Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nazywano je syrenami.
To morskie stworzenia opisane w mitologii greckiej.
Ich piękny śpiew dobiegał z głębi wód
do statków przemierzających ocean.
Oczarowani ich głosem żeglarze gubili drogę…
a ich statki tonęły w odmętach wód.
Każdego, kto spotka syrenę, czeka niechybna śmierć.
Można zatem powiedzieć, że miłość to igranie ze śmiercią.
Kiepska historia na rejs.
Spójrz na logo Starbucksa.
To właśnie syrena.
Ja piję tylko kawę Doutor.
Podobno kapitan jest bardzo surowy.
Zwolnili go miesiąc temu, bo nękał pracowników.
Teraz kapitanem jest…
Dzień dobry.
Co dziś na lunch?
- Pizza i kurczak. - Kurczak?
Poproszę.
Dobrze.
Program nazywa się Dziewięć metod genialnych kobiet.
- Będzie pani jego bohaterką. - Miło mi.
- To ten reality show? - Zaczynajmy.
Ona w nim będzie?
Pani pierwsza metoda?
Nigdy się nie waham.
To taka moja „my way”.
Jej „my way”?
Niezdecydowanie ogranicza rozwój.
Zaczynam się denerwować.
Żeby wzbogacać swoje życie i być pomysłowym, każdy z nas musi…
Panie Ubukata!
Kolejny problem z pasażerem.
Rozumiem.
Jest tam.
O co tu chodzi? Chcę zadzwonić!
Ubukata to rzetelny lokaj?
Nie chodzi o to, że jest rzetelny,
ale potrafi świetnie rozładowywać napięte sytuacje.
Bardzo nam przykro.
Hej, ty.
Na kolana.
Serdecznie przepraszamy.
Hej.
- Nie ruszaj się. - Tak, proszę pana.
Mam zasięg.
- Nie ruszaj się, słyszysz? - Tak.
MAMA
Cześć, mamo.
Proszę, proszę.
Zgadnij, gdzie jestem.
Panie Ubukata, nie ma pan ani krzty honoru?
Honoru?
Nic mu nie jest.
I nie musi się martwić o swój honor.
Nie ładujcie mu do głowy dziwnych pomysłów.
Za spokój i bezpieczeństwo na statku trzeba zapłacić.
Oby tak dalej.
Proszę.
Niestety tutaj nie wolno wchodzić w stroju kąpielowym.
Bardzo mi przykro.
Gdzie my jesteśmy?
Zabiorę pana do pańskiej kajuty.
Ale zimno.
Bardzo nam przykro.
Ile tu jest stopni? Mam wrażenie, że najwyżej 13.
Przepraszamy…
Proszę mi wybaczyć!
- Tak mi przykro! - Nie mogę już tego zjeść.
Kanato.
Poniesiesz to?
Oczywiście, panienko.
Jest mi niezmiernie przykro.
Witam.
Jestem Edward.
Jestem prawdziwy.
Poczekalnia jest tam.
To córka pana Kurumy.
Kurumy?
Prezesa koncernu medycznego Kyuho.
To jakiś lekarz?
Doktor Sohei Kuruma to ojciec chrzestny branży medycznej.
Jego syn jest dyrektorem szpitala Kuruma,
a to jego żona.
Dobrze ich traktuj.
Tak jest.
- Pyszne, prawda? - Naprawdę smaczne.
- Bonsoir. - Bonsoir.
Witamy na imprezie.
Rany.
Proszę wybrać kartę.
Dobrze.
- Nie mogę jej widzieć. - Rozumiem.
Proszę ją zapamiętać.
Mogę?
Edward…
czyni magię.
- Niesamowite! - To karta, którą wybrałaś!
- O rany! - Niesamowite!
Miłego wieczoru.
- Słucham pana. - Jesteś starszy ode mnie.
Czemu tak zwracasz się do dziecka?
Mam zaszczyt służyć jako lokaj na tym statku.
Masz zaszczyt?
To ja cię zrobiłem lokajem?
Przepraszam pana…
Moja mama jest gosposią.
Ja zajmuję się córką tych państwa, więc w sumie nie jestem tu gościem.
Każdy, kto ma bilet, jest naszym gościem.
Wszyscy wokół są tacy samolubni.
Naprawdę cieszy cię takie życie?
Z całym szacunkiem…
Dość tych uprzejmości. Pewnie i tak masz mnie gdzieś.
Dobra.
Tak lepiej.
Wiesz,
mam kogoś, przy kim jestem sobą.
Spójrz.
Znasz ją?
Jest pogodynką.
Jutro wejdzie na pokład w porcie w Jokohamie.
Powiem ci coś.
Po tym rejsie weźmiemy ślub.
Wiem, to fantastyczne…
Chciałbym tylko…
żeby ten statek nie zatonął.
Proszę pana?
Szach i mat.
Przegrałem.
Nigdy z panienką nie wygram.
Kiepsko udajesz, Kanato.
Zagrajmy jeszcze raz.
Dobrze, panienko.
Ojcze, przez całe życie byłem ci całkowicie oddany.
Czemu nie uwzględniłeś mnie w testamencie?
Pani Sakumoto!
Tak?
Uwodzisz go.
A ty pozwalasz się jej uwodzić.
Przynajmniej pokaż mi ten testament.
Kiedy umrę,
cały mój majątek trafi w pani ręce.
Co z pańskim synem?
Cóż…
chciałbym trafić do nieba.
WAKABA: COŚ MI WYPADŁO W PRACY. NIE UDA MI SIĘ PRZYJECHAĆ.
Tu Wakaba Funabashi.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, to ja.
Dostałem wiadomość.
Wszystko w porządku.
Co poradzić? Praca to praca.
Zobaczymy się za 45 dni…
Auć!
Proszę o uwagę.
Mogą już państwo wejść na pokład.
W porządku. Zrób to.
Zgadza się. Zrób to.
Jak tu pięknie! Jak na Ibizie!
Patrz, jak na Ibizie!
- Super! - Fajnie, co?
- Ale super! - Cudownie!
Co tu się dzieje?
Nie do wiary, że tu są też tacy prostacy.
O nie!
Jeden pasażer jeszcze się nie zgłosił.
Pani Chizuru Banjaku.
Rozumiem.
Proszę pani?
Może się pani zameldować?
Przepraszam!
Bardzo panią przepraszam.
- Proszę pani? - Cóż…
- Przepraszam. - Nie jestem pasażerką.
Przepraszam.
Proszę pani!
Proszę pani.
Sądzę, że na statku jest ta osoba.
Panna Wakaba Funabashi. Gdzie jest jej kajuta?
Proszę pani!
Proszę zaczekać.
- Proszę pani. - Wiem i przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Zna pani pannę Wakabę Funabashi?
Nie do końca.
SUGURU UBUKATA LOKAJ
Pan Ubukata?
Tak, Ubukata. Jestem lokajem.
Chłopak Wakaby Funabashi.
- Co? - Zgadza się?
Gdzie jest jej kajuta?
Nie ma jej na pokładzie.
Musiała zostać w pracy.
Jeśli mogę spytać…
Nabrali mnie.
Słucham?
Pójdę już sobie.
Muszę stąd wyjść!
- Proszę pani! - Muszę iść.
Ja wysiadam! Dajcie mi wysiąść!
Zaraz odbijamy od brzegu!
Panie lokaju.
Tak?
Wiesz, dlaczego twojej dziewczyny nie ma na pokładzie tego statku?
- Ma kłopoty w pracy. - Nie.
Twoja dziewczyna jest teraz z innym facetem.
Zdradza cię z kimś innym. Pozwolisz jej na to?
Ma pani na to dowód?
Ona ma romans z moim chłopakiem.
Zdradzają nas.
Musimy ich powstrzymać!
Proszę pani?
Proszę pani! Przepraszam!
Proszę pani!
MIŁOŚĆ I GŁĘBOKA WODA
Tędy.
Proszę się częstować.
Smacznego.
Drinka?
Dziękuję za cierpliwość.
Proszę.
Życzę udanej zabawy.
Edward…
czyni magię!
Witamy na imprezie!
Tak?
Nawilżacz?
Dziękuję za cierpliwość.
Mogę?
Proszę wybaczyć.
Skontaktowałeś się ze swoją pogodynką?
Nie mogę odpowiadać na pytania natury osobistej.
Proszę wybaczyć.
Mogę o coś spytać?
Skąd ma pani takie podejrzenia?
Nie rozumiem.
Mój chłopak i twoja dziewczyna piszą do siebie wiadomości.
Mam login do jego konta i hasło.
Nie wiedzą, że ja wiem
i mogę czytać ich rozmowy.
To jest hakowanie telefonu…
To mój chłopak.
Nie powinno się zaglądać do telefonu partnera.
To ważna sprawa!
„Patrzenie w otchłań to droga do męki”.
Być może powinienem sprawdzić, czy nie mija się pani z prawdą.
Chcesz spojrzeć?
Żeby to sprawdzić. Przez pięć sekund.
Trzymaj, żeby nie zmienić na „odczytane”.
Dziękuję.
- Spotykają się. - Prawda?
MAM CHŁOPAKA.
A JA DZIEWCZYNĘ.
To więcej niż pięć sekund.
Mam chłopaka.
A ja dziewczynę.
Nie powinniśmy się już widywać.
Ale w spotykaniu się…
nie ma nic złego.
Nie chwytaj mnie tak nagle za rękę.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Chodzi mi o to…
że nie chcę cię ranić.
Naprawdę.
Nic mi nie jest.
Więc nie przepraszaj.
Dokąd przeczytałeś?
Do „nie przepraszaj”.
- A potem? - Tyle wystarczy.
Potem robi się ciekawiej.
„Ciekawiej”?
Co ma pani na myśli?
Nie masz dość?
Otworzyłbyś szafę, gdybyś wiedział,
że w środku jest szkielet?
Gorące źródła?
Na przykład w Hakone.
Gorące źródła, co?
Byłoby cudownie.
Chętnie tam pojadę.
O czym oni piszą?
Pewnie planują wypad do Hakone.
- Bez noclegu? - Żartujesz sobie?
Tu Wakaba Funashi. Zostaw…
Nie odbiera?
On też nie odbiera moich telefonów.
Niemożliwe!
To jakiś żart?
Poprosiła panią o nagranie tego na nasz ślub?
Zaprzeczaj, ile chcesz,
ale oni i tak pojadą do tych źródeł.
Tak, ale…
Wracajmy do Japonii i ich powstrzymajmy.
Odbiliśmy od brzegu.
Nie przeszkadza ci to?
Oni nas zdradzają!
Będą się razem kąpać.
I spać w jednym pokoju!
Proszę wybaczyć.
Bardzo mi przykro…
ale do Japonii wrócimy dopiero za 42 dni.
Nie można im powiedzieć, że coś nam wypadło i muszą zawrócić?
Na pokładzie jest 4860 pasażerów, więc nie da się szybko zawrócić.
Gdy statek odbija od brzegu,
nie może już zawrócić.
Zanim wrócimy,
oni mogą już być po ślubie.
Proszę pani!
Proszę pani, proszę wybaczyć.
Przepraszam. Proszę wybaczyć.
Proszę pani!
Dokąd pani idzie?
Poprosić kapitana o powrót.
Gdzie on jest?
Błagam.
Proszę pani.
Przyprowadzisz panią Sakumoto?
Nie potrzebna ci ta służąca.
Porozmawiasz sobie ze mną.
Proszę zaczekać.
Proszę pani!
- Proszę pani! - Przepraszam!
Hej! Tak, ty.
Słucham?
Pracujesz tutaj?
Zgadza się. W czym mogę służyć?
W czym możesz służyć?
Naprawdę tego nie widzisz?
Nie umiesz dostrzec, jaka rozgrywa się tu katastrofa?
Pewnie często nazywają cię tępakiem.
Powiedz mu moje ulubione słowo.
„Ekskluzywny”.
Lubię ekskluzywne imprezy.
Ekskluzywne, na wyłączność. A to co niby ma być?
- Wspólny stolik. - Wspólny.
Rozumiesz?
Przykro mi, ale klub jest pełen gości.
To się tym zajmij.
Przecież to nie jest mój problem, prawda?
- To ich obowiązek. - Bardzo mi przykro.
Nie musisz przepraszać.
Po prostu zrób coś, żebyśmy tu siedzieli sami.
I to już.
To wy sobie idźcie.
Byliśmy tu pierwsi.
Dla was najważniejsze jest to, by być pierwszym w kolejce do żarcia.
Nigdy nie byliście w Europie, co?
Liczy się pozycja społeczna, nie kolejność.
Nawet, gdy chodzę do Velfarre, ludzie z Avexu robią wszystko,
bym nie stała w kolejce.
Co to jest Velfarre?
I co to jest Avex?
Velfarre to Velfarre, a Avex to Avex.
Odczuwam u nich nieznośną lekkość bytu.
Mam wrażenie, że oni są wobec nas niegrzeczni.
Hej, ty.
Pozbądź się pana Prostaka i jego dziewczyny.
Nazywasz nas „prostakami”?
Nie przesadzaj. Powiedziałem „pana Prostaka”.
Może wolisz po francusku, monsieur Prostaku?
Zabierz ich stąd!
Przykro mi…
Powiadom kapitana!
- Proszę wybaczyć… - Jesteśmy tu gośćmi!
Przepraszam.
Powinna być pani bardziej uprzejma.
A co cię to obchodzi? Jesteśmy tu gośćmi.
Właśnie dlatego.
Nie ma większego głupka od kogoś,
kto źle traktuje pracowników obsługi.
Idziemy, panie lokaju.
Jak to? Proszę pani!
Przepraszam.
Nie jestem głupia.
Niesamowite!
Naprawdę boskie!
Rany. Dziękuję.
Witamy na imprezie.
Rena to wielka szczęściara,
że może z tobą podróżować.
Ona kocha swojego dziadka.
Nie mam wnuków.
O czym ty mówisz?
Rena jest twoją wnuczką.
Nie jest.
To twoje ukochane dziecko.
Owoc twojego cudzołóstwa.
Czy ten statek nie zmierza do portu?
Na morzu nie ma przesiadek jak w pociągach.
Jakiś ty spokojny, lokaju.
Musimy troszczyć się o 4860 pasażerów,
żeby ten rejs był dla nich przyjemny.
Oni są ważniejsi od twojej dziewczyny?
Oczywiście.
Czy on nie chce czasami skoczyć?
Słucham?
Nie widzisz?
Nikt ci nie mówił, że jesteś tępakiem?
Jedna osoba.
Powstrzymajmy go.
Kanato.
Kanato?
A, to ty. Dobry wieczór.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
Trzeba mieć w sercu prawdziwą gwiazdę.
Podążając za nią, dotrzesz do celu.
To moja dziewiąta metoda…
Pani kapitan!
Na naszym kursie jest nielegalna łódź rybacka.
Omińcie ją.
Dziesięć na sterburtę!
Świetne ujęcie!
Zobaczmy.
Ile to było lat temu?
Pewna kobieta przyszła do nas z polecenia ministra.
Potrzebowała pilnego przeszczepu.
Znalazłem idealną kandydatkę.
Świeżo po ślubie.
Właśnie odwiedził ją jej mąż.
Powiedziałem im,
że będę przeprowadzał jej operację.
Rozpłakali się ze szczęścia.
Następnego dnia
jej mąż przyniósł mi jabłka z sadu jego rodziców.
Operacja się udała.
Dla osoby, która potrzebowała narządu.
Ale mąż, który stracił swoją ukochaną żonę…
chyba nigdy się nie dowiedział,
co zniknęło z jej ciała.
Nie możesz zabrać pieniędzy w zaświaty.
Czasami tak sobie myślę.
Może gdybym zjadł tamte jabłka,
wszystko ułożyłoby się lepiej?
Ale to nie znaczy,
że powinieneś oddać swój majątek służącej.
Pani Sakumoto przypomina mi moją pierwszą miłość.
Ma czyste serce.
Wiedziałam. Uwiodła cię.
Nie każdy chce żyć tak, jak ty.
Zabierz swoją córkę i odejdź.
Oddam pieniądze pani Sakumoto
i znów spotkam moją pierwszą miłość.
Pójdę do nieba!
O nie! Przepraszam!
Co zrobić? Trzymaj się!
Przepraszam!
Nie!
Przerażasz mnie.
Jak śmiesz?!
Czemu za mną chodzicie?
Rysowałeś ocean? W nocy nic nie widać.
Chcesz?
Nie traktuj mnie jak dziecka. Nie chcę cukierków.
Czekaj, później.
Czekaj.
Winda przyjechała.
- Na które piętro? - Na 16.
- Mam tu ślady szminki. - Czekaj.
Co jest?
Wyjdźcie stąd.
Wy wyjdźcie.
Weszliście po nas.
Byliście kiedyś w Europie?
Nieważne, kto był pierwszy.
Ja wysiądę.
Nie ruszaj się stąd.
Zostań.
Po prostu stój.
Nie cierpię wspólnych wind!
- O rany! - Ale widok!
Jak z pocztówki!
Tu jest jak na Ibizie!
Gotowa?
Chwila.
Hej.
- Przeszkadzacie nam. - Szybko.
Dobrze wyglądam?
- Tak. - A moje włosy?
Słyszałeś to?
Syrena.
To tylko podpucha.
Jasne. Nie bójcie się.
- Rany. - Przepraszam na chwilę.
Rozejrzyjmy się.
A to kto?
Nie wierzę!
Już dobrze. Chodź tu.
Już dobrze.
Czekaj.
Hej!
To było morderstwo, prawda?
- Kogoś zamordowano. - No co ty?
Dobry Boże!
A co z imprezą?
Czemu teraz?
Jeśli on umrze, jego testament wyjdzie na jaw.
Trzeba wiedzieć, kiedy dokonać zabójstwa.
Jaki jest sekret pani wiecznej urody?
Piękną czyni mnie moja piękna praca.
To moja dziewiąta…
Pani kapitan, chodzi o pasażera.
Nie zasłaniaj mnie.
Nie widzą mojej twarzy.
Ogromnie przepraszam.
Tam!
Gdzie?
Gdzie on jest?
Gdzie jest ciało?
Było tutaj.
Mówię prawdę. Widziałem je.
I nie tylko ja.
Włącznie ze mną widziało je…
siedem osób.
Wszyscy byliście przy basenie?
Tak.
Byliśmy, prawda?
Owszem.
Coś się stało?
Widzieliście coś nietypowego?
Widzieliśmy coś?
Cokolwiek?
Na przykład delfina?
Tu są delfiny? Chcę je zobaczyć.
Ja też.
Rozumiem.
Czy coś się stało?
Chwila, wszyscy to widzieliśmy, prawda?
Ktoś zawołał, ktoś inny głośno krzyczał.
Potem oboje wybiegli,
a starszy pan wpadł do basenu.
Widziałeś to?
Jasne, że nie.
To był jakiś film?
Tam jest taki duży ekran.
Nie, nie film. To było prawdziwe morderstwo.
I wszyscy je widzieliście.
- Jak ci idzie? - Co?
Utopiłaś go w basenie?
Za słabo opił się wodą.
Na pewno nie zwymiotował?
Czemu ustawiłeś klimatyzację na taką niską temperaturę?
Póki nie znajdziemy testamentu,
ciało nie może zacząć gnić.
- Widzieliśmy to! - Panie Ubukata.
- Nie pamiętacie tego?! - Wystarczy.
To nasi goście.
Przepraszam.
To my przepraszamy.
Chciałabym być bardziej pomocna.
Ale nie wiemy, o czym ty mówisz.
Właśnie. Nic a nic.
Ja nic nie wiem.
Widział to pan.
Prawda?
- Na basenie… - Niczego nie widzieliśmy.
Prawda?
Proszę nam wybaczyć.
Przepraszam za tak późną wizytę.
Wszyscy tu jesteśmy.
Ojcze, już opowiadałeś mi tę historię.
Dobry wieczór.
Przepraszam za najście.
Życzę dobrej nocy.
Dobranoc.
Ojciec wciąż żyje.
Teraz nawet bardziej cię szanuję, ojcze.
Tato.
Rejs będzie nadal trwał, prawda?
Oczywiście.
Zatem nic się nie stało.
Upewnijmy się ponownie, że wszyscy są bezpieczni.
Chcesz sprawdzić, czy każdy z ponad 4000 pasażerów żyje?
Zwłoki mogą być w morzu!
Miałam cię za świetnego rozładowywacza napiętych sytuacji.
Zawieszam cię w obowiązkach.
Przepraszam.
Widziałam to.
I nie tylko ja.
Wszyscy widzieli to morderstwo.
Czemu pani nie powiedziała?
Bo ten chłopiec był w szoku.
Mogłem się domyślić.
A ci pozostali goście?
Sam rozumiesz.
Gdyby tu doszło do morderstwa, skończyłby się ich bajeczny urlop.
Słucham?
Bardziej niż życie jakiejś obcej osoby liczy się dla nich ten luksusowy rejs.
Być może myślą nawet:
„Czemu on musiał umrzeć teraz, psując nam wszystkim zabawę?”.
Ktoś przecież stracił życie.
Jak można to zignorować i kontynuować rejs?
Ludzie potrafią sobie uzasadnić każdą niedorzeczność.
Z drugiej strony
nie powinno się przymykać na to oka, prawda?
Właśnie.
Ktoś stracił życie i nie wolno udawać, że to się nie stało.
Powinniśmy coś zrobić.
Owszem.
Ale co?
Możemy ich przekonać.
To znaczy?
Porozmawiamy z tamtą czwórką świadków
i przekonamy ich, by wyznali prawdę.
Dobrze.
- Zacznijmy od tego. - Dobrze.
Chwileczkę.
Co pani kombinuje?
Co kombinuję?
Robi to pani dla tego zmarłego?
A może chce pani wrócić do Japonii, żeby odzyskać chłopaka?
Jasne, że robię to dla tego zmarłego.
Nie potrafi pani kłamać.
Z egoistycznych pobudek…
Myślisz, że nieegoistyczne pobudki rozwiązałyby ten oto problem?
Co to jest?
Ładny widok, który dziś widziała?
Takie zdjęcia wysyłają sobie świeżo zakochani.
Tak, twoja dziewczyna wysłała mu takie zdjęcie.
Dwa cienie.
Kolejne typowe zdjęcie, jakie robią sobie świeżo zakochani.
Zatem to koniec.
Dostałem kosza.
Nie ma już szans, żebyśmy do siebie wrócili.
Powinienem dać sobie spokój.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Dziękuję.
Proszę pani!
W nocy woda jest strasznie zimna!
Czemu zostałeś lokajem?
Już w podstawówce
lubiłem pracować za kulisami na imprezach i szkolnych świętach.
Sam nie lubisz się bawić?
Żeby ktoś się mógł bawić, ktoś inny musi to przygotować.
Jeśli ktoś się upije, to ktoś musi się nim zająć.
Jak drugoplanowe postaci w romantycznych filmach.
Choć czasami przeszkadzają.
Na przykład były chłopak albo dziewczyna.
Ale bez drugoplanowych postaci główny bohater jest mało ekscytujący.
A co z miłością postaci drugoplanowych?
To się nie udaje.
Kiedy główne postaci znajdują swoją miłość,
te drugoplanowe mają to zaakceptować i po prostu się wycofać?
W kwestii miłości trudno o aż taką wyrozumiałość.
A co w romansie robiłby lokaj?
Byłby niepotrzebny.
W miłości każdy może być pierwszoplanową postacią.
Jest pani bardzo przekonująca.
Dobrze.
Pogadajmy z tą czwórką gości.
A potem wrócimy do Japonii jako pierwszoplanowe postaci.
Dorwiemy ich?
Tak, dorwijmy ich.
Zaczyna mi się podobać.
- Panie lokaju. - Tak?
To miejsce zbrodni.
Zjemy coś?
Dobry pomysł.
Mięso czy rybę?
Może rybę.
Rybę? Wiedziałem.
Ci dwoje.
Zostałem zawieszony.
- Teraz nikt cię nie rozpozna. - Nie byłbym tego taki pewien.
Przepraszam pana.
Chyba to pan upuścił.
Jestem panu bardzo…
To znaczy, dzięki.
Pójdę jeszcze do łazienki.
Zaczekam tu na ciebie.
Bardzo podejrzane.
UWAGA, ŚLISKA PODŁOGA
Dlaczego mnie śledzisz?
Należysz do grupy? Szef cię na mnie nasłał?
To bolało!
Co?
Przecież ty jesteś…
Wszystko dobrze?
Jakiego „szefa” miałeś na myśli?
Zamknij się.
To nie twój interes.
Wolicie, by przemieliła was śruba statku?
Albo żeby was pożarły rekiny? Wasz wybór.
Przestań, Ryuki.
Panno Shiori.
Mój ojciec jest szefem yakuzy.
Możemy przestać udawać.
Lepiej szukać ich pomocy, niż być niesłusznie podejrzanym.
Wiecie…
jestem córką gościa, którego nazywa się…
szefem bossem gangu.
To Seijuro Hagiwara,
szef Gangu Hagiwary i mój ojciec.
A on jest ich byłym członkiem.
- Byłym? - Ojciec nie pozwolił nam się pobrać.
Dlatego ukradliśmy trochę jego forsy i uciekliśmy.
Wszystko przez moją niekompetencję.
Nie mów tak.
Cieszę się, że tu jestem.
Panno Shiori.
Czyli nie możecie wrócić do Japonii.
I dlatego milczeliście na temat tego morderstwa.
Jeśli wrócimy, zginiemy.
Jakiś trup jest dla was ważniejszy od żywych ludzi?
Porozmawiamy z policją.
Nadal jesteśmy z yakuzy. Nie chcemy pomocy policji.
Porozmawiam z nimi.
- Zabiję cię. - Ryuki.
Nie przestraszysz mnie tym.
Dobra.
- Sama się prosiłaś. - Proszę pana!
Muszę ją chronić, więc się ciebie pozbędę!
Przestań, Ryuki.
Proszę pani! Proszę!
Nie poddam się twoim groźbom.
Proszę pana!
Proszę przestać!
Nie wyjawimy waszej tajemnicy. Mogę wam przysiąc.
Dlaczego?
Ochrona prywatności naszych gości to mój obowiązek jako lokaja.
Proszę się do niej nie zbliżać.
Sama nie wiem, czy ten drink mi smakuje.
Ten film nie był wcale zły.
Ale chciałbym zagrać w lepszym.
Rozumiesz? Chcę zagrać w lepszym filmie.
W lepszym, czyli jakim?
Film może być albo hitem, albo klapą.
Chcę zagrać w filmie wartym Cannes.
Co to jest Cannes?
Festiwal filmowy.
Wyświetlają tam mnóstwo filmów.
Twoje wyświetlają w naszych multipleksach.
To nie tak!
Tam ludzie noszą smokingi.
Całe Cannes żyje tym festiwalem.
Jest jak na balu?
Przyznaję.
Produkujesz kasowe filmy.
Ale twoje adaptacje wybitnych mang są naprawdę do niczego.
I za to cię krytykują.
Zatem filmy z Cannes są kasowe,
bo oglądają je bogacze zamiast pospólstwa?
Najwidoczniej.
Jestem Aina Horikawa.
Rób, co mówię, a będziesz sławny. Jasne?
Wiesz, że ci ufam.
Przepraszam!
Podaj mi menu.
Tutaj!
Szybciej!
AINA HORIKAWA
Mogę przyjąć zamówienie?
Co tak wolno?
KONFERENCJA Z OKAZJI ŚLUBU AINY HORIKAWY
Jej mężem jest inny mężczyzna.
Grałam w jednym z jej filmów.
Co takiego?
Grałam w jednym z filmów, które pani wyprodukowała.
Co takiego? Jesteś aktorką?
To był jedyny casting, jaki kiedykolwiek wygrałam.
Zatem zasługuję na wdzięczność.
Kogo grałaś?
Dziewczynę, której tyłek utknął w drzwiach windy.
Chyba pamiętam.
Tak, jesteś „Panną Pupcią”. Co tu robisz?
Proszę wybaczyć.
Może to zabrzmi niegrzecznie,
ale czy państwo nie utrzymujecie pozamałżeńskich relacji?
Jak śmiesz?!
Proszę o wybaczenie.
To morderstwo byłoby pożywką dla mediów i wasz romans wyszedłby na jaw.
Ludzie dowiedzieliby się, jacy jesteście podli.
Dlatego twierdziliście, że niczego nie widzieliście, prawda?
Tu nie wolno palić.
Przecież go nie zapaliłam.
Ktoś umarł i co z tego?
Po co od razu odwoływać rejs?
Nie robię nic złego.
Wiecie dlaczego?
Bo klient ma zawsze rację.
Przepraszam.
Przestań przepraszać.
Pieniędzmi nie da się kupić ludzkich serc.
Hej, Pupciu.
Tak?
Nienawidzisz mnie?
Nieważne. Większość ludzi mnie nie cierpi.
Ponoć poniewieram ludźmi i wierzę we władzę pieniądza.
Być może tak jest.
Ale coś wam powiem.
Walczycie z niewłaściwymi ludźmi.
Wydaje się wam, że nienawidzicie bogaczy.
Ale to nieprawda.
To wina twoja, twoja i twoja.
Bo nie macie pewności siebie.
Myślicie, że biedni zawsze mają rację, a bogaci są źli?
Ale czy tak jest naprawdę?
Wiecie, czemu jestem bogata?
Bo ciężko pracuję.
Mam Patka Philippe'a, Birkin i kartę Centurion.
I sama je zdobyłam.
Nie będę za to przepraszać.
Przez zmiany klimatu i brak żywności
ludzie zaczną jeść świerszcze.
Ale ja nadal będę jeść mięso.
Bo na to sobie zapracowałam.
A wy nie.
Ktoś, kto obwinia innych za swoje porażki, może tylko grać pupę w windzie.
I jeść świerszcze. Rozumiesz?
Nie.
Mam to gdzieś.
A ty, skoro jesteś służącym, to wywiązuj się z obowiązków.
Zabierz stąd Pupcię i wynocha.
Nie ma mowy!
- Dobrze. - Co?
Bardzo przepraszam.
Dobra, plebsie. Wynocha!
Nie przytrzaśnij sobie pupci drzwiami.
Proszę pani.
Już idziemy.
Możesz je tam zostawić.
Oddam je do prania.
Pewnie tego nie wiesz, ale pracowałam w pralni.
Robiłaś w życiu wiele rzeczy.
Owszem.
Parałam się wieloma zawodami, ale nic mi nie odpowiadało.
Nie tak jak tobie.
Ale nie narzekam.
Brak odpowiedniej pracy nie oznacza, że nie można cieszyć się życiem.
Zaczynam wątpić, czy nadaję się do tej pracy.
To miły facet.
Ale mili faceci są nudni.
Wiem.
Są nudni, bo nie cieszą się życiem.
Ludzie, którzy nie cieszą się życiem, są raczej nieciekawi.
Tak jak moja dziewczyna.
Ona jest taka poważna.
I nie jest w ogóle kobieca.
Mój chłopak też nie jest męski.
Rozumiem.
Ona ma rację.
Jestem nudziarzem.
Ale pani nie jest nudna.
Cóż…
on uważa, że nie jestem kobieca.
Myli się.
Jest pani bardzo kobieca.
Proszę mi wybaczyć.
Cofam to.
To znaczy miałem na myśli,
że nie powinienem był mówić, że jest pani kobieca.
Ale ogólnie rzecz biorąc,
nie można zaprzeczyć, że jest pani bardzo kobieca.
Przepraszam.
Cieszę się życiem na swój sposób.
Ja również.
Cieszę się życiem na swój sposób.
Poza tym jesteśmy na pięknym statku.
Właśnie.
Ten statek ma naprawdę wiele atrakcji.
Chętnie panią oprowadzę.
Naprawdę?
Proszę dać mi chwilę.
Pójdę się przebrać.
Czekaj.
A może by tak…
To przez to, że się spieszyłam.
To cała ja.
- Tak? - To nie był mój pierwszy raz.
Naprawdę?
Ale wyglądają nieźle.
- Tak, bardzo elegancko. - Bonsoir.
Witamy na imprezie.
Przepraszam.
W porządku.
Przepraszam.
Zechce pani wybrać kartę?
Proszę mi jej nie pokazywać.
Proszę ją zapamiętać…
W porządku.
…i odłożyć tutaj.
Edward…
czyni magię.
Edward…
czyni magię.
Czy to ta karta?
Tak.
Miłego wieczoru.
Przepraszam.
Świetnie się bawiłam.
Jest pan bardzo miły, panie lokaju.
Nabija się pani ze mnie?
Myślę, że oni nie mają racji.
Mili ludzie są nie tylko mili.
Jak to?
Ludzie nie rodzą się mili.
Muszą się starać, by takimi być.
Próbują nie być niegrzeczni i starają się być troskliwi.
Niestety ludzie samolubni wydają się bardziej atrakcyjni.
To nie w porządku.
Miłych ludzi nie należy lekceważyć.
Pani też jest miła.
Nieprawda.
Mam w głowie różne wredne myśli.
Chciałabym, żeby oni mieli wypadek w drodze do gorących źródeł.
Widzisz? Jestem okropna.
Ma pani prawo tak myśleć.
Ja też chcę się na nich odegrać.
Oboje tego chcemy, prawda?
I powinniśmy.
Ale jak?
Masz jakiś pomysł?
Chwila.
Przypomniałam sobie…
że jest jeszcze jeden świadek.
Ostatni.
Musisz znaleźć ten testament.
Byle szybko, bo on zaczyna gnić!
I przesuszam sobie skórę.
Liczę na ciebie.
Nie mów o zgniłym ciele, kiedy jem!
Dobrze, skarbie?
Mamy jeszcze najwyżej jeden dzień.
Tak?
Przyniosłam lód.
- Przepraszam. - Hej!
Nie żyje?
Nie, żyje.
Właśnie zjadł śniadanie.
Prawda, ojcze?
Smakowały ci jajka na miękko?
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jestem zajęty.
Nie mogę tak zostawić mojego pana.
Byłaś zmęczona
i dlatego się poślizgnęłaś.
Słucham?
Czy ty coś ukrywasz?
Wszystko dobrze? Ona się nie rusza!
- Co z panią? - Pomocy!
Wezwijcie pomoc!
Proszę pani!
„Odpowiedzialność”.
To bardzo ważna sprawa.
Biorę na siebie pełną odpowiedzialność
za bezpieczeństwo naszych gości…
Jedna z pasażerek spadła ze schodów.
Oddech jest stabilny,
ale doznała wstrząśnienia mózgu.
Za pół godziny przyleci powietrzna karetka.
Zabierz chłopca do jego kajuty.
Nie powinien być z matką?
Pan Kuruma uważa, że jego córka potrzebuje towarzysza.
Chciałbym przeprosić
za kłopoty, jakie sprawiła państwu moja matka.
Twoja matka jest niezdarna.
Rena się nudzi.
Już do niej idę.
Od tamtego wieczoru nikt nie widział pana Sohei Kurumy.
Od dwóch dni nie wpuszczają pokojówek.
Masz uniwersalny klucz?
Wchodzenie do kajut pasażerów bez ich zgody jest zabronione.
Przepraszam.
Ale tu zimno.
Najwyżej 13 stopni Celsjusza.
Chyba się myliliśmy.
Byłam pewna, że mamy rację.
Dwa cienie.
Chcesz się na nich odegrać?
Możemy wysłać im zdjęcie.
Może tutaj?
- Tutaj? - Tak.
Podejdź bliżej.
Dobrze.
O tak.
To robimy.
Denerwuję się.
To tylko nasze cienie.
Tak, cienie.
Nie uważasz…
Tak, są trochę…
Ich zdjęcie wyglądało dużo lepiej.
- Byli lepsi. - Tak.
Może spróbujemy…?
Tak?
- Czy to wygląda… - Jakbyśmy się całowali?
Prawda?
- To mnie zaskoczyło. - Mnie też.
To jest lepsze, prawda?
Będzie skuteczniejsze.
Dobrze.
- Wyślę je. - Dobrze.
Wygląda dobrze.
Dadzą się nabrać.
Cześć, to ja.
Fantastycznie!
Znalazłeś go!
Dostaniesz sowite wynagrodzenie.
A teraz zmień ten testament.
Hurra! Udało nam się!
Tak!
To niezbity dowód.
Powiem pani kapitan.
Gdy myślisz, że stało się najgorsze, dzieje się coś jeszcze gorszego.
Co ja mówię?
- Pani kapitan. - Z drogi.
Pan Sohei Kuruma nie żyje.
Powiedział, że na chwilę się położy,
i już się nie obudził.
Przyszedłem sprawdzić.
Miał chore serce.
Domyślam się, że to był zawał.
Muszę wystawić akt zgonu.
To był mój ojciec.
Czy to nie moja rola?
Nasz najszczersze kondolencje.
WIADOMOŚĆ OD UBUKATY
MOGĘ PRZYJŚĆ TERAZ DO TWOJEGO POKOJU?
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE RYO KIYOKAWA
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Cześć.
To ja.
Wiem.
Wybacz, że nie dzwoniłem.
W porządku.
Pewnie już to wiesz, ale…
niemal popełniłem ogromny błąd.
Zrozumiałem to w ostatniej chwili.
Nic nie jest dla mnie tak ważne…
jak ty.
Możemy się zobaczyć?
Stało się coś dziwnego.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE WAKABA
Wkrótce zawiniemy do portu w Hongkongu
i zniesiemy na ląd ciało pana Kurumy.
Pozostali członkowie rodziny
będą kontynuować rejs, aby wziąć udział w spotkaniu w Europie.
Dziękuję.
Tak jest.
Nie rozumiem.
Ich krewny zmarł, a oni kontynuują rejs?
Nie musisz tego rozumieć.
Pan Kuruma nie umarł wczoraj i wcale nie z powodu choroby.
Doszukiwanie się wszędzie spisków
to oznaka szaleństwa.
Sam jesteś szalony.
O której przybędziemy do Hongkongu?
Około południa.
Chyba czas się pożegnać.
Nie powinniśmy czegoś zrobić?
To znaczy?
O czym mówisz?
O tym morderstwie.
- No tak. - Syn pana Kurumy skłamał.
To jest ich problem.
- Czyli to nie nasza sprawa? - Wysiądę w Hongkongu i wrócę do Japonii.
Myślisz tylko o sobie?
Mój chłopak znaczy dla mnie więcej
niż martwy nieznajomy.
Chciał pojechać z inną do gorących źródeł!
Może to i prawda, ale powinnam dać mu szansę.
On miał romans.
Nie miał, choć prawie to zrobił.
To to samo.
Prawie ugotowany ryż jest wciąż niejadalny.
Miłość to nie ryż.
Twój chłopak i tak cię zdradził.
Kto dał ci prawo tak mnie pouczać?
Dla mnie prawie się zakochać
znaczy to samo, co zakochać się w pełni.
Nie mogę być powodem, dla którego chciałabyś zostać?
Nie mogę być powodem…
dla którego zapomnisz o przeszłości?
O czym ty mówisz?
Twoja dziewczyna też się odezwała. Możesz do niej wrócić.
Jak mógłbym to zrobić?
Ten statek już odpłynął od brzegu.
Możesz już iść?
- Ale… - Jesteś członkiem załogi.
Nie wolno ci przebywać w kajucie gościa.
Proszę mi wybaczyć.
USUNĄĆ ZDJĘCIE?
W ALBUMIE NIE MA ZDJĘĆ.
USUNĄĆ ZDJĘCIE?
Proszę o uwagę.
Wkrótce MSC Bellissima zawinie do portu w Hongkongu.
Dziękujemy za podróż z naszą linią.
Panie i panowie…
ROOM SERVICE: TRUSKAWKI W CZEKOLADZIE
SOK POMARAŃCZOWY, GOFRY
Dziękuję.
Oby nie było już więcej problemów.
Przepraszamy za wszelkie niedogodności.
Pasażerów opuszczających pokład statku
prosimy o upewnienie się, że zabrali ze sobą wszystkie swoje rzeczy.
Dziękujemy za podróż MSC Bellissimą.
Mamy nadzieję, że ten sześciodniowy rejs,
który rozpoczął się w porcie Hakodate, był dla państwa udany.
Załoga życzy państwu wszystkiego, co najlepsze.
Liczymy, że wkrótce ponownie skorzystają państwo z naszych usług.
Mamy nadzieję…
Mam nadzieję…
że znów się zobaczymy…
pewnego dnia.
Będę kontynuował ten rejs,
ale nigdy pani nie zapomnę.
Cieszę się, że panią poznałem.
Ten wspólny rejs przyniósł mi wiele radości.
Proszę pani.
Proszę pani, ja…
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Nasz statek zmierza teraz w kierunku Hanoi w Wietnamie.
Dołożymy wszelkich starań, by zapewnić…
Panienko…
Tak jest!
Brawo, panienko!
Panie lokaju.
Proszę pani.
Co się stało?
- Zapomniałam czegoś. - Tak?
Przyszłam to odzyskać.
Co robisz?
Moja mama się obudziła.
Bardzo się o ciebie martwi.
On chyba lubi tę dziewczynkę.
Nie chce jej ranić i dlatego milczał.
Kiedy na rodzinę spada nieszczęście, powinniśmy się smucić.
To smutne, gdy kogoś się traci.
Smutek to nic złego.
Czemu tak mówisz?
Bo wydaje mi się, że cierpisz.
Nieprawda!
Czemu jesteś taki wredny?
Panienko…
może zamieszkasz z nami?
Co takiego?
Nie potrzebuję was!
Widziałaś ich miny?
Coś pięknego.
Byli pewni, że oszukujemy.
Jak tak dalej pójdzie, będziemy mogli kupić ten statek!
Możesz wpłacić zaliczkę.
- Nie ma sprawy. - Serio?
Idź do lombardu i wymień go na gotówkę.
Rzucam to.
Nie chcesz już grać w filmach?
Wygrałem przesłuchanie w Japonii.
To jakiś niskobudżetowy film?
Mam gdzieś budżet.
Chcę grać w poważnych filmach.
Panienko?
Nie nazywaj mnie tak.
Nie jestem już córką szefa, a ty członkiem yakuzy.
Czyli jesteśmy parą?
Shiori.
Ryuki.
- Gdy dotrzemy do Morza Egejskiego… - Ryu.
Kim jest ta cała…
Yuki-pyon?
To nie tak, jak myślisz.
Odetnij sobie palec.
Mówię ci!
Na festiwalu w Cannes ogląda się filmy i je małże.
Co jest nie tak z omułkami?
To festiwal filmowy organizowany przez rząd francuski.
Jedzenie małży za forsę podatników to sztuka?
Nie tylko małży!
- Co jeszcze jedzą? - Canelé!
Na litość boską!
Wracam do Japonii.
Wkrótce wpłyniemy na Morze Egejskie.
Pamiętasz, co oni mówili?
Gdyby okazało się, że to było morderstwo, wrócilibyśmy do Japonii.
Jeśli im to pokażę, wrócimy do Japonii.
Co robisz? Puszczaj!
Ja też wracam.
Chodź!
Za mną!
O co chodzi?
Idź się pouczyć.
Tak, mamo.
Prawda jest taka…
że Rena kiepsko gra w szachy.
Nie tylko w szachy.
Nie idzie jej w większości gier, w które gramy w szkole.
Ale nigdy nie przegrywa.
Ojciec Reny dzwoni do firm, które produkują te gry,
i każe im zmieniać zasady, żeby Rena mogła wygrywać.
Dlatego wszyscy przestali się z nią bawić.
Żal mi jej.
Je truskawki, które kosztują tysiąc jenów za sztukę,
ale nigdy nie jadła zwykłych sklepowych cukierków.
Rena nie wie, że jest samotna.
Ludzie, którzy nie są tego świadomi,
są najbardziej samotni.
Nikt nie lubi Reny.
Nawet jej rodzina.
Ona ma ciebie.
Skoro tak ci na niej zależy, to ona nie jest samotna.
Możesz ją chronić.
Rena i ja należymy do różnych klas społecznych.
Klasy społeczne nie istnieją.
Powinniśmy poprosić o więcej nawilżaczy.
Co z pogrzebem dziadka?
Nie musimy iść.
Pani Sakumoto się o nas martwi.
Ta gosposia…
już się ocknęła?
Jesteśmy bezpieczni?
Tak sądzę.
A może nie.
Może ten chłopak podsunął jej jakieś złe pomysły.
Czy on ci coś mówił?
Wszystko będzie dobrze.
Albo i nie.
Muszę przeprosić Kanato.
Czemu chcesz przepraszać służącego?
Bo byłam dla niego niemiła.
Przeproszę go.
Przestań!
Nie chcę go stracić!
Ten chłopak.
Pewnie jego matka coś mu powiedziała.
Będzie dobrze.
A może nie?
Pani kapitan, co jest najważniejsze podczas rejsu?
W życiu dzieją się różne rzeczy,
ale z drobnych problemów najlepiej się śmiać.
Ostatecznie, jeśli statek nie tonie, to znaczy, że wszystko gra.
Zatoniemy.
Skądże.
Co jest?
- Wróćmy do kajut. - Zepsułeś nasz rejs.
Proszę o uwagę.
Rena?
Kanato!
…proszę słuchać poleceń załogi…
- Kanato - …i wrócić do swoich kajut.
- Panie i panowie, przewidujemy… - Rena?
…rychłe pogorszenie się pogody.
- Hej ty! - Stój!
Panie Prostaku!
- Oddaj mi go! - Tam!
Proszę!
…i powrócić do swoich kajut.
Kanato!
Panienko!
Kanato!
Tamtej nocy była tam osoba w pelerynie.
I wiem, kto to był.
To ktoś z rodziny doktora.
- Co wy wyprawiacie? - Hej!
Chwila, chwila.
Nie jesteś tu lokajem?
Jak śmiesz tak do nas mówić?
Jest mi bardzo…
Bardzo co?
Przepraszam.
To nie są szczere przeprosiny.
Wstań.
Chodź ze mną. Ją też zabierzemy.
Nie wyrażam zgody.
Rena?
Rena!
Wracaj.
Proszę pana!
- Co robisz? - Przepraszam.
Jak śmiesz mnie dotykać?
Bardzo mi przykro.
To boli!
Wiem.
To boli, gnojku!
Nie jestem gnojkiem, tylko lokajem.
Ty sukinsynu!
Jak panu nie wstyd?!
Z całym szacunkiem.
Jesteśmy tu gośćmi.
Tak, a goście są dla nas jak bogowie.
Ale jeśli mogę być szczery,
skoro uważa się pan za boga, to czemu się pan tak nie zachowuje?
Gdybym był bogiem, potrzebowałbyś karetki.
Proszę usiąść.
Lokaj nie będzie mi rozkazywał.
Naszym obowiązkiem jest ochrona pasażerów.
Nie przymknę oka na morderstwo.
Proszę ze mną porozmawiać.
Niby o czym?
Zbrodnia została nagrana.
Chyba wrócę do kajuty.
Zostawiasz mnie?
To chyba nie ma nic wspólnego ze mną.
W końcu zmarły był twoim ojcem.
To nie fair!
Chyba będzie padać.
Odwołajmy to.
No proszę.
Tu wszyscy jesteście.
Proszę to obejrzeć.
Jesteś piękna.
Co się dzieje?
Kto to jest?
Co to ma być?
Widzieliśmy to.
To oni go zabili.
Chwila.
Dajcie spokój.
Ja nic nie zrobiłem.
Za tą zbrodnią stoi…
ta kobieta.
Że co?
Ty to zrobiłaś.
O czym ty mówisz?
Byłaś tam!
Zepchnęłaś mojego ojca do basenu, a potem go utopiłaś!
Chyba za dużo wypiłeś!
Słyszała to pani?
Miałeś tylko rozładowywać napięte sytuacje.
Pani kapitan.
Przecież statek nie tonie.
Może to pan wyjaśnić?
Ja też mam nagranie.
Tamtego wieczoru ona zabrała mojego ojca w to miejsce.
Zamierzała go zabić.
- To był twój… - Wiecie dlaczego?
Bo ojciec dowiedział się, że Rena nie jest moją córką.
Chciała go uciszyć.
…spotkam moją pierwszą miłość.
Pójdę do nieba!
Jak śmiesz?!
Chcesz mi wmówić, że nagrałeś to wszystko,
a potem wróciłeś do pokoju?
Byłem w szoku.
Kto jest jej ojcem?
Shibata? Osaki? A może Hamaya?
Pan Miki.
Miki?
Mówię serio. Nic nie wiem o zabójstwie.
Przepraszam.
Mogę jeszcze raz obejrzeć to nagranie?
- O co chodzi? - Zobaczmy to jeszcze raz.
…spotkam moją pierwszą miłość.
Jeszcze raz.
…spotkam moją pierwszą miłość.
O tam! Jeszcze raz.
Co cię tak obchodzi jego pierwsza miłość?
Pierwsza miłość zawsze wzbudza duże emocje.
Wiedziałam.
Co takiego?
Możemy ponownie puścić pańskie wideo?
Gotowi?
- Spotkam moją pierwszą miłość. - Jesteś piękna.
No i co?
To tylko podpucha.
Jasne, że tak.
Jest w różnych miejscach.
- No jasne. - To dwa różne ujęcia.
Chodzi o inne położenie.
- Czego? - Księżyca.
Różni się położeniem.
Tu jest po lewej.
- A tu po prawej. - Właśnie.
Nakręcono je o różnych porach.
Księżyc nie mógłby aż tak się przesunąć.
To nie księżyc się przesunął.
No tak. Teraz rozumiem.
Kazałam zmienić kurs.
Dziesięć na sterburtę!
To nie księżyc się przesunął,
tylko ten statek.
To film przed zmianą kursu, a to po niej.
Zatem zepchnięto go dwukrotnie.
Widzicie? To nie byłam ja.
Ja od razu wróciłam do swojej kajuty.
To kto zrobił to za drugim razem?
Na pewno on.
Dobre sobie! Przecież byłem z tobą.
Chwila.
W jego płucach nie było wody.
On umarł, zanim wpadł do basenu.
Miał oparzenia na rękach,
jakby wcześniej trzymał coś gorącego.
Coś pod prądem?
Trzymał jakieś elektryczne urządzenie.
Elektryczne urządzenie?
Spokojnie.
Laska nie działa.
Zepsuła się, gdy ją chwycił.
W porządku?
Ale widok!
Jak z pocztówki!
Postaram się panu za to odwdzięczyć.
Może pan zrobić to teraz.
Ale dlaczego?
Wytłumaczenie tego zajęłoby zbyt wiele czasu.
Lekarza! Wezwijcie lekarza!
Ja jestem lekarzem.
Co panu jest?
Nie.
Wy nie jesteście lekarzami.
Dziękuję panu za wszystko.
Zaczekasz tu do przyjazdu policji.
A jeśli ucieknę?
Marynarze mówili, że to śpiew syren.
A może po prostu cierpieli na chorobę morską?
Cóż, to możliwe.
Ale ja chyba też kilkukrotnie słyszałem śpiew syren.
Przydałyby się tu gorące źródła.
Nie przypominaj mi o nich.
Porozmawiajmy o nas.
Sprawdziłeś regulamin?
Czy członkowie załogi mogą podrywać pasażerów?
Na to już za późno.
Nie sądzę.
My jeszcze nawet nie…
To tylko cienie.
Nasze usta się nie dotykały.
Z całym szacunkiem,
to, czy nasze usta się dotykały, nie jest tu najważniejsze.
Liczy się to, czy czuliśmy to samo.
Nie jestem tego pewna.
Czyli nie pamiętasz?
Niezupełnie.
Jak możesz tego nie pamiętać?
Naprawdę nie pamiętam.
A teraz?
Sama nie wiem.
Wraca ci pamięć?
Może pocałuj mnie jeszcze raz.
Jesteśmy już tak daleko. Czemu mamy wracać do Japonii?
Morderstwo to poważna sprawa.
Czy po powrocie do Japonii chciałbyś zagrać w moim filmie?
Zbijesz fortunę.
Przedstawię cię mojemu tacie.
Może on zrozumie moją sztukę.
Bez obaw.
Tata jest miłośnikiem sztuki.
Tak?
Czym mogę służyć?
Proszę usiąść.
Jestem na służbie.
Rób to, o co prosi gość.
Z całym szacunkiem, nie ma większego głupka od kogoś,
kto źle traktuje pracowników obsługi.
Jesteś lokajem
czy moim chłopakiem?
Cóż…
Witamy na pokładzie!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz