Takiego urazu mózgu można się nabawić,
uderzając głową w ścianę
w ciągu dorosłego życia.
„WALKA Z MACEDO USTAWIONA”
W końcu dostrzeże się schemat.
Od nokautów, po ceny paliwa w Chinach.
To moja sprawka. Zawarłem umowę z organizacją.
Wal się! Wpuściłeś do naszego domu diabła!
Juan Carlos.
Jeśli chcesz wyjść z tego gówna,
poszukaj kogoś, kto je posprząta.
Jest tam fundusz dla dzieci, prawda?
- Pokaż im kasę. - Nie słuchaj go. Rzucaj!
Esteban, ty idioto!
- Juan Carlos! - Co to za jeden?
Walki bokserskie to oszustwo.
Zwycięzcami są „ci inni”.
Nie wiem jak, ale padł nam sygnał!
Zniszczą nam życie. Zabiją nas.
Już je zniszczyli!
Odpręż się. To nic osobistego.
Szlag!
Metalowa… Nie, za zimna. Chyba drewno byłoby lepsze.
Ta jest ładna, ale zbyt uroczysta.
Nie, nie, ta jest zbyt brzydka.
A ta?
To seria Midas. Mocny dąb z tytanową konstrukcją,
wyścielony jedwabiem.
- Podszewka z jedwabiu? - Tak.
Ale… Jedwab jest w środku?
Tak, proszę pana.
Po co?
Dla wygody.
To dziwne, że w środku jest jedwab.
Skarbie, już kończymy.
Przestań.
To trudna decyzja.
Czy twój brat mówił ci, jak wyobraża sobie swój…
Nie, prawda?
Dzień dobry!
Pan Perez Padilla!
Przepraszam.
Co słychać?
Chyba muszę…
- Muszę się napić. - Napić?
Dobrze, ale…
Tak samo było, gdy zmarła jej matka. Pigułki i alkohol.
Rozumiem.
To takie smutne.
- Nie wiem, od czego zacząć. - Od niczego.
Nie zrób sobie krzywdy!
Dzięki, Irasema.
Drobiazg.
Nie, dziękuję za wszystko.
Tata prowadził podobne śledztwo.
- O ustawianiu walk. Pomyślałam… - Nie, nie, skarbie.
Lepiej, żebyśmy o tym nie rozmawiali.
Grożą nam.
Widziałeś Saula?
Tak, i wyobraź sobie… Zachowujmy się normalnie.
Przynajmniej do walki.
Myślisz, że po niej będzie spokój?
To się nie skończy, dopóki ich nie złapiemy.
Przestań, znam cię. Zaczniesz węszyć jak twój ojciec
i wszystko się zawali. Nie, nie. Pomyśl o dzieciach!
Myślałeś o nich, czyszcząc ich konto
na polecenie zmyślonego kolegi?
To nie to samo.
Czyżby? Oni nie przestaną. Ja też nie.
LA MÁQUINA: BOKSER
Jak twoja żona?
Jest w szoku.
Domyślam się.
Zaczynał robić postępy.
Z bandażami, szejkami…
Sixto…
Nieważne.
Idę po tabletki.
Nie kumam. Jak można się potknąć, wpaść do akwarium i utonąć?
Dobra, gadaj.
Co o tym myślisz?
No, mów!
Zabiliśmy go.
Szlag! Nie zabiliśmy.
Andy, nie pieprz. Zabiliśmy go.
Nie. Naprawię to.
- „Naprawisz”? Jak? - Posłuchaj…
Nie tylko tobie jest smutno.
- Spokojnie. - To coś więcej niż smutek!
Gościu, to nie smutek. Mamy tyle na sumieniu!
To prawda, ale ja nie byłem na tyle głupi, aby gadać o tym w telewizji.
Fakt, ale to nie ja wpuściłem tych gnojków do naszego życia.
Musimy porozmawiać o pogrzebie.
Co jest?
Nie przychodź.
Nie możesz.
Nie będziesz rozpuszczał plotek.
Wal się. Nie masz wstydu.
Esteban… Dlaczego nic nie mówiłeś?
Dlaczego nie powiedziałeś, że masz zwidy?
Pomógłbym ci.
Ty byś mi pomógł?
Wiesz…
Stary…
To ty potrzebujesz pomocy.
Tak.
- Ja? - Wypierasz się.
- Gościu… - I to bardzo.
Ja się wypieram? Ja?
I to w wielu sprawach. Widzisz?
Ja się… wypieram?
To jest wyparcie, doktorze?
Wiem to, bo chodzę na terapię.
- Serio. - Ach, czyli wiesz…
- To znaczy… - Odpuść sobie tę terapię,
bo nic ci nie daje.
- Sam widzisz. - Odbiorę, to moja żona!
Wypieraj się dalej!
- Śmiało. - O co ci chodzi?
- Uciekasz od tego. - Jakie wyparcie?
Co ty wygadujesz?
Ogarnij swoje życie i nie rozpieprzaj go innym!
- Nie rozpieprzaj! - „Ogarnij swoje życie”?
Zrobię to, gdy ogarnę twoje, kretynie.
- Jesteś jak gówniarz! - Sukin…
Beze mnie byłbyś szaleńcem stojącym pod sygnalizacją.
- Wypad z mojego domu! - Idę…
Wal się!
Spieprzaj!
Chciałbym mieć jaja, żeby odejść na dobre.
- Byłbym szczęśliwszy. Co tam? - Dupek…
- Wszystko gra… - Dupek.
Dupek!
Sukinsyn…
Masz zwidy?
Trochę.
Numer jest chwilowo niedostępny. Zostaw wiadomość.
Doktorze Pellicer, proszę odebrać.
Jestem podenerwowany. Chyba mam atak.
Skarbie… kupię kwiaty, dobra? Za chwilę wracam.
Przy okazji się ogarnę.
Kocham cię. Damy sobie radę.
Tak jest.
Najszczersze kondolencje.
Dzięki, Jorge.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Wybacz, musiałem zmienić trasę. To ten?
- Tak. - A to dla ciebie.
Tylko dwie kropelki.
- Dwie albo trzy. - Nie, tylko dwie, skarbie.
Bo powiem twojemu tacie.
- Wziąłem też tonik… - To nie był przypadek.
Skarbie, poczekaj chwilę.
- Zobaczymy, jak pójdzie z Felixem. - Stary, trochę szacunku.
Przyszliście pogadać o boksie na pogrzebie? Serio?
Jesteście… w ogóle krewnymi?
- Jestem dalekim wujkiem. - Acha, dalekim.
A ja dalekim kuzynem.
Coś takiego. Uszanujcie daleką rodzinę.
Tam leży trup!
Tylko gadaliśmy.
To był dobry chłopak.
- Najszczersze kondolencje. - Dziękuję.
Carlota, skarbie…
Jeśli potrzebujesz matki, jestem tu dla ciebie.
Jose… Zadzwonię.
Mamo! Co słychać?
- Cześć. Jak się masz, skarbie? - Miło, że jesteś.
- Wszystko dobrze, prawda? - Co ci się stało w twarz?
W twarz? Gdzie?
Coś cię ugryzło?
Nie… Zaraz wracam. Sprawdzę, co z kwiatami.
Mamo, co tu robisz?
Co ci się stało w twarz?
- Pokaż. - Co za bzdura.
Mamo, mam poważne kłopoty.
A kiedy nie masz?
Tym razem to na serio.
Ucisnąłeś nerw igłą.
Mamo…
załatwiłem Estebanowi coś, czego nie powinienem.
Ten układ może kosztować czyjeś życie.
Saula.
Moje sumienie mnie zabije.
Ani słowa więcej.
Ani słowa. Spójrzmy na to… z odrobiną optymizmu.
Może skończysz z tym gównem i znajdziesz sobie innego boksera.
Cześć.
Carlota.
Tak mi przykro.
Nie wyobrażam sobie, co przeżywasz.
Jeśli czegoś potrzebujesz, pomogę.
Potrzebuję mojego brata.
Tak mi przykro.
Nawet nie miał 30 lat.
Zbliżały się jego urodziny.
Jak… praca nad artykułem?
Zmieniam temat na ustawiane walki.
Chyba znalazłam coś godnego uwagi.
Inwigilacja komisji to jedno,
ale wiesz, ilu dziennikarzy straciło życie,
inwigilując organizacje przestępcze?
Muszę dojść do prawdy.
Dobrze.
Ale ja nie muszę.
Dlaczego nic nie mówiłeś o halucynacjach?
Nikomu nie powiedziałem.
Choroba to nie słabość.
Pracowałem już z chorymi bokserami.
Siadaj.
Przez lata byłem w jednostce specjalnej na Kubie,
pod dowództwem Wietnamczyków. Nie mówiłem ci.
Nie. To niespodzianka.
Nawet nie wiesz, czego mnie tam nauczyli.
Prawdziwa szkoła przetrwania.
A słyszałeś o…
alegorii jaskini Platona?
- Tak… - Platon zakłada taki scenariusz.
Trzech więźniów rodzi się w jaskini.
Nie znają nic innego poza jej ścianami.
Za nimi jest ognisko.
Co widzą więźniowie?
Cienie.
Gdyby mogli się odwrócić, zobaczyliby ogień i strażników.
Jednak najważniejsze jest to,
że wyszliby z więzienia, które mają jedynie w głowie.
Spróbujmy naprawić twoją głowę.
Znam technikę, która może ci pomóc.
Wyciągnie ona z ciebie dziwne rzeczy, ale może je zrozumiesz.
Mogę dołączyć do czuwania?
Cholerny gówniarzu.
Szlag.
Dziękuję za przyjście.
Odszedł od nas.
Szlag!
- Wszystko gra? - Co? Tak.
Jest mi tylko bardzo smutno.
Lulu? Tak, wszystko gra? Doktor… już jest?
Przepraszam. Dziękuję za przybycie.
Jestem na pogrzebie. Nie mogę teraz.
Nie, nie poczekam do jutra.
Oddzwonię. Dzięki.
Cholera!
Jezu.
Masz uderzać gruszkę w rytm.
Raz lewą, raz prawą.
Lewa, prawa, lewa, prawa…
- W takim tempie? - Tak.
Zobaczymy.
W ten sposób?
Świetnie. Świetnie, synku.
Będę zadawał ci pytania po każdym ciosie…
a ty, odpowiadając, musisz na mnie patrzeć.
Dobra. To będzie jakiś quiz?
Rosjanie mnie tego nauczyli. To taki sowiecki quiz. Gotowy?
Kto cię zepsuł?
Zepsuł?
- Nie zastanawiaj się. - Ale jak…
Jeśli zepsujesz, zaczynamy od nowa.
Dlaczego zacząłeś od tego pytania?
Po prostu odpowiadaj szczerze!
Zacznę od łatwiejszego.
Lubisz swoją pracę?
Tak.
Kłamiesz?
Czasami.
- Komu zazdrościsz? - Nikomu.
- Patrz mi w oczy. - Przecież patrzę!
Nie możesz zwątpić.
Dobra, jedziemy dalej. Gotowy?
Tak.
- Lubisz twoją pracę? - Tak.
- Kłamiesz? - Tak.
- Komu zazdrościsz? - Tobie.
Miewasz halucynacje?
Podobno tak, ale… Miewam.
- Od nowa. - To prawda…
Okłamujesz mnie. Nie odpowiadasz szczerze. Gotowy? Jedziemy.
- Lubisz twoją pracę? - Tak.
- Kłamiesz? - Tak.
- Komu zazdrościsz? - Tobie.
- Miewasz halucynacje? - Tak.
- Widziałeś pierwsze kroki dzieci? - Którego?
- Widziałeś? - Którego?
- Nie zastanawiaj się. Dalej. - Dobra, tylko…
- Widziałeś pierwsze kroki dzieci? - Nie.
- Jesteś dobrym ojcem? - Nie.
- Zasługujesz na szczęście? - Tak.
- Zawiodłeś rodzinę? - Tak.
- Bóg istnieje? - Tak.
- Jesteś Bogiem? - Nie, nie!
- Patrz na mnie. Jesteś? - Co to za pytanie?
- Jesteś Bogiem? - Oczywiście, że nie!
- Zasłużyłeś na to, co masz? - Nie.
- Zasługujesz na szczęście? - Nie.
Kto cię zepsuł?
- Kto cię zepsuł? - Wszyscy!
- Kto cię zepsuł? - Wszyscy! Pieprzyć to!
Dość. Wystarczy. Sixto, nie podoba mi się to.
Nie musi. To ma zadziałać.
- Lubisz twoją pracę? - Nie.
- Jesteś ugodowy? - Nie.
- Żałujesz nałogów? - Nie.
- Jesteś rozsądny? - Nie.
- Jesteś dobry? - Nie.
- Jaki się urodziłeś? - Samotny!
- Kto cię zepsuł? - Nie wiem.
- Kto cię zepsuł? - Nie wiem!
- Kto? - A kto nie?
Kto cię zepsuł?
Wszystko gra?
Popatrz na mnie.
Na chwilę odleciałeś.
Ciągle gadałeś. Co to jest „La Fonda”?
Do jutra, Sixto.
- Andy? - Tak?
Szukałam cię… co ci się stało?
Nic, drobny kłopot.
- Andy. - Już jest dobrze. Znaczy… nie jest.
Mam spuchnięte usta, ale… jeśli wezmę w domu lekarstwo,
opuchlizna zejdzie. Nic strasznego.
Wstrzyknąłem nieco więcej.
Wybacz mi, kochana.
Przysięgam, że już tego nie zrobię. Dziś chodziło o ciebie.
Cholera! Tak bardzo chcę do domu.
Chcę być tylko z tobą i myśleć o naszym synu.
Albo córce, nieważne… Po prostu chcę dziecka.
Córka też może być.
- Wiem, że masz dużo na głowie. - Tak, mam.
Myślałam o tym.
I nie wiem jak, ale…
- Co? - Wiem, że miałeś coś wspólnego
ze śmiercią mojego brata.
Jeśli to prawda, nie wybaczę ci tego.
Co… Nie! Niby jak?
Możesz okłamywać każdego, ale nie mnie.
Nigdy! Nie okłamałbym cię, skarbie. Kocham cię.
Jak mógłbym cię okłamać, skoro tak bardzo cię kocham?
- Andy? - Tak, skarbie? Moja najdroższa…
Okłamujesz mnie. Chcę rozwodu.
Co?
Nie!
Co mam zrobić?
Tato, dokąd jedziemy?
To niespodzianka.
Spróbujcie się przespać. Przed nami długa droga.
Napisy: Michał Cierniak