DOBRZY NIEZNAJOMI
Cześć.
Przyglądałeś mi się z ulicy.
Często wchodzisz i wychodzisz z opuszczoną głową.
Kiedyś alarm okaże się prawdziwy.
Chyba tylko my dwaj tu mieszkamy.
Jeszcze nie zatrudnili ochroniarzy.
Jestem Harry.
Adam.
Jak sobie radzisz?
Z czym?
Posłuchaj.
Ale cisza.
Niby Londyn, a nic nie słychać.
Słucham muzy, ale potem jest jeszcze gorzej.
Kupiłem nawet taki... generator białego szumu.
Jakby ktoś szeptał o mnie w kącie.
Okna są nieotwieralne, widać nie chcą, żebyśmy wyskoczyli.
To antyreklama, no wiesz.
Miazga na betonie, kto by się tu potem wprowadził?
Napijesz się?
Japońska.
Podobno najlepsza na świecie, cholera wie dlaczego.
- Nie, dzięki. - No dobra.
Ale może jednak wejdę?
Jeśli nie na drinka, to...
na co tylko masz ochotę.
Raczej kiepski pomysł.
Boisz się mnie?
Nie.
Bez spiny, jak nie jestem w twoim typie.
U moich drzwi czają się wampiry.
PLENER
DOM NA PRZEDMIEŚCIU
1987
Południowa linia metra do East Grinstead.
Przez Clapham Junction, East Croydon, Sanderstead,
Riddlesdown, Upper Warlingham, Oxted i East Grinstead.
Mamusiu!
Mamo!
Cześć.
Kupiłem coś mocniejszego na tę okazję.
Dzięki.
Idziemy?
Dokąd?
Do domu.
Ucieszy się na twój widok.
Zgadnij, kto się włóczył po parku.
To on?
Tak, z całą pewnością on.
Spójrz na te oczy.
Rzeczywiście, ty.
Cześć.
Nie stój tak. Wejdź.
Gdzie teraz mieszkasz?
Na pewno nie tutaj.
- W Londynie. - Elegancko!
- A konkretnie? - Sam?
Na swoim?
Tak, ale to tylko mieszkanie.
Nie mówiłem? Co ci mówiłem?
Czułem, że da sobie radę.
Mieszkanie w smogu nie jest tanie.
- Czym się zajmujesz? - Piszę.
- Nie mówiłam? - Nie, nie.
Nie dorobiłem się. Nie za bardzo...
Czułam, że znajdziesz twórczy zawód.
A co piszesz?
Wiesz, jak kocham Kinga. Carrie, Cujo, Cztery pory...
Nie jestem literatem.
Piszę scenariusze.
Branża filmowa.
TV, jeśli trzeba.
Pisarz.
To fascynujące. Szkoda, że nie znam sąsiadów, pochwaliłabym się.
Pisarze wiedzą mniej o rzeczywistości niż ktokolwiek inny.
- I kto to mówi? Piszesz drukowanymi... - Fakt, ale...
Pisarz.
Nasz syn.
Cholernie się cieszę, że ci się dobrze wiedzie.
Tak.
Dość tych pierdoł.
Nasz synek wrócił do domu.
Co nastawiasz?
Zobaczysz.
Pamiętasz swoje czerwone autko?
Kochałeś je i chciałeś nim wyjechać na główną ulicę.
- Moje pierwsze wspomnienie. - Potrącił go ford granada, tak?
Tak było. Butelkowozielony.
Pamiętasz?
Poleciałeś jak szmaciana lalka.
Wysoko w górę.
Ale nic ci się nie stało, zarobiłeś tylko parę sińców.
Na pogotowiu mnie wyśmieli.
A wtedy, jak ci odwaliło w święto Guya Fawkesa?
Pamiętasz? Ile miałeś lat? Sześć?
Nie. Był starszy.
Odpalili fajerwerki, a ten w ryk. Zaniosłem go do domu.
- Serio? - Tak.
Usnąłeś mi na ramieniu.
Nie pamiętam tego.
Byłeś roztrzęsiony, a ja tylko chciałem...
Chcieliśmy, żebyś się cieszył fajerwerkami.
Zawsze byłeś nadwrażliwym chłopcem.
- Może. - Wciąż się boisz fajerwerków?
- Nie! - Jakbym słyszała
- moją matkę. - Fakt.
Prawda? Zauważyłeś to?
Przedtem też tak mówiłeś.
„Nie jestem... literatem”.
- Powtórz to. - Śmiało.
- Nie każ mi... - Powiedz: „literatem”.
- Głosem babci czy moim? - Twoim.
Po swojemu.
Fajnie było cię widzieć.
Już zwątpiliśmy.
A tu jesteś.
Jestem.
Wpadnij znowu. Któreś z nas będzie w domu.
Proszę cię.
Jasne, wpadnę.
Świetnie.
- Wracamy. - Dobranoc.
- Pa, skarbie. - Pa, synku.
Dobranoc.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam za tamten wieczór.
Nic się nie stało.
Nie przejmuj się.
- Na razie. - Na razie.
Lubię whiskey, jeśli chcesz...
jeśli chcesz się napić...
Cześć.
- Wejdziesz? - Jasne.
Napijesz się?
Tak. A co masz?
Mam... wódkę, trochę piwa.
- Albo zioło, jeśli wolisz. - Tak, zioło to lepszy wybór.
Odstawiłem alkohol.
- Dobrze ci się tu mieszka? - Czekam, aż inni się wprowadzą.
Jeśli w ogóle.
Masz tu w okolicy znajomych?
Nie. Raczej nie.
A ty?
Nie, raczej nie.
Większość wyniosła się z Londynu.
Chcą mieć ogródek dla dzieci
i dziadków, którzy się nimi zajmą.
Ale ty nie chciałeś się wynieść?
Nie.
Co bym robił w Dorking?
To nie dla takich jak ja.
Queer, zgadłem?
- Tak, tak. - To dobrze.
Gej. Queer jakoś...
Nie mówię o sobie „queer”. To kiedyś była obelga.
Tak jak teraz „gej”.
No bo wszyscy mówią:
„Masz gejowatą fryzurę”, albo „Ta sofa jest gejowska”,
„Masz gejowskie buty”, „Gejowaty plecak”.
No wiesz...
A słowo „queer” jest grzeczne. Zupełnie jakby...
usunięto z niego ssanie pały.
Tak.
Zakładam, że nikogo nie masz.
Z nikim cię nie widuję.
Nie mam.
Często jesteś singlem?
Czy często jestem singlem?
Raczej tak.
- A ty? - Też.
Tak. Nie żebym się nie starał...
A gdybym cię pocałował?
Dawaj.
Wybacz.
- W porządku? - Tak.
Tylko że...
Wyszedłem z wprawy, nie pamiętam o oddechu.
Spokojnie.
Wszystko dobrze?
Tak...
To ty?
Niestety tak.
Ale słodziak.
Nie cierpię swoich zdjęć.
Byłem grubaskiem.
Ale za to...
grubego nie pytają, czemu nie ma dziewczyny.
Pewnie byśmy się zaprzyjaźnili.
Olewalibyśmy piłę, żeby podglądać chłopaków.
To twój tata?
Tak.
Przystojny.
Tak.
Próbuję coś o nich napisać.
To twój zawód?
Tak.
I jak ci idzie?
Dziwnie.
Rzadko widuję tatę.
A ty swoich?
Nie, umarli.
Tuż przed moimi 12. urodzinami.
Oboje?
Tak. Wypadek samochodowy.
Niezbyt oryginalna śmierć.
Współczuję.
- Dzięki, ale to stare dzieje. - To bez znaczenia.
Cóż...
Chciałbym znów się spotkać.
Jasne, dobra.
Mogę zostać na noc, jeśli...
Albo lepszy pomysł.
Nie dziś. Zgoda?
- Chciałbym to powtórzyć... - Nie musisz się tłumaczyć.
Dzięki.
- Skarbie, wróciłeś! - Oczywiście, że wróciłem.
Jezu, przemokłeś.
Rozbieraj się.
Nie mam zamiaru.
Nie wygłupiaj się, to tylko ja. Ręce w górę.
Wrzucę je do suszarki.
Dziś jestem sama. Pasuje?
- Jasne, że tak. - Świetnie.
Chcę o tyle rzeczy spytać.
Leć na górę i przebierz się.
Boże, co za emocje.
Zakaz wstępu!
- Pewnie w nic nie wejdziesz. - Nie.
Przyniosłam ci trochę ciuchów taty.
No nie, zdejmuj ją, dorzucę do reszty.
Ściągaj ją, Adam.
Doprawdy.
No proszę...
Co?
Byłeś małym chłopcem.
I już nie jesteś.
Nie.
Zmieniłeś się, ale to wciąż ty.
Myślałam, że będziesz bardziej owłosiony. Jak tata.
Dobra, przepraszam.
Lubię włochate klatki.
Wiesz, kogo mi przypominasz?
Kogo?
Wyglądasz jak mój tato.
Serio?
Z czasów, kiedy byłam mała.
Boże, ale odjazd.
Jakbym widziała obydwu jednocześnie.
Twoje ulubione. Mam nadzieję, że wciąż.
Nastawię wodę, a ty mi wszystko opowiesz.
Pycha.
Cieszę się.
Tata zabronił mi pytać, ale nie masz obrączki,
więc nie masz żony.
Masz dziewczynę?
Wyobrażam sobie brunetkę, nie za chudą, oczywiście mądrą.
Więc?
Co więc?
Masz?
Nie mam dziewczyny.
Szkoda.
Nie mam, bo nie pociągają mnie dziewczyny.
Kobiety.
W sensie?
W sensie, że...
jestem gejem.
Homoseksualistą?
Tak, zgadza się.
- Naprawdę? - Tak.
Od kiedy?
Już od dawna.
Od jak dawna?
Od zawsze.
Nie wyglądasz na geja.
Nie bardzo wiem, co to znaczy.
To znaczy to, co znaczy.
Pewnie teraz się cieszysz, że nie znasz sąsiadów.
Przyznam, że mnie zaskoczyłeś.
I nie wiem, jak się z tym czuję.
Nie myślałaś o takiej opcji?
Oczywiście, że nie.
Czy rodzice zakładają taką opcję? Nie znam takich.
Ja nie mam z tym problemu.
Ludzie ci nie dokuczają?
Nie. Nie.
Czasy się zmieniły.
- Nie dokuczają ci? - Nie. Nie wprost.
Wszyscy o tym wiedzą?
Nie ukrywasz tego?
Na głównej ulicy, w księgarni?
To zależy od ulicy.
Tak. Wszyscy wiedzą, nikt się nie dziwi.
Nie chcesz mieć żony i dzieci?
Możemy mieć dzieci.
I wziąć ślub. Kobiety też.
Ze sobą?
- Tak. - Po co?
Jak to?
To tak jak zjeść ciastko i mieć ciastko.
Myślisz o ślubie i dzieciach?
Nie wiem. Długi czas nie było takiej opcji.
Szkoda mi było energii na myślenie o ślubie i dzieciach.
Wystygła.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Na pewno?
Chyba nigdy nie wiedziałam, co ci się roi w twojej dziwnej głowie.
Wiecznie uciekałeś z domu. Pamiętasz?
Tak.
Kiedyś dotarłeś aż na dworzec kolejowy,
ale zgubiłeś pieniądze na bilet.
- Pamiętasz? - Tak.
- Banknot 5-funtowy od babci. - Właśnie.
Dokąd chciałeś jechać?
Nie wiem.
Do Londynu... chyba.
Do Londynu...
Boże.
A raz dotarłeś do końca ogrodu
i rozciąłeś sobie kciuk o butelkę.
Przybiegłeś zastrachany z krwią na koszulce
i łomotałeś w szybę, żeby cię wpuścić.
Jeszcze widać.
Ledwo.
Mówią, że to życie pełne samotności.
Teraz już tak nie mówią.
Więc nie czujesz się samotny?
Ale nie dlatego, że jestem gejem.
Naprawdę.
Naprawdę?
Boże, a ta koszmarna, upiorna choroba?
Mówili o tym w wiadomościach...
- pokazywali groby, mam się martwić? - Nie. Jezu...
To się zmieniło.
Wszystko się zmieniło.
Skąd miałabym to wiedzieć?
Ubrania już pewnie wyschły.
Weź placki, jeśli chcesz. Ja ich nie będę jeść.
Co się dzieje?
Nic, w porządku.
Trochę zmarzłem.
- Jesteś rozpalony. - No tak...
Ja właśnie...
Złapał mnie deszcz.
Przygotować ci gorącą kąpiel?
Babcia mówi, że to lek na całe zło.
- Nie lubię się kąpać. - Spierdalaj. Każdy lubi.
Nie musisz się mną krępować.
No tak. Łatwo powiedzieć.
Mam zamknąć oczy?
Tak, proszę.
Lepiej?
Tak.
Cały tydzień o tobie myślałem.
O wspólnym oglądaniu gównianej TV w piątkowy wieczór.
Że jemy razem dania na wynos.
Oglądamy odcinki Top of the Pops sprzed moich urodzin.
I myślałem o czymś jeszcze.
Że cię pieprzę.
- Tak? - Tak.
Albo ty mnie, bez różnicy.
Kręciłoby cię to?
Tak.
Nie wszystkich musi to kręcić.
Długo mnie nie kręciło, z oczywistych powodów.
Oczywistych?
Myślałem, że pieprząc się z każdym, umrę.
Pewnie trudno ci to sobie wyobrazić, co?
Trochę.
Właśnie tak...
Mówiłeś, że rzadko widujesz tatę.
Tak.
A mamę?
Tak samo.
Dlaczego?
- Wiedzą, że jesteś queer? - Tak, jasne.
Godzą się z tym?
Tak.
Godzą się.
Ale są oldskulowi.
Godzą się w mniejszym stopniu, niż powinni.
W sumie przywykli, ale wolą, jak o tym nie gadam.
Można powiedzieć, że w końcu
dopłynąłem do krańca.
Albo prawie...
Poza kraniec.
Co to znaczy?
Jestem na krańcu rodziny.
Siostra i jej dzieci, starszy brat, który właśnie się chajtnął...
zajmują miejsce w samym środku.
I dobrze.
Dlaczego dobrze?
Ponieważ...
Rzadko bywam w domu.
Dołuje cię to?
Nie, to chyba nieuniknione.
Dlaczego?
Zawsze czułem się w rodzinie jak ktoś obcy.
A coming out nazywa po imieniu istniejącą od zawsze różnicę.
Więc koniec końców...
to niczyja wina.
Co jest?
Zabawne...
Wszystko zmieniło się na lepsze.
Ale niewiele trzeba, żeby poczuć się jak dawniej,
znów na celowniku.
Wciąż jestem rozpalony?
Tylko trochę.
Zostaniesz do rana?
Niedługo przyjdzie.
W porządku.
Chciałem z nią pogadać.
Wiem.
Ulubiony utwór dziadka.
Nie przepadałem za nim...
w końcu polubiłem.
Jeśli chcesz, żeby mamie odwaliło, połam cholerstwo.
No, młody, siadaj.
Powiedziała ci?
Bałem się, że już nie wrócisz.
Znasz mamę.
Nie miej do niej żalu.
Nie mam.
Musi to przetrawić. Powymyślała sobie różne scenariusze.
Zrozumie, że to nie o nią tu chodzi.
A ty?
Co ja?
Co myślisz?
No cóż, nie był to dla mnie szok.
Zawsze byłeś trochę tutti-frutti.
Nie umiałeś porządnie rzucić piłki...
- Jezu... - Za cholerę. Nie było szans.
Ale ze mnie banał.
- A dobrze rzucasz? - Nie.
No widzisz?
Żałujesz, że nie wiedziałem?
Nie wiem.
Słyszałem, jak płaczesz u siebie po szkole.
Chłopaki cię tępiły?
Nie tylko chłopaki.
I co robili?
Nazywali babą,
olewali mnie, nie chcieli się bawić, wkładali mi głowę do kibla,
strzelali pinezkami.
Chryste...
No tak. Wiesz...
Dzieciaki to chujki, co?
Czemu nie przyszedłeś, kiedy płakałem?
Czemu nie mówiłeś, co się dzieje w szkole?
Najpierw ty mi odpowiedz.
Tylko szczerze.
Nie chciałem widzieć w tobie chłopca, którego gnoją.
A sam na ich miejscu bym to robił.
Tak. Domyślałem się tego.
I pewnie dlatego ci się nie skarżyłem.
Kiedy mi powiedziała...
pomyślałem o tym, jak żartowaliśmy...
udawaliśmy twojego pana od anglika z wiotkim przegubem.
Wciąż mi mówiłeś, żebym nie siadał jak baba ze skrzyżowanymi nogami.
Serio?
Tak.
Zawsze o tym myślę, krzyżując nogi.
- Mam i dobre wspomnienia. - Oby. Kurwa...
Mam nadzieję.
To, jak lubiłeś ubierać choinkę.
Co roku dostawałeś świra.
I zawsze to ja
umieszczałem na czubku wróżkę.
Wybacz, że nie przychodziłem, kiedy płakałeś.
Nie, w porządku.
To nie jest w porządku.
Tato... rozumiem cię. To było tak...
Tak dawno temu. Przestań!
Mogę cię teraz przytulić?
Tak, proszę.
Jest dobrze, synku.
Jest dobrze.
Po tamtym...
Mam ochotę dokądś wyjść.
Ty...
i ja. Razem.
Pokazać się światu.
Czego się napijesz?
Piwa.
Dzięki.
Ale mi tego brakowało.
Nie słyszę cię.
Tańczysz?
Jak się dobrze schleję.
No to schlejmy się.
Chodź.
Skąd to masz?
Znalazłem w portfelu. Chuj wie, ile tam było.
To chyba ketamina.
Powaga?
Brałeś?
Nie.
Przypilnujesz mnie?
Postaram się.
Przypilnujesz mnie.
- Hej. - Adam?
Co się dzieje?
Masz gorące czoło.
Jest rozpalony.
Co?
No dobra. Proszę.
Chodź.
Wciskaj, wciskaj.
Zawsze w myślach jesteś mych...
Zawsze w myślach jesteś mych.
Może cię nie tuliłam...
w ten samotny, smutny czas,
może nigdy nie mówiłam...
że los fajnie dobrał nas.
Jeśli czułeś się czymś gorszym,
widać coś mi odebrało wzrok.
Zawsze w myślach jesteś mych...
Zawsze w myślach jesteś mych.
Powiedz mi,
że miłość wciąż w twym sercu trwa.
I daj mi
szansę na to, żebym radość tobie dał.
Tobie dał.
Bliżej siebie.
Tak. Gotowi? Naciskam.
Dobra, włączone.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
- Wesołych. - Już!
To rzeczywistość?
A jak myślisz?
Tak.
No to widzisz.
Ale na jak długo?
Na to ci nie odpowiem.
To nie my decydujemy, kiedy się skończy.
Nie wyjdziecie z domu, co?
A niby dokąd?
Do Walshów.
Do Walshów?
Nie, nie. Czekaj.
Daj słowo, że zostaniecie.
Słowo.
Będziemy w pokoju obok.
Słowo.
Dobrze?
Prześpij się.
Nie...
Co jest, skarbie?
Nie mogę zasnąć.
Chcesz się położyć?
- A mogę? - Jasne, że tak.
Wciąż tak samo pachnie.
Przychodziłeś noc w noc, mówiąc, że nie możesz zasnąć.
Wiecznie się czegoś bałeś.
Morderców, włamywaczy, wścieklizny...
wojny nuklearnej.
- Wścieklizna wciąż jest groźna? - Nie.
Marzyłam, że dorośniesz i będę mogła się wyspać.
Przepraszam.
Za co?
To ja przepraszam.
Mogłam się cieszyć tym, że doprowadzasz mnie do szału.
Gdzie trafiłeś?
No wiesz, potem.
Mieszkałem z babcią. Zabrała mnie do Dublina.
Tak też myślałam.
Czemu nie wybrałeś jego rodziny i babci May?
Mówili, że się załamała.
Dlaczego?
Straciła syna.
- A moja mama przebolała śmierć córki? - Nie, nie.
Nie przebolała.
Nie do wiary, że to ona cię wychowywała, nie ja.
Któraś z nich jeszcze żyje?
Nie.
No skąd.
I jak sobie tam radziłeś?
Lepiej cię traktowali w szkole?
Zadbałem o to.
Źle, że nas zabrakło, kiedy nas najbardziej potrzebowałeś.
Gorzej, że przedtem też cię nie wspierałam.
Nie, to nieprawda.
Przestań. Nie byłam matką roku.
Lubię myśleć, że z czasem stałabym się lepsza.
Gdyby mi dano czas.
Kiedy byłem nastolatkiem...
a nawet później, już po dwudziestce,
układałem sobie scenariusze.
Jakie?
To, co moglibyśmy razem robić.
Z najmniejszymi detalami. Wycieczki do centrum handlowego...
przyjęcia urodzinowe...
wypady do Londynu...
do Planetarium... do Londyńskiego Lochu...
- Marzyłam, żeby tam pojechać. - Wiem.
Tyle ferii mogliśmy spędzić razem.
- Dotarliśmy do Disneylandu? - Tak.
Miałem 14 lat.
Non stop padało.
Kosmiczna Góra była nieczynna.
I codziennie się kłóciliśmy.
Dlaczego?
Każdy dzieciak się kłóci z rodzicami.
Kłócą się, biadolą
i udają, że jedni drugim zniszczyli życie.
A potem się godziliśmy?
Nie, nie musieliśmy.
Byliśmy razem.
To nie miało znaczenia.
Wszystko dobrze?
Nie.
Spokojnie, synku.
Spokojnie.
Co tu robisz? Nie powinno cię tu być.
Mamo!
Już dobrze.
- Jaki dziś dzień? - Niedziela.
Dlaczego...
Jakim cudem... wciąż jest niedziela?
Co chwilę wołałeś swoich rodziców w klubie.
A potem...
Nie wiedziałem, co robić, więc...
przywiozłem cię tu i leżałem, aż zasnąłeś.
Wyglądałeś na przerażonego.
Bo jestem.
Hej, przytul się.
No chodź.
Już dobrze.
Jestem tu. Już dobrze.
Już dobrze.
Tamtego wieczora spałem w ich łóżku.
Mieli mnie ze sobą zabrać.
Na świąteczne oblewanie u Walsha.
Około północy...
do drzwi zapukała policja. Mężczyzna i kobieta.
Policjant miał piękne, życzliwe oczy
i gęsty ciemny zarost.
Jak dorysowany.
Była gołoledź, wóz wpadł w poślizg.
Oboje pili...
Tata zginął na miejscu, a mamę zabrali do...
szpitala w Croydon, zmarła kilka dni później.
Widziałeś ją?
- To znaczy? Żeby się pożegnać? - Tak.
Nie.
Babcia uznała, że to mnie dobije.
Mamę wyrzuciło przez przednią szybę, straciła oko.
- Rozpieprzyło jej twarz. - Jezu.
Właśnie.
Poszedłem szukać jej oka.
Nie wiem czemu.
Żeby ktoś inny go nie znalazł.
Myślałem, że leży na poboczu.
I że na mnie spojrzy.
Znalazłem malutki kawałek
szkła z szyby.
Była na nim krew. Albo tak mi się wydawało.
Pielęgniarka mówiła, że przed śmiercią mama się obudziła.
Musiała być taka zagubiona. Z trudem coś widziała.
Nie było przy niej taty ani mnie.
Trudno sobie wyobrazić, co czułeś.
Jaki byłeś samotny.
Zawsze dokuczała mi samotność...
jeszcze wcześniej.
To było nowe uczucie.
Coś jak...
przerażenie...
że teraz już zawsze będę sam.
A potem, z wiekiem, to uczucie...
się umocniło.
Coś mi się tu zapętla... non stop.
A po ich stracie...
przyplątały się inne rzeczy.
Bycie gejem...
i poczucie, że...
przyszłość nic nie przyniesie.
To ma jakiś sens?
Ma.
Wiem, jak łatwo można przestać o siebie dbać.
No tak.
Tak.
Adam.
Pojedziesz ze mną?
Dokąd?
Pokażę ci.
Czyj to dom?
Moich rodziców.
Jasne. A kto tu teraz mieszka?
Spokojnie.
Nie martw się.
Adam.
- Gdzie się podziali? - Kto?
Kto?
Moi rodzice.
To nasz dom, nasza kuchnia, nasze tapety, nasz stół,
przy którym w piątek jedliśmy rybę, bo mama udawała, że jesteśmy katolikami.
Adam, zabiorę cię do domu.
- Tu jest mój dom. - Już nie.
Mamo?
- Tato? - Jedziemy do domu.
- Patrz na mnie. - Sam jedź!
Jedź do domu, ja zostaję.
Gdzie oni są?
Gdzie są?
Mamo?
Tato?
Widzisz ich?
Wpuśćcie mnie.
Proszę.
Proszę, otwórzcie.
Wpuśćcie mnie.
- Myślę... - Musi z tym skończyć.
Żyć własnym życiem. Nie może tu wracać.
Nie pozwalamy mu żyć swoim życiem.
Chyba mu pomagamy.
- Nieprawda. - Chyba za wcześnie.
To nie jest normalne.
Czemu nas nie wpuściliście?
Gdzie się podział? Jest tu Harry?
Nie.
Widzieliśmy go.
Chciałem go wam przedstawić.
Wiem, ale to chyba tak nie działa.
Przystojny facet.
Czy to twój...
specjalny przyjaciel?
Pytasz, czy to mój chłopak? Nie bój się tego słowa.
No dobrze. Czy to twój chłopak?
Nie wiem.
Kochasz go?
To takie dziwne?
Nie wiem. Nigdy kogoś nie kochałem, więc...
Tak naprawdę.
Więc to...
Nie wiem, czy to już jest to.
Skarbie...
Cóż...
zdaje się, że bardzo się tobą przejmuje,
moim niezbyt skromnym zdaniem.
Chciałbyś go kochać?
Tak?
- Synu, chyba musimy... - Nie!
Nie kończ.
- Nie kończ. - Nie, musimy.
Musimy.
Myślimy z mamą,
że najlepiej będzie, jak przestaniesz nas odwiedzać.
Jasne.
Wiem, że będziesz tu wracał.
I widzimy, jak ci to szkodzi.
Wcale nie szkodzi.
Szkodzi.
Trzyma cię w miejscu.
Mogę przyjeżdżać rzadziej.
Raz w roku.
Na Gwiazdkę.
Daj spokój, mały...
to nie mogło wiecznie trwać.
Nie zależy mi, żeby trwało wiecznie.
Ja tylko...
To trwało za krótko.
O wiele za krótko.
Ale to niemożliwe, prawda?
Posłuchaj.
Mam pomysł.
A może byśmy...
pojechali do twojego ukochanego miejsca na ziemi?
Pewnie wciąż jest otwarte.
Drugie po Disneylandzie.
I tańsze.
Co ty na to?
Poproszę zestaw familijny.
To sporo jedzenia.
Nie szkodzi.
Nie jestem głodny.
- Ja też nie. - No.
Mam pytanie.
- Nie rób tego. - Nie, spytam go.
- To była szybka śmierć? - Jezu, prosiłam...
Też chcesz wiedzieć.
A jeśli była długa i bolesna?
- Co za różnica? - Ogromna.
Była szybka.
- Naprawdę? - Tak.
Dla obojga?
Nie, wahasz się. Nie kłam.
Była szybka.
Natychmiastowa.
No to dobrze.
Tak.
Zawsze to jakaś ulga. Prawda?
Dręczyło mnie to.
Co mamy sobie powiedzieć?
Nie mam jakichś mądrych rad.
Sam nie wiem. Adam dorósł, może on nam coś powie.
Może nie powinniśmy nic mówić.
Może.
Ale odkąd cię poznaliśmy, pękamy z dumy.
Nie dałem wam powodów do dumy.
- Egzystowałem. - Ale przetrwałeś bardzo trudne chwile
i wciąż tu jesteś.
I z tego jesteśmy dumni.
No tak.
Tato?
Zostańcie.
Zostańcie trochę dłużej.
To zły pomysł, synu.
Kochamy cię, skarbie.
Naprawdę?
Czasem nie byłem tego pewien.
Bywały kłopoty, ale cieszę się, że jesteśmy razem.
Ja też.
Więc...
Kiepsko mi szło mówienie tych słów.
Nie przechodziły mi przez usta.
Ale bardzo cię kocham.
Teraz kiedy cię poznałem, nawet bardziej.
Ważne, żebyś mi uwierzył.
Wierzę.
I bardzo cię kocham...
tato.
Tato...
Tato, słyszysz to?
Adam, jesteś tam?
Nie widzę cię. Dlaczego?
Jestem tu, mamo.
O, jesteś...
Czuję cię.
Masz taką miłą i ciepłą skórę.
A teraz słuchaj.
Obiecaj mi,
że się postarasz z tym całym Harrym.
Tak.
Polubiłabym go. Wiem.
Tylko trzeba się o niego zatroszczyć.
Ma taką smutną twarz.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Tak, słyszę.
To dobrze.
Mam nadzieję, że dacie sobie trochę szczęścia.
To taki miły i delikatny chłopak.
- Smacznego. - Dzięki.
Harry?
Co tu robisz?
Szukałem cię.
Czemu tu jesteś?
Pożegnałem się z nimi i przyszedłem do ciebie.
- Jest dobrze. - Nieprawda.
Tamtej nocy byłem przerażony, nie mogłem być sam.
Wiem.
Przepraszam.
Byłem zbyt przerażony...
by cię wpuścić.
Ale jestem tu, prawda?
- Chodźmy na górę. - Nie, nie.
Musisz mi powiedzieć, dobra?
Czuję ten zapach...
ten smak w gardle.
Czemu nikt mnie nie znalazł?
Gdzie byli mama i tata?
- Ja cię znalazłem. - Wiem,
ale nie chcę, żebyś mnie tam oglądał.
Nie jesteś tam.
Nie jesteś.
Jesteś tutaj.
Tutaj.
Jesteś tutaj.
Ze mną.
Chodźmy na górę.
Widziałem ją, wiesz?
Twoją mamę.
I twojego tatę, tam, w domu.
Oni też cię widzieli.
Serio?
Tata mówi, że przystojniak z ciebie.
Pokochaliby cię.
Oboje.
To dobrze.
Udało ci się powiedzieć to, co chciałeś?
Nie wiem, ale byłem z nimi.
To dobrze, że byliście razem.
Tak.
Boję się.
Wiem.
Ale jestem tu z tobą.
Nie pozwól, żeby to się znów zapętliło.
Nie pozwolę.
Dobrze.
Tak cicho...
Nie znosiłem panującej tu ciszy.
Nastawisz płytę?
- Jaką? - Sam wybierz.
„Ochronię cię przed szponem,
odgonię wampiry od twoich drzwi”.
NA MOTYWACH POWIEŚCI OBCY TAICHIEGO YAMADY
Tekst - Elżbieta Gałązka-Salamon