieję.
- Czemu? - Nie jestem pewna.
Bo pachnę jak kwiat rajskiego ptaka?
Być może jakiś hormon zmienia zapach mojego potu.
Nie czuję tego zapachu.
Tata nie chce zjeść?
Wejdzie pan?
Oczywiście.
To stara krew.
Stare serca ze starych ciał.
Świeża krew jest bardziej odżywcza.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi,
chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom
i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Ojcze nasz…
Zdrowaś Mario…
Proszę nie iść na polowanie.
Czemu nie?
Proszę nie tracić mojego czasu. Pomagam panu umrzeć.
Wiedz, że nie jestem zadowolony z twoich usług.
Każdy potrafi mordować komuchów.
Nieprawda.
Nauczyłem moich żołnierzy zabijać dla przyjemności.
Rażenie kobiecych piersi prądem też było dla przyjemności?
Z miłości.
Czyli dla przyjemności.
Gdy w końcu cię ugryzłem, spodnie ci z tyłka spadły.
Dlaczego?
Proszę nie iść na polowanie.
Ta księgowa jest zakonnicą.
Chce wypędzić diabła, który mnie opętał.
Tyle że nikt mnie nie opętał. Jestem pusty w środku.
Ja również.
Jesteśmy zwierzętami nocy.
Noc to pora złodziei takich jak pan.
Lubiłem zabijać.
Pan lubił kraść.
Zabijanie też lubiłem.
Ale nie mogę żyć jak jakiś wieśniak.
Potrzebuję pewności w życiu. Czegoś konkretnego.
Potrzebuję pomocników i służących takich jak ty.
Nie chce mi się prać pościeli.
Jakiej pościeli?
Tej zbrukanej przez ciebie i Lucíę.
Nigdy jej nie tknąłem.
Jeszcze nie?
Nie.
To bierz się do roboty.
Proszę cię tylko, żebyś nie wył z rozkoszy.
To zbyt kobiece.
Zatrzymaj sobie moją żonę. To prezent ode mnie.
Zrób z nią, co chcesz. Ale forsa jest moja.
Mogę zrobić panu zdjęcie?
W 2007 skazano panią i pani rodzeństwo.
- Za defraudację… - Byliśmy więźniami politycznymi.
Tak, ale oskarżono też państwa o…
Jak odprawisz egzorcyzm?
Z Bożą miłością.
A jeśli nie wypędzisz demona?
- Taka będzie wola Ducha Świętego. - Nie pieprz.
Co zrobisz, jak egzorcyzm szlag trafi?
Zabiję go plastikową torbą.
- Jak? - Założę mu worek na głowę.
Uduszę go.
- Potem utnę… - Genitalia?
- To nie będzie konieczne. - I tak utnij.
Wiedzieli państwo o ukrytych dokumentach, czekach i akcjach na okaziciela?
- Tak? - Zgadza się.
Czemu nie szukali państwo wcześniej? Ojciec już od lat jest żywym trupem.
Bo dalej toczyło się śledztwo pod nadzorem lewackich sędziów.
Lepiej było nie szukać ukrytego majątku.
Matka i tak znalazła sposób, by dalej zgarniać dotacje.
Niektóre z nich trafiły do nas.
To wielki błąd pożywiać się sercami starych kobiet.
Ich krew jest zimna i gęsta.
Hrabia nie polował od lat.
Stracił wprawę.
Po ataku na World Trade Center w 2001
Senat USA zmusił parę instytucji finansowych
do zniesienia tajemnicy bankowej, by zbadać źródła finansowania terrorystów.
Pieprzeni gringos.
Tak się złożyło, że sprawdzili pańską rodzinę
i konta na fałszywe nazwiska.
Zdjęcie Osamy bin Ladena wisiało tuż obok pana ojca.
- O ilu kontach mówimy? - W USA było ich około 125.
Około?
Tyle znalazł sędzia. Za bardzo się nie starał.
Nie znalazł tych w Niemczech, na Bahamach czy Gibraltarze.
Dla przykrywki ojciec przedstawiał się między innymi jako Daniel López.
Dlaczego wybrał pospolite nazwisko?
Jakiej znowu przykrywki?
Więc to pseudonim artystyczny?
Pod tym nazwiskiem wypowiedział wojnę prawu finansowemu tego kraju.
Zrobił to tylko po to,
żeby mieć majątek porównywalny
z setkami milionerów, którym pomógł.
A zatem stworzył fałszywą tożsamość w szczytnym celu?
Być może jest to przestępstwo według prawa tego niewdzięcznego kraju,
ale w oczach Boga był to akt sprawiedliwości.
Ojciec jest ekspertem od sztuk walki i potrafi wstrzymać oddech na 10 minut.
Albo na dłużej.
- Dłużej? - Potrafi zatrzymać serce.
Gdy miał atak na urodzinach mamy,
lekarze poszli go zbadać i stwierdzili, że zmarł.
Więc znowu może to zrobić?
Nie. Tym razem naprawdę chce umrzeć.
Może to nazwisko jakiegoś dalekiego krewnego?
Być może w latach 80. generał zabił Daniela Lópeza,
spalił jego ciało i wrzucił do morza ze śmigłowca.
- Tata nikogo by nie zabił. - Oczywiście, że nie.
Akty przemocy były domeną jego podwładnych.
Ciekawi mnie tajemnicze poczucie humoru generała.
Być może użył nazwiska jednego z zaginionych więźniów
w ramach okrutnego żartu,
który zrozumieliby tylko prawdziwi zabójcy Daniela Lópeza.
Wykluczone. Tata nie ma poczucia humoru.
- Kocham go. - Wiem.
Wierzy pani w Boga i całą resztę?
Oczywiście.
Chodziłam do szkoły katolickiej.
Gdy Franco zmarł, zabiły się trzy zakonnice.
Dlaczego Bóg pozwala diabłu żyć? Już dawno mógłby go zabić.
Tego nie wiemy, ale powierzamy nasz los Panu.
Jesteśmy szczęśliwi, nie znając jego intencji,
bo kiedyś i my zamieszkamy w męskim gąszczu jego pragnień.
- Rozumie pani? - Jasne.
A jeśli opętał mnie diabeł?
Lubię whisky, facetów, auta i drogie trampki.
To diabeł?
To szatańskie podszepty.
Co Bóg ma do zaoferowania?
Prawdziwą miłość.
Moim marzeniem jest ujrzeć kiedyś twarz mojego Boga.
Ja pierdolę.
Pewnie Bóg nas tu wysyła, by sprawdzić, czy diabeł nas skusi.
Skusił mnie. Mój problem to rozpusta.
Jestem zboczona.
Naprawdę.
Przepraszam.
Nic się nie stało. Zgadzam się z panią.
Przybyłam na ten świat na spotkanie z diabłem.
By z nim pożyć.
Pokochać go.
Ulec pokusom.
By poczuć jego dotyk, a on poczuł mój.
By go upokorzyć.
Niech zobaczy, co mu uczynię.
Nie ma nic bardziej pożywnego niż serce młodej kobiety.
Zawiera pewne hormony i substancję,
która rozpala krew wiecznego człowieka.
Ta ofiara to coś zupełnie innego.
Hrabia stał się nieobliczalny.
Pani siostra wszystko mi opowiedziała.
To znaczy?
Wezwała mnie, bym uratowała uciemiężoną duszę pańskiego ojca.
Duszę opętaną.
Właśnie na to czekaliśmy te wszystkie lata.
Każdy zwycięski generał ma prawo rabować,
by zgromadzić fortunę.
Oczywiście.
To bardzo przykre, że nie jest państwu dany ten zaszczyt
jako spadkobiercom generała.
Niepokonana armia chilijska
pozwoliła ojcu prać pieniądze?
Całkiem możliwe.
Lata temu kupiłem od wojska zakład metalurgiczny.
Dość tanio.
Bo zakład zbankrutował.
Kilka lat później
odsprzedałem wojsku ten sam zakład za 3 000 000 dolców.
Mniej więcej z tysiąckrotnym przebiciem.
Dokładnie nie wiem. Cienki jestem z matematyki.
- Uratował pan firmę przed bankructwem? - Skąd. Zakład dalej był w ruinie.
Czyli armia chilijska kupiła zrujnowany zakład metalurgiczny,
płacąc czekami pana ojca?
No tak.
Potem spieniężył pan te trzy czeki i wpłacił całe 3 000 000 $
na tajne konta w Waszyngtonie pod fałszywym nazwiskiem.
No tak.
- No tak. - Ale nikt się nie połapał.
Gdy sprawa wyszła na jaw, nikt nas nie zaskarżył.
Żyliśmy swoim życiem.
- Szczęśliwi i wolni. - To nie tak.
Jest pan wolny, bo ojciec zagroził zamachem stanu w razie dochodzenia.
Tak, ale przystali na to ówcześni chrześcijańscy demokraci.
Wszystko się udało.
Trzy miliony dolarów w czekach?
Brzmi na sporą sumę,
ale w porównaniu do reszty to nic takiego.
Proszę spojrzeć na Fulgencia Batistę i Ferdinanda Marcosa.
Przy nich nasz majątek to jakieś grosze.
Ci to dopiero byli skorumpowani. Zabijali.
Pański prostacki umysł zadziwia.
„Ojciec kradł mniej od innych”.
Tak mówią tylko złoczyńcy.
Ludzie puści, którzy mają ludzkość za nic.
Dziękuję.
Czy w domu jest więcej dokumentów?
Nie.
Jak tutaj trafiły? Pamięta pan?
Przyleciały helikopterem. Nie było mnie tu wtedy.
Potem ukrył je pan w piwnicy?
Być może.
Picie krwi warunkiem przeżycia?
- Co za straszne poświęcenie. - Straszne.
Niech pan sobie wyobrazi, jakie to upokorzenie.
Ukrywa majątek, by żyć wiecznie.
Ale gdzie są te pieniądze?
Pracuję nad tym. Proszę mówić.
- Czy w Panamie są konta? - Tak.
- Dobrze. - Sześć.
Siedem.
Może pan teraz wykonywać przelewy z tych kont?
Nie mogę.
Kupowaliśmy kolekcje starych książek.
Tata lubił takie dziwactwa.
- Rozumie pani? - Co rozumiem?
Tata nagromadził masę gratów.
Kapelusz Napoleona.
Miecz O'Higginsa.
Suknię jakiejś francuskiej królowej.
Ostatnie pytanie.
Ten kamerdyner…
Też pije krew.
Rosjanin z Białej Gwardii.
Zabił tysiące bolszewików.
Tych z Chile.
Zemsta za rosyjską rewolucję. Jego rodzinę wygnano.
Szkolił tutaj katów.
Za jego zasługi tata ugryzł go w nogę,
by dać mu życie wieczne.
Proszę zdać sobie sprawę, że kamerdyner to zwyrodnialec.
Ma tylko jedno jądro. Tak jak Hitler.
Nie je zwykłego jedzenia.
Gdy nie ma mięsa, je ludzkie ekskrementy. Zwierzęce również.
Dlatego wylizuje odbyty psom pasterskim.
Widziała to pani?
Nie.
Jeszcze nie.
Oskarżono pana o zabicie 300 więźniów politycznych.
- Musi być pan dumny. - Jestem niewinny.
Skazano pana na 865 lat więzienia.
Jak to możliwe, że pan tu jest?
Przecież ktoś z pana nazwiskiem i o tym samym imieniu
odsiaduje za pana ten wyrok.
Jestem, kim jestem.
Chilijska armia nauczyła mnie, że tortury są pewną wartością.
Ja tylko wykonywałem zalecenia, które otrzymałem
w czasie treningu wojskowego
od nauczycieli opłacanych przez rząd Chile.
Wiem, co pani czuje.
Co?
Podczas tortur antycypacja bólu jest skuteczniejsza niż sam ból.
Oczekiwanie to istna udręka. Nasza wyobraźnia przechodzi koszmar.
Co mi pan zrobi?
Wbiję w panią coś zimnego.
Co roku Hrabia odwiedza swój dawny pałac prezydencki.
Sprawdza, czy postawiono jego popiersie.
Jeszcze nie.
Co za małostkowość z ich strony.
Historia jest niesprawiedliwa.
Nie ugryzie mnie.
Nie chce mnie ugryźć.
To on polował na serca tamtej nocy.
- To byłem ja. - Nie.
To ja wyruszyłem na polowanie.
Przecież miał swój mundur.
To ja. Ubrałem mundur generała.
To był kamerdyner.
Przebrał się za generała.
Spełnił swoją żądzę władzy absolutnej.
Wcielił się w samego króla, by go zabić.
Zdradził miłość swego życia.
Chciałem nastraszyć dzieci, żeby przyjechały.
- Po co? - Żeby go zabiły.
Generał chce umrzeć, ale nie może.
Czemu nie?
Bo ktoś tego nie chce.
Kto?
Sam nie wiem.
Chcesz wykorzystać moje dzieci, żeby go zabiły, bo ty nie możesz.
Bo nie mogę. Ugryzł mnie.
Chcesz zatrzymać jego majątek i odbić mu kobietę?
Którą kobietę?
Mnie.
To ja.
Już nie. Zakochał się we francuskiej księgowej.
Mój generał preferuje piękne sztuki.
Proszę wybaczyć.
Zaklinam cię, szatanie, władco tego świata,
uznaj wszechmoc Jezusa Chrystusa,
który pokonał cię na pustyni,
zwyciężył w Ogrodzie Oliwnym, obezwładnił na krzyżu,
a powstając z grobu, wszedł do królestwa światłości.
Zaklinam cię, szatanie, zwodzicielu człowieka,
odejdź od tego stworzenia, które naznaczyłeś piekielnym znamieniem.
Odejdź od tego mężczyzny, którego Bóg uczynił swoją świątynią.
RAPORT KOŃCOWY RODZINA PINOCHET
Oto ja.
Czas wybrać się na południe.
Kolejny raz.
To nie pierwsza wojna, którą stoczyłam na tej półkuli.
Tym razem muszę interweniować, bo Hrabia przekroczył granicę.
Może jestem nieco konserwatywna,
ale nie pozwolę na takie infantylne romanse.
Łudziłam się, że zostanę u siebie i stamtąd opowiem tę historię.
Teraz nie mam wyjścia.
Z tymi dokumentami i pieniędzmi Kościół może szantażować
chilijską armię i rząd,
a także szlachetnych biznesmenów, którzy podarowali pieniądze i biżuterię
naszej mamie.
Ale Carmen to tylko dziecko.
To gówniara.
Ma umysł ostry jak brzytwa.
Przepiękny i nikczemny.
Sprawniejszy od mojego.
Chce wszystko rozkraść.
A to suka.
- Zołza. - Wszystko jej powiedziałem.
- Wszystko rozkradnie. - Przecież mówi, że nie o to chodzi.
- Chce nas szantażować. - Nie, idioto.
Okradnie nas i upokorzy, a potem będzie szantażować resztę.
- To była jedyna kopia? - Sprawdźmy jej pokój.
Co z kasą? Gdzie są pieniądze?
Sprawdźcie walizkę.
- Nie rozumiem. - Zabije go.
- Zakonnica? - Potem mnie obwinią.
Ma kołki i srebrne młotki.
- Wodę święconą i inne gówna. - Co?
Kołki i srebrne młotki!
- Słuchasz mnie? - Nie zabije mnie.
Nie zrobi tego.
Tym razem mnie nie oszuka.
- Gdzie mama? - Z Fyodorem.
Mnie też nie zabije. Nie dam się podejść gówniarze.
Musisz ją zabić.
Nie mogę. Generał zabiłby mnie pierwszy.
Komu służysz? Mnie czy jemu?
Ugryźć panią?
- Nie. - Proszę mi pozwolić.
Jestem tu królową.
Przestań pleść.
Dla tego kraju jestem obcym,
a dla pani życiem wiecznym.
Jeśli masz mnie ugryźć, to najpierw zabij generała.
Proszę wybaczyć.
Wygraj dla mnie wojnę…
Co jest?
Puszczaj!
Margaret?
Kim jest ta szczęściara?
Pojęcia nie mam.
Dopiero ją poznałem. Lecimy na wakacje.
Ubierz się.
Miło cię widzieć. Myślałem, że nie żyjesz.
Okazuje się, że inni wiekowi ludzie też żyją.
Czemu ją ugryzłeś?
Bo jest moją ukochaną.
Ja jestem twoją ukochaną.
Już od wieków.
Wiele lat temu pracowałam sezonowo w winnicach na południu Francji.
Życie tam było ciężkie, ale nie głodowałam.
Czasem marynarze z portu w Marsylii
zapuszczali się w pola, by wyżyć się na chłopkach,
które znajdywali pośród cebul i winorośli.
Okrutnicy.
Zgwałcił mnie, rzecz jasna.
Co dziwne, najbardziej upodobał sobie
moją szyję.
Gdy oddawał się zbrodni, wciąż powtarzał mi swoje imię.
Strigoi.
Podawał się za handlarza niewolników.
Mówił, że na zawsze pozostanę jego niewolnicą.
Parę miesięcy później zrozumiałam, że Strigoi zamienił mnie w wampirzycę.
Zaszłam z nim w ciążę.
Na szczęście Strigoi wracał do winnicy, kiedy tylko mógł.
Chciałam go jeszcze zobaczyć, by mu za wszystko podziękować.
Owocem tego romansu był śliczny chłopiec.
Nie mogłam się nim zająć.
Opuściłeś moje ciało 25 lutego 1766 roku.
Zostawiłam cię w koszyku
wraz z notką z imieniem.
Ja, Margaret Roberts, upadła chłopka, miałam wiele żyć.
Przepłynęłam do Wielkiej Brytanii.
W 1951 roku poślubiłam Denisa Thatchera i przyjęłam nazwisko męża.
Nazywali mnie Żelazną Damą,
nieugiętą Margaret Thatcher.
Nigdy nie poznałeś swojej matki.
Nigdy o tobie nie słyszałam, choć szukałam cię 200 lat.
W wojnie o Falklandy
zechciałeś nam pomóc, nie zdając sobie sprawy,
że twoja matka jest panią premier.
Później ten okropny hiszpański sędzia
wystawił przeciwko tobie nakaz aresztowania
za rzekome łamanie praw człowieka.
Aresztowano cię w Londynie.
Odwiedziłam cię w Virginia Waters,
by podziękować za twoje zasługi dla Anglii.
Wtedy cię rozpoznałam, ale nic nie powiedziałam.
Sprawa jest oczywista. Generała należy uwolnić.
To wierny sojusznik Wielkiej Brytanii,
który udzielił nam pomocy w czasie wojny o Falklandy.
Jego wywiad wojskowy wspierał nas w wojnie przeciwko Argentynie.
Proces Pinocheta powinien odbyć się w Chile, nie w Anglii.
Jesteś jego synem.
Wampir Strigoi to twój ojciec.
A ja jestem miłością twojego życia.
Teraz zaczniemy nasze wspólne życie,
ale najpierw musisz ją zlikwidować.
Nie.
Pozwoliłam tej ladacznicy w habicie przywrócić ci żądzę życia.
Udało się. To było nad wyraz wzruszające,
ale teraz musi zginąć z twojej ręki.
Spokojnie. Nikt nie rozumie miłości matki i syna.
Lucía.
Ty stara kurwo.
Zawsze wiedziałam, że chcesz mi go odbić.
Nie mów tak do mnie, autochtonko.
Nie chcę go odbić, bo zawsze był mój.
Ugryzłeś ją?
Dopiero co poznałeś tę złodziejkę i już ją ugryzłeś?
Nie jęcz. Masz na sobie smród Fyodora.
Czuć go na kilometr.
Zdrajczyni.
Czyli mama też nigdy nie umrze?
Carmencita też nie.
Przesrane. Zostajemy z niczym.
Jak to?
Jeśli tata nie umrze, nic nie dostaniemy.
A jeśli się pozabijają?
- Czemu mieliby to zrobić? - Dla kasy?
Bo kochają się i nienawidzą. To inny gatunek.
Gatunek wyższy.
To ich zabijmy.
Zabijesz cztery wampiry?
Nie zabiję mamy.
Ameryka Południowa.
Sekretny buduar Hrabiego to miejsce zrodzone z nostalgii.
Komiczna rekonstrukcja życia królewskiego we Francji
sprzed czasów rewolucyjnego terroru.
To jego wehikuł czasu.
A teraz Carmen jest jego królową w stroju…
Marii Antoniny.
Należy do pani.
Mój syn jest jak każdy mężczyzna. Idiota nie rozumie kobiet.
Kochał wiele kobiet, parę spalił,
ale nie był na tyle bystry, by dostrzec tak oczywisty spisek.
Obleśny staruch.
Staruch bez majątku.
Staruch bez serca!
Pieprzenie.
Nie potrafisz wygrywać wojen.
A zatem piękno nie idzie w parze z inteligencją.
Koniec tego absurdalnego romansu.
Poświęciła swoje życie, by wykonać rozkaz Ducha Świętego.
Idealny fanatyk religijny.
Kościół musi zmartwychwstać.
Tak jak nasz Pan, Jezus Chrystus.
Amen, monsinior.
Gdy skończysz raport, musisz pokonać szatana
i zabić wampira.
Jeśli znajdziesz dokumenty na okaziciela,
mogę się przydać Kościołowi.
Banki, numery kont, firmy, dokumenty z podpisami dygnitarzy,
ministrów, biznesmenów, wszystko jedno.
Załatwione.
Zbieramy się?
Tato?
Zawracanie dupy.
Chodźmy.
Tato.
Tato?
Ta zgraja filistrów, która chciała zrabować to miejsce,
nie wiedziała, że prawdziwym skarbem
są książki, które syn zbierał całe swoje życie.
Listy Napoleona do brata.
Dzienniki Darwina.
Pierwszy egzemplarz Mein Kampf Hitlera.
Deklaracja niepodległości Chile.
I kilka innych skarbów, które sprzedamy za miliony funtów.
Oto co osiągnął Hrabia.
Poza mordowaniem
dziełem jego życia było opętanie nas bezwzględną chciwością.
Powszechnie wiadomo, że wampirze serca są najsmaczniejsze.
Najskuteczniej odnawiają nasze ciała.
Trudno to wyjaśnić, ale każde pożarte włókno wampirzego serca
nas odmładza.
Syn wolał zostać w tym wyniszczonym kraju.
Nie miałam wyboru.
Dzisiaj dzieci robią, co chcą.
Twierdzi, że najgroźniejsi lewacy
są właśnie tutaj.
Zobaczymy.
Być może ciekawie będzie
być bogaczką w kraju biednych.
Chcesz, by coś było powiedziane? Powierz to mężczyźnie.
Chcesz, by coś było zrobione? Powierz to kobiecie.
KONIEC
Napisy: Mikołaj Kopczak