Do mojego ślubu zostało jeszcze pół roku.
Ale mój świat rozpadał się
kawałek po kawałku.
A życie, które tak bardzo kocham, legnie w gruzach,
gdy zostanę żoną kompletnie obcego mi człowieka.
Daj spokój, nie zachowuj się tak.
Uśmiechnij się. Robimy zdjęcia.
Pokaż swoje piękno.
Ubierz się odpowiednio.
MIASTO M, 1964 ROK
Dasiyah, nie przebrałaś się?
Robimy zdjęcia.
Teraz?
Po co, matko?
Na pamiątkę, naturalnie.
Po ślubie opuścisz przecież ten dom.
Przebierz się. No już.
Raz, raz.
- Spójrz na swoją córkę. - Czemu wciąż chodzisz w czerni?
- Chodźmy. - Chodź. Wkrótce południe.
- Pani Marem! - Tak, proszę pana?
To rzadka okazja. Zróbmy sobie wszyscy zdjęcie.
- Tak jest! - Wszyscy! No już!
Panie Dibjo, zróbmy zdjęcie.
- Nie chce pan być pominięty! - Panie Raja!
- Chodźcie do zdjęcia! - Robimy zdjęcie!
- Chodźcie tu! - Chodź!
- Tylko żeby ładne wyszło! - Tak jest!
Trochę do przodu.
Dobrze, jeszcze raz. Przesuńcie się.
Teraz dobrze.
Raz, dwa.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI AUTORSTWA RATIH KUMALI
DZIEWCZYNA Z PAPIEROSEM
TYLKO DLA PERSONELU
Skąd masz zdjęcie mojej matki?
Naprawdę? Która to twoja matka?
Mogę spytać, jak ma na imię?
Przykro mi.
Nie mogę powiedzieć tego obcej osobie.
Przepraszam, muszę odebrać telefon u siebie.
W razie czego proszę dać mi znać.
Państwo wybaczą.
Dobrze.
Jestem…
Coś nie tak?
Chwileczkę.
- Może pani zadzwonić do szpitala? - Tak?
Oczywiście.
W porządku, mam połączenie, proszę.
Mówi doktor Arum.
O której mniej więcej wzrosła temperatura ciała?
Dobrze. Niech doktor Ratih się tym zajmie. Tak.
Niedługo przyjadę do szpitala.
Dziękuję.
Dziękuję pani uprzejmie.
- Muszę wracać do szpitala. - Skończyłaś?
Jeśli będziesz potrzebował mojej pomocy, zadzwoń pod ten numer.
Przepraszam.
- Dziękuję. - Chwila. Zaczekaj…
Coś jeszcze?
Pani doktor, potrzebuję tylko nazwiska twojej matki.
To bardzo pilne.
Mój ojciec szuka osoby z tego zdjęcia.
Kim jest twój ojciec?
Nawet go nie znam.
Przyjacielem matki?
Jej dalekim krewnym?
Wyjaśnij na spokojnie,
- żebym zrozumiała sytuację. - Dobrze.
Posłuchaj. Właściwie to nie wiem,
co łączyło mojego ojca z osobą, której szuka.
Ale…
mój ojciec jest bardzo chory.
To jego ostatnie życzenie.
Jestem przekonany, że to musi być ważne.
To jest moja matka, Rukayah.
A to moi dziadkowie. Idroes,
Roemaisa.
A to moja ciotka.
Kogo szuka twój ojciec?
Jeng Yah.
Jeng Yah. Która to Jeng Yah?
Chwileczkę.
Nie wiem.
Wiesz, gdzie znajduje się budynek z tego zdjęcia?
Wiele tu starych budynków,
ale chyba nie są w dobrym stanie.
Dobrze. Muszę iść. Już bardzo późno.
Zaczekaj.
Coś jeszcze?
To stary list napisany przez Jeng Yah.
Nie wiem, co łączy ją z moją czy twoją rodziną,
bo nie wiem, kim ona jest.
Ale na pewno jest w nim jakaś wskazówka.
Przeczytaj to najpierw. Proszę.
Proszę.
MUZEUM KRETEK, JAWA ŚRODKOWA
Świat kręci się jak tajemnica, której nigdy nie zrozumiesz.
Ale zawsze znajdziemy miejsce,
w którym zbliżymy się do odpowiedzi na nasze pytania.
Dla mnie
istnieje tylko jedno miejsce, do którego chcę się udać.
Miejsce, w którym poczuję w pełni woń życia.
Zapach, który zaprowadzi mnie
do mojego prawdziwego ja.
Ale nikt nie może się dowiedzieć,
co tu robię.
Proszę pracować dalej.
Nikomu nie powiem.
Pan Dibjo kazał mi to tu przynieść.
Panie Dibjo?
A, to pan, panie Raja.
Proszę uważać przy pracy.
- Pomóc panu? - Nie trzeba. Niech się pani nie kłopocze.
Pan Dibjo mówił, że pani klepon są wyborne.
- To prawda? - Tak.
Nigdy nie próbowałem. Naprawdę?
To jutro zrobię je dla pana Raja. Specjalnie dla pana.
Poproszę!
Dobrze. Dziękuję pani uprzejmie.
Wrócę do pracy, proszę pani.
Panie Raja!
Klepon są gotowe.
Czekałem na to!
Ja też chcę!
- Dobre? - Pyszne.
- Niech pan spróbuje! - Proszę spróbować!
Prosto z kuchni!
- Ale dobre! - Jeszcze gorące!
Częstujcie się wszyscy!
Proszę!
Pani Marem je dla nas przygotowała!
Proszę!
Nie bijcie się o ciastka! Smaczne, prawda?
Jeszcze mnóstwo zostało. Można wcinać!
Bez obaw!
Nie krępujcie się.
- Panie Raja, dziękuję za klepon. - Nie ma za co.
- Wciąż dużo zostało. - Dobrze.
Widzę, że zaprzyjaźniłeś się z wieloma osobami.
No,
jeszcze nie ze wszystkimi.
Oto i ono, proszę pani.
Pierwsze zamówienie liści tytoniu od pana Mego.
Bardzo dobre.
Racja.
Dał nam dużo pąków.
- Bardzo uprzejmie z jego strony. - Tak.
Hej.
Co to ma być?
To jest fabryka kretek czy pole tytoniu?
Jak mamy zrobić kretek, skoro liście tytoniu są nadal w takim stanie?
Jak?
Ojcze, umówiliśmy się.
Możemy dostać dobre liście tytoniu, pod warunkiem że kupimy świeże.
Rozumiem. Naprawdę.
Ale to komplikuje sprawy.
Ich obróbka zajmie nam wiele czasu.
Poza tym nigdy nie robiliśmy z nim interesów.
Pracowałem na polu pana Mego, proszę pana.
To prawdziwa uprawa tytoniu Srintil.
Zdobyłem jego zaufanie.
Wysłał nam to wszystko bez zaliczki.
Bez zaliczki?
Jak to zrobiłeś?
Powiedziałem mu o reputacji Kretek Merdeka.
I tak się składa, że szuka stałych klientów.
Powiedziałem, że za dobrą cenę możemy je od niego znów kupić,
a on się zgodził.
A do suszenia tytoniu, proszę pana,
możemy wykorzystać ten pusty magazyn.
Ja się wszystkim zajmę.
- Hej. - Tak?
Jak długo tu pracujesz?
Prawie trzy miesiące, proszę pana.
Trzy miesiące.
Dobrze.
Dobra robota.
A teraz wracaj do pracy.
Tak.
Dobrze proszę pana. Za pozwoleniem.
Yah.
Widziałaś, Yah?
To się nazywa przeznaczenie.
Prosiłaś, bym mu pomógł wtedy na targu.
A on okazał się odpowiedzią na nasze modlitwy.
Co masz na myśli?
Wątpię, żeby moja mądra córka nie zrozumiała, co mam na myśli.
Raja może być naszym nowym brygadzistą.
Martwiłem się.
Po ślubie opuścisz fabrykę.
Kto mi wtedy pomoże?
Ale teraz znaleźliśmy rozwiązanie.
Przepraszam, ojcze.
Matka chce mnie widzieć.
Dobrze.
Swoją drogą, powiedz też matce.
Dobrze?
Dlatego nazywa się to tajemnicą życia.
Bo nigdy nie wiemy,
kiedy stanie po naszej stronie.
Jesteś pewna, że ta Jeng Yah to nie twoja matka?
Posłuchaj. „Jeng” to nie imię, tylko…
Jakby taki tytuł honorowy szanowanych kobiet tamtych czasów.
No i nikt nie mówi na moją matkę „Jeng”.
Dlatego powinieneś częściej wyjeżdżać poza Dżakartę.
Skąd wiesz, że jestem z Dżakarty?
No jak? Po twoim wyglądzie.
Po tym, jak mówisz i jak się ubierasz, widzę,
że bez wątpienia musisz być z Dżakarty.
Przepraszam, nie chciałam…
Czasem, jak już coś zacznę mówić, to potem mielę jęzorem, wybacz.
Nie. Nie mylisz się.
To ja
dość niezręcznie zacząłem tę rozmowę.
Gdy staram się coś naprawić, jestem nieco…
skołowany. Nie wiem, od czego zacząć.
Zacznijmy od nowa, co?
Dzień dobry, pani doktor. Nazywam się
Lebas.
I bardzo potrzebuję pani pomocy.
Tak, jestem z Dżakarty,
ale nie wszyscy z Dżakarty są irytujący.
A ja to na pewno nie.
Lepiej postaraj się bardziej, żeby to udowodnić.
I nie nazywaj mnie „panią doktor”.
Nie jestem tu w roli lekarza.
A pan nie jest moim pacjentem, panie Lebas.
Dobrze.
Arum.
Czy znasz inne tropy,
które pomogą mi znaleźć Jeng Yah?
Rzecz w tym,
że nie wiem za wiele o swojej rodzinie.
Bo moja matka niechętnie o tym mówi.
Ale wiem na pewno,
że mojej matki nigdy nie interesował papierosowy interes dziadka.
Rozumiem.
Jak myślisz,
kogo na tym zdjęciu mogli nazywać „Jeng Yah”?
Na pewno nie moją babcię. Nie ma opcji.
Nie znam też imion innych pracownic.
Dlatego bardzo możliwe, że Jeng Yah
to moja ciotka.
Miała na imię Dasiyah.
Dobrze.
Mogę poznać twoją ciotkę?
To nie tak, że nie możesz.
Po prostu nie wiem, gdzie ona teraz jest.
Słucham? Przepraszam, czekaj. Jak to?
To przecież twoja ciotka!
Nie wiesz? A twoja matka wie?
Ona pewnie wie,
ale zawsze gdy pytałam o ciotkę,
kończyło się jej płaczem,
więc przestałam pytać.
Rozumiesz?
Chwileczkę.
Co to za miejsce?
To magazyn, w którym trzymają rzeczy od darczyńców.
- Nie potrzebujemy pozwolenia? - Pewnie, że nie. Należą do mojej rodziny.
Ale zostały darowane.
Na logikę nie są już wasze.
No dobra, to czego chcesz?
Zostać tu czy wejść tam i pomóc ojcu? To zależy od ciebie.
Dobrze.
Nie sprawdziłam tutaj wszystkich rzeczy,
ale pamiętam, że znalazłam list
o bardzo podobnym charakterze pisma
do tego twoim liście, Bas.
Sprawdzę najpierw.
Dobrze.
MAMA UCICHŁA, GDY TEGAR WSPOMNIAŁ O JENG YAH
Co to jest…
POGADAJ Z NIĄ
To nie to.
Od teraz nie musisz już zajmować się fabryką.
Od teraz nie chodź nigdzie
aż do dnia ślubu.
Zaczął się twój okres odosobnienia.
Ostrożnie.
MERDEKA DJAJA PAPIEROSY KRETEK
Szukam państwa wszędzie, a okazuje się, że tu jesteście.
Tak. Pani Sri, sprawdzałam tu darowane przedmioty.
Szukałam pani, ale nie mogłam znaleźć.
Uznałam więc, że jest pani zajęta.
Nie ma sprawy. Wszystko gra.
Panie Lebas, mogę zrobić z panem zdjęcie?
Syn właściciela Kretek DR odwiedzający to miejsce to codzienna sprawa.
Mam już zdjęcie z pana ojcem, panem Raja.
Chcę, żeby wisiały obok siebie.
To zajmie tylko chwilę.
Ona już na pana czeka.
Szybciutko!
Dziękuję za klucz do Pracowni Smaków.
Tak się smaży tempeh. Wkładasz powoli.
Spróbuj sama.
Usiądź tu.
Teraz to twoje miejsce.
To twoje biurko.
Masz prawo używać wszystkiego, co tu jest.
Możesz wszystko kontrolować.
Nie rzucaj z wysoka, bo olej się rozpryśnie!
Powoli. Nie bój się.
Dokąd idziesz?
Czemu zostawiasz tempeh?
- Dzień dobry. - Dzień dobry panu.
Pan Raja jest nowym brygadzistą.
- Dobrze. - Dobrze.
- Gratulacje, panie brygadzisto! - Proszę, nie róbmy z tego afery!
Okazuje się, że to DR.
Nie zrozum mnie źle,
ale chcę od razu zaznaczyć,
że to jest sprawa prywatna.
Nie ma nic wspólnego z firmą.
Od początku to powtarzam.
Nie wiem, dlaczego ojciec szuka Jeng Yah.
Ale jeśli chcesz rekompensaty czy coś…
Czekaj.
Coś ty powiedział?
Nie dosłyszałam. Powtórz.
Rekompensatę?
Czy to nie ty prosisz mnie o pomoc?
Tak.
To ja proszę o pomoc.
- Nie o to mi chodziło. - To o co?
- Wyjaśnij mi to powoli. - Dobra, słuchaj.
Większość ludzi, gdy słyszy Kretek DR,
zawsze prosi o pieniądze
czy coś w tym stylu.
Powiem tyle…
Tak, żebyś wiedział,
naprawdę nienawidzę papierosów.
Papierosy powodują choroby.
Rozumiesz?
Tak.
Przepraszam.
Po drugie, nie pomagam ci z ukrytych pobudek.
Ja też chcę wiedzieć, co się stało z moją ciotką, moją rodziną.
Słuchaj ludzi, gdy do ciebie mówią.
Po trzecie, jako lekarzowi przez gardło by mi nie przeszło:
„Przykro mi, panie Lebas, nie mogę pomóc pańskiemu choremu ojcu”.
Nawet pomimo tego, że jego syn prosi o pomoc bez krzty gracji.
Rozumiesz?
Tak, przepraszam.
Męczy mnie to twoje przepraszanie.
- Znalazłem kolejny list. - Co?
Znalazłem list.
Ale jak nie chcesz go czytać teraz, to może później.
Dobra, pokaż.
Przeczytamy razem?
Za kilka dni ceremonia oświadczyn.
Matka kazała mi nauczyć się, jak być przyzwoitą kobietą,
której obowiązki to wyłącznie gotowanie,
malowanie się i rodzenie dzieci.
Daj spokój, Yah, dlaczego tego nie potrafisz?
Jeśli twoja teściowa się dowie, pomyśli, że niczego cię nie nauczyłam.
O tak.
Najpierw zawiąż koniec, a potem włóż tu. W ten sposób.
Przepraszam, ciociu.
- Witaj, piękności. - Przepraszam, Dasiyah.
Ciociu, przyniosłam róże z naszego ogrodu.
Ojciec kazał ci je dać.
Gratuluje zaręczyn panny Dasiyah.
Ojciec mówił, że lubisz róże. Zgadza się?
- Dziękuję. - Nie ma za co, ciociu.
- Idziesz, Yah? - Czekaj. Nawet nie skończyłam.
Idź do fabryki sama.
Pan Raja tam jest, co nie?
Dobrze, to ja idę do fabryki pierwsza. Przepraszam.
Dogonię cię.
O co chodzi z panem Raja?
Myślę, że Purwanti czuje coś do pana Rajy.
Pan Raja też lubi Purwanti.
Skąd wiesz?
Kobieca intuicja nigdy się nie myli, siostrzyczko.
Dość już tego.
Matko, skończyłam!
Nie mów nic ojcu o tych różach. Dobrze?
Był taki czas,
że ja i pan Djagad mieliśmy się ku sobie.
Potraktuj to jako przeszłość, do której nie należy wracać.
Niech ci to przypomina,
że twoi rodzice
mieli o wiele więcej doświadczenia niż ty.
To małżeństwo będzie nie tylko najlepszym wyborem dla ciebie, córko.
Jest też ważne dla naszych interesów.
Tak, matko.
Rozumiem.
Potraktuj to
jako swoją powinność.
Jestem pewna, że nie będziesz tego żałować.
W razie czego proszę dać znać.
Dziękujemy za towar.
Dobra jakość.
Bardzo dziękujemy.
- My też dziękujemy. - Nie, to ja jestem wdzięczny.
- Od teraz współpracujmy. - Proszę mnie informować.
Chwileczkę.
Co tu się dzieje?
Jak weszłaś do Pracowni Smaków?
Kto ci pozwolił?
Kobietom nie wolno wchodzić do Pracowni Smaków.
Panie Dibjo,
jestem pewien, że Dasiyah nie bez powodu była w Pracowni Smaków.
Prawda, kochanie?
Mam pomysł na nowy smak.
Dobry Boże!
Musicie zrozumieć.
Jeśli nie wprowadzimy czegoś nowego,
ludzie przerzucą się na Kretek Proklamasi.
Uważasz, że mój smak nie jest dobry?
- Co ty tam wiesz o smakach? - A wiem.
Jeśli dacie mi szansę…
- Dajcie mi czas. Udowodnię, że… - Zagalopowała się, panie Idroes.
I to bardzo. Wykluczone!
Kobietom nie wolno wchodzić do Pracowni Smaków!
To nic dobrego.
Proszę mnie nie winić,
jeśli smak Kretek Merdeka całkiem po tym skwaśnieje.
Panie Dibjo.
Gwarantuję, że do jutra wyczyścimy Pracownię Smaków.
Odpowiada to panu?
Ale ma być czysto na błysk.
Oczywiście. Gwarantuję to.
Żadnych kobiecych zapachów.
To też musisz wyczyścić.
Moja najdroższa, prześliczna córeczko.
Daj to Rajy.
Po prostu daj mu to.
Proszę pani!
Pani Dasiyah!
Proszę pani.
Chyba źle pani zrozumiała tę sytuację.
Proszę pani!
Pani Dasiyah!
Pani Dasiyah.
Proszę pani.
Chciałbym się wytłumaczyć.
Najpierw
przymilałeś się do ojca i pracowników fabryki,
by zostać brygadzistą.
Potem
dałeś mi klucz, by mnie wrobić.
A na końcu
robiłeś interesy z ludźmi, którzy przybyli do fabryki.
- Widziałam to. - Chwileczkę. Jeden moment.
Nigdy bym nie zawiódł zaufania pana Idroesa, proszę pani.
Zawdzięczam mu życie.
Mam wobec pani rodziny dług.
Zgodziłem się zostać brygadzistą,
żeby mogła pani dostać klucz do Pracowni Smaków.
Nie chciałem pani wrabiać.
A ci ludzie, o których pani wspomniała…
To moja szansa na zdobycie kapitału.
Mój ojciec o tym wiedział?
Nie, proszę pani.
Ale nie będzie to miało wpływu na interesy pana Idroesa. Gwarantuję.
Pensja od nas ci nie wystarczy?
To aż nadto.
Ale nie w tym problem.
Ja…
muszę się wykazać.
Mój ojciec ci ufa.
Pracownicy fabryki cię szanują.
Przed kim jeszcze miałbyś się wykazać?
Przed panią.
Zawsze gdy z panią jestem,
czuję coś, czego nie rozumiem.
Próbowałem powściągnąć to uczucie, ale…
moje serce tak silnie je odczuwa.
Zawsze gdy panią widzę,
zaczyna we mnie wzbierać coś…
czego nigdy wcześniej nie czułem.
Mnie?
Przecież nie jestem taka jak inne kobiety.
Nie chcę służyć mężczyznom.
Nie chcę tylko siedzieć w domu.
Myślę tylko o jednym.
O kretek.
Tak.
Wiem to.
Może nie każdy panią rozumie.
Ale ja tak.
Wszystko, co pani właśnie powiedziała…
Podoba mi się każde słowo.
Nie mam nikogo.
Nie mam nic.
Ale obiecuję,
że spróbuję
zapewnić ci życie, na jakie zasługujesz,
Dasiyah.
Czemu teraz o tym mówisz?
Już jest za późno.
Porzuciłam już wszystkie swoje marzenia.
I wiem,
że pewnie nigdy nie dostanę tego, czego pragnę.
To proszę mi powiedzieć.
Czego pani pragnie?
A po co?
IDROES MOERIA FABRYKA KRETEK
W czym mogę pomóc?
Zgubił się pan?
Jestem dokładnie tam, gdzie powinienem być.
Pani Dasiyah.
Spotkaliśmy się wcześniej?
Mam taką nadzieję.
Chciałbym, żeby nasze pierwsze spotkanie było lepsze niż to.
A przynajmniej przy lepszej pogodzie.
Jestem Seno Aji.
Jest dość ślisko, mogę pani pomóc?
Szczerze mówiąc, w tamtym momencie wiedziałam dokładnie, czego chcę.
Ale do jakiego stopnia potrafię i wolno mi dokonać samodzielnego wyboru?
Nawet w tym momencie…
- wciąż pozostaje to dla mnie - wciąż pozostaje to dla mnie
- w sferze pytań. - w sferze pytań.
Widziałeś jakiś inny fragment, w którym wspomina o narzeczonym?
O tym Seno.
Nie.
Używała głównie inicjałów, jak P lub R.
Często wspominała Raję.
O co chodzi?
Seno…
to mój ojciec.
Nie spodziewałam się, że moja ciotka i ojciec byli kiedyś ze sobą zaręczeni.
Może dlatego matka nic mi o tym nie powiedziała.
O mój Boże…
Co o tym myślisz?
Ekscytujące, prawda?
Okazuje się, że twój ojciec też ma sekrety.
Przepraszam.
Teraz to ja mieliłem ozorem.
Mój ojciec zmarł,
zanim się urodziłam, Bas.
Więc nic o nim nie wiem.
Matka powiedziała mi tylko,
że był dobrym żołnierzem.
I prawdziwą opoką dla swojej rodziny.
Cóż…
Teraz przynajmniej możemy dodać mojego ojca do listy tajemnic, nie?
Pewnie.
Chcę odszukać pozostałe.
Chcę…
dowiedzieć się więcej o moim ojcu.
Dobrze.
Dzień moich zaręczyn z Seno zbliżał się wielkimi krokami.
Obie rodziny już się poznały.
I zawsze znajdują sposób, by nas zostawić samych.
Oba wyprzedane.
Ja tylko trzymam się planu, który dla nas opracowali.
- W porządku, zostawmy to jemu. - Dobrze.
Przepraszam.
Wiem,
że odrzucenie Rajy nie było błędem.
Tylko dlaczego moje serce jest tak niespokojne?
Wy podniesiecie moją sprzedaż tam,
a ja podniosę waszą tutaj.
Nasze kretek mają własnych entuzjastów.
- Tak. - Dlatego wszyscy na tym zyskamy.
Ojcze.
Strategia marketingowa to za mało.
O co chodzi?
Też interesujesz się papierosami kretek, ślicznotko?
Po prawdzie Dasiyah pomagała mi w fabryce od dziecka.
Cóż, nie ma się czym chwalić.
Właściwie to od razu to wyczułem,
jak tylko zobaczyłem cię na targu.
Szczerze mówiąc, chcę,
by Dasiyah zajmowała się tym, co odpowiednie dla kobiet.
Przepraszam, panie Idroes.
Bez obaw.
Obiecuję, że Dasiyah
już więcej nie będzie musiała pracować.
I że zawsze będę ją chronił,
począwszy od naszych jutrzejszych zaręczyn.
Ma pan takiego męskiego syna.
Tak. Bardzo dziękuję, Seno.
Idę w ślady ojca.
Gdy pan Idroes i ja postanowiliśmy
zaślubić nasze dzieci,
szczerze mówiąc, nie byłem pewien.
Jak wiecie,
mój syn zrobił zawrotną karierę w wojsku.
Dlatego chcę, by miał odpowiednią partnerkę.
Ale gdy już poznałem Dasiyah,
zacząłem żywić nadzieję,
że to mój syn będzie godzien
zostać jej partnerem.
Dlatego, moja droga, proszę cię o wybaczenie.
Mam nadzieję,
że mój syn udowodni,
że jest tym, który będzie dla ciebie najbardziej odpowiedni,
Jeng Yah.
IDROES MOERIA FABRYKA KRETEK
Proszę pana, czy możemy…
- Panie Joko! - Pani doktor!
- Jak się pan ma? - Dobrze.
- Ostatnio pani nie przychodzi. - Byłam zajęta.
- Jak się pani miewa? - Dobrze.
Dzięki Bogu.
- Dwa razy to, co zwykle. - Oczywiście.
Dzień dobry panu!
O, pani doktor.
- Trzyma się pan? - Tak.
Jeśli chce się pan trzymać jeszcze lepiej,
proszę zgasić tego papierosa.
- Proszę ograniczyć palenie. - Dobrze.
- Bo się pan rozchoruje. - Dobrze, dziękuję.
- Proszę ograniczyć. - Dobrze.
Często tu przychodzisz?
Tak.
Ten starszy pan był moim pacjentem w szpitalu.
A pan Joko to jego syn.
Dlatego często tu wpadam na jedzenie.
Są dla mnie jak rodzina.
Czyli to już pewne.
Jeng Yah to moja ciotka. Dasiyah.
Tak.
Czekaj. Został jeszcze jeden list, którego nie czytaliśmy.
- Naprawdę? - Tak.
Pokaż.
Wyruszam.
Bas.
Nie ma więcej listów, nie?
Tylko te?
Tylko te.
To co teraz?
Zatrzymaj te listy, dobrze?
Nie chciałbym ich stracić.
Dobrze.
Chwila.
Umiesz to otworzyć?
Oczywiście. Nie wiedziałeś?
Nie.
Czyli nie czytałeś tych w środku?
- Jeszcze nie. - Bez żartów.
Przeczytajmy.
Chwileczkę.
- Bas. - Tak? Co jest?
To chyba nie jest pismo mojej ciotki.
- Jest inne niż to. - Pokaż.
To jest pismo mojego ojca.
Nigdy w życiu
nie czułem tak silnego pożądania.
Przez ostatnie dni
widywałem cię z tym mężczyzną.
Trudno mi to przyznać,
ale dobrze wiem…
że ani on,
ani ja
nie damy ci szczęścia.
Jednak…
zrobię wszystko, czego potrzebujesz.
Bo cię kocham,
Jeng Yah.
Napisy: Karolina Kuczyńska