DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ...
Niedogotowane! Potrzebuje jeszcze ze trzy minuty.
Odpalaj, migiem!
Szybciej!
Alain?
Co mówiłam?
Trzy rodzaje gleby z trzech różnych ekosystemów.
Tego żąda kapral.
Słyszałeś? Rusz się.
Podrzućmy jej ukradkiem bliny.
Żeby Gwardia Bracka zagrała ci na gonadach jak na marimbie?
Nie mogę przebierać się za wieśniaka i serwować brei,
podczas gdy zbiry robią mi wzrokiem kolonoskopię.
Może uda ci się wylecieć przed lunchem.
Ręce.
Czuję mrowienie.
Naprawdę.
I tak ma być.
Cudownie.
Co to? Nie jest ugotowane.
Nie, sir.
Podsmażone na maśle.
Masz gówno w uszach?
Kazałem ugotować i posolić.
Zabieraj te francuskie wynalazki!
Chrupiąca ma swoistego... kopa.
Brzmię jak zdarta płyta, ale czy to na pewno bezpieczne?
Bo raczej nie pożywne.
Gdy nie było nic innego, jedliśmy ziemię.
Ale my mamy coś innego.
Mamy całkiem sporo.
- W tym problem, przyjacielu. - „Przyjacielu”?
Daj spokój, Nicky.
Wierzymy w medycynę ludową. Uleczyła nas z przeklętej pleśni.
Cięcia omówimy później?
Tak, wielka redukcja armii zjebów.
Personel robi się nieco nerwowy.
W związku z „odstrzałem”. Ze zwolnieniami.
- Są dość brutalne. - I dobrze.
Niekoniecznie dla morale.
Nie potrzebujemy pasożytów. Musimy się odchudzić.
- Pozbyć dziecięcego tłuszczyku. - I pijawek.
Mam raporty finansowe.
- W sprawie. - To znaczy?
No wiesz.
- Fundusz belizyjski. - Później.
Muszę przygotować urodziny tatusia. Poradzisz sobie z naradą gabinetową?
Jasne.
- Wytłumaczysz mi? - Ale co?
Dlaczego wyglądasz jak zniewieściały pasterz?
- Nie rozumiem. - Na Boga!
Nie mów, że zwieśniaczyłeś się dla niego.
- Skądże znowu! - Chcesz ocalić skórę?
Pokaż kapralowi swoje jedwabne gatki, panie oraczu.
- Wygląda pan znakomicie. - Dziś ja prowadzę spotkanie.
Pani kanclerz zdrowa?
- Owszem. - Miło mi to słyszeć.
Mamy dla pana drobny podarunek.
Wysadzany klejnotami frankijski miecz. Podobnym władał zapewne Brat Zapomniany.
- Nie chcę jebanego miecza. - Naturalnie.
Kanclerz Vernham prosiła, żebym coś przeczytał.
„Kapral Zubak i ja zdecydowaliśmy się na pakiet reform,
które poprawią życie rodzin pracujących.
Dla chciwości i zagranicznych pieniędzy
nie ma miejsca w tożsamości naszego narodu.
Wprowadzamy nową politykę: przeniesienie własności prywatnej
elity obszarniczej
w ręce klas pracujących.
Reformy wdrożymy jak najszybciej”.
- Moje gratulacje. - Reforma ziemska?
- A co ja powiedziałem? - Wie pan, z jakim ryzykiem się to wiąże?
Zwykle ze spowolnieniem gospodarczym i brakiem żywności.
- Odświeżył pan sobie historię RPA? - Zrobimy to.
Gdy kanclerz wyrazi zgodę.
- Właśnie ją, kurwa, odczytałem. - Oczywiście.
Mówiłem o oficjalnym zielonym świetle.
Zaczniecie od razu, bo jak tak mówię. Jasne?
W rzeczy samej. Przepraszam.
Pamiętasz, co spotkało Emila Bartosa?
A to dopiero początek.
Doskonale. Przystępujemy do prac nad projektem.
Przyjaciele? Chwała potomkowi Zapomnianego!
REŻIM
Umiłowani, od dumnych górskich szczytów
po pola kwitnących buraków
rozbrzmiewa pieśń naszych przodków.
Nakazują nam powrót do wartości, które hołubiliśmy dawniej.
Dzięki prostym radościom i mądrości
odkryliśmy świętą i oczywistą prawdę.
Ta ukochana ziemia musi należeć do was.
Wkrótce dokonam czegoś, co nie udało się Edwardowi Keplingerowi:
przeprowadzę kompleksową reformę ziemską.
Odzyskam to, co ukradli oligarchowie,
i zlikwiduję biedę na wsi.
Nigdy już nie będziemy lekceważyć waszej pracy
ani zaprzepaszczać naszych marzeń.
Cięcie. Dobrze?
- Idealnie. - Jesteś pewien?
- Nie za bardzo żarliwie? - Czarujące.
Zastanówmy się, jak to sfinansować. Trzeba sięgnąć do zasobów holdingu.
Nie łączmy tych spraw.
Herbercie?
Zajebiście. Jak w naszym śnie.
Identycznie.
„Reforma ziemska”. Wzniosłe słowa. Ekscytujące.
Biedni Amerykanie się wkurwią.
Nie obchodzą nas.
Zniknęli. Jesteśmy my i naród.
Żartowałam.
Jesteś!
Przynieśli herbatę.
Nalać?
Tak sobie pomyślałem... Reforma ziemska to odważny ruch.
Raczej.
W stylu Robin Hooda.
- Dostrzegasz problem? - Problem?
Nie możesz być Robin Hoodem i królem jednocześnie.
Holding.
Mogę.
Nie oddasz ludziom kraju,
napychając sobie kabzę ich kosztem.
Spijamy śmietankę. Nic wielkiego.
Całkiem sporo tej śmietanki.
Nie ma chyba na myśli „reformy” jako zmiany formy istniejącej?
Bez różnicy.
Zrujnowałaby kraj, gdyby bawół jej kazał.
Mieliśmy go wywyższyć.
A nie zmienić w Herberta Groźnego.
Przez niego kopalnie kobaltu stoją,
PKB kurczy się jak zwieracz,
a amerykańska dojna krowa udała się na zieleńsze pastwiska.
- Znudzi się. Jak zawsze. - A jeśli nie?
Działam.
Zgodnie z pani prośbą przygotowałem raport
o amerykańskich trendach medialnych i wywiadowczych.
Głównym tematem pozostaje Tajwan.
Napięcie rośnie, a Departament Stanu próbuje wciągnąć Chiny...
Zacznijmy od Europy.
Naturalnie.
Zaobserwowaliśmy wzmożone zainteresowanie rynkiem niemieckim...
Bliżej nas.
Niż Niemcy?
USA szukają możliwości inwestycyjnych w Korytarzu Fabańskim.
- Nasi agenci w terenie... - Nic o nas?
Żadnych żarcików o...
Ta raszpla z Kansas. Jak jej tam? Senator Holt.
Nowa izolacjonistyczna polityka kaprala Zubaka i pani
odniosła sukces.
Obecność pani rządu w amerykańskich mediach jest minimalna.
Zajęli się czym innym.
Tego pani pragnęła.
Oczywiście.
Drzwi.
Wszystkiego najlepszego w przeddzień urodzin.
Chryste, wymalowany jak holenderska kurwa.
Proszę, martwe.
Wiele was łączy.
Zwieśniaczyliśmy się. Będziesz wściekły.
Peszek!
Nie patrz tak! Czuję się doskonale,
ale ostatnio źle sypiam.
Reforma rolna to znakomity pomysł.
Nie słaby ani nudny.
Mylisz się.
Dla ciebie za mało ambitny?
Ty i twoje mrzonki o aneksji Korytarza...
Urojenia!
Tak wygląda realny świat.
Wydoroślej.
Co do Herberta też się mylisz.
Panuję nad sytuacją.
Owszem.
Co się dzieje?
Czujesz, że ci zagraża?
Bo to prawdziwy facet,
zasuszony świerszczu z maluśkimi jajami.
Jesteś zazdrosny?
Dlatego próbujesz wpędzić mnie w obłęd jak mamusię.
Nie uda ci się. Jestem ojcoodporna.
Plwam na ciebie.
Odrzucam cię, bo jesteś, kurwa, żałosny!
Przepraszam.
Zmieńmy temat.
Nie chcę psuć twojego święta.
Wybacz, tatusiu.
Rozgrzewka.
Ruchy!
- Już dobrze. - Wyprostuj się.
Z biodra.
O tak.
Co tobie?
Nic, jestem po prostu zmęczona.
Zmęczona?
Rozmawiałam z tatusiem.
Pomyślałam, że...
Reforma ziemska jest tym, czego nam trzeba?
Jest. Chyba.
Nie chcę, żebyśmy wytracili pęd.
Musi się udać.
Tak, podoba mi się to.
Co ty wyprawiasz?
Podejdź.
Na podłogę!
- Przy nawiewie. - Boli!
Bliżej.
Jeszcze!
Oddychaj.
- Wdychaj pierdoloną truciznę! - Nie mogę.
Przepraszam.
Nie mogę.
Nie mogę...
Ponieważ nie zostałaś wyleczona.
Nadal masz chorą głowę.
Trucizna jest nie w ścianach, lecz w tobie.
Pozbądź się jej.
Powiedz mi wszystko.
Co ukrywasz? Mów.
Wszystko?
Ja pierdolę... Od czego by tu zacząć?
Tyle tego jest.
Tajne konta w Belize, bank państwowy, holding.
Jebany miliard albo więcej w aktywach na nazwisko moje i Nicky'ego.
Tysiące strumyczków pieniędzy
wyprowadzanych z firm, gospodarstw, funduszy emerytalnych.
Zrobiłam straszny pierdolnik!
Przepraszam.
Boli...
Poezja od zawsze jest siłą napędową społeczeństwa obywatelskiego.
Dzięki pomocy naszego wspaniałego rządu centra poezji staną się źródłem,
z którego będzie mógł łapczywie chłeptać duch naszego narodu.
Tak?
- Co się, kurwa, stało? - Nic jej nie jest.
- Co tobie? - Drobiazg.
- Sforsowałam się podczas ćwiczeń. - Niedopuszczalne!
Znęca się pan nad nią. Fatalnie się odżywia.
- Pierwszy raz w życiu jak trzeba. - Wszystko gra.
Pośliznęłam się.
Parkiet jest jak grzbiet pierdolonego delfina.
- Gdzie Agnes? Elena zje porządną kolację. - Nie.
Przez ostatnie kilka miesięcy okazywałem panu ogromną cierpliwość.
Współżyliśmy - biorąc po uwagę okoliczności -
przy minimalnych tarciach,
ale teraz ryzykuje pan zdrowie i szczęście mojej żony!
Jest szczęśliwa i zdrowa.
- Tylko ty narzekasz. - Słucham?!
Natychmiast przestańcie!
Mam mało energii, bo nie sypiam.
Nie sypiasz?! Śpisz jak kocur po opium.
Sypia źle.
Bo się rzucasz. Masz skurcze miokloniczne.
Jak tu spać, kiedy twoje stopy podrygują?
- Dlaczego nic nie mówiłaś? - Wybacz.
Przedyskutowałam to z Herbertem.
Może spędzimy tę noc osobno.
- Czyli? - Organizm mi się rozregulował.
Nie rozumiem. Tylko dzisiaj?
Tak, tę jedną noc.
Albo kilka.
- To twój pomysł czy jego? - Nasz.
Zgodziłam się z sugestią Herberta.
- Czym mogę służyć? - Serwus.
Pytasz, czym możesz służyć?
- Chciałby mnie pan oświecić? - Chciałbym cię wywiesić, kurwa, za okno!
W czym problem?
- Ta wasza siłka to cholerne lodowisko! - Błagam...
Nie szkodzi.
Zapewniam pana, że siłownia
oraz każdy centymetr kwadratowy Pałacu spełnia te same standardy, co zawsze -
czyli najwyższe.
Następnym razem skarmimy tobą lwy. Rozumiesz?
Tak, kapralu.
Rozumiemy się bez zarzutu.
Nie zareagujesz?!
Wynocha! Idźcie sobie.
Chcę spać.
NAJLEPSZE ŻYCZENIA Z OKAZJI URODZIN
Spójrzcie na mnie!
Dzień dobry.
Kanclerz i kapral Zubak proszą,
by w menu urodzinowym uwzględnić
„potrawy ludowe o solidnych wartościach odżywczych”.
- Współczuję waszym trzepaczkom. - Jeszcze dwie-trzy minuty.
Szybciej.
Pigułki mi się kończą.
Nie mogę.
Potrzebuję ich.
Jeśli mnie złapią, trafię za kratki.
Przykro mi.
Gotowe.
- A może tak? - Trochę w prawo.
Przestań.
Żartuję.
Nadgarstek wciąż dokucza?
Trochę.
Zaradziłby temu nasz przyjaciel diazepam.
Herbert przygotował mi jakąś miksturę.
Pomogła?
Wystarczy.
Czekam na dole.
Co to, kurwa, za pacjenci?
Na urodzinach powinni być prawdziwi ludzie,
a nie gładkie zjeby i porcelana.
Pozwoliłem sobie zaprosić obywateli z terenów wiejskich.
Świetna sposobność.
Sposobność?
Żeby im powiedzieć.
- Co? - O pieniądzach.
- Powiedzieć im? - Nie zagłębiając się w szczegóły.
Przyznasz się, że ich okradałaś. Oczyścisz sumienie.
Nie.
- Nie sądzę. - Dlaczego?
To okazja innego typu.
Dzisiaj świętujemy.
- Eleno... - Usiądźmy.
Witajcie.
Cieszę się, że tu jesteście -
wy, prawdziwi ludzie.
Tego pragnąłby mój ojciec.
Jubilacie, kończysz 83 lata.
Gratuluję!
Oboje wiemy, że nadal jesteś przy mnie.
Wszystkiego najlepszego,
dzisiaj i w przyszłości.
Błogosławię też wszystkim gościom.
Dobry wieczór.
Nie umiem przemawiać, ale...
W moich stronach jest taki toast.
„Możesz budować do samego nieba,
ale z naszej ziemi”.
Naszej ziemi!
Chciałbym też dodać...
Chcielibyśmy wyrazić żal z powodu rzeczy, których was pozbawiono:
owoców waszej pracy, nadziei, pieniędzy!
Wszystkiego najlepszego, tatusiu.
Wczoraj mówiłam przykre rzeczy.
Chcę po prostu...
Zamknij mordę.
- Przepraszam. - I nie przepraszaj.
Dobrze.
Wieprze tytułują cię „kanclerzem”,
ale ja wiem, kim jesteś.
Kim?
Tępawą, nieudolną polityczną dziwką bez zasad.
Postacią komiczną, pozbawioną ambicji i uległą.
Cycki bez kręgosłupa.
Jak twoja matka.
Wiem.
Musisz się jąkać?
Przecież się staram.
Kładziesz się na plecach i pozwalasz dymać.
Dlatego Amerykanie cię kochali.
Jemu też pozwolisz?
Obciągasz mu, prawda?
Odpowiadaj, szpetna suko.
Żałosne.
Odważ się.
Choć raz w swoim pustym żyćku zapisz się na kartach historii.
Będę próbować.
Obiecuję, tatusiu.
Zaraz jest spotkanie w sprawie reformy ziemskiej.
- Później zdam ci relację. - Dzisiaj do was dołączę.
Agnes?
Niech pan Laskin ich zawiadomi.
- Tak. - Dziękuję.
Zapnijcie pasy, drodzy zjebonauci!
Chyba się przekonałem.
Tak, tak,
pomysł jest fantastyczny.
Rozparcelujcie grunty, zatopcie gospodarkę,
ogołoćcie sklepowe półki. Niech nastanie białe Zimbabwe!
Mam domek letniskowy.
Domku redystrybucja nie obejmie?
Wspaniale widzieć państwa oboje.
Przygotowaliśmy zarys implementacji
Reformy Rolnej i Programu Rozwojowego Vernham.
Niech państwo zajrzą do teczek.
Zacznijmy od sekcji pierwszej:
wywłaszczenia gospodarstw.
- Uwzględniliśmy możliwości budżetowe. - Chciałabym zacząć od czegoś innego.
- Doskonale. Od czego? - Samej ziemi.
- W jakim sensie? - Jej pozyskania.
- Pozyskania? - Przed reformą ziemię należy pozyskać.
Bez wątpienia.
Z czym by się to wiązało?
Priorytetem jest bezpieczeństwo i autonomia obywateli.
Reunifikacja z fabańskimi braćmi
to jedyna gwarancja naszej suwerenności.
Reunifikacja?
Amerykańscy przyjaciele wezmą nas na języki,
czyż nie, panie Laskin?
Mam nadzieję, że nie przyczyniłem się do tej decyzji.
Wcale.
Choć pańska praca zrobi się interesująca.
- Ale... - To nasz plan:
odzyskać, co zostało skradzione.
Niemożliwe bez przyłączenia Korytarza Fabańskiego.
Czy tak?
Świetnie. Czystsza metoda.
Jedyna.
Jeżeli proponuje pani aneksję Korytarza Fabańskiego,
to zalecałbym rozwagę.
Nie mamy planów awaryjnych.
Inwazja byłaby improwizacją.
Nie wiadomo, co zrobi NATO.
A jeśli siły fabańskie stawią opór, poleje się krew.
Nikt nie proponuje inwazji.
To wyraz pokojowych zamiarów i miłości wobec rodaków.
Naprzód, przyjaciele. Mobilizacja do końca tygodnia?
Brzmi rozsądnie.
Herbercie, wyślemy tam ciebie.
Dostaniesz nowy tytuł.
„Kapitan Wyzwolenia Fabanu”.
Zabawne i chwytliwe.
Tak? Świetnie.
Umiłowani, nareszcie wybiła godzina,
by urzeczywistnić nasze marzenie -
marzenie wszystkich, którym zależy na samostanowieniu Fabanu.
Poleciłam swoim głównym doradcom,
w tym dowódcy sił wyzwolenia Fabanu, Herbertowi Zubakowi,
odzyskać ziemie naszych przodków.
Kanclerz Vernham i jej zwolennicy
upominali się o te 800 km2 terenów górskich od lat.
Reżim kanclerz Vernham
nazywa tę operację wojskową „legalną aneksją”.
Ale do Fabanu wjechały nieoznakowane pojazdy wojskowe.
Zaczęła się regularna okupacja.
To nie okupacja.
Parlament Fabański głosuje właśnie nad reunifikacją.
12 dni po bezprawnym ataku Vernham na Korytarz Fabański
pod groźbą użycia przemocy parlamentarzyści zostali zmuszeni
do zalegalizowania aneksji.
Biały Dom nazwał dziś inwazję
„tragicznym zamachem na samostanowienie Fabanu
i kpiną z wysiłków pokojowych NATO”.
Wydarzenia w Korytarzu Fabańskim pokazują wagę relacji transatlantyckich.
Kanclerz Vernham mówi o reunifikacji,
ale my znamy prawdę.
Zajęła te ziemie bezprawnie i poniesie konsekwencje.
Kanclerz Vernham zrealizowała wreszcie
swoje marzenie o przyłączeniu Korytarza Fabańskiego.
Powrót fabańskich braci i sióstr do macierzy to powód do radości.
Jakie jednak będą skutki tego powrotu?
Siadajcie.
Miło was widzieć. Dzień dobry.
Czy zeszłotygodniowa operacja wojskowa...
„Operacja wojskowa”? Nie posługujmy się tym określeniem.
Nie padł ani jeden strzał i nie ma ofiar.
W jakim zakresie jest to pogwałcenie umów międzynarodowych?
Umowy są archaiczne i przez to bezprawne.
Urzeczywistniamy swoje marzenie.
Marzenie o nowej Europie bez ograniczeń i okrucieństwa.
Nasze działania są całkowicie zgodne z prawem.
Pani kanclerz?
Przemyślała pani potencjalne zagrożenia?
- Sankcje, zakazy wjazdu? - Pytaliście o to USA,
gdy broiły w Afganistanie, Iraku, Jemenie, Libii, Indonezji,
Ameryce Środkowej i w każdym miejscu na świecie?
Skutkiem ich działań były ogromne straty w ludziach - bez sankcji ONZ.
Nie pytaliście, prawda?
Giełda i kursy walut odnotowały gwałtowne spadki.
Pieniądze lubią ciszę. A teraz panuje hałas.
Robią go nasi niegdysiejsi przyjaciele zza Atlantyku.
Oni się uspokoją i rynki również.
Chciałabym dokończyć.
Przyjaciele,
czasem trzeba wybrać drogę najbardziej wyboistą.
Wybrałam ją w imię wolności.
Co my tu mamy?
Kamień węgielny z Klasztoru Trójcy Świętej,
duchowej kolebki naszych braci z Fabanu.
Prości wieśniacy odbili go raz z rąk obszarników.
Jak w naszym śnie.
Urocze.
Dziękuję.
Musimy się wziąć za całą resztę.
Resztę?
Nasze marzenie. Reformę ziemską.
Tak, tak.
Oczywiście.
Chcemy, żeby się powiodła.
- Kiedy? - Po zakończeniu awantury w Fabanie.
Budżet musi obecnie uwzględnić pomoc dla Korytarza.
Należy też znaleźć środki na potencjalne reperkusje.
- Kiedy urzeczywistnimy nasze marzenie? - To jest nasze marzenie.
Pieniądze wygospodarujemy w przyszłym roku.
Albo za dwa lata.
- Dwa lata? - Nie możemy ryzykować.
Reforma ziemska jest zbyt ważna.
Ja pierdykam...
Czego, kurwa, chcesz?
- Kazali mi to dostarczyć. - Co?
Mundur, który włożysz na dzisiejszy bankiet.
- Będziesz bardzo szykowny. - Nie jestem ołowianym żołnierzykiem.
- Ona tego żąda, kapralu. - Nie nazywaj mnie tak.
Pomóc?
Mam jakieś czyste podkoszulki.
Dlaczego jesteś dla mnie miła? To głupie.
Wykonuję swoją głupią pracę.
- Chwała zwycięzcy! - Jasne.
Uśmiecha się pan,
chociaż Zachód zaraz wyrucha nas sankcjami.
Jesteś zestresowany, ale plan odsunięcia kaprala wypalił.
Biznes miał się kręcić jak zwykle.
Zdecydowanie się nie kręci.
Mam tego świadomość,
ale moje serce jest przyjemnie połechtane.
Zapaść gospodarcza kraju
powinna być ważniejsza od pańskiego życia uczuciowego.
Z nowym planem nie przeczekamy sankcji?
No tak, Chiny.
Nasze problemy rozwiąże bezlitosne supermocarstwo.
Bądź dobrej myśli.
Czas zaszaleć.
Boska kreacja, kapralu.
Jeśli się źle poczujesz, to mnie znajdź.
Uśmiechnij się.
- Co on tu robi? - Zdrówko!
Dobry wieczór!
Szanowni państwo, zapraszamy na Bankiet Bohaterów!
Świętujemy powrót zwycięzców
i reunifikację z fabańskimi braćmi.
Pytanie brzmi: chcecie poimprezować?
Pilnowałbym bordeaux, żeby NATO nie świsnęło go podczas antraktu.
Wyglądacie rewelacyjnie.
Kogo ja widzę?
Emil Bartos.
Robi za przyzwoitkę swojej wnuczki.
Ile ona ma lat?
Nie wolałaby lodów i przejażdżki na kucyku?
Wyobraźmy sobie, co czuje stary, biedny Keplinger.
Śledzi rozwój wydarzeń
w swojej górskiej rezydencji,
roniąc łzy do chardonnay.
Panie ekskanclerzu, nienawidzi pan idei reunifikacji.
Zorientowaliśmy się po pańskich dwóch pierwszych rozwodach.
Zastanówmy się,
co się dzieje teraz w kraju, poza murami Pałacu.
Rozpoczęto bezsensowne, zbyteczne, kosztowne przedsięwzięcie,
które będzie się ciągnęło latami.
Mówię o narodowych centrach poezji.
Pan Vernham nie wydaje się zachwycony.
- Był dość delikatny. - Niech pan napisze o tym wiersz.
Pani kanclerz?
Pan Bartos chciałby omówić plan chiński.
Później.
Co to za, kurwa, plan chiński?
Plan związany z Chinami.
Są tu siły specjalne?
Lotnictwo? Służba bezpieczeństwa?
Nicholas, nadal przyjmujecie zgłoszenia?
Zapraszam moją asystentkę literacką.
To leci jakoś tak:
„Był sobie wyjątkowy facet,
Który miał osobliwą pracę.
Jego domem był Pałac, gdzie konia sobie zwalał,
I krzyczał: Zapomniany to mój dziadek!”.
Oskarze?
- Już dobrze. Oddychaj... - Spierdalaj.
- Próbuję pomóc. - Za późno.
Mamusia jest przy tobie.
Bez przesady.
To był tylko żart.
Żart.
Pamiętaj o bankierach.
Tak, tak, do jutra.
Mnie się podobało.
Nierówny program.
Jak to w komedii. Nie ma dobrych komików.
Wydajesz się zmęczony.
- Jesteś zmęczony? - Nie.
Rozdrażniony?
No dobrze.
- Na pewno? - Na pewno.
Nie wierzę ci.
Wszystko jedno.
- Zawsze tak robiłeś? - Jak?
Pociągasz nosem.
- W ten sposób. - Serio?
- Nie zauważyłeś? - Nie.
- Jakim cudem? - Nie wiem.
Że robisz coś wiele razy w ciągu dnia?
Nie sądzę, żebym pociągał nosem.
- Powiedziałam, że pociągasz. - Przeszkadza ci to?
Nie. Nie przeszkadza.
Nieco irytuje, że się nie przyznajesz...
- Irytuję cię? - Tego nie mówiłam.
- Ale na to mi wygląda. - Doprawdy?
- Kiedy? - Teraz.
Dzisiaj zapomniałam o twojej obecności.
O tym mówię.
To było święto mojego kraju i narodu, nie twoje.
Po co spotykasz się z Bartosem?
Może się nie spotkam.
Odpowiedz.
Dlaczego spotykasz się z Bartosem?
Prowadzi biznes, który jest ważny dla kraju.
Gość w ogóle się nie liczy.
- Spotkam się z nim kontrolnie. - W sprawie?
Kilku rzeczy.
Chin?
Może i tak.
Umowa handlowa z największym krajem na świecie
byłaby zbrodnią?
„Możesz budować do samego nieba, ale z naszej ziemi”.
Urocze. Mamusia nuciła to wśród buraków?
Nie.
Spójrz na mnie. To nasz sen.
Twój.
- Co? - Nie mój.
Ja, kurwa, nie śnię.
Wstrząśnięty?
Chryste, wydoroślej.
Jeśli nawet coś mi się śni, to nie pamiętam.
- A ja tak. - Owszem.
Bo masz umysł dziecka.
Nie jesteś zbyt rozgarnięty, co?
Słucham?
Przerośnięty wołek.
Twój ojciec wiedział, że jesteś słaba.
- Biedny wołek. - Okradasz biednych
i zmieniasz swoją duszę w gówno.
Śnisz, że mnie ruchasz?
Na pewno. Śnisz, że się ruchamy.
A ja nie.
Myślałam, że jesteś zabawny. Byłeś.
Ale teraz przynudzasz.
Nie zaprzeczysz?
Śnisz, że się ruchamy.
- Twój umysł nie jest szlachetny. - Bredzisz, wołku.
Nie nazywaj mnie tak!
Nie jestem wołem.
- Nie jestem pierdolonym wołem! - Tylko rzeźnikiem.
Kurwa!
MIĘDZYNARODOWE OBURZENIE W ZWIĄZKU Z FETOWANIEM ANEKSJI FABANU
Dziękuję.
Chciałabym poruszyć pewien temat.
Mianowicie?
Środki byłego głównego doradcy ds. bezpieczeństwa i higieny
nie działają. Oskar znów ma ataki.
Dlaczego nic nie wiedziałam?
Przepraszam. Uznałam, że muszę być z panią szczera.
Cieszę się, że rozmawiamy jak matka z matką.
Naturalnie wznowimy terapię Oskara.
Dziękuję! Nie wie pani, ile to dla mnie znaczy.
Wspólne wychowanie dziecka zasadza się na uczciwości.
Zataiłaś przede mną stan zdrowia Oskara. Nie działasz w dobrej wierze.
Najkorzystniej będzie,
by Oskar został ze mną.
Ja będę nadzorować jego leczenie.
Nie mogę ci ufać.
- Na pewno rozumiesz. - Tak...
To wszystko.
Tekst polski: Agnieszka Rostkowska